ՀՆԱՐԱՎՈ՞Ր Է Աստծու մոտ գալ ԻՆՔՆՈՒՐՈՒՅՆ Մաս 2. Քրիստոնեական կազմակերպության ՎՆԱՍԸ

Текст на армянском языке к  видео 2.13 на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.20

Հոգևոր արժեքներ
Ի՞նչ է նշանակում Աստծու մոտ գալ:
Մաս 2. Քրիստոնեական կազմակերպության ՎՆԱՍԸ
Խորհրդածում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար

7.19 հոլովակից իմացանք, որ քրիստոնեական կազմակերպությունը (քրիստ.ընկերությունը՝ կազմակերպված ծառայության և Աստծու պաշտամունքի համար) — դա Անձամբ Աստծու կարգադրությունն է. ժողովները ստեղծված են Նրա կողմից՝ Նրա նպատակի և հենց քրիստոնյաների օգտի համար, ուստի Աստծու ծառաների ժողովներին միանալը՝ անհրաժեշտ է (Գրծ.2:47; 20:28; Եբր.10:25): Իսկ ով մերժում է ժողովների կարևորությունը՝ նա Աստվածաշնչի տեսակետից, մեղմ ասած՝ ճիշտ չէ:

Պարզ է, որ Եբր.10:25-ում խոսքը Աստծու ճշմարիտ երկրպագուների ժողովի մասին է: Բայց քանի որ քրիստոնեական կրոնական կազմակերպությունները (ԿԿ) շատ են, կխոսենք ԿԿ վնասի մասին՝ անկախ նրանից, թե ով որ կրոնական կազմակերպությունն է համարում ճշմարիտ (այս հոլովակի սկզբունքները վերաբերում են բոլոր կրոնական կազմակերպություններին):

Քանի որ մենք Եհովայի ծառաներ ենք՝ Եհովայի վկաների (Ե.վ.) ԿԿ օրինակով ցույց կտանք, թե որ դեպքում վնաս կարող է պատճառել այն կազմակերպությունը, ուր հավատացյալը հաճախում է՝ համոզված, որ այն ճշմարիտն է (ոչ ոք չի գնում այն եկեղեցին/ժողովը, եթե համարում է, որ այն կեղծ է): Սկսենք մարդու ճշմարիտ կրոնական կազմակերպությանն առնչվելու նախասկզբնական փուլերից:

Աստծուն փնտրողի ուղին, որպես օրենք, սկսվում է ավետարան քարոզողի հետ ծանոթությունից, ով ներկայացնում է աստվածաշնչյան ուսմունքներ և այն ժողովի տրադիցիաները, ուր առաջարկում է այցելել: Մարդը ծանոթանում է (գուցեև մի քանիսին), ընտրում այն ԿԿ, որն իր սրտով է և որոշում ջրի մկրտությամբ միանալ այդ կազմակերպությանը:

Եհ.Վկ.-ի կազմակերպություն ևս գալիս են մարդիկ, ովքեր անկեղծորեն որոնում են ճշմարտությունը, կամենում մոտենալ Աստծուն և դրա համար ամեն ջանք ներդնել: Աստվածաշնչի ուսումնասիրության ընթացքում նրանց ցույց են տալիս, որ այստեղ ամեն ինչ Աստվածաշնչով է, որ Ս.Գրքի անձնական ուսումնասիրությունը ոչ միայն խրախուսելի է, այլ անհրաժեշտ է փրկության համար:

Նորեկների բոլոր հարցերին պատասխանում են պատրաստակամորեն (նրանց հարցերը բարդ չեն լինում, քանզի առայժմ ուժեղ չեն հոգևոր առումով), եթե ինչ-որ բան դժվար է հասկացվում՝ նրանց ասում են, որ ժամանակի ընթացքում հոգևոր աճով այդ պահն անպայման կդառնա հասկանալի: Ե.Վ-ները հաճելի մարդիկ են՝ անկեղծորեն պատրաստ օգնելու ուսումնասիրել Աստվածաշունչը, նրանք վստահություն են ներշնչում, և նորեկը նույնիսկ անըմբռնելի տեղերում, սովորաբար՝ չի անհանգստանում:

Ս.Գրքի անհասկանալի պահերը առատորեն փոխհատուցվում են խոսքը սովորեցնողի ջերմ վերաբերմունքով, չէ որ նորերին շատ ժամանակ են հատկացնում՝ գիտակցելով, որ նորերը հոգևոր մանուկներ են և նրանց օգնություն է անհրաժեշտ առաջին քայլերն անելու համար: Մի խոսքով, սկզբից ամեն ինչ իրականում Աստվածաշնչով և նրա խրատների համաձայն է, ուստի և մինչ մկրտություն, որպես օրենք, բարդություններ չեն ծագում:

Դժվարություններն սկսվում են մկրտությունից հետո, հատկապես նրանց մոտ, ովքեր խորանում են Աստծու խոսքի մեջ և կազմակերպությանն են միացել այն վստահությամբ, որ այստեղ օգնում են Աստծու մոտ գալ (այսինքն, դառնալ այնպիսին, ինչպես Հիսուս Քրիստոսը, տես 7.19 վիդեոն «Ի՞նչ է նշանակում Աստծու մոտ գալ»): Եվ այսպես, ի՞նչ է պատահում մկրտված հավատացյալին հետագայում:

Իսկ հետագայում մկրտվածն իմանում է, օրինակ.
1) որ լոկ Ս.Գրքին, Աստծուն և Նրա Քրիստոսին լսելը՝ պարզվում է բավական չեն փրկության համար. հարկ է կազմակերպության գրականությունը, գումարած՝ բացարձակ հավատարմություն կազմակերպության ղեկավարությանը և նրա բոլոր հրահանգներին;

2) որ Աստվածաշնչի անձնական ուսումնասիրությունը՝ խստորեն սահմանափակված է կազմակերպության գրականության շրջանակներով:

3) որ որոշ հարցապնդումներ՝ կազմակերպության ուսմունքների, Աստվածաշնչի կամ նրա տրադիցիաների վերաբերյալ — ողջունելի չեն (օրինակ, ինչի՞ հիման վրա են ժողովը բաժանում չմկրտվածների և մկրտվածների, կամ ինչո՞ւ է պիոներների դպրոցը գաղտնի, կամ՝ ինչպե՞ս են ընկնում կառավարիչ մարմին);

4) որ աստվածաշնչյան թեմաների կամ կազմակերպչական հարցերի շուրջ ազատ խորհրդածությունը — դատապարտելի է:

5) որ եթե ինչ-որ ուսմունք այդպես էլ չկարողացար հասկանալ (ինչպես խոստացել էին ուսումնասիրման սկզբում), կամ եթե չես հասկանում կազմակերպության ինչ-որ ուսմունքի նոր բացատրությունը և կասկած ես հայտնում — միանգամից հայտնվում ես «հոգևոր վտանգավորների» ցուցակում;

6) որ բացի Աստծու պահանջները՝ պետք է սրբորեն հարգես կազմակերպության բոլոր տրադիցիաները;

7) որ ժողովի երեցի/հովվի ստատուսը՝ դա անձեռնմխելիության ստատուս է (ինչպես ասենք պատգամավորինը). եթե երեցը քո կարծիքով անարդար է՝ դու իրավունք չունես այդ մասին նրան հայտնել և արդարության կոչել (ինչպես աշխարհում. կետ ա) երեցը միշտ ճիշտ է, բ) եթե նա սխալ է՝ տես կետ ա)):
Եվ այլն, և այլն:

Հիշեցնենք, այսպիսի խնդիրները յուրահատուկ են բոլոր տեսակի ԿԿ (կրոն. կազմ.) համար, բայց մենք այստեղ ՉԵՆՔ խոսում նրանց մասին, ովքեր ոչինչ տարօրինակ ՉԵՆ նկատում իրենց ժողովում և անկեղծորեն վստահ են, որ ամեն բան իրենց ԿԿ-ում ճիշտ է Ս.Գրքով: Այսուհետ կխոսենք լոկ այն կատեգորիայի մարդկանց մասին, ով տարօրինակություններ է նկատում: Եվ այսպես, հավատացյալը իր ԿԿ-ում տարօրինակ բաներ է նկատում. ի՞նչ է լինում հետո:

Իսկ հետո հավատացյալը «կոտրվում» է, նա կանգնում է ընտրության առաջ. 1) հեռանալ, 2) դառնալ օրինապահ (ընդունել մեծամասնության տեսակետը, որն է՝ բացարձակ հնազանդություն և վստահություն կազմակերպությանը), 3) մնալ քո կարծիքին, բայց բերանը փակ պահել՝ հանուն Աստծու ժողովը չլքելու Եբր.10:24,25-ի պատվիրանի (կամ մեկ այլ պատճառով):

Հավատացյալների 1) և 3) խմբերի մասին չենք խոսի.
1) խումբը, ովքեր որոշում են հեռանալ (էական չէ՝ լուռ, թե նկատած տարօրինակությունը մերկացնելու փորձերով, իսկ գուցե և անգամ սկանդալով — կարևոր չէ)՝ կազմակերպությունը այլևս նրանց վնասել չի կարող. իրենց հետագա ուղին նրանք որոշում են ինքները (իրավասու են որոնել այլ ԿԿ, որտեղ իրենց կսովորեցնեն Աստվածաշունչը՝ ավելի հասկանալի):

3) խումբը՝ ովքեր ընտրում են լռելյայն մնալ իրենց կարծիքին, բայց շարունակել ծառայել Աստծուն Նրա ժողովրդի հետ — նրանց ևս կազմակերպությունը վնաս չի պատճառի. եթե նրանք տարօրինակություններ են տեսնում կազմակերպության մեջ, ուրեմն շնորհ ունեն բարին չարից զանազանելու, ինչը նշանակում է, որ կարող են իրենց ԿԿ-ի մեջ օգտակարը անօգտակարից առանձնացնել:

Իսկ ահա 2) խումբը, որ ԿԿ-ում տարօրինակ բաներ է տեսնում, բայց որոշում աչք փակել դրանց վրա և լոյալ մնալ (ընդունել մեծամասնության տեսակետը՝ ԿԿ-ին անառարկելիորեն հպատակվելով) — որպես «եկեղեցական սիստեմ»՝ կրոնական կազմակերպությունը կարող է նրան հոգևոր ահռելի վնաս պատճառել:
Տեսնենք, թե ինչպիսի վտանգներ են առկա նման տեսակետ որդեգրած հավատացյալների համար:

վտանգներ նրան, ով որոշել է աչք փակել իր կազմակ.ության տարօրինակություններին

Վտանգ 1) ԿԿ գլխավորում են անկատար մարդիկ, ովքեր փչացած են «մեր շուրթերով Աստված է խոսում» կոչով իրենց ետևից մարդկանց տանելու գայթակղությամբ: Նրանք կարող են շեղվել հոգևոր կուրսից և տանել ոչ այնտեղ, ուր հարկ է (2Թես.2:2-4): Հետևաբար, իրենց ԿԿ «կառքի» ետևից գնացող հավատացյալները կգան ոչ թե Աստծու մոտ, այլ այնտեղ, ուր նրանց կբերեն անկատար լիդերները (եթե նրանք շեղվեն հոգևոր կուրսից):

Մ.թ.1-ին դ. ԿԿ օրինակը ցույց է տալիս, որ Եհովայի ժողովրդից շատերը չեկան Աստծու մոտ, այլ մ.թ.70թ. կործանվեցին  հռոմեացիների ձեռքով՝ չնայած Քրիստոսի միջոցով նրանց փրկելու Եհովայի փորձերին (Մտ.15:24; 23:37,38): Ինչո՞ւ: 1-ին դ. ԿԿ լիդերները չափազանց տարվեցին իրենց փառքով և իրենց պատվիրաններով (Մրկ.7գլ.), փչացրին Եհովայի ժողովրդին, բոլորը համերաշխորեն մերժեցին Քրիստոսին և դառը վճարեցին դրա համար:

Ուստի այս տեսակետը. «եթե ես եկել եմ այս կազմակերպություն, ենթարկվում եմ ղեկավարությանը և հնազանդ կատարում կազմակերպության պահանջները, ապա դա բավարար է Աստծու մոտ գալու և փրկվելու համար» — աստվածաշնչային չէ: Սա պետք է հասկանալ:

Պողոս և Պետրոս առաքյալները շատ լավ էին դա բացահայտել. Պետրոսն ասում է, որ միայն Քրիստոսի հետքերն են Աստծու մոտ բերում, իսկ Պողոսը՝ որ միայն Աստծու խոսքը կարող է ուսուցանել փրկության. ցանկացած ԿԿ այս համակարգում մշտապես ենթակա է ռիսկի՝ ընկնելու անպիտան հովիվների ղեկավարության տակ (1Պետ.2:21; Գրծ.20:29-32):

Աստծու խոսքը և Քրիստոսի հետքը՝ դա այն հուսալի «կողմնացույցն» է, որն օգնում է, թեկուզ և հենց մեզ,, չշեղվել առ Աստված ճամփից, եթե «էքսպեդիցիան» Եհովայի մոտ առաջնորդողի «կողմնացույցը» փչանա, բայց նա մերժի դա ընդունել՝ արհամարհելով մնացածի «կողմնացույցների» տվյալները: (էքսպեդիցիայում, օրինակ, բոլորն ունեն հյուսիսը նշող «կողմնացույց» և խմբի բոլոր անդամները ստուգում են ընթացքի ուղղությունը: Եթե առաջնորդը անտեսի մնացյալի կարծիքը՝ ամբողջ էքսպեդիցիան կարող է մոլորվել):

Հենց սրան, այլ ոչ թե առաջնորդներին հաճոյանալուն և անառարկելիորեն հնազանդվելուն պիտի ուղղորդեն հավատացյալներին կազմակերպության լիդերները, ինչպես դա անում էր, օրինակ, Պողոս առաքյալը (Գրծ.17:11; Գաղ.1:6-10): Բայց դեպի ո՞ւր են ուղղորդում, որպես կանոն, բոլոր ԿԿ լիդերները:

Ահա թե ուր. «դե, քանի որ դու համոզված ես, որ Աստծու ճշմարիտ կազմակերպությունն ես ընկել, ուրեմն հիմա ամեն ինչում լսիր ԿԿ-ին կամ հեռացիր, բայց դրա համար կպատժվես Աստծուց» (ինչը, բնականաբար, ահով է պատում): Կազմակերպությունը ոչ մեկին ավելի լավատեսական ընտրության առջև չի դնում, և նպատակ էլ չունի որևէ մեկի կասկածները ցրել  բայց նպատակ ունի ամբողջապես ենթարկել իրեն:

Երբ հարց է ծագում (ասենք ինչ-ինչ ուսմունքային կասկածներ) — հովիվների պատասխանի էությունը այս է. «Ամենախելո՞քն ես ինչ է: Բոլորը համաձայն են, իսկ դու ո՞չ: Ոչ ոք քեզ այստեղ զոռով չի բերել, ինքդ ես եկել, էնպես որ նստիր ինչպես բոլորը և լռիր, այլապես…»: Եկեղեցական սիստեմի «թափանիվը» ուղղված է ՈՉ որպեսզի ամենայն փաստարկներով ամրացնի հավատը, այլ հարցեր տվողի մեջ սպանի մտածելու ցանկությունն անգամ՝ իբր թե իր իսկ «օգտի» համար (ինչպես հավաստում են հովիվները):

Արդյունքում հավատացյալը, ով ընտրում է իր ԿԿ-ին անխոհեմաբար ենթարկվելու և տարօրինակությունների հանդեպ աչք փակելու ուղին (պատճառը էական չէ) — ռիսկ է անում դառնալ կույր մոլեռանդ. այսինքն ամբողջովին ոչնչացնել հոգևոր արթնությունը և ընթանալ իր ԿԿ-ի անկատար ղեկավարների, այլ ոչ թե Հիսուս Քրիստոսի հետքերով (ինչպես որ դա եղավ մ.թ. 1-ին դարի Եհովայի ժողովրդի կրոն.կազմակերպության մեծամասնության հետ):

Վտանգ 2) Թաքնված կռապաշտություն. հոգևոր զգոնության կորուստը ծնում է անխոհեմ վարժվածություն քո ԿԿ-ի «աղուրին», իսկ «աղուրե» ուղին բթացնում է Քրիստոսի միտքը զարգացնելու և Եհովային մոտենալու ցանկությունը: Արդյունքում բոլորը մոտենում են ԿԿ-ին և այլևս չեն փնտրում այն հարցի պատասխանը, թե այս դեպքում ինչպե՞ս կվարվեր Քրիստոսը: Այլ փնտրում են, թե ինչպե՞ս է հանձնարարում վարվել ԿԿ (ԿԿ հավասարեցվում է Աստծու և Նրա Քրիստոսի հետ):

Ուժեղ կապվածությունը ԿԿ-ին՝ չի թողնում ճիշտ արձագանքել, եթե մի բան նրանում սխալ է գնում. կազմակերպությունը դառնում է ամեն ինչից վեր, սրբություն, կուռք: Ուստի նրանում այլևս այնքան էլ կարևոր չէ, թե ինչ է ասում Եհովան Իր խոսքի միջոցով և ինչ է գրված Ս.Գրքում: Միակը, ինչ կարևոր է՝ դա այն է, թե ինչ է ասում ԿԿ-ի ղեկավարը իր հրատարակություններում (Եհ.Վկ-ի համար՝ դա Կառավարիչ Մարմնի անդամներն են):

Արդյունքում հավատացյալը, ըստ էության, դադարում է շփվել անձամբ Աստծու և Նրա Քրիստոսի հետ, այլ իր հարաբերությունը կառուցում է կազմակերպության հետ՝ որպես Եհովայի և Քրիստոսի միջնորդի. թեպետ բոլորը աղոթում են Եհովային Նրա Քրիստոսի միջոցով, բայց լսում են բացառապես իրենց ԿԿ-ի լիդերներին, նույնիսկ  եթե նրանք խոսում են ոչ ըստ Աստծու խոսքի:  Հենց սա էլ թաքնված կռապաշտությունն է…

Վտանգ 3) Վերանում է Աստծու առջև անձնական պատասխանատվության զգացումը (ցանկացած հարց մշտապես կարելի է գտնել ԿԿ-ի գրականության մեջ և առաջնորդվել դրանով): Սա կանգնեցնում է հոգևոր աճը. ապրելով ԿԿ-ի լիդերների թելադրանքով՝ հավատացյալները հավերժական մանուկների են նմանվում՝ ցմահ իրենց ԿԿ-ի ձեռքը բռնած (Եբր.5:12-14, իսկ ԿԿ-ի լիդերներին դա ձեռնտու է. իրենց հոտի լիակատար կառավարումը ապահովված է):

Մանկամտություն է այն միտքը, թե սխալ ճանապարհի համար պատասխան կտան ուսուցիչները, այլ ոչ թե ես, քանզի եթե երկուսն էլ գնում են սխալ ճանապարհով, ապա երկուսն էլ կպատժվեն. և՛ կույր ուսուցիչը, և՛ ուսուցչի տարօրինակություններին աչք փակող աշակերտը (Մտ.15:14): Բայց, այդուհանդերձ, այս միտքը «ջերմացնում» է շատ հավատացյալների, այդ թվում և՝ Եհ.Վկաներին:

Արդյունքում հավատացյալները դադարեցնում են մարզել սեփական հոգևոր «ոտքերի» «մկանները» (մանկան պես միշտ կախված են իրենց ԿԿ-ի «ձեռքից») և ի վիճակի չեն ինքնուրույն քայլել Աստծու առաջ որպես չափահասներ՝ նույնիսկ եթե կազմակերպությունում նրանց ստաժը 20 տարի է, և նույնիսկ եթե կազմակերպության մեջ նրանք ծանրակշիռ պաշտոն են զբաղեցնում:

Վտանգ 4) ԿԿ եկեղեցական սիստեմը և մեծամասնության կարծիքի ստերեոտիպը կոտրում են անձի խղճմտանքը և անհատի հավատը: Հասարակական կարծիքի (մասսայական պսիխոզի) էֆեկտը շատ վտանգավոր է, եթե ԿԿ-ի լիդերները մոլորվեն: Շատերը կարող են տարօրինակություններ տեսնել՝ իրենք իրենցով առանձնացած: Բայց մեծամասնության կարծիքի ճնշումը ստիպում է սխալ առաջնորդությունը կամ ուսմունքը՝ ընդունել որպես ճիշտ, որպես Աստծուց:

Նշանաբանը, թե «8մլն. Եհ.Վկա չի կարող սխալվել»՝ շատ Եհ.վկաների վրա գործում է մոգականորեն. նրանք սկսում են ավելի վստահել մեծամասնության կարծիքին, քան Աստծու խոսքով կրթված իրենց խղճին (ասես թե հանուն բազմության կարծիքի՝ Քրիստոսին «խաչում» են իրենց մեջ): Արդյունքում, «Չարիք անելու համար բազմությանը չհետևես» Աստծու պատվիրանի փոխարեն՝ հավատացյալը ռիսկ է անում հակառակն անել (չարիքի համար բազմությանը հետևել, Ելք 23:2):

Այսպիսով. ինչպիսի՞ վնաս կարող է հասցնել կրոնական կազմակերպությունը որպես եկեղեցական սիստեմ, եթե հավատացյալը տարօրինակություններ է տեսնում, բայց որոշում է աչք փակել: նա ռիսկի է դիմում.
1) այդպես էլ Աստծու մոտ չգալ (չդառնալ Հիսուս Քրիստոսի նման) այն դեպքում, եթե ԿԿ-ի լիդերները սկսեն մոլորվել;
2) վերածվել կռապաշտի;
նա ռիսկի է դիմում
3) ցմահ հոգևոր մանուկ մնալ՝ նույնիսկ կազմակերպության մեջ 20 տարվա ստաժի և երեցի հեղինակավոր կոչման պարագայում, օրինակ;
4) «ճզմվել» մեծամասնության կարծիքից և այդ ճնշման տակ՝ խախտել Աստծու պատվիրանները:

Իսկ ի՞նչ անի այն հավատացյալը, ով ԿԿ-ի մեջ, որին ինքը ճշմարիտ է համարում՝ տարօրինակ բաներ է նկատում: Հեռանա՞ այդտեղից: Եթե կա լավը (ավելի ճշմարիտ ԿԿ), ապա լավ է հեռանալ: Իսկ եթե նա չգիտի մի ԿԿ, որտեղ վարվեին առավել արդար և սովորեցնեին ավելի ճիշտ, մեծավ համաձայն Աստվածաշնչի՞: Ի՞նչ անել հապա այդ դեպքում: Կիմանանք հաջորդիվ:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

Урок №51: Армагеддон, Ч.1: ЗНАЧЕНИЕ

Армагеддон — это вопрос жизни и смерти, эпоха заканчивается — эпоха начинается, и какими мы подойдем  к границе веков? Во многом зависит от нас самих.
Это видео показывает значение Армагеддона и раскрывает ошибку ОСБ в определении очерёдности событий: сначала, по их мнению, падёт Вавилон (ложная религия в их понимании), а затем будет Армагеддон.

Однако Писание показывает иную картину:  сначала Армагеддон (между 6й и 7й чашами гнева Иеговы, Откр.16:12,16), а затем – падение Вавилона при 71й чаше и гибель нечестивых (откр.16:17,19-21). То есть, что бы ни означал Вавилон – сама очерёдность событий в ОСБ определена неправильно: падение Вавилона – это СЛЕДСТВИЕ Армагеддона ( ОСБ же учит наоборот: сначала крах Вавилона, затем Армагеддон, это — ошибка).

Урок №51. Армагеддон, Ч.1: ЗНАЧЕНИЕ

«Армагеддон» — это слово знакомо многим. Что стоит за ним? Кто-то считает его всего лишь пугалками для глупых. А для кого-то Армагеддон – это конец света, ужас последней губительной катастрофы космических масштабов, в которой сгорит человечество и даже сама планета. Так Армагеддон показывают в фильмах, и так он выглядит в представлениях многих:

А кто-то ждёт Армагеддон с нетерпением и воспринимает его не как конец света, а как конец тьмы с надеждой пережить ужас завершения века правления дьявола, избавиться от всех страданий этого века и живыми перейти через огонь Армагеддона — в райскую жизнь на Земле:

И кто же из них прав? Слово»Армагеддон» (Арм) — Библейское (Отк.16:16), искать его значение нужно в Библии, что мы и сделаем. Так как понятие «Арм»- обширное, материал о нём мы поделим на 2 части и выясним, что означает Арм.; кто будет участвовать в нём; как он будет выглядеть и к чему приведёт; когда он произойдёт и надо ли его бояться? Так мы и узнаем, кто прав в своих ожиданиях об Арме.

Начнём с вопроса 1) Что означает «Армагеддон»? Слово «Армагеддон» пришло от еврейского выражения «Хар – Магедон» (гора Мегиддо). Мегиддо – это холм в западной части Изреельской долины (Сев.Израиль, 3Цар.21:1); располагался на стратегически важном проходе через горную гряду «Кармил», что было выгодно для военных и торговых маршрутов (этот путь связывал север с югом и запад с востоком).

На холме располагался город Мегиддон (ранее был городом хананеев). Его завоевал И. Навин (И.Н.12:7,8,21). Мегиддон упоминается как город сражения фараона Нехао и царя Иудеи Иосии (4Цар.23:29). Но самое интересное упоминание о нём связано с победой Израиля над хананеями во времена судьи Деворы.

Чем же оно интересно? Тем, что иго хананеев было свергнуто у вод Мегиддона – чудом помощи Бога:
на горе Мегиддо во благо Израиля сражались «звёзды» с неба, поэтому хананеи были побеждены, а их главари (Иавин и Сисара) – уничтожены (Суд.4гл.; 5:19,20).

Как помним, хананеи – это потомки Хама, проклятого за глумление над своим отцом (Быт.9:22-25). От него, образно, пошли все «хамы»этой системы вещей — невежды и противники Иеговы («соратники» дьявола), во все времена глумящиеся над ценностями Бога (Пс.77:51).

Израиль оставался жить среди них, так как не смог изгнать от себя (Суд. 1гл.). Так и в эре Н.З. народ Иеговы вынужден жить среди «хамов» мира дьявола (Ин. 16:33; 17:15). Но, как в древности Бог истреблял потомков Хама за многие мерзости ради будущего блага для Своего народа (Быт.10:6,15; Втор. 20:16-18; И.Н.3:10), так и в конце этого века Он накажет всех «хамов» века сего — по той же причине (2Фес. 1:5-10).

То есть, «гора Мегиддо» из Откр. 16:16 — это образное место сражения вселенского масштаба, где «звёзды» Бога победят всех «хамов» этого мира, уничтожив и их главаря – дьявола: так век его правления придёт к бесславному концу.
Кто в этой битве будет «звёздами» Бога, а кто – «хамами», узнаем из вопроса 2) Кто будет участвовать в Арме? Но прежде напомним, что будет предшествовать Арму:

Арм – это апогей суда Иеговы, изливаемого на Землю в виде 7ми чаш Его гнева (Откр. 16гл.).
Первые 5 чаш ухудшат условия жизни на земле, сгущая духовную тьму: общество, руководимое правителями мира дьявола, всё больше будет деградировать и всё безумнее будет поступать. Но вместо того, чтобы увидеть в бедствиях -предвестники конца и обратиться к Богу, люди продолжат хулить Его (Откр. 16:9,11).

чаша высушит русло символической реки «Евфрат» и подготовит крушение символического «Вавилона» дьявола (Откр. 16:12): говорим о символах Евфрата и Вавилона потому, что буквальный Вавилон уже давно превратился в руины, расположенные ок. 870 км восточнее Иерусалима и в 80 км. южнее Багдада (к IV в. н.э. от города остались развалины. Он стал «грудой камней», как и было предсказано о буквальном Вавилоне, Иер 51:37).

чаша завершит начатое в 6й: уничтожит «Вавилон» дьявола — его систему правления, «столицу» этого мира с её законами и царями (см. видео 1.8 «Вавилон»). Вслед за ними падут и все «дети Вавилона», те самые циничные «хамы» этого мира, кто под вдохновением «армии» дьявола (бОльшего «Сисары») до самого конца будет «воевать» против интересов Бога (Отк.16:12,14,17-21)   Армагеддон же упомянут между 6й и 7й чашами (Откр.16:16).

То есть, крах «Вавилона» и гибель всех его нечестивых подданных – это следствие Арма и последнее событие гнева Бога, которое и завершит век правления сатаны.

Теперь выясним, 2) кто же будет участвовать в Арме при выливании 7й чаши?
Напомним из видео 1.30: во время 7й чаши на Земле будут жить только нечестивые «хамы», противники Бога (Отк.9:18-21; 16:8,21). Почему?

Когда Иисус воцарится при 7й трубе и заберёт на небо 144000 верных рабов Иеговы, начнётся подготовка к «выливанию» чаш гнева Бога с апогеем в Арме при 7й чаше (Отк.11:15-18; 14:1; 19:7,8,13-21; 1 Фес.4:16,17; 1Кор.15:52). Вышние позаботятся о том, чтобы все, кто сможет остаться верным после ухода на небо 144000, смогли «умереть в Господе» (Откр. 14:1; 13) и так – уберечься от зла Арма — дня тьмы и мрака (Ис. 57:1,2).

Поэтому Арм (конец этого века) — никто не переживёт (Откр.19:13-21; Ис.57:1,2; Откр.14:13). И горе тем, кто с нетерпением ожидает этот день тьмы и мрака (так говорит о нём Библия, Ам.5:18; Соф.1:15; см. видео 1.21 «один берётся для 1000летия Христа, один оставляется для Арма).
Напомним события конца этого века – схемой, выделив последовательность сообщения об Арме (между 6й и 7й чашами) и о крахе Вавилона в чаше:

Итак, мы выяснили, что 7я и последняя «чаша» гнева Бога в Арме готовится лишь для явных «хамов» — сторонников дьявола (в Н.З. они названы «козлами», Мтф.13: 38; 41-43; 25:31-33,41,46; 2Фес.1:5-10). Однако, «битва» Арма коснётся лишь «козлов» из рода правителей: на место Хар-Мегиддо будут приглашены только «цари» мира дьявола (все образные «Иавины и Сисары», руководители всех «хананеев» земли, Откр.16:13,14).

К войне против Иеговы их будут подталкивать бесы, поэтому цари в безумии своём будут противиться Богу. А за всем этим будет стоять дьявол, главарь всеземной правительственной «команды» (Прит.18:1; Лк.4:6; Отк.16:14). Оно и понятно, ведь «Вавилон» дьявола до конца этого века будет противостоять «Иерусалиму» Иеговы, преследуя на Земле тех служителей Бога, кто будет достоин небесных престолов (Быт.3:15; Лк. 22:28-30):

именно цари 2х противоположных систем правления на Земле – «Иерусалима» Иеговы и «Вавилона» дьявола — сойдутся на » Хар-Мегиддо» в финальной для этого века «битве», завершив век дьявола полной победой царей Бога: Иисуса Христа и его 144000 небесных соправителей.
А дьявола представят все последние земные «цари» этого века, вдохновляемые демонами (Откр.16:14; 17:12-14; 19:7,8,13-21).

Итак, ответ на вопрос 2) Кто будет участвовать в Арме? — найден: в Арме будут участвовать цари Иеговы и цари из «команды» дьявола. Остальные «козлы» этого века, кто не смог занять никакой «престол» (кресло какого-нибудь начальника в мире дьявола) – погибнут в результате финальной «битвы царей» двух враждующих систем правления (Откр.19:18-21; 16:16-17).

Совместив ответы на 1) и 2) вопросы, получим суть Арма в замысле Иеговы:
Арм — это апогей действий Бога по «зачистке» Своей территории (планеты Земля) — от нечестивого рода людей, когда мера их беззаконий в Его глазах превысит все допустимые Им пределы. То же было и в древности: Бог «зачищал» территорию потомков Хама, когда наполнилась их мера зла — ради благ, предусмотренных для будущего народа Иеговы (Быт. 15: 13-16; 10:6; 15; Втор. 20:16-18).

В результате Арма к началу 1000летия Христа на планете не останется ни одного нечестивого, все они будут искоренены с земли (Пр.2:22; Отк.16:21; 19:17-21). А Земля будет готова к принятию тех, кого Вышние Судьи посчитают достойными воскрешения для жизни на очищенной от зла Земле, чтобы и они могли достичь духовного совершенства, как его достигли 144000 первенцев (Пр.2:21; Мтф.5:5; Де.24:15; Евр.11:40).

Аналог Арма – это уничтожение навеки (огнём от Бога) «хамов» Содома и Гоморры (потопа больше не будет, на территории Земли никто не выживет из-за огня, Быт.19:24; Иуд.1:7; 2Пет.3:7). Бог дождался, пока на территории Содома остались лишь нечестивые (богобоязненных Бог вывел из зоны истребления, Быт.19:29; 2Пет.2:8), и истребил их всех. И перед Армом Бог дождётся, что на Земле останутся только нечестивые, и уничтожит их всех (Мтф.25:41,46).

Отличие будет лишь в том, что Лоту было куда уйти из Содома, а к концу этого века – вся Земля станет образным «Содомом» (Откр.9:18-21; 16:9, 11, 21). Поэтому из зоны истребления в Арме все «овцы» Бога будут выведены (взяты от зла) – иначе, чем Лот: остаток от 144000 будет забран на небеса (Мтф.24:30,31; 1Фес. 4:16,17; Откр.14:1). Остальных «выведут» смертью первой, спрятав в могилах до воскрешения в Миллениуме (Евр.9:27; Ис. 57:1,2;  Мтф. 24:40,41; Откр. 14:13;   см. видео 1.21).

Теперь закрепим то, что узнали и по ходу – покажем ошибку ОСБ в учении об Арме: ОСБ, опираясь на порядок глав Откр.17-19, учит, что событие конца века сего — это крах «Вавилона» (Откр.17,18, закрытие ложной религии по их учению). А затем следует ожидать 2е событие конца – Арм (Откр.19 гл.), где Иисус спасёт всех свидетелей Иеговы и уничтожит нечестивых (в видео 4.16 показали картину с конгресса об этом учении):

Но на самом деле конец этого века описывает лишь Откр. 16 гл.: в ней показана вся полнота гнева Иеговы, приготовленного для нечестивых в 7ми чашах (число 7– это Божия полнота). А главы Отк.17,18 и 19 – это НЕ продолжение чаш гнева и НЕ череда других событий (8й и 9й чаш не будет), а увеличенный фрагмент картины 7й и последней для этого века чаши гнева Иеговы (подробности краха Вавилона и финала битвы враждующих царей).

Напомним очерёдность событий конца этого века по Откр.16 гл: всего «чаш» гнева Бога будет 7 штук (Откр.16:1; 17:1). подготовит падение «Вавилона» (иссушит «Евфрат») и соберёт на Хар-Мегиддо нечестивых царей (Откр.16:12-14). «Вавилон» вместе с миром дьявола (его подданными, живущими во всех «городах языческих» — вне Дома Бога) — падёт при 7й чаше (Отк.16:17-21).
А сам Арм упомянут между 6й и 7й чашами (Откр.16:12,16,17).

То есть, сначала Арм, а следствие Арма – это крах Вавилона (ОСБ же учит наоборот: сначала крах Вавилона, затем Арм, это — ошибка). Когда падут все «города козлов» — закончится век правления сатаны: ВСЕ его подданные будут побиты камнями (каменным градом) за то, что не взирали на величие Иеговы и хулили Его до самого конца этого века (Пс. 27:4,5; Ис. 26:10; Отк. 16:12, 17, 19-21).
Почему в гибели «козлов» будут использованы камни?

В древности каждый хулитель Иеговы приговаривался к смертной казни через побитие камнями (Лв. 24: 15,16). Поэтому и последние хулители Иеговы этого века — будут «побиты каменным градом» 7й чаши (истреблены: камни с неба — это метеориты, они и смогут вызвать пожар на Земле, 2Пет. 3:7).

После 7й чаши – арест дьявола и 1000 лет правления Христа. Напомним схему, где показано, что крах Вавилона — это следствие Арма  (Отк. 16:12,16,17,19):

Осталось выяснить подробности по Откр.16-19 гл, как же будет выглядеть финальная «битва» царей Иеговы и царей века дьявола, в чём она будет проявляться на Земле? Об этом, а также о том, когда произойдёт Арм и стоит ли его бояться? – узнаем в следующий раз из 2й части темы «Армагеддон».

С любовью ко всем, ищущим истину в Библии.
Свидетели Иеговы сайта «Ящик ответов»

ՀՆԱՐԱՎՈ՞Ր Է Աստծու մոտ գալ ԻՆՔՆՈՒՐՈՒՅՆ Մաս 1. Քրիստոնեական կազմակերպության ՕԳՈՒՏԸ

Текст на армянском языке к  видео 2.12 на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.19

Հոգևոր արժեքներ
Ի՞նչ է նշանակում Աստծու մոտ գալ:
Մաս 1. ՕԳՈՒՏ քրիստոնեական կազմակերպությունից
Խորհրդածում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար

Շատերն ընդունում են, որ Աստված կա: Բայց երբ նրանք սկսում են կարդալ Ս.Գիրքը՝ հասկանում են, որ լոկ հավատը քիչ է. որ հավատը պետք է գործեր ունենա (Հակ.2:20,26): Նաև, որ Աստված պետք է ունենա քրիստոնեական Իր ճշմարիտ ժողովը (Մտ.16:18; Գրծ.20:28; Եբր.10:25; Հակ.2:2; 1Կոր.11:18 և այլն): Բայց ինչպե՞ս այն գտնել: Կրոնական կազմակերպությունները շատ-շատ են, և վտանգ կա ընկնել ոչ ճիշտ տեղ ու վնաս կրել (խոսքը միայն նրանց մասին է, ով գիտակցում է, որ հավատը լոկ սրտում՝ անբավարար է):

Ահա և հարց են տալիս. իսկ գուցե կարելի է ինքնուրո՞ւյն Աստծուն գալ: Չէ՞ որ նորեկի համար շատ դժվար է միանգամից հասկանալ. այնտեղ, ուր եկել է՝ առկա՞ է Աստծու ոգին, թե՞ ոչ (տես 7.2 վիդեոն ): Հատկապես որ ցանկացած քրիստոնեական կազմակերպությունում/ժողովում/եկեղեցում ձեզ կսկսեն համոզել, որ սա է ճիշտը: Իսկ դա պարզելու համար՝ տարիներ կանցնեն: Հապա ի՞նչ անել:

Այս հոլովակը կպատասխանի. «կարելի՞ է ինքնուրույն՝ Աստվածաշունչը կարդալով, աղոթելով և պատվիրանները կատարելով — Հիսուս Քրիստոսի միջոցով Աստծու մոտ գալ»: Նախ պարզենք.
1) Ի՞նչ է նշանակում «Աստծու մոտ գալ»:
2) Կարելի՞ է Աստծու մոտ գալ՝ առանց ժողովի:

Միանգամից ասենք. այս հարցերը պարզելու համար՝ էական չէ, թե դուք որ քրիստ.կազմակերպությունն եք համարում Քրիստոսի ճշմարիտ ժողով: Այստեղ շարադրված սկզբունքները հարմար են ցանկացած քրիստ. կազմակերպության համար, ուր որ հավատացյալը ընտրել է հաճախել՝ համոզված, որ այն ճշմարիտն է:

Եվ այսպես. 1) Ի՞նչ է նշանակում «գալ Աստծու մոտ»:
Նախ և առաջ պետք է գիտակցել, որ գալ ճշմարիտ Աստծու, Արարչի մոտ՝ չի նշանակում մտնել այն քրիստ. կազմակերպության շարքերը, որը ձեզ դուր է եկել կամ թվացել ճշմարիտ: Նաև, գալ Աստծու մոտ՝ չի նշանակում գալ ինչ-որ տաճարե մի շինություն կամ ինչ-որ հատուկ մի վայր, որ սուրբ է անվանված (Գրծ.17:24):

Աստծու մոտ գալը՝ նշանակում է վերադարձ դեպի Նա: Աստծու առաջին երեխաները՝ Ադամը և Եվան, կարելի է ասել, հեռացան Աստծուց և իրենց երկնային Հոր դրախտային տնից՝ իրենց հետ «տանելով» նաև իրենց բոլոր սերունդներին. նրանց երեխաները ծնվեցին դրախտի սահմաններից դուրս և առանց Աստծու: Այդ պատճառով էլ, նաև մենք ձեզ հետ՝ ծնվեցինք Աստծուց հեռու:

Բայց նախ Ադամն ու Եվան Աստծուն «լքեցին» հոգևոր իմաստով. նրանք հրաժարվեցին Նրա երեխաները լինել, ապրել կյանքում Նրա առաջնորդության ներքո և արմատավորել իրենց մեջ Աստծու երեխաների հրաշալի հատկությունները. սերը, բարությունը, համբերությունը, ինքնատիրապետումը, արդարությունը, գթասրտությունը և այլն (ԾՆնդ.3:22-24):
Այդ «հեռացումը» պատճառ դարձավ դրախտից նրանց արտաքսման:

Աստծուց հեռանալը մարդկանց հետզհետե փոխեց դեպի վատը, խեղաթյուրվեց բարու և չարի ըմբռնումը. մարդիկ սկսեցին չարն անել՝ կարծելով, թե դա օգուտ կբերի իրենց, թե՝ դա է բարին: Ուստի Ադամի բոլոր սերունդները շատ հեռու են Աստծուց՝ ինչպես հոգևոր, այնպես էլ բառացի իմաստով. մենք բացարձակապես նման չենք Նրա երեխաներին (չենք արտացոլում Նրա հատկությունները), այդ պատճառով էլ ապրում ենք դրախտի սահմաններից դուրս (Ծնն.6:5; 2Օր.32:5):

Աստված առաջարկում է վերադառնալ Իրեն (2Տրգ.15:2; Հակ.4:8): Գալ Նրա մոտ՝ նշանակում է «վերադառնալ տուն», Աստծու դրախտը, որտեղ Նա սպասում է այս աշխարհում մոլորված Իր երեխաներին (Ղկ.15:11-24): Բայց նախ հարկավոր է վերադառնալ Աստծու երեխաների ելման դրությանը, երբ մեղք չկար նրանց մեջ: Ճանապարհն առ Աստված՝ միայն Քրիստոսի միջոցով է (Հով.14:6): Դա նշանակում է, որ մենք պետք է դառնանք այնպիսին, ինչպիսին Հիսուս Քրիստոսն էր:

Հիսուս Քրիստոսը՝ Աստծու որդու չափանիշն է. նա երբեք մեղք չգործեց և եղավ իմաստուն, թեպետ տանջվեց չար մարդկանցից, բայց ոչ մեկին չարով չհատուցեց: Նա սիրեց մարդկանց և ամեն բանում նմանվեց Հորը; նա բարին արեց և ատեց չարը; նա զոհաբերեց իրեն, որպեսզի օգնի մարդկանց վերադառնալ Աստծու մոտ, և հիմա նա Հոր կողքին է (1Պետ.2:22; 1Հով.3:5; Եփ.1:20; Եբր.5:8,9):

Երբ ձեր կյանքը ձեզ անիմաստ կթվա և դուք կգիտակցեք Աստծու կարիքը, երբ դուք այն կանցկացնեք ձեր բանականության և սրտի միջով (իսկ Աստված ուզում է, որ մենք գտնենք Իրեն ոչ միայն մեր սրտով, այլ նաև գիտակցենք, թե ինչ է Ինքը նշանակում մեզ համար, Մրկ.12:30) — այդ ժամին միայն կարելի է ասել, որ դուք կանգնել եք «տունդարձի» ճամփին և կատարել առաջին քայլը Աստծուն մոտենալու համար, բայց դեռ չեք եկել Նրա մոտ:

Ուղին առ Աստված՝ դա ձեր ողջ հետագա մնացած կյանքն է՝ կազմված «Քրիստոսի հետքերից». Աստվածաշնչի ուսումնասիրությունից, մեղքի դեմ պայքարում՝ ամենօրյա անձնական ջանքերից, Աստծու Թագավորության բարի լուրի հռչակումից և մարդկանց օգնելուց, արդար որոշումներից և արարքներից, ճիշտ մղումներից, աղոթքներից առ Աստված և մարդկանց հանդեպ անսահման սիրուց (Ղկ.4:42,43; 1Պետ.2:21; 1Կոր.9:26,27):

Իսկ ե՞րբ դուք կգաք Աստծու մոտ: Միայն այն ժամանակ, երբ դուք կդառնաք այնպիսին, ինչպիսին Հիսուս Քրիստոսն է: Այդ ժամանակ միայն Աստված ձեր մասին կասի, որ դուք եկել եք Իր մոտ, որ դուք հիմա ձեր երկնային Հոր երեխան եք:

Ուղին առ Աստված՝ չափազանց դժվարին է, հարկ է ամբողջությամբ վերափոխես քեզ և ամեն սխալ բան ոչնչացնես քո մեջ: Ուստի այս համակարգում Աստծու մոտ եկածները սակավ կլինեն. ընդամենը 144000 Քրիստոսի իշխանակիցները: Նրանք կդառնան Աստծու երեխաների առաջին խումբը, առաջնեկների ժողովը. նրանք կհաղթեն մեղքին արդեն այս դարում (Եբր.12:23; Հյտ.7:3,4;14:1-5;20:6):

Աստծուն հասածների երկրորդ խումբը կդառնա դրախտային Երկրի բնակիչների մեծ բազմությունը. նրանք կազատվեն մեղքից միայն Քրիստոսի հազարմայայի վերջում: Սատանայի վերջին փորձությունը ի հայտ կբերի Աստծու երեխաների այդ խմբին, որից հետո Աստված ներս կընդունի նրանց Իր հավիտենության աշխարհը՝ երկրային կյանքի համար (Հայտ.21:3,4,7; 7:9-17):

Այսպիսով. 1) գալ Աստծու մոտ՝ նշանակում է.
ա) ամբողջությամբ փոխվել, ներքուստ նորոգվել և դառնալ Հիսուս Քրիստոսի նման (հասնել նրա հոգևոր հասակին, Եփ.4:13, 22-24):

բ) շնորհիվ դրա՝ տեղափոխվել դրախտ, երկնային Հոր մոտ — հարության միջոցով` ապագա համակարգում (Մրկ.10:29,30; Հով.5:28,29; Հյտ.21:3,4,7):

Բայց հնարավո՞ր է Հիսուս Քրիստոսի նման դառնալ ինքնուրույն և առանց հավատակիցների ժողովի (առանց կրոնական կազմակերպության): Կիմանանք 2) հարցի պատասխանից. Պե՞տք է, արդյոք, ժողովը հավատացյալին, որպեսզի նա կարողանա Աստծու մոտ գալ: Սկզբից տեսնենք, թե ինչու քրիստոնյաներին պետք եղավ մեկ ընկերության մեջ հավաքվել (որն էր նպատակը): Իսկ հետո՝ որն էր պատճառը:

Ուրեմն ինչո՞ւ քրիստոնեական կազմակերպության հարկը եղավ 1-ին դարում: Նրա կազմավորման նպատակը մարդկանց քմահաճույքը չէր, այլ մեղքից ու չարից փրկվել կամեցողների համար՝ Աստծու կարգադրությունը, որպեսզի սովորեցներ նրանց ճիշտ և բարեհաջող ընթանալ Քրիստոսի հետքերով (1Պետ.2:21;1Տիմ.2:3,4): Իր ծառաների միջոցով՝ Աստված հավաքագրում է բոլոր փրկվել կամեցողներին միասնական քրիստոնեական մեկ ընկերության մեջ (Գրծ.2:47;11:26):

Քրիստոնեությունը՝ դա (Աստվածաշնչից) Աստծու ճշմարտության տարածման ակտիվ մի  գործունեություն է ողջ Երկրով մեկ՝ մարդկանց դեպի լավը փոխվել օգնելու նպատակով (գիտելիքների շնորհիվ), որ նրանք գան Աստծու մոտ և փրկվեն մեղքից ու մահից (Գրծ.1:8; 1Տիմ.2:3-5): Նախատեսվում էր մարդկանց կազմակերպված ուսուցում, մկրտություն, օգնություն քրիստոնեական պրակտիկայում և այլն:

Հարկ էր կազմակերպել այդ գործը եվ դրան զուգահեռ՝ լուծել բոլոր ծագող խնդիրները ինչպես ամբողջ քրիստոնեական սփռված համայնքի համար, այնպես էլ տեղական, քաղաքային և ուրիշ այլ բնակավայրերի առումով (Մտ.16:18,19; Գրծ.6:1-7; գլ.15; Հակ.2:2-4; 1Կոր.11:18 և այլք):

Որպեսզի այդ գործունեությունը բարեհաջող լիներ՝ Աստված քրիստոնյաների համար սկզբունքներ էր մշակել — որպես միասնական կազմակերպված եկեղեցական սիստեմ. այն կազմված էր Երուսաղեմի կենտրոնական ղեկավարությունից, (հավատացյալների) «հոտից» և հովիվներից (երեցներից)՝ նշանակված, որպեսզի նորահավատներին օգնեն սովորել Քրիստոսի հետքերով քայլել (ծառայել Աստծուն այնպես, ինչպես ծառայում էր Նրան Հիսուսը, Ղկ.3:23; Գրծ.20:28; 1Պետ.5:5; Եբր.13:17):

Եհովան գիտեր, որ Իր նոր ժողովրդի կազմակերպությունը պիտի ընդլայնվի, իսկ փրկվողների քանակը ավելանա, ուստի Նա նախատեսել էր քրիստոնյաների աճող համայնքի բաժանումը ավելի փոքր տեղական քաղաքային և գյուղական ժողովների, որտեղ ևս կազմակերպված էր լինելու երեցների նշանակում (հովիվներ, Գրծ.2:47; 14:23; Տիտ.1:5):

Չնայած, որ քրիստոնեական այս ժողովները գտնվում էին տարբեր քաղաքներում՝ ուսմունքային և կազմակերպչական հարցերում նրանք հետևում էին մեկ առաջնորդության, որն իրագործվում էր Երուսաղեմում գտնվող կենտրոնական ղեկավարության կողմից ու տարածվում բոլոր ժողովներով (Գրծ.16:4; 2Տիմ.1:13):

Այդպես էր 1-ին դարում, այդպես պիտի լինի նաև այսօր:
Ուրեմն, ո՞րն էր նպատակը: Իր կազմակերպության որպես եկեղեցական սիստեմի  ստեղծման (որպես բոլոր ժողովների համագործակցության սիստեմ) Աստծու նպատակը՝ միասնական քրիստոնեական գործունեության կազմակերպումն էր ամբողջ երկրով մեկ:
Իսկ այժմ պարզենք քրիստոնեական կազմակերպության ստեղծման պատճառը:

Եվ ուրեմն, ինչո՞ւ Աստված քրիստոնյաներին հավաքեց միասնական մեկ ընկերության մեջ և պատվիրեց չլքել Իր ժողովրդի ժողովը (Եբր.10:25): Աստված շահագրգռված է բոլոր քրիստոնյաների հոգևոր աճով, որպեսզի նրանք լավ ճանաչեն Իրեն և ձերբազատվեն մեղքից՝ ընդօրինակելով Իր որդուն, Հիսուս Քրիստոսին: Սրա համար պայմաններ են պետք, ինչը Նա ստեղծել է քրիստոնեական ՄԻՋԱՎԱՅՐԻ տեսքով, որոնք հանդիսանում են քրիստոնեական ժողովները:

Բնույթով, ճաշակով և խառնվածքով տարբեր մարդկանց միջավայրում գտնվելն է լոկ, որ կարող է վարժեցնել ամեն ինչում Քրիստոսին ընդօրինակելու ունակության և ճիշտ ձևավորելու քրիստոնյայի քո ներքին էությունը: Առանց սերտ հաղորդակցման և քրիստոնյաների մեկը մյուսի հետ բախվելու՝ արդար հատկություններ չեն մշակվի և մեր զգայարանները չեն ընտելանա տարբերել բարին չարից:

Որպեսզի դանակը լավ սրվի՝ երկաթը երկաթով է սրվում: Այդպես էլ մարդիկ են իրարից սովորում՝ «սրվելով» միմյանց բախումից (Առ.27:17): Ամեն ինչից զերծ, մեկուսի պայմանները աճ չեն տալիս, քանզի չկա միջավայր՝ օգտակար քրիստոնեական հատկությունների մշակման համար (իսկ աշխարհիկ միջավայրը լոկ վնասում է քրիստոնյային, 1Կոր.15:33): Մեկուսի քրիստոնյաների մեջ չի զարգանում նաև ամուր իմունիտետ գայթակղությունների հանդեպ:

Ինչպես որ ջերմոցային բույսերն են մեռնում բնության խիստ պայմաններում, այնպես էլ մեկուսի քրիստոնյաների հավատը, որ կյանքում թրծված չէ հավատակիցների հետ բախումների նեղ միջավայրում ճիշտ վարվելակերպ դրսևորելով — կարող է մեռնել փոքրիկ դժվարություններից:

Այդ պատճառով էլ Հիսուսը խնդրեց Աստծուն չթաքցնել քրիստոնյաներին, չստեղծել նրանց համար ջերմոցային պայմաններ ինչ-որ մի խրոխտ մենության մեջ, այլ ամբողջ ժողովներով թողնել նրանց հենց այս աշխարհի հորձանուտում, օգնելով ընդամենը պահպանել նրանց չարից (սխալ մտքերից և արարքներից, Հով.17:15): Բացի այդ, հավատակիցները կքաջալերեին մեկ-մեկու. չէ՞ որ միասին հեշտ է մնալ հավատում՝ բոլոր դժվարություններին դեմ հանդիման (Եբր.10:24,25):

Հեշտ է արդար քրիստոնյա լինել վիրտուալ աշխարհում, ասենք՝ սոց.ցանցում: Բայց հեշտ չէ այդպիսին մնալ՝ «եփվելով» կենդանի մարդկանցով և նրանց նեգատիվներով լի «կաթսայում», ընթացքում նաև՝ պայքար մղելով քո նեգատիվների դեմ: Նաև դրանով հանդերձ՝ հարկավոր է ոչ միայն չխռովել և չբորբոքվել բոլորի դեմ, այլ սիրել նրանց՝ քո սրտի ողջ լայնքով և մաքրությամբ:

Ժողովը դա մի հզոր տրենաժոր է հասնելու համար Քրիստոսի հասունությանը՝ սիրելու, ներելու և մեղք չգործելով՝ համբերելու մեջ (Եփ.4:11-16), առանց որոնց նոր աշխարհում ապրելն անհնարին է. գիտելիքներն այնտեղ բոլորի համար նույնը կլինեն, իսկ ահա անբռնազբոս սրտի ջերմությամբ ընդունել մեր բազում և բազմազան մոտ ու հեռավորներին՝ ոչինչ չար չպատճառելով նրանց — դա հարկավոր է սովորել այստեղ և այժմ (Հռ.13:10):

Եվ այսպես՝ հարցը. «հնարավո՞ր է Աստծուն գալ ինքնուրույն»: Ոչ. առանց ժողովի և համատեղ քրիստոնեական գործունեության մենք չենք հասնի Քրիստոսի հոգևոր հասունությանը՝ Աստծուն և մարդկանց սիրելու խնդրում: Իսկ առանց դրա՝ հավիտենությունը մենք չենք տեսնի. հնարավոր չէ հավիտյան կրել ներկայությունը նրա, ով մեզ դուր չի գալիս: Այնպես որ՝ ՕԳՈՒՏԸ ճշմարիտ քրիստոնյաների ժողովից — անտարակույս ահռելի է:

Բայց կա մի «ԲԱՅՑ». նույնիսկ օգուտ բերող Աստծու ճշմարիտ կազմակերպությունը՝ երբեմն կարող է և վնաս պատճառել (էլ չխոսենք կեղծերի մասին): Գիտեի՞ք այդ մասին: Եթե ոչ՝ կիմանանք հաջորդ հոլովակից:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:

Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

ԲՈԼՈՐՍ ՉԵՆՔ ՄԵՌՆԻ, ԲԱՅՑ ԲՈԼՈՐՍ ԿՓՈԽՎԵՆՔ

Текст на армянском языке к   видео 1.20  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.18

Աստվածաշնչի ուսումնասիրություն: Նոր Կտակարան:
Բոլորս չենք մեռնելու, բայց բոլորս կփոխվենք:
Ուսումնասիրում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար:
7.17 հոլովակից պարզեցինք, թե ինչու, չնայած նրան, որ Հիսուս Քրիստոսը արդեն վճարել է փրկանքը մեղքից և մահից՝ այնուամենայնիվ, աշխարհում ամեն ինչ մնում է նույնը. բոլորը՝ հավատացյալ, թե ոչ՝ մեղք են գործում և մեռնում:

2 Ծագեց երկու հարց.
1) եթե բոլորը մեռնում են (ինչը և տեսնում ենք), հապա ինչո՞ւ չեն կատարվում Հով.11:26-ի խոսքերն այն մասին, թե ամեն ոք, ով ողջ է և հավատում է Հիսուսին՝ երբեք չի մահանա:

2) Ինչպե՞ս հասկանալ Պողոսի խոսքերը, թե՝ բոլորս չէ, որ մեռնելու ենք, բայց բոլորս պիտի փոխվենք 1Կոր.15:51-ից:

Պատասխանենք այս հարցերին 7.17  հոլովակի լույսի ներքո. մենք իմացանք, որ Ադամի բոլոր սերունդները, որ ապրում են այս համակարգում՝ մեկ անգամ իրենց սեփական մեղքերի համար պետք է վճարեն առաջին մահով, ինչը թույլ կտա բոլորին ազատվել մահկանացու մարմիններից և կենդանանալ Աստծու աշխարհում նոր մարմիններով (Եբր.9:27; Հռ.6:23; 1Կոր.15:22ա, 36-38; 42,43):

Պատասխանենք 1-ին հարցին.
1) եթե բոլորը մեռնում են (ինչը և տեսնում ենք), հապա ինչո՞ւ չեն կատարվում Հով.11:26-ի խոսքերն այն մասին, թե ամեն ոք, ով ողջ է և հավատում է Հիսուսին՝ երբեք չի մահանա:
Վերլուծենք Հով.11:23-26-ի ենթատեքստը:

Հով.11:23,24 Հիսուսն ասաց նրան. «Քո եղբայրը հարություն կառնի»։ Մարթան ասաց. «Գիտեմ, որ վերջին օրը՝ հարության ժամանակ, հարություն կառնի»:
Մեռելների հարության թեորիան ինչ որ մի վերջին օր՝ հրեաները, երևում է, ընդհանուր գծերով գիտեին, բայց մեռելների հարության մանրամասներին՝ անտեղյակ էին:
Հիսուսը բացատրեց նրանց որոշ բաներ ավելի մանրակրկիտ.

Հով.11:25 Հիսուսն էլ ասաց. «Ես եմ հարությունը և կյանքը։ Նա, ով հավատում է ինձ, նույնիսկ եթե մահանա, կկենդանանա»:

Հիսուսը բացում է Մարթային, որ հենց իրենից է կախված բոլորի ապագա հարությունը և հավիտենական կյանքի հնարավորությունը: Եթե Քրիստոսին ընդունեն որպես իրենց փրկչի, եթե ամեն ինչում վստահեն նրան, ապա մահն իսկ սարսափելի չէ. Հիսուսը կկարողանա հարություն տալ մեռնող հավատավորին:

Հով.11:26 Եվ ամեն ոք, ով ողջ է ու հավատում է ինձ, երբեք չի մահանա։ Հավատո՞ւմ ես դրան։

Այստեղ արդյո՞ք Հիսուսն ասում է, որ Քրիստոսի աշակերտները արդեն այս համակարգում իրեն ընդունելու պահից սկսած պիտի հավերժ ապրեն: Եթե դա այդպես լիներ, ուրեմն 1ին դարում Քրիստոսին ընդունած հրեաները այդ ժամանակից սկսած պիտի չմեռնեին:

Այդ դեպքում ինչո՞ւ մինչ օրս հավերժ ապրող մեկ հավատավոր իսկ չկա՝ ի կատարումն Քրիստոսի այս խոսքերի: Որովհետև այդպես արտահայտվելով՝ Հիսուսն ընդամենը ուզում էր ընդգծել կոնկրետ այդ  պարագային վերաբերող Աստծու ունեցած այն հնարավորության մասին, որին առնչվելու էին մեռած Ղազարոսը և ներկա գտնվող հրեաները.

մեռած  Ղազարոսը այդ պահին կարող էր կենդանանալ  Քրիստոսի շնորհիվ, իսկ ներկա կենդանի հրեաները, եթե հավատային Քրիստոսին՝ կարող էին հավիտենական կյանք ստանալ նորից Քրիստոսի՛ շնորհիվ (ով չհավատա Աստծու Քրիստոսին՝ նա չի կարող հավիտյան ապրել):
Սա է ողջը, ինչ ասաց Հիսուսը Հով.11:26-ում:

Այսինքն, Հով.11:26-ի խոսքերը. Եվ ամեն ոք, ով ողջ է ու հավատում է ինձ, երբեք չի մահանա — կարելի է և այսպես գրել. Եվ ամեն ոք, ով ողջ է ու հավատում է ինձ՝ հավիտյան կապրի: Ահա և բոլորը:
Բայց ե՞րբ նրանք հավիտյան կապրեն: Աստվածաշնչի այս տեղեկությունը պետք է դիտել Աստծու ամբողջական ծրագրի ենթատեքստում, որը և բացատրեց Քրիստոսը:

Հավերժ կյանքի մասին, ինչպես իմացանք 7.17 հոլովակից՝ Հիսուսը խոսեց միայն գալիք աշխարհի  (ապագայի) առումով,  մարդկության պատմությունը բաժանելով այս ժամանակի (ներկա համակարգի) և գալիք աշխարհի (Մրկ.10:29,30).
չկա մեկը, ով թողել է (ամենը) և չստանա հիմա, այս ժամանակում հարյուրապատիկ ավելին… իսկ գալիք աշխարհում՝ հավիտենական կյանքը:

Իսկ հավատավորի և անհավատի մահը այս անմաքուր համակարգում՝ Ադամի յուրաքանչյուր սերնդի արդարացի հատուցումն է մեղքերի համար, քանզի Երկրի վրա մեկ իսկ անմեղ չկա (1Հով.1:8,10; Հռ.6:23ա; Եբր.9:27):

Եվ միայն Քրիստոսի փրկանքը, տրված Աստծու կողմից՝ մահվան դատապարտված Ադամի սերունդների համար — կօգնի նրանց դուրս գալ գերեզմանից, նորից ապրել և նվաճել հավիտենական կյանքը՝ Աստծու աշխարհում (Հռ.6:23բ; Հով.5:28,29; Մրկ.10:29,30):

Ուստի 1-ին հարցի պատասխանն է. Հով.11:26-ի խոսքերը, թե ամեն ոք, ով ողջ է և հավատում է Հիսուսին՝ երբեք չի մահանա — վերաբերում է
1) հրեաներին, ովքեր, ի տարբերություն մահացած Ղազարոսի, կենդանի էին և առիթ ունեին հավատալու Քրիստոսին և նրա շնորհիվ հավիտենական կյանք ստանալ ապագա համակարգում, Աստծու նոր աշխարհում: Եվ
2) այս դարում բոլոր ապրողներին, ովքեր քրիստոնյա կդառնան:

Ոմանք Հով.11:26-ի Քրիստոսի խոսքերին հավելում են. Եվ ամենը, ով կենդանի է և հավատում է Ինձ՝ երբեք չի մեռնի — երկրորդ գալստին. իբր երկրորդ գալստի պահին ապրողները և Հիսուսին հավատացողները՝ երբեք չեն մեռնի: Դրանով նրանք պաշտպանում են մահը շրջանցելով Աստծու նոր աշխարհ մտնելու իրենց մի հույսը: Բայց արդյո՞ք դա ճիշտ է:

Մի դրվագ կա Ս.Գրքում, որտեղ ասվում է. «բոլորս չէ, որ մեռնելու ենք, բայց բոլորս պիտի փոխվենք» (1Կոր.15:51): Գուցե սա՞ բացատրի Հով.11:26-ը: Նայենք 2) հարցի պատասխանը.
2) ինչպե՞ս հասկանալ Պողոսի խոսքերն այն մասին, թե բոլորս չէ, որ մեռնելու ենք, բայց բոլորս պիտի փոխվենք 1Կոր.15:51-ից:

Հիշեցնենք Պողոսի խոսքերի ենթատեքստը 1Կոր.15:51,52-ից.
51 Մի ծածուկ խորհուրդ հայտնեմ ձեզ. մենք բոլորս չէ, որ պիտի մեռնենք, բայց բոլորս պիտի փոխվենք

52 հանկարծ մի ակնթարթում, երբ վերջին փողը հնչի, որովհետև փողը պիտի հնչի, և մեռելները հարություն պիտի առնեն անեղծ մարմիններով, իսկ մենք պիտի փոխվենք: (Ըստ ԱՆԹ-ի):

Ասելով «մենք»՝ այստեղ Պողոսը խոսում է հավատացյալների այն խմբի մասին, որին և ինքն էր պատկանում, և որոնց հարություն է սպասվում վերջին փողի ժամանակ. ըստ Հայտ.11:15-ի, վերջին փողը՝ դա 7-րդ փողն է, որն ազդարարում է Աստծու կառավարման դարաշրջանի սկիզբը և Քրիստոսի երկրորդ գալուստը:

Պողոսի բոլոր համագործակիցները — «մենք» — դրանք ապագա երկնային կառավարիչներն են և անդամները առաջին հարության, որը կսկսվի 7-րդ փողը հնչելու պահին (Հայտ.20:6; 1Թես.4:16,17; 1Կոր.15:51,52):

Պողոսը նույն բանն է հայտնում նաև 1Թես.4:15-17-ում. նա ասում է, որ նրանք, ում վերապահված է երկինք մտնել և հանդիպել այնտեղ Քրիստոսին փողի հնչման պահին (վերջին փողի՝ ըստ 1Կոր.15:52-ի) — բաժանված են երկու խմբի. մեռածներ՝ մինչ 7-րդ փողի հնչելը և ապրողներ՝ փողը հնչելու պահին, որոնց էլ վերապահված է հանկարծ մեկ ակնթարթում փոխվել՝ երկինք հառնելու համար:

Բոլոր այս վերոնշյալ տեքստերից երևում է առաջին հարության մասնակիցների մեկ պատկեր. 1Կոր.15:51,52 -ում Պողոսը հայտնում է, որ 7-րդ փողի պահին 144000-ից նրանք, ովքեր մինչ այդ մահացել են՝ կհառնեն հողից, իսկ թագավորակիցներից նրանք, ովքեր կենդանի կլինեն այդ պահին՝ հանկարծ մի ակնթարթում կփոխվեն: Այնուհետև բոլորը միասին՝ ամբողջ կազմով կբարձրացվեն երկինք Քրիստոսի հետ հանդիպելու համար (1Թես.4:15-17):

1Կոր.15:52-ում Պողոս առաքյալը խոսում է Սատանայի կառավարման դարաշրջանի (իրերի այս համակարգի) հավատացյալների այն միակ կատեգորիայի մասին, ովքեր 144000-ի կազմում, որպես առաջնեկների ժողով՝ առաջին հարությամբ երկինք կվերցվեն: Ուրիշ որևէ մեկի վրա նրա խոսքերը չեն տարածվում: Ուստի, ով չի մտնում երկնային գահերի այս ընտրյալների կատեգորիայի մեջ՝ «բոլորս չէ, որ կմեռնենք, բայց բոլորս կփոխվենք» խոսքերը նրան չեն վերաբերում:

Ի՞նչ են այս խոսքերը նշանակում 7-րդ փողի հնչման պահին 144000-ի կենդանի մնացորդի համար: Պարզենք, թե այդ մնացորդից ով կենդանի կլինի 6-րդ և 7-րդ փողերի հնչման միջնափուլում.
ինչպես ցույց է տալիս Հայտ.6:9-11; 11:3-12-ը՝ 144000-ի թվաքանակը լրացնող և երկինք վերցվող վերջին մնացորդին են պատկանում Եհովայի երկու վերջին մարգարեն:

Բառա՞ցի նրանք երկու կլինեն, թե այդպես կոչված է մնացորդի խումբը՝ Հայտ.11:7-12-ում տեսնում ենք, որ նրանք պիտի սպանվեն, հետո հարություն առնեն: Հետևաբար, 7-րդ փողի հնչման պահին (Հայտ.11:15)՝ նրանք կլինեն 1Կոր.15:51,52-ից և 1Թես.4:17-ից այն ապրողները, ում վերապահված է վերափոխվել և մնացյալի հետ երկինք համբառնել: Հասկանալի է, որ խոսքը մահկանացու (եղծանելի) մարմնի՝ նորի և անեղծի վերափոխման մասին է (1Կոր.15:50-52):

Քանի որ և՛ վերջին մնացորդը պետք է սպանվի, հետևաբար, «բոլորս չէ, որ կմեռնենք, բայց բոլորս կփոխվենք» խոսքերը ինչ-որ մի այլ բան են նշանակում, քան չմեռնելը բառացի իմաստով:
Ն.Ա. թարգմանությամբ տեքստը այսպիսին է. բոլորս չէ, որ պիտի ննջենք մահվան քնով, սակայն բոլորս պիտի փոխվենք:

Միտք են գալիս Հիսուսի խոսքերը մեռած Ղազարոսի մասին, որի մասին Հիսուսը ասաց, թե նա ննջում է և մեռած չէ (Հով.11:11,17): 4 օրվա ընթացքում Ղազարոսի մարմինը չէր հասցրել նեխել, ուստի բավ էր Հիսուսին, որ իր ձայնով «արթնացներ» Ղազարոսին՝ և Ղազարոսը կանգներ իր մարմնով իր ոտքերի վրա:

Ղազարոսի օրինակը կօգնի հասկանալ, թե ինչ է նշանակում «բոլորս չէ, որ կմեռնենք, բայց բոլորս կփոխվենք» խոսքերը Քրիստոսի իշխանակիցների վերջին մնացորդի համար, որոնք պետք է սպանվեն և 3,5 օր (մոտ 4, ինչպես Ղազարոսը) գտնվեն մահվան քնի վիճակում (Հայտ.11:2-7,11): Վերլուծենք 1Կոր.15:51,52-ի տեքստը, ուր խոսվում է մնացորդ իշխանակիցների վերափոխման մասին:

51 Մի ծածուկ խորհուրդ հայտնեմ ձեզ. բոլորս չէ, որ պիտի մեռնենք, բայց բոլորս պիտի փոխվենք
52 հանկարծ մի ակնթարթում, երբ վերջին փողը հնչի, որովհետև փողը պիտի հնչի, և մեռելները հարություն պիտի առնեն  անեղծ մարմիններով, իսկ մենք պիտի փոխվենք:

Տեսնում ենք, որ ԲՈԼՈՐ ապագա երկնաբնակների վերափոխումը հավիտենական կյանքի համար անեղծ դրության՝ տեղի պիտի ունենա շատ արագ:

Նախ վաղուց մեռածների փոշին՝ կնորոգվի (անեղծ մարմինների հարությամբ), իսկ հետո ապագա երկնաբնակների վերջին մնացորդի մարմինները կվերափոխվեն (իսկ մենք պիտի փոխվենք): Քանի որ մնացորդը պիտի սպանվի և հարություն առնի 3,5 օր հետո (Հայտ.11:3-7,9,11,12) — նրանց մասին կարելի է ինչպես Ղազարոսի մասին ասել. նրանք կննջեն  ընդամենը 3,5 օր, հետո նրանց կարթնացնեն և կփոխեն նրանց մարմինները, որոնք հասցրած չեն լինի նեխել:

Դա կկատարվի այնպես, ինչպես եղավ Ղազարոսի հետ. նրանք կկենդանանան և ոտքի կկանգնեն իրենց մարդկային մարմիններով: Հետո (ի տարբերություն Ղազարոսի մարմնի, որը չվերափոխվեց) նրանց մարմինները կվերափոխվեն ոգեղենի:
Նոր անեղծանելի մարմիններով, ինչպես Հիսուսը, նրանք տեսանելի կերպով կհամբարձվեն երկինք, ինչը կազդարարի Քրիստոսի երկրորդ գալուստը և ընտրյալների հավաքը երկինք (Գրծ.1:11; Հայտ.11:11-15; Մտ.24:29-31; 1Թես.4:16,17):

Կարելի է նաև ասել, որ ապագա երկնաբնակների վերջին մնացորդը մարմնի վերափոխումը կզգա, ինչպես Քրիստոսը. նրանք հողի մեջ չեն դրվի և քայքայվի փոշիանալով, այլ շատ արագ կկենդանանան (կվերափոխվեն). Քրիստոսի մարմինը քայքայում չտեսավ, քանզի Աստված արագ հարություն տվեց Հիսուսին, կարելի է ասել՝ վերափոխեց (փոխեց) նրա մարմինը մահից երկնային կյանքի (Գրծ.2:31,32):

Այս ձևով 144000-ից վերջինները կտարբերվեն իրենց խմբի մնացյալից, ովքեր մեռել են մինչ 7-րդ փողի հնչելը և որոնց մարմինները փտել ու հող են դարձել. նրանց մարմինները քայքայում չեն տեսնի, այլ արագ կվերափոխվեն 3,5 օրյա «նինջից» հետո (Հայտ.11:7,9,11,12):

Եվ այսպես, 2) հարցի առումով. ինչպես հասկանալ Պողոսի խոսքերը, թե՝ բոլորս չէ, որ պիտի մեռնենք, բայց բոլորս պիտի փոխվենք 1Կոր.15:51-ից:

Նախ և առաջ, եթե դրանք կապենք Հով.11:26-ի հետ (ամեն ոք, ով ողջ է և հավատում է` չի մեռնի երբեք), ապա դրանք կիրառելի են միայն առաջին հարության մասնակիցների համար, 144000-ի մնացորդի:

Նրանք «կննջեն» ընդամենը 3,5 օր (ինչպես Ղազարոսը կամ Հիսուսը), և նրանց մահկանացու մարմինները շատ արագ կփոխարինվեն անեղծելի՝ երկնքին պիտանի մարմիններով. նրանք ոգիներ կդառնան, ինչպես Հիսուս Քրիստոսը (Հռ.6:5; 1Պետ.3:18), և ինչպես նա՝ երկինք կհամբարձվեն տեսանելի կերպով, որպեսզի բոլորին հասկանալի լինի, որ Հիսուս Քրիստոսը վերադարձել է («նույն ձևով, ինչպես հեռանալիս» Գրծ.1:11; Հայտ.11:12,13):

Իսկ մնացած մարդկության համար, առաջնեկների ժողովի երկինք համբարձվելուց հետո (Հայտ.14:1) — արդիական է Հայտ.14:13-ը. «Երջանիկ են այն մահացողները, ովքեր այսուհետ Տիրոջ հետ միության մեջ են մահանում» (Ն.Ա.): Ինչպես նաև Մտ.24:40-ը. այն ժամանակ երկու հոգի կլինեն, մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի:

Ի՞նչ է սա նշանակում: Կարող եք իմանալ՝ նայելով 7.3 տեսահոլովակը:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

Замена вопросов на крещение (ОСБ больше не руководимо святым духом)

Адаптированный текстовый вариант к видео 4.23

Нам стало известно, что с недели от 13 мая 2019 года на районных и региональных конгрессах в речи о крещении будут использоваться новые вопросы. В чём суть изменения? Для сравнения приведём два прежних вопроса к крестящимся и выделим часть, которая будет изменена:

1) Раскаялся ли ты в своих грехах на основании жертвы Иисуса Христа и посвятил ли себя Иегове, чтобы творить Его волю?
2) Своим посвящением и крещением ты показываешь, что присоединяешься к Свидетелям Иеговы – руководимой духом организации Иеговы,- понимаешь ли ты это?

Как вы уже поняли, ОСБ приняло решение убрать из вопросов на крещение часть о руководстве святым духом (СД), что существенно меняет смысл «качества» организации (в формулировке о роли Иисуса смысл сохранён и без упоминания о жертве). Покажем новые вопросы:

1) Раскаялся ли ты в своих грехах, посвятился ли ты Иегове и признаешь ли ты, что он предоставил спасение через Иисуса Христа?
2) Понимаешь ли ты, что, приняв крещение, ты становишься Свидетелем Иеговы и присоединяешься к организации Иеговы?
(без «руководимой духом»)

Отныне все свидетели Иеговы (сИ) должны изменить своё понимание в вопросе, КУДА и К КОМУ они присоединились. Если раньше сИ верили, что они приходят в организацию, на которую Иегова влияет чудом воздействия СД, — то теперь они должны понимать, что СД на ОСБ никак не воздействует. Согласитесь, суть  изменений — как ушат холодной воды.

Кого не смущает замена вопросов – эта новость не для вас.
Обращаемся к тем из сИ, кто может расстроиться: не спешите огорчаться. Эти перемены – к лучшему. Почему? Раньше ОСБ вводило в заблуждение: говоря о руководстве СД, в ОСБ не разъясняли, что это значит. Поэтому те, кто  присоединялся к сИ, тешили себя иллюзорными мыслями о Божественных «свойствах» ОСБ.

А теперь каждый должен понять, что никакой божественности в ОСБ нет, и присоединяться к сИ следует не из-за ожиданий чуда СД, о от здравого смысла, желая поклоняться Иегове.
И лично мы рады тому, что в ОСБ, наконец, приняли решение скинуть с себя ореол неземной значимости и показать, что ОСБ – это организация, которой руководят простые смертные потомки Адама, а не СД.

Это давно надо было сделать. А ещё лучше, если бы изначально ОСБ заявляло о себе как об организации людей, стремящихся исполнять волю Иеговы, исследуя Библию и живя по ней. Тогда сегодня думающим сИ не пришлось бы переживать из-за очередной порции «нового света», способного даже подорвать доверие к ОСБ. Но не торопитесь разочаровываться:

зачем мы об этом сообщаем? Это изменение планировалось вводить незаметно (может, они думают, что в вопросы на крещении мало кто вникает, а по собраниям объявлять это не будут). Но каждый из вас на ближайшем конгрессе услышит новые вопросы, что может смутить думающих сИ. Сообщая об этом заранее, мы покажем, что поможет смягчить «удар» данного новшества. Поразмышляйте вот, над чем:

1) Известие о том, что СД не руководит ОСБ — истинно, ведь организация – это НИЧТО, так называемая юридическая фирма с регистрацией в надлежащих органах и счётом в банке. СД же может действовать только на человека – на помазанника Иеговы, помогая ему исследовать Писание и находить правильные принципы при решении разных проблем (1Ин.2:20,27).

2) Однако, после того, как была дописана Библия, СД не действует чудом даже на помазанников Иеговы: Бог предупредил о том, что когда через Иисуса Христа «приведена будет правда вечная»/ вечная истина слова Бога (Иисус явит правду, и будет дописана Библия, неизменная правда Бога) —«тогда будут запечатаны видение и пророк» -Дан.9:24.

То есть, когда на Иисусе Христе исполнятся все пророчества и будет дописана Библия, больше не будет надобности в видениях и дальнейших предсказаниях, словно Бог забыл что-то сказать через Христа. Почему? Потому что в Библии есть вся духовная информация: её достаточно для правильного поклонения Иегове, наставления в праведности и спасения (2Тим.3:16,17).

Стало быть, сверхъестественного вдохновения в виде руководства «нашёптыванием» от Бога — сегодня ожидать не стоит. Единственный путь понимания Его слова – это внимательно исследовать его, так как «вЕдение»/понимание  в последние дни умножится благодаря чтению (а не хождению туда-сюда, как перевёл ПНМ, Дан.12:4, Ин.5:39, Син.пер.).

А руководство СД всем нам представлено в виде Библии, как написано: «слово Твоё (сегодня в виде Библии) — это истина», «дух (святой) это истина» (Ин.17:17, 1Ин.5:6). Все, кто «ведом» по жизни словом Иеговы, Библией, а не своим собственным пониманием смысла жизни – те, по сути, являются детьми Бога, водимые СД, так как Библия — Боговдохновенна (Рим.8:14; 2Тим.3:16).

Если бы ОСБ разъяснило это — не пришлось бы менять вопросы на крещение: «руководимый СД» сегодня означает «руководимый Библией». Причём, в той мере, в какой несовершенные люди могут её понять. Помазанникам (старшим детям Иеговы) СД помогает глубже понимать Писание и видеть картину Его замысла – лучше, чем «младшим» Его детям (1Ин.2:20, 27, см. видео 1.41).

Это даёт им возможность понять основы Библейской истины самим и стать учителями-  наставниками для всех, кто желает лучше узнать слово Бога и стать учеником Христа: СД помогает разъяснять слово Иеговы – доступным языком, в результате все собрания могут получить пользу из понятных наставлений (1Кор.14:3,4; 16-19; 2Тим.2:2).

А факт наличия сегодня в ОСБ правильных основ Библейской истины доказывает, что у в ОСБ, как минимум — были помазанники Иеговы, а СД   помог им отыскать и собрать воедино образец здравого учения – правильные основы Библейской истины и поклонения Иегове (глаголы вечной жизни, Иоан.6:68), с которыми сегодня ОСБ знакомит людей всего мира (2Тим.1:13, см. видео 2.17).

Есть ли в ОСБ помазанники сегодня? Ответ напрашивается неутешительный: слишком странный у них «свет» (см. видео 1.40). Даже не помазанные сИ уже видят нестыковки, сравнивая «свет» ОСБ с Библией. Поэтому, изымая выражение «ОСБ, руководимое СД», Рук. Совет, считаем, поступает правильно (заодно надо заменить и понятие «верный раб» — на просто «раб», который старается оказаться верным, что соответствует Библии).

Но возникает вопрос: чем же вызваны такие перемены? Проанализируем происходящее в ОСБ и так попробуем выяснить, ПОЧЕМУ объявлять о том, что СД не имеет отношения к ОСБ – Рук. Совет решил именно сейчас?

Во-первых, ошибки прошлых предсказаний конца этого века в 1914, 1925 и 1975 вышли нарушу через интернет.

Также частые коренные отличия нового света  (по двойному роду, например, и плену «Вавилона», см. видео 3.1) невольно зарождают сомнения в том, что ОСБ ведома чудом воздействия святого духа (это понимание ОСБ спровоцировало тем, что не разъяснило значение «руководства СД» — сегодня), ведь кто руководим СД, тот, по идее, не должен так часто менять учения.

В публикациях, НЕ написанных под диктовку СД, масса неточностей и ошибок, и всё это надо как-то объяснять, ведь такие огрехи сделаны не по вине Иеговы, а от невнимательного исследования Писания авторами публикаций. Без выражения «ОСБ руководимая СД» — Рук. Совету будет легче «отбиваться» от вопросов по поводу ошибок.

Во-вторых, в ОСБ за последнее время стали чаще писать о том, что Верный Раб не является непогрешимым; не является пророком Иеговы; не получает откровений свыше; члены Рук. Совета ОСБ могут ошибаться как в вопросах вероучения, так и — принимать неправильные организационные решения (СБ от 15.09.2012 стр. 26 абз. 13; СБ за 02. 2017 стр.23, абз. 12,13). Почему?

Думаем, не только потому, что это помогает ОСБ частично снять с себя ответственность за   ошибки прошлого и настоящего (несовершенство  действительно не даёт поступать безошибочно). Но и для того, чтобы привести в соответствие слова Д. Джексона, члена Рук. Совета ОСБ, которые, благодаря публичному судебному процессу в Австралии, услышал весь мир (см. видео 1.38, ссылку на суд см. в описании).

Когда члена РС Д. Джексона спросили, считает ли он, что ОСБ — это единственный канал Бога, он сказал, что будет самонадеянным говорить так (хотя ОСБ по-прежнему учит сИ говорить так). Думающие люди сразу увидели противоречие: как же так? ОСБ, заявляя о руководстве СД всему миру, само не уверено в этом?! А отмена «руководства СД» сглаживает эту неловкость.

В-третьих, за последнее время ОСБ вынуждено участвовать в множестве судебных исков по поводу случаев педофилии у сИ из прошлого, вышедших наружу благодаря тому, что жертвы насилия выросли и решили компенсировать горечь сломанной жизни. ОСБ — ответственный  за своих воспитанников, поэтому им приходится выступать в судах в качестве ответчиков.

Для организации, ведомой СД – такие суды, как и множество ошибок — неприемлемы, так как портят репутацию Иеговы, что хулит Его в глазах противников сИ, задающих логичный вопрос: дескать, какой же дух у Иеговы, если в Его ОСБ покрывают педофилию? (**в сноске к статье дадим ссылки объяснения ситуации с судами).

Так что, избавлением от выражения «ОСБ руководима СД» – Рук. Совет, наконец, решился отказаться манипулировать столь заманчивым «имиджем» Божественности и «перевести стрелки» за ошибки — на себя.  Хотя это портит репутацию ОСБ, однако хотя бы в дальнейшем имя Иеговы перестанет хулиться. Поэтому, какой бы ни была причина изменений, за одно это — Рук. Совету респект.

И даже если эта мера – вынужденная («прижали», допустим, обстоятельства, иначе замена не была бы тайной) – сам факт решения исправить это положение вещей – считаем, ценен весьма. Теперь, по идее, следует ожидать, что и в публикациях ОСБ прекратит возвеличивать себя и «обожествлять» заявлениями о руководимости святым духом Иеговы.

Осталось напомнить о силе СД, побуждающей исследовать Писание. Демоны не побуждают исследовать слово Иеговы. Это — невозможно в принципе. Поэтому тот образец здравого учения об Боге и Его замыслах, что ОСБ распространяет по всему миру, мог быть найден лишь при помощи Иеговы и Его СД, и он — неизменен. То есть,  у веры сИ по-прежнему есть прочный Библейский фундамент(см. видео 2.17)

А дьявол и его демоны могут лишь усыплять бдительность в помазанниках; мешать им в исследованиях, формируя в них амбициозную нечестность, желание прославиться, властвовать устроить свой личный комфорт за чужой счёт и т. д.- всё, что не позволяет быть объективным к своим «сочинениям» и соблазняет приписать к ним Божественность откровений свыше.

Поэтому помните, дорогие: ВСЕ человеческие «сочинения» нужно проверять на соответствие слову Бога и Его духу, сверяя по Писанию, «точно ли это так» (Деян.17:11). Тем более, это следует делать в свете предсказаний о беззаконнике, которому надлежит воссесть в «храме Иеговы» и обольщать неопытных разными «сказками» (2Фес.2:2-4,9-11, см. видео 1.39).

И последнее: если вдруг вопросы на крещение не изменятся, это не будет означать, что мы вас обманули )) (читали письмо своими глазами. И все старейшины сИ его прочли). Но будет означать, что ОСБ, во-первых, просматривает видео ЯО. А во-вторых, что ОСБ теперь сможет правильно объяснить значение «ОСБ, руководимая СД- сегодня». Что, конечно,  мало/вероятно, но всё же «вероятно».

С любовью ко всем, ищущим истину в Библии.
Свидетели Иеговы сайта «Ящик ответов»

*************************************************

**Сноски: Полное видео процесса в Автралии ;

фрагмент , где Джефри Джексон, член Руководящего Совета ОСБ, говорит о самонадеянности называть ОСБ единственным каналом от Иеговы;

Разъяснения по происходящему на суде

ВАМ ДАНО ЗНАТЬ, А ИМ — НЕ ДАНО.

Что значит ВАМ ДАНО, а остальным нет? (Лук.8:10)
Эту тему Иисус связал с тематикой «ушей»:
Имеющий уши слышать — о каких ушах идёт речь?
В Евангелие от Матфея показано, что Иисус 4 раза повторил фразу:
«Кто имеет уши слышать, да слышит!» Матф.11:15; 13:9; 13:43; 25:30
Что это означает, если уши имеют все?

Да, уши имеют все. Но уши, слышащие Христа и адекватно реагирующие на услышанное (правильно, как того ожидает Иегова) — имеют, как показывают слова Христа — не все. Такие уши мы бы назвали духовными, а слова Иисуса пересказали бы так:
кто имеет духовные уши (настроенные на духовное) — тот имеет шанс правильно понять слова Христа и поступить согласно правильного понимания.
Но как?
Иисус сказал ещё и это:
Он сказал: вам дано знать тайны Царствия Божия, а прочим в притчах, так что они видя не видят и слыша не разумеют.
(Лук.8:10)

Что значит ВАМ ДАНО, а остальным нет?
НЕ то, что Бог открывает тайны НЕ всем: Он готов открыть их всем.
Но не все этого хотят (не все имеют духовные уши, имеют потребность в понимании значения слова Бога).
Кто хочет — тот после притчи обязательно поинтересуется и её значением, как апостолы. Потому Иисус и давал им знать тайны Царства (слова Бога о Царстве).

А кто не интересовался значением, тому и не давал (им не дано было знать тайны), всё сказанное — так притчей и оставалось (послушали, как сказку, и так и осталось всё сказкой, серьёзно не восприняли слова Христа).

А после ухода Христа на небо — понимать его помогает Библия и святой дух.
Но кому и как помогает?
Тому, кто очень хочет понять — у кого есть побуждения искать в Писании ответ и острая потребность в том, чтобы его найти.
Бог видит силу желания и ищущим помогает найти ответы рано или поздно ( Матф.7:8).
А кто перестаёт искать или у кого вопросов не возникает — тем Он и не открывает ничего (насильно понимание не насаждает, не «мечет бисер»….).

А вот ПОЧЕМУ кто-то имеет духовные уши, а кто-то нет — это вопрос, на который у нас ответа нет, кроме как этого:
у всех — разное удостоверение ума (Рим.14:5), поэтому даже читающие Библию по-разному понимают написанное.
Радует, что в этом веке Иегова и Христос Его — не от всех ожидают наличия духовных ушей. Но, кто имеет — тот их поймёт.

У всех, кого Иегова призывает в помазанники после смерти апостолов — СНАЧАЛА обнаружились духовные уши. А затем — Вышние наблюдали сверху, кто и как этими ушами пользуется, кто ищет в слове Бога — тому плюс, а кто в человеческих философиях или в мудрствование уходит — тому минус.
В этом уверены: сначала духовные уши и сила жажды понимания из слова Бога .
А после — и помазания ожидать возможно, если остальные духовные «характеристики» Иегове подойдут, и если во время призыва впишутся те, кто с ушами (пример евнуха, Деян.8:27,30,31).

ПОЧЕМУ ПАВЕЛ, ОПИСЫВАЯ КОНЕЦ ЭТОЙ СИСТЕМЫ ВЕЩЕЙ, ОБРАТИЛ ВНИМАНИЕ НА ТО, ЧТО ЖЕНЩИНЫ БОЛЬШЕ СКЛОННЫ К УВЛЕЧЕНИЮ ЛЖЕУЧИТЕЛЯМИ?

Ап. Павел, описывая в целом картину периода последних дней для века сего, обратил внимание, что некоторые лжеучители будут хитростью обольщать женщин, а те будут «ловиться» на их «сети» и действовать разрушительно даже в христианских собраниях. Рассмотрим в разборе 2Тим.3:6-8:

2Тим.3:6   К сим принадлежат те, которые вкрадываются в домы и обольщают женщин, утопающих во грехах, водимых различными похотями,
Перевод В.Кузнецовой этого текста, считаем, более ёмкий:
Такого же рода и люди, которые втираются в дома и пленяют глупых бабенок. У этих женщин куча грехов и масса желаний, сегодня их влечет к тому, завтра к другому

То есть, Павел, описав РОД или СОРТ людей, характерный для времени перед концом века сего, показал, что дух или настрой этого СОРТА людей проникнет и в среду народа Иеговы (христианских собраний): зараза такой «закваски» придёт в собрания христиан из среды мира сего, живущего перед концом. И заражены ею будут, в первую очередь, элитные части народа Бога (руководство и их ближайшие помощники).

На примере проблемы Асии в 1 веке показал, как эта проблема будет выглядеть и при кончине века: из истории христианства известно, что в этой провинции распространение лжеучений было особенно эффективным, именно поэтому все асийские и оставили Павла наедине со своими трудностями заточения (см. 1:16-18). Откуда такая эффективность?

Асия славилась множеством языческих культов (Деян. 19,23-40) и особой нравственной распущенностью; в христианских собраниях оказывала влияние — прослойка богатых и властных женщин (см. послания семи Асийским церквам, Откр.1:11; 2,3), которых Павел называет «глупыми бабёнками» (пер.В.Кузнецовой). Сегодня «богатыми и властными женщинами» собраний могут быть не буквально богатые, а занимающие какое-то положение в собрании (общие пионеры, например).

Лжеучители хитростью обольщения проникали в их дома, привлекая их своими оригинальными учениями (истинные учения требовали от женщин строгости нравов, простоты во Христе, скромности и богобоязненности, что было трудно исполнять избалованным христианкам Асии).
В результате влияния этих женщин на собрания, лжеучения воспринимались как истинные, а здравые — отвергались.

Почему лукавые служители Бога действуют через женщин? Потому, что род женщин, начиная от Евы, более движим эмоциями, нежели разумом, и падок на всякого рода льстивые речи.

Кто лукав, тот действует через них, завоёвывая их ложным обаянием и лестью, а неустойчивые в вере женщины — на это улавливаются, а после — активно их защищают своих кумиров.
Эмоциональных женщин можно хитростью подтолкнуть на что угодно, например:
Но Иудеи, подстрекнув набожных и почетных женщин и первых в городе [людей], воздвигли гонение на Павла и Варнаву и изгнали их из своих пределов .
(Деян.13:50).
Этот род влиятельных и почётных женщин должен появиться в собраниях — и в периоде кончины века сего, в Дне Господа Иисуса Христа (см. пример Иезавели, Откр.2:20)

2Тим. 3:7 всегда учащихся и никогда не могущих дойти до познания истины
Такой род братьев, действующих через хитрость и искусство обольщения не очень духовных, но влиятельных женщин, легко улавливает свою «добычу» (см. Еф. 4:14).
Но их «бросает из стороны в сторону», они вроде бы изображают ищущих истину и желающих учиться у Бога, но, преследуя корыстные цели, отвлекаются на поиск своего, а не Божьего — поэтому не могут познать истину Бога.

В ком душевное, плотское преобладает над духовным — не могут отличить пользу от вреда, левую руку от правой, а ложь — от истины. Например, если у человека больные почки — здравомыслящий (духовный) не станет есть солёную или копчёную пищу только потому, что она вкусная: он всегда будет думать о пользе своих действий. А плотской будет думать только о том, чтобы вкусно поесть (их бог — чрево, Фил.3:19)

2Тим.3:8 Как Ианний и Иамврий противились Моисею, так и сии противятся истине, люди, развращенные умом, невежды в вере .
Комментарий Даллаской семинарии:
О противлении Ианния в Иамврия Моисею говорится не в Ветхом Завете, а в имевшем широкое распространение еврейском предании о двух чародеях фараона, которые выступили против Моисея, но потерпели поражение (Исх. 7:11; 9:11).
* * *
Павел показал Тимофею, что как во времена Моисея находились те «кудесники», кто противится истине Бога, так и в христианстве такие «чародеи» непременно найдутся (видимо, эти двое тоже действовали через обольщение женщин, если судить по контексту. Подобные им — будут и в христианских собраниях).
Тимофей должен быть готов к тому, что его оппонентами в собраниях могут быть демагоги и дилетанты — как в учениях, так и в вере.

Если Иисус Христос был совершенным сыном Бога и ничто из греховного его не могло бы соблазнить — зачем его искушал сатана?

Разобьём на 2 части и узнаем ответ на вопросы:
1) Что такое искушение?
2) Если Иисус не мог соблазниться ни на что греховное — зачем его искушал сатана?

1) Что такое искушение?
Искушение — это испытание на прочность, проверка крепости и силы веры. Значение слова:
— испытывать, подвергать испытанию;
— искушать, пытаться совратить или уловить;

Неиспытанным у Бога не остаётся никто — Иисус, в том числе.
Иисус, подобно Адаму, пришёл в совершенном человеческом теле. Однако, его духовное совершенство должно было бы быть доказано. И это возможно было бы сделать только проверкой.

Послушание Богу в варианте человеческой плоти, которой свойственно испытывать сильные ощущения (голод, жажду, боль и т.д.) — требовало проверки. Иисус должен был во всём уподобиться человеку и продемонстрировать достижение духовного совершенства, над чем не потрудился Адам — иначе его приход в мир в качестве примера для подражания — не имел бы смысла, так как несовершенные люди не смогли бы ему подражать.

Иегове нужно «проверить на прочность» не только духов, но и людей, имеющих плотские тела. Если бы Иисус был сверхчеловеком и не хотел бы есть, пить, легко терпел боль и т.д. — нарушилась бы «чистота эксперимента» по выявлению крепких в вере христиан, пригодных для небесного правительства.

Потому и написано о Христе в Библии, что он был искушаем дьяволом в момент, когда испытывал то же, что испытывают люди в моменты искушений. Но во всех случаях искушений (испытаний) Иисус сохранил верность Иегове.

Был момент, когда он был на пределе человеческих чувствований и возможностей (просил Бога избавить его от апогея чаш испытаний, Мтф.26:39). Идти на мучительную смерть, да ещё и в качестве богохульника — при том, что он пришёл прославить Иегову — это тяжкое моральное и физическое испытание для человека. Но он и с этим справился во славу Иеговы.

Поэтому, благодаря успешному прохождению через все искушения/испытания, Иисус доказал, что не только физически, но и духовно совершенен:
хотя Он и Сын, однако страданиями навык послушанию, и, совершившись, сделался для всех послушных Ему виновником спасения вечного (Евр.5:8,9)

Всемирный: И став совершенным, Он превратился в источник вечного спасения для всех, кто Ему послушен

Есть ещё одно слово — соблазн, соблазняться.
и  соблазнятся 4624 5701 многие , и друг друга 240 0 будут предавать, и возненавидят друг друга ( Матф.24:10)

Его значение: 4624
1. вводить в искушение, соблазнять, вводить в грех, быть камнем преткновения;

Дьявол именно то и делал, что соблазнял Христа, толкал на преступление против Бога, давя на человеческие «мозоли». Но из этого вытекает 2й вопрос:

2) Если Иисус не мог соблазниться ни на что греховное — зачем его искушал сатана?
Кто-то, приводя Иакова 1:13,14, может думать, что у Иисуса Христа не могло быть никаких сильных желаний плоти, поэтому его не было смысла соблазнять на что-то греховное (предлагать что-то неправильное). Так ли это? Не так. Почему? Потому, что:

а) Иак. 1:13,14 говорит лишь о том, что если мы сталкиваемся с соблазном получить желаемое неправильным путём и поступаем неправильно — незачем в этом обвинять Иегову: Он никогда и никого не подталкивает на совершение греха.
Но допустил век правления дьявола для того, чтобы отыскать Своих (кто не станет удовлетворять свои потребности неправильным путём). Самый простой способ отыскать 144000

Однако, Иисус тоже имел плоть и свойственные плоти сильные человеческие желания. Но его отличие от других людей было лишь в том, что удовлетворять их неправильным способом — Иисус отказывался , чем и показывал каждый раз Богу, что верен Ему.

б) Сатана не всегда предлагает что-то греховное, он предлагает иногда то же самое, что и Иегова предлагает. Например, Иисусу он предложил поесть хлеб, править миром и убедиться в том, что Иегова верен Своему слову и не допустит праведникам погибнуть.

То же самое Иисус мог бы услышать и от Иеговы (питаться — это нормально и правильно, править миром — Иегова ему и Сам обещал, испытать Его — Он иногда и Израиль просил, Мал.3:10; Ис.7:11).

Поэтому предложенное сатаной в случае с Христом — не только не греховное, но и имеет ценность даже с точки зрения Иеговы.
И нам сатана не всегда предлагает гадости, ведь он является ангелом света, с правильными предложениями подбирается.
Как получить предложенное — правильным или неправильным путём? Вот в чём вопрос.

Иисус эти испытания выдержал: вычислил лукавство дьявола и понял, что он предлагает получить нормальное желаемое — неправильным путём. Поэтому отверг все его предложения.

Итак, предложения сатаны выглядят иногда очень правильно, бело и пушисто.
Что плохого в том, например, чтобы есть хлеб, быть мудрым правителем над всем миром или укреплять свою убеждённость в помощи Иеговы? Ничего. А ведь это Иисусу предложил сатана.

Или, что плохого, например, в том, чтобы пить вино и веселиться? Ничего: это — Божье благословение для человека:
Еккл.9:7 [Итак] иди, ешь с весельем хлеб твой, и пей в радости сердца вино твое, когда Бог благоволит к делам твоим . И т.д.

Дьявол хитёр, он знает, кого какими ценностями искушать/соблазнять, чтобы незаметно подбросить правильное и естественное человеческое желание, но предложить неправильный вариант ПОЛУЧЕНИЯ желаемого .
Более того, высокодуховных людей дьявол не «проверяет» низменными предложениями, для них у него есть, что подуховнее. Таких он не ловит на страсти азарта, деньги, пьянство, женщин и т.д.

Таких он уводит, например, в дебри высокомудрствования, хотя в самом желании рассуждать — нет ничего неправильного. Кого-то увлекает поэзией так, что дома некогда убирать (у нас есть одна сестра, которая выше всего этого, домашнего, и дома у неё всё время не прибрано).

Кому-то он незаметно подсовывает причину гордиться собой, любить себя больше других (эгоистичные наклонности). Кого-то портит излишней прямолинейностью, злоречием (это не только — материться, а всё, что обижает и унижает людей). И т.д.

Поэтому в одном ряду не попадающих в Царство стоят убийцы, воры, пьяницы, гомосексуалисты и…. злоречивые. Обидно, да? Весь праведный, только язык укоротить бы, а у многих не получается. И в новый мир с таким языком не попасть.

Итого : а) Иисус Христос, претерпевая все искушения/соблазны — достиг духовного совершенства (во всех испытаниях проявил себя как верный Иегове сын). То же самое предстоит сделать людям, воскрешённым в совершенных телах — на Земле тысячелетии Христа.
Физического совершенства недостаточно для того, чтобы быть сыновьями Иеговы: Адам был физически совершенен, однако духовным несовершенством не обладал (на первом же испытании споткнулся, не сохранил верность Богу).

Жители Миллениума (тысячелетия) всю тысячу лет будут как-то себя проявлять по отношению к Иегове и Христу Его, в зависимости от этого — они либо достигнут духовного совершенства и выстоят в последнем испытании дьяволом после 1000 лет, либо нет (Откр.11:7-10). Кто достигнет — останется жить вечно в мире Бога. Кто нет — погибнет навеки смертью второй.

б) Дьявол не всегда соблазняет греховными предложениями. Часто он соблазняет тем, что свойственно людям и соответствует естественным человеческим потребностям (счастливо жить, хорошо питаться, любить, веселиться, отдыхать и т.д.). Вопрос лишь в том, каким способом мы станем достигать желаемого — угодным Богу или нет?

Например, станем ли красть чужое, чтобы насытиться? Станем ли упиваться вином и веселиться каждый день? Станем ли объедаться, заводить любовные интриги, не будучи в браке или — вступать в связь с состоящими в браке?
Вот в чём вопрос.

Дети Иеговы не станут добиваться желаемого неправильным путём — ценой нарушения Его принципов и заповедей. Тем они и отличаются от детей дьявола:
1Иоан.3:10 Дети Божии и дети диавола узнаются так: всякий, не делающий правды, не есть от Бога, равно и не любящий брата своего .

КОГО ПОДРАЗУМЕВАЮТ ПРОРОКИ, ОБРАЩАЯСЬ К ДОЧЕРЯМ СИОНА?

В Писании есть много мест с употреблением выражения «дочери/ дщери Сиона» или «дочери/дщери Иерусалима». Например, Ис.62:11; Иер.2:2; Плач.1:6; 2:4,8,15; Иез.16:3; Мих.4:8. Кого они обозначают?

Сион — это холм, на котором располагался Иерусалим, поэтому выражение «дочери Сиона» равнозначно выражению «дочери Иерусалима».
В Ис.54:5 и Иез.16:8,20 образно показаны отношения «дочерей Иерусалима» с Иеговой: Бог вступил с ней как бы в брачный союз и ожидал от неё рождения праведных сыновей.
Эти разъяснения дают понять, что «дочерьми Иерусалима (Сиона) пророки символически называли столичных правителей народа Иеговы, от кого Он ожидал «рождения» Своих праведных детей.
Благодаря праведному правлению правители формируют праведный народ, чего и ожидал Иегова от Своей верной столицы, представленной правителями народа Иеговы.

Но иногда к ним относят и жительниц Иерусалима – жён вельмож и аристократической знати иудеев, населяющей столицу народа Иеговы -Иерусалим (жён начальствующих, оказывающих большое влияние на своих мужей). Поэтому, например, пророк Исаия говорил о том, что в Иудее дошли до полного безобразия: народом Иеговы правят богатые женщины (дочери Иерусалима, наряженные в разные украшения, Ис.3:12,16-26) — хотя, понятно, что в буквальном смысле правителями были назначены их мужья.

Итого: «дочери Иерусалима» — это начальствующие в народе Иеговы, представляющие правительственную столицу — Иерусалим.

КАК ИОАКИМ ВОШЁЛ В РОДОСЛОВНУЮ ИИСУСА ХРИСТА, ЕСЛИ ОН И РОД ЕГО БЫЛИ ПРОКЛЯТЫ ИЕГОВОЙ?

В Мтф.1:11 записано:
Иосия родил Иоакима; Иоаким родил Иехонию и братьев его, перед переселением в Вавилон.
Согласно слов Иеремии, Иоаким был проклят Богом и ему было сказано, что «не будет от него сидящего на престоле Давидовом» (Иер. 36:30). В связи с этим фактом, у кого-то может возникнуть вопрос: почему же тогда Иоаким стал прародителем царя-Христа?

Посмотрим весь контекст проклятия Иоакима:
30 за это, так говорит Господь об Иоакиме, царе Иудейском: не будет от него сидящего на престоле Давидовом, и труп его будет брошен на зной дневной и на холод ночной
31 и посещу его и племя его и слуг его за неправду их, и наведу на них и на жителей Иерусалима и на мужей Иуды все зло, которое Я изрек на них, а они не слушали. (Иер.36)

Под проклятьем Иоакима имеется ввиду, что от самого Иоакима не будет царей, воцаряющихся над Иудеей по закону Бога: сын его Иехония правил над Иудеей всего три месяца, да и то — во времена осады со стороны Навуходоносора. На нём закончился род царей Иудеи, узаконенный Богом. Седекия (Матафания) — это дядя Иоакима, последний царь Иудеи, возведённый на престол Навуходоносором, а не по закону Бога — перед разрушением Иерусалима (4Цар.24:17). После разрушения Иерусалима не было больше вообще никогда буквальных законных царей Бога — над Иудой и Израилем.

Родословная же Иисуса Христа показывает происхождение духовного царя -Христа. Она лишь разъясняет, как именно Христос пришёл в мир по РОДУ Авраама: в ней отражена лишь последовательность рода, приведшая ко Христу. Она не показывает царей Иудеи или Израиля, сидящих на престоле Давида.

Например, читаем 1Прлпмн.3:
16 Сыновья Иоакима: Иехония, сын его; Седекия, сын его (дядя).
17 Сыновья Иехонии: Асир, Салафиил, сын его;
18 Малкирам, Федаия, Шенацар, Иезекия, Гошама и Савадия.
Все они не были царями по закону Бога, просто числились в родословной: правящих царей от Иакима, возводимых на престол по закону Иеговы, — не было. Именно в этом — проклятье Господа на него.

ПОСТ В НОВОМ ЗАВЕТЕ

Так как Иисус упоминал о «посте» и сам постился 40 дней, у христиан возникают вопросы: нужен ли пост? Можно ли с его помощью укрепить свой дух или возрасти духовно?

Напомним: пост был принят в Израиле:
а) во времени скорби и сожаления о греховности (день, в который томит человек душу свою, когда гнет голову свою, как тростник, и подстилает под себя рубище и пепел, Ис.58:5);
б) перед важным мероприятием (Есфирь, Есф.4:16, ) — с целью обратить на себя внимание Бога, чтобы Он сжалился над постящимся и ответил на молитву Своей помощью, если на то будет Его воля.

Со временем израильтяне даже обнаглели, совершая пост с этой целью, и стали укорять Иегову, дескать, как это так? Мы постимся, а Ты не обращаешь внимание?!! И Бог объяснил им, почему Он глух к ним и слеп:
Ис.58:3 «Почему мы постимся, а Ты не видишь? смиряем души свои, а Ты не знаешь?» — Вот, в день поста вашего вы исполняете волю вашу и требуете тяжких трудов от других

Также Иегова им объяснил, в чём заключается духовная суть поста: глубокое размышление над своей жизнью, что происходит во время поста, должно побуждать израильтян исправлять свои ошибки и изменяться к лучшему. Пост должен проводиться не формально — не одним лишь воздержанием от пищи и других земных радостей. А с целью обнаружить в самих себе (в своём духовном «сердце») проблемы и избавиться от них. Поэтому Иегова и сказал Израилю эти слова:
» Таков ли пост, который Я избрал, день в который томит человек
душу свою. когда гнет голову свою. как тростник, и подстилает под
себя рубище и пепел (быть в чрезмерной печали)?
Это ли назовешь постом. и днем , угодным Господу?
Вот пост , который Я избрал: разреши оковы неправды, развяжи узы ярма, и угнетенных отпусти на свободу, и расторгни всякое ярмо. Раздели с голодным хлеб твой, и скитающихся бедных введи в дом когда увидишь нагого, одень его и от единокровного твоего не укрывайся. Тогда откроется , как заря , свет твой, и исцеление твое скоро возрастет, и правда твоя пойдет пред тобою, и слава Господня будет сопровождать тебя.» Исаия 58:5-7.

То есть, не само по себе воздержание имеет значение для Бога, а праведные поступки по отношению к Нему и ближним. А если их нет, то пост совершенно бесполезен.

Стало быть, традиционный пост иудеев — в принципе Богу не нужен. А с отменой В.З. так и вовсе это требование упразднилось. НО!
Духовная сущность поста — внутренняя скорбь и печаль от осознания своей греховности или желание уйти от мирской суетности, уединившись в длительном общении с Иеговой — осталась.

Если кто-то скорбит в печали и сетует внутренне на себя из-за ошибок, у того нет мыслей обильно и вкусно питаться в это время. У таких аппетит сам собой пропадает — это и есть пост, только сердечный, духовный, подавляющий плотские желания.

Если кто-то желает уединиться для длительного общения с Иеговой, тот тоже не перекусывает между молитвами — это тоже духовный пост, молитвенный.

Всё остальное Иегове не нужно, но и не запрещено: хочешь поститься — постись, для тебя это и будет (разгрузишься, например, похудеешь и т.д.). А Иегова не требует от нас воздержания в пище, так как пища не отдаляет от Бога и не приближает к Нему:
1Кор.8:8 Пища не приближает нас к Богу: ибо, едим ли мы, ничего не приобретаем; не едим ли, ничего не теряем

Кол.2:23, Радостная весть:
Такие предписания, с их самодеятельным благочестием, смирением и умерщвлением [плотских желаний], конечно же, создают видимость какой-то мудрости, но грош им цена.

Как видим, НЕ пост не влияет на нашу духовность, а наше желание стать лучше и приблизиться к Богу, подражая Ему и сыну Его, Иисусу Христу — в праведных поступках, чувствованиях и мыслях (Фил.2:5).

Почему же тогда Иисус и его ученики упоминали о посте? (Мтф.6:16; 9:15; Де.14:23; 1Кор.7:5)
В 1 веке по инерции служения Иегове в В.З.ную эпоху, иудеи придавали посту большое значение: сила религиозных привычек — велика. По причине распространения этого явления в то время Иисус и его ученики — и упоминали о посте.
В качестве заповедей Христа или Иеговы пост не упомянут (нет повеления «Соблюдайте пост»). Поэтому христиане не обязаны отказываться от каких-то видов продуктов в течение какого-то времени. А если кто-то и желает держать 40-кадневный пост, подражая Иисусу, тот человек должен по его примеру 40 дней НИЧЕГО НЕ ЕСТЬ:
Иисус, исполненный Духа Святаго, возвратился от Иордана и поведен был Духом в пустыню. Там сорок дней Он был искушаем от диавола и ничего не ел в эти дни, а по прошествии их напоследок взалкал. (Лук.4:1,2)

Все остальные виды 40-кадневного поста не имеют никакого отношения — ни к Иисусу Христу, ни к угождению Творцу.

Итого по вопросу поста : пост в Н.З. в виде воздержания от каких-то видов пищи — установление человеческое, а не Божие. Он ни приближает нас к Иегове (не способствует духовному росту), ни отдаляет.
Но если у кого-то есть желание тренировать своё самообладание на воздержании от пищи (диетой) или, если кто-то постится по причине скорби, а также — в длительном общении с Иеговой — тому нет запрета: пожалуйста, поститесь, сколько пожелаете. Только не думайте при этом, что постом вы совершаете священное служение Всевышнему, приближаетесь к Нему или Он быстрее обратит на вас внимание, благодаря посту, чем на тех, кто не постится.

Помните: праведные дела, чувствования и мысли — вот, что угодно Иегове.
А самовольное изнурение плоти (тела) — хотя и создают видимость какой-то мудрости и благочестия, но для Бога они не имеют значения (грош им цена, Рад.весть, Кол.2:23)

АРХАНГЕЛ МИХАИЛ

Задали вопрос: Михаил (Иисус Христос) стал архангелом после смерти и воскресения или был им всегда?

Об Иисусе, как о Михаиле — князе, стоящим за народ Иеговы — сказано ещё Даниилом. То есть, до того, как Иисус пришёл на Землю (Дан.12:1). Князьями Даниил называл ангелов (Дан.10:11-13). Михаил у него — князь великий, стало быть, ангел, стоящий выше остальных.

Поскольку известно, что только Иисус Христос ратует о спасении Божьего народа и в великой скорби именно он явится на небесах для спасения избранных (Дан.12:1; Мтф.24:30,31) — то ясно, что Михаил, князь великий из времени В.З. или архангел Михаил из Н.З. — это одна и та же личностьИисус Христос и ДО того, как он пришёл в виде человека на Землю, и после воскресения (Дан.12:1; Иуд.1:9).

Кого-то могут смутить эти тексты:
1) В тексте Откр.12:7 не сказано о Михаиле, как об архангеле, однако, контекст «Михаил и ангелы его» ясно указывает на то, что Михаил над ангелами — главный (у него есть свои ангелы, подотчётные ему).
Так что, здесь текст не вызывает вопросов, если вникнуть в смысл сказанного Иоанном.

2) Также текст Дан.10:13:
Но князь царства Персидского стоял против меня двадцать один день; но вот, Михаил, один из первых князей, пришел помочь мне, и я остался там при царях Персидских

Дескать, если Михаил — один из первых князей, то он не может быть Иисусом, ведь Иисус — единственный главный князь.
Однако, согласно значению слов данного перевода, выражение «один ИЗ первых князей» не имеет предлога ИЗ, он добавлен в квадратных скобках, то есть — по смыслу, как это поняли переводчики (Септуагинта).
Буквально оно может переводиться и так:
Михаил единственный первый князь (вождь).
Посмотрите у Стронга набор слов в Дан.10:13 и сами убедитесь (предлога ИЗ — нет).

Итого по этому вопросу:
Михаил, князь великий из времени В.З. или архангел Михаил из Н.З.это одна и та же личностьИисус Христос и ДО того, как он пришёл в виде человека на Землю, и после воскресения (Дан.12:1; Иуд.1:9).

Послесловие: ПНМ 2014г. в Дан.10:13 к словам «Михаил, один из главных князей» дают сноску (Украинская Библия: «Князь наивысшего чина», что равнозначно архангелу).

То есть, авторы ПНМ тоже признают, что главный князь Михаил из В.З. равнозначен архангелу Михаилу из Н.З.
Пр. за 2002 год. Статья о Михаиле есть только в g02 8/2 с. 16—17.
Цитируем оттуда:
Мессия пришел

Уже в 12 лет Иисус с благоговением осознавал необходимость исполнения воли своего небесного Отца (Луки 2:48, 49). Приблизительно 18 лет спустя Иисус пришел к Иоанну, который крестил его в реке Иордане. Когда Иисус молился, «отверзлись» небеса, и на него сошел святой дух. Можно представить, какой поток воспоминаний нахлынул на Иисуса; он вспомнил бесчисленные тысячелетия своего служения рядом с Отцом как его «искусный помощник», как представитель Бога , как вождь его воинства, как архангел Михаил.

Здесь, как видим, тоже сказано, что Михаилом архангелом Иисус был до воскресения и до прихода на Землю в виде человека. Это согласуется с Писанием.

 

 

1Петра 2:9 — царственное священство или царство священников?

Разбор 1Петра 2:9 :  о чем говорил апостол Пётр?
Смотрим тексты:
2:9,10 Но вы — род избранный, царственное священство, народ святой люди, взятые в удел, дабы возвещать совершенства Призвавшего вас из тьмы в чудный Свой свет; 10 некогда не народ, а ныне народ Божий; [некогда] непомилованные, а ныне помилованы (Синод.пер.).
Из-за разных переводов выражения «царственное священство» (священство Царя, царское священство и т.д.) слова Петра нелегко понять, если не рассматривать их в контексте замысла Творца.

Изначально Бог объявил о создании царства священников и народа святого — для Израиля по плоти :
6 а вы будете у Меня царством священников и народом святым (Исх.19:6)

То есть, по замыслу Бога Израиль должен был стать сообществом народа Бога, в котором умелое руководство помазанного священства сформировало бы весь остальной народ до состояния святости (сделало бы его святым, Мал.2:5-7).
Однако, поскольку Израиль из ВЗ не стал царством священников и народом святым, то Всевышний передал эту роль христианам: отныне, после освящения единократно принесённой жертвой Христа — все народы, кто принимает жертву Христа и следует за ним, в глазах Бога являются царством священников и народом святым — христианским собранием, в котором есть новое помазанное священство и народ святой (помазанники организовывают обучение слову Богу, а остальные христиане распространяют слово Бога дальше, 2Тим.2:2).

Поэтому все вместе они и избраны Богом, чтобы возвещать Его славу по всей Земле, что должны были бы делать и израильтяне по плоти, Второз.4:5-8.

В этом месте слова Петра должны были бы звучать так и взяты цитатой:
9 Но вы — «род избранный, царство священства и народа святого«, люди , взятые в удел Иеговы, дабы возвещать совершенства Призвавшего вас из тьмы в чудный Свой свет;
То есть, апостол Пётр, по сути, процитировал здесь слова, сказанные Моисею, и объяснил, что теперь эта функция, с которой не справился Израиль по плоти, переходит к христианскому собранию, куда входят и язычники (ранее, в В.З., язычники были непомилованные — они не входили в общество Господне, Де.10:28):
10 некогда не народ, а ныне народ Божий; [некогда] непомилованные, а ныне помилованы

Христиане — это особый удел, избираемый Богом из всех народов Земли, благодаря искуплению Христа: все, кто желает идти по следам Его сына, попадают в Его особый удел или особое достояние Всевышнего, которому поручено прославить Его и Его деяния на Земле через христианское служение.
Если в В.З. священное служение с жертвоприношениями и приближением к Богу приносили только священники, то отныне приближаться к Богу и приносить Ему духовные жертвы (плод уст, Евр.13:15; Иак.4:8) разрешается всем христианам любой национальности, как помазанникам, так и нет (например, Аполлос не был помазанником, зная только крещение Иоанна, но жертву уст приносил Богу активно, Де.18:24,25; 10:35).

Каждый христианин имеет возможность «строить» себя самого в живой храм Иеговы (выше контекст, 1Петра 2:5) — стать носителями святого духа, то есть — помазанниками. Всем дана возможность духовно расти и вырастать в будущих соправителей Христа (в 1 веке это сделано чудом свыше в помощь новому собранию и для возможности без обучения благовествовать на разных языках).

Значение слова «царское, царственное», по Стронгу 934, в подстрочнике Винокурова обозначено словом βασίλειον, (подстр. Винокурова есть и в составе Септуагинты, номер слова 933, форма — существительное).
А в Синод. Библии показано слово βασίλειοs, форма — прилагательное 934, возможно, из-за этого и трудности перевода (cр. «царский» 937 βασίλιkοs из Иак.2:8)

Слово βασίλειον подстр. Винокурова означает не только царственный, но и царство (применяется в текстах в 1Прлп.28:4; 3Цар.14:8; Прит.18:19).

Итого по значению текста: исследование значения слова «царственное» (Син.), а также контекст Писания о замысле Всевышнего показывает, что апостол Пётр цитировал слова из Исх.19:6 о намерениях Бога иметь народ, избранный из всех народов в особый удел или Его особое достояние, чтобы он мог прославить Его благовествованием/
Это — все христиане, как помазанники, так и нет, освящённые кровью Иисуса (Евр.13:12).
Новый народ Божий избран и призван не только к спасению, но и к служению — нести радостное свидетельство о великих делах Божиих всему миру.

КАК «РАБОТАЕТ» СВЯТОЙ ДУХ?

Как святой дух (он же — дух Иеговы) открывает истину при исследовании Писания? Нам, свидетелям Иеговы, по сути запрещено самостоятельно исследовать Писание потому, что это право принадлежит лишь верному и благоразумному рабу Общества С.Б., так мы научены.

Однако, если понять, что верными и благоразумными рабами не рождаются, а ими СТАНОВЯТСЯ — ясно, что сам «механизм» открытия истины — одинаков для всех вообще служителей Иеговы, но лишь немногие до него «добираются». А кто «добирается», тех Иегова и может призвать в помазанных рабов Себе.

Итак, как сегодня «работает святой дух» в понимании истин из Писания? (как можно «добраться» до механизма открытия истины).

Сегодня источник святого духа — это а) дух, который побуждает исследовать Писание, и б) само Писание: Иисус Христос объяснил, что слово Бога, переданное через пророков и через него, в том числе — это для читателей Библии и святой дух, и животворящее слово Всевышнего:
Слова, которые говорю Я вам, суть дух и жизнь. (Иоан.6:63).

Оно проникает в человека и «работает» в нём, побуждая делать те или иные выводы (острее меча обоюдоострого, Евр.4:12).

Не следует ожидать, что святой дух будет шептать вам что-то на ухо. Он побуждает исследовать (если побуждает) и помогает ориентироваться в Писании таким образом, чтобы разбор каких-то текстов Библии соответствовал всему контексту замыслов Иеговы, характеру Его Личности и Его настрою (Его духу).

Кто достаточно хорошо знаком с Иеговой по всему Писанию и, благодаря анализу Его творений (Рим.1:19,20), тот с помощью святого духа сможет уловить ОЦЕНКУ Всевышнего — в тех или иных случаях. А если таковая в Библии не даётся — сможет проанализировать это и сам, опираясь на Дух Личности Иеговы, вот вам пример:
в 1Кор.12:3 показано отличие говорящего под воздействием святого духа — от говорящего под воздействием иного духа (не Иеговы). Кто движим духом святым (силой Иеговы), тот никогда не произнесёт проклятия на Иисуса Христа, как это было распространено в 1 веке.
Кто движим святым духом, тот непременно признаёт Иисуса — своим господином (главой христианского собрания).

То же можно сказать и о современности, например: если кто-то движим духом Иеговы, он никогда не скажет, что Иисус Христос — это Иегова и есть. Но скажет так: Иегова — это Отец и Бог Иисуса Христа. Почему? Потому, что это понимание Иеговы согласуется со словами Иисуса Христа, записанными в Ев. от Иоанна 20:17, например,:
Иисус говорит ей: не прикасайся ко Мне, ибо Я еще не восшел к Отцу Моему; а иди к братьям Моим и скажи им: восхожу к Отцу Моему и Отцу вашему, и к Богу Моему и Богу вашему.

У нас с Иисусом — одинаковый Бог и небесный Отец, и это — Иегова, так сообщает Писание, составленное под воздействием святого духа Иеговы (2Тим.3:16,17).
А вот если кто-то не познал Иегову и Христа Его — тот может даже себе позволить говорить глупости о Христе Божием, да и о самом Всевышнем.

То есть, если мы хотим говорить в согласии с духом Иеговы — нам для начала нужно очень хорошо ориентироваться в Писании, составленном благодаря помощи святого духа.

Ещё раз напомним: помазанниками не рождаются, ими СТАНОВЯТСЯ по мере развития личных отношений с Иеговой и привития себе аппетита с любовью к Божьему слову. Смесь личного труда и жажды понимания слова Божьего, которые отодвигают на задний план все остальные интересы жизни — вот маячок, по которому Иегова распознаёт СВОИХ.

Возможность быть призванным — Он даёт КАЖДОМУ с Нового Завета (принцип — здесь: Лук.16:16 Закон и пророки до Иоанна; с сего времени Царствие Божие благовествуется, и всякий усилием входит в него.). Однако, далеко не каждый готов положить все свои личные интересы этого века — на алтарь исследования слова Иеговы так, чтобы все свои силы, время и здоровье расходовать только на исследование Библии.
Поэтому далеко не все и могут быть призваны Иеговой. Поясним — почему так:

даже если в древности (не сегодня) Иегова видел в ком-то потенциал ещё в утробе матери — призвать или нет и когда призвать человека — Бог определял, ориентируясь по тому, кто какие потребности в духовном имеет и как себя ведёт.
К примеру, если бы Иаков не стал теребить Иегову, «выгрызая» для себя благословение привести Христа по своей линии, которое не было ему положено по закону — Иегова не призвал бы его в наследника обетования Авраамова. Но он боролся за благословение, дрался, плакал и умолял — и ПОЭТОМУ получил, что хотел:
Но и с Иудою у Господа суд и Он посетит Иакова по путям его, воздаст ему по делам его. Еще во чреве матери запинал он брата своего, а возмужав боролся с Богом. Он боролся с Ангелом — и превозмог; плакал _и умолял Его; (Ос.12:2-4)

Иаков сражался упорной борьбой за благословение. И Бог, видя это, дал Иакову то, в чём тот так остро нуждался: по его усилиям Иегова и увидел, что Иакову это ДЕЙСТВИТЕЛЬНО нужно, что он умрёт от горя, если это не получит.

У кого нет потребности в исследовании слова Бога и потребности докопаться до сути в желании понять Его слово, или — чья мотивация не соответствует ожиданием Иеговы (кто ищет славы и популярности себе, например) — того Иегова априори не сможет призвать: силой Он никого не заставляет исследовать своё слово, а неправильная мотивация неизбежно уведёт человека не в ту сторону, куда надо Иегове. Поэтому те, кто не интересуется Его словом и корыстны — Ему неинтересны в принципе.

Иегова лишь наблюдает за нами и помогает тем, у кого обнаруживает не только духовный голод, но и острую личную потребность в понимании Его слова, так как только алчущих Он сможет насытить (Мтф.5:6). Кто не испытывает острый духовный голод, тому Иегова не станет навязываться со своим словом. И, соответственно, такой человек никогда и не сможет понять слово Бога по той простой причине, что он не интересуется словом Бога.

А если кто-то интересуется словом Бога — это видно по его делам: он спать спокойно не сможет, пока не докопается до сути какого-то Библейского вопроса; он перероет всю Библию в поисках ответа на свой вопрос и т.д.
Иегова видит труд и ежедневные усилия в изучении слова Бога у «духовно голодных»людей, и смотрит, что человек делает с ответами из Писания — применяет ли их в жизни, или просто, может, ему нравится щеголять своими знаниями?

Кто применяет слово Бога в своей жизни, тот учится и на себе чувствовать Божий дух — те ощущения, что приносят ему поступки по слову Бога. В итоге его чувства навыком личной практики приучаются к тому, чтобы отличать, что от Бога (добро), а что не от Бога (зло, Евр.5:12). Всё в совокупности —
1) потребность «насытиться» и получить ответы на свои вопросы плюс 2) применение на практике полученных знаний плюс 3) помощь силы Бога — формирует в христианах бесценный духовный опыт в понимании Его слова.

Всё это и приводит к тому, что слова Иеговы им «съедены» в какой-то момент, как были «съедены» пророком Иеремией, Иер.15:16:
Обретены слова Твои, и я съел их….
То есть, дух Бога как бы помещен внутрь «голодного» человека, что помогает ему различать, от Бога ли чьи-то слова или это — ересь.

Только таких христиан Иегова сможет призвать в помазанника , давая ему какое-то поручение, но не потому, что он какой-то особенный человек по характеру или по способностям. А потому, что такой христианин, кто уже хорошо ориентируется в различении слова Бога от слова чужаков, СМОЖЕТ ПОНЯТЬ, ЧТО ЖЕ ХОЧЕТ ИЕГОВА, И ВЫПОЛНИТЬ ПОРУЧЕННОЕ ТАК, КАК ИЕГОВА ЭТОГО ХОЧЕТ. А не как-нибудь по-своему, как человеку самому нравится или хочется.

Вот и весь механизм «работы» святого духа в исследовании Писания, что даёт необходимый духовный рост христианина до той полноты познания Иеговы, которая помогает ему ориентироваться в слове Иеговы, распознавая, какое толкование Библии — согласуется с духом Иеговы, а какое — не согласуется и потому не может быть принято за Его истину (1Ин.4:1).

Этим механизмом, началом которого является личный интерес к слову Бога, могут пользоваться ВСЕ без исключения служители Иеговы.
Если у кого-то есть такое желание и возможности — можно попробовать хотя бы начать.
Конечно, этому надо уделять силы, время; надо иметь возможность уединиться или — хотя бы «выгрызть» у обстоятельств для себя право уединения ради исследования Писания; надо иметь терпимое здоровье, упорный характер, как у Иакова и т.д., что не у каждого человека имеется. (не говорим о тех, кто всего этого не имеет: кто не голоден духовно по какой-то причине — с того и спроса нет).

Вот, почему рабом Иеговы, призванным на служение учителя и толкователя слова Бога — может быть не каждый человек, да и — не каждый служитель Иеговы.
Поэтому не стоит удивляться и тому, что помазанников в народе Иеговы — не очень много. Но и из них кто-то будет отсеиваться при отборе в 144000 (Евр. 10:26-29).

«Что означает «опрокинуть столы» — в храме Бога современности? (Мтф.21:12)

Кто-то, читая об этом случае в Писании, может задуматься:
«А могут ли быть такие ситуации в современном народе Иеговы (в собрании или семье сИ), когда было бы уместно «опрокинуть столы», подражая Христу?»
Прежде всего, следует учитывать это:
для подражания Христу в том, чтобы «опрокидывать столы» в собрании или семье (в среде неверующих такое поведение недопустимо — они не ведают, что творят), нужны веские основания, ведь это возможно только в одном случае: если соверующие или домашние посягают на то, что свято не с нашей точки зрения, а с точки зрения Иеговы.

А что же свято с точки зрения Иеговы?
Рассмотрим, почему Иисус Христос опрокинул столы и, какова была цель этого поступка.
Известно точно, что Иисус — в совершенстве владел собой и не допускал, чтобы справедливый гнев (если он имел место) затмевал его разум (чтобы Иисус совершал безумства, Иак.1:20).

То есть, переворачивая столы, он «не спускал пар» гнева, как это часто бывает в случае гнева несовершенных людей, — а совершал целенаправленные действия против тех, кто посягал на святое — с точки зрения Иеговы:
храм был местом поклонения Иегове, а не домом торговли. Поэтому Иисус и расценил эту ситуацию как посягательство на святое, реагируя на неё адекватно и правильно, чтобы исправить неправильное положение дел.

Если у христиан сегодня возникает желание «перевернуть столы» соверующего (адекватно и правильно отреагировать на попрание кем-то святыни Иеговы) , СНАЧАЛА следует научиться отличать, что есть посягательство на святыню сточки зрения Иеговы, а что — нет (мы иногда можем гневаться и несправедливо, на то, что нам самим не нравится, а не Иегове).

Как можно «перевернуть стол», если кто-то из соверующих, на наш взгляд, посягает на святое?
1) Надо рассудить на основании Писания и выяснить, является ли то, что нам кажется посягательством на святыни Иеговы — таковым на самом деле? То есть, являются ли чьи-то деяния — грехом против Иеговы или чьи-то деяния просто не нравится нам самим? Нарушает ли человек, против которого у нас возмущение, заповеди Бога или Его принципы?

2) Если по рассуждении окажется, что то, что нам не нравится — не грех с точки зрения Иеговы, следует той же рассудительностью охладить свой пыл и перестать гневаться. Так мы разовьём самообладание.

3) Если то, что нам не нравится, окажется грехом — «переворачивать» столы следует христианским способом. Как?

Если кто-то из соверующих оскверняет святыни Иеговы — поклонение Ему, посягает на наше участие в нём, воздвигает нам препятствия в том, чтобы исследовать Библию или участвовать в служении — в этих ситуациях гнев уместен. Но это не значит, что следует «переворачивать столы» и в буквальном смысле совершать такого рода действия.
Поступок Иисуса был направляем целью исправить ситуацию к лучшему. То есть, — очистить двор храма от торговли: он прогнал всех, кто осквернял храм. Ясно, что и столы были вынесены.

Значит, если мы прогневались на то, что оскверняют святыню сточки зрения Иеговы (мы рассудили и выяснили, что совершён грех) — действия должны быть направлены не просто на какое-нибудь вымещение своего гнева (гневом надо учиться управлять), а конкретно на исправление ситуации к лучшему (в собрании или в семье).
Вот, в чём смысл действий Христа в связи с торговлей в храме.

Как исправить ситуацию, «перевернув столы» по-христиански?
Примеры.

Ситуация в собрании (в духовной семье). В собрании, которое является духовным «храмом Иеговы» (Его святыней) ты слышишь и видишь непотребное (учение какое-то насаждается, с чем ты не согласен). Это, согласно твоим убеждениям, — посягательство на святыню: на истину Иеговы.
Метод «переворачивания столов» — должен быть христианским, направленным на исправление ситуации, а не на вымещение своего гнева. Что делать в таком случае?
Составь грамотно вопрос по несогласию и подойди к старейшине наедине. Ведь, возможно, ошибаешься и ты.
Если же они не дадут ответ, проси задать этот вопрос в Общество. Это — по-христиански (Мтф.18:15; 1Пет.5:5; 1Кор.8:9).

То же самое — со всеми другими случаями в собрании: видишь, что соверующий неправ — «переверни его стол» по Мтф.18:15; видишь, что руководство старейшин сомнительное — переверни его стол по Мтф.18:15 и т.д.
Возможно, кого-то даже придётся исключать из собрания, если грешник не раскаивается и не планирует исправляться — это тоже «переворачивание столов» в подражании Иисусу (исправление ситуации в храме к лучшему, 1Кор.5:11).

Подробности в том, как решать такие проблемы по-христиански — рассказали в видео 2.14 (как служить Иегове при беззаконнике )

Также — всё, что будет сказано дальше для буквальной семьи — применимо и для собрания, ведь все мы — «домашние» друг другу в Доме Иеговы:

Ситуация в буквальной семье. Где двое или трое во имя Христа — там и Христос посреди них, там и обитель Бога, духовный «храм» (Иоан.14:23). Если в семье все служат Иегове, то их дом тоже должен быть святыней.
А если в доме идёт «торговля», тогда можно «и столы перевернуть». Просто надо бы выяснить, в каком же это смысле.

Итак, допустим, кто-то из домашних мешает тебе заниматься тем, что по твоим убеждениям является делом Царства (например, изучать СБ, готовиться к речи или читать сайт ЯО, например). Это может тебя прогневить. Как по-христиански «перевернуть стол в этом случае»?

Когда оба супруга служат Иегове – проблем в отношениях, как правило,– не возникает (1Пет.3:7). Однако, если в семье один из супругов — поклонник слова ОСБ, а другой — поклонник слова Иеговы, семья может разделиться в убеждениях (2Фес.2:2-4). Как быть?

Ясно, что, в первую очередь, ответственность за духовное благополучие семьи должен нести тот, кому Иегова открыл из Библии, что в народе Бога современности – есть странности, и что слово Бога в каких-то учениях или в каком-то руководстве – искажается. Почему? Потому, что у него — более развитое «зрение», он имеет возможность увидеть опасность, чего не видит спутник жизни, ослеплённый поклонением и словом ОСБ. Как «переворачивать столы» домашних, препятствующих вам иметь свои убеждения и исследовать Библию самостоятельно – в этом случае?

Понятно, что молчание будет жечь огнём (Иер.20:9), ведь желание делить радость знаний с супругами — естественное. Как быть? Сначала ответьте себе: «вы готовы к тому, что ваш спутник не разделит вашей радости? Что семья может развалиться из-за разницы в убеждениях? Вы готовы вылететь из собрания? (супруг наверняка обратится к старейшинам за помощью). Или, может, вы готовы отказаться от своих новых убеждений — ради сохранения семьи и возможности оставаться в собрании?»

Размышление над этими вопросами многим помогает приглушить первый порыв «переворачивать столы» спутника. Конечно, по самой идее супружества супруги должны быть суть одно, значит, ваш спутник примет то, что принимаете вы. Но факты показывают иную картину. К сожалению. Поэтому своего спутника (как и любого другого сИ) следует подготовить к тому, что вы хотите сказать., если есть желание делиться, подготовьте своего спутника. Как? Моделируйте ситуации.

Сначала надо «прощупать почву» сердца своего спутника. Изредка ведите духовные разговоры на размышление. К примеру, по Мтф.1:19. Обратите внимание на сообщение о праведности Иосифа. Затем можно побудить поразмышлять: почему праведный Иосиф не хотел огласить грех беременности Марии не от него? (как он мог думать). Скажите, что, читая в очередной раз, вы задумались над этим.
Спросите спутника, а как бы поступил Иосиф, если бы был свидетелем Иеговы?

И посмотрите на реакцию, ведь сИ научены, что Иосиф должен был сдать Марию по Левит 5:1. Почему не сдал? Что у нас не так? И т.д. Кому-то помогает и такой вопрос: «как думаешь, если бы Иисус, сын плотника, пришёл бы сегодня в собрание и вёл бы себя, как он вел себя в 1 в. — взошёл на сцену, стал читать Библию и толковать — как с Иисусом мы, сИ, поступили бы сегодня?». Не торопите с ответом: пусть спутник думает (на сайте ЯО можно много чего отыскать для духовных бесед).

Готовьтесь с учётом потребностей своего спутника (Рим.14:5; Ин.16:12) и НЕ ЧАСТО побуждайте его думать над тем, что отличается от шаблона ОСБ: это и будет адекватной и правильной реакцией на то, что ваш спутник противится святыне (не даёт вам, к примеру, исследовать Писание самостоятельно и против ваших новых убеждения). Если «грузить спутника ежедневно, как баржу», выкладывая всё, что вас самих радует – можно лишь усложнить отношения в семье (и в собрании), ожесточив сердце супруга или супруги.

Разговор со спутником на отвлечённые, но нестандартные темы, поможет выяснить, как он относится к Библии, и что у него на сердце. А после — и решение созреет в том, как вам быть: делиться новыми знаниями или нет. Если вы поймёте, что ваш спутник не интересуется словом Бога, а лишь защищает слово ОСБ – «переворачивайте столы» (исправляйте ситуацию к лучшему) — иначе: старайтесь щадить его чувства, и обсуждайте лишь то, что вы разделяете; что нет – то пропускайте и не зацикливайтесь на этом, помня, что ваш спутник имеет право на свои личные убеждения..

Не демонстрируйте «любящему овощи» — то, с каким рвением вы при них едите «мясо»: находите время уединяться для своих духовных занятий (Рим.14:2,3; 1Кор.8:13). Не сердитесь и не обижайтесь на спутника, не совершайте никаких резких движений, если он не соглашается с вами или делает что-то, что направлено против ваших убеждений.
Будьте терпеливы и продолжайте с нежностью заботиться о нём, время от времени побуждая размышлять над чем-нибудь нестандартным: как знать, не прорастёт ли «зерно» слова Бога в его сердце, обронённое вами? (Марк 4:26-29).

Итого: подражать Христу в «опрокидывании столов» в собрании или семье — означает исправлять ситуацию к лучшему — ХРИСТИАНСКИМИ МЕТОДАМИ, где буквальное переворачивание столов и битьё посуды, например — НЕДОПУСТИМЫ.
Помните: гнев Иисуса был управляем в совершенством самообладания Христа. А гнев потомков Адама может привести к согрешению:
Иак.1:20 гнев человека не творит правды Божией
Еф.4:26 Гневаясь, не согрешайте (да не помрачится из-за гнева ваш  рассудок)

КАК ОСТАНОВИТЬ НА СЕБЕ ЗЛО, ВОЗДАВАЯ ДОБРОМ?

Из разбора Рим.12:17

Данный рисунок — прекрасный наглядный пример сущности христианина, на котором зло должно останавливаться, преобразовавшись в добро. Именно так служители Иеговы должны исполнять заповедь Рим.12:17 :
никому не воздавайте злом за зло, но пекитесь о добром перед всеми человеками

Почему именно такая позиция христианства — правильная и угодна Иегове? Потому что, в противном случае зло продолжит жить дальше и здравствовать. А если не воздать в ответ тем же, то на христианине зло остановится и «умрет». И если каждый христианин станет такой преградой на пути зла, то насколько же зла станет меньше в мире?

А если к тому же учесть, что христиане — это практически мишени, по которой злом ведут «шквальный» и прицельный «огонь», то становится понятно — СКОЛЬКО же зла находит свой конец на христианских «бастионах», ЕСЛИ они исполняют принцип Бога не воздавать злом на зло.

Однако означает ли это, что зло надо просто терпеть? Необязательно: если христианин будет терпеливо переносить ежедневное зло, совершаемое по отношению к нему (например, ежедневно сосед ему наступает на ногу, проходя мимо) и ничего не станет предпринимать для того, чтобы освободиться от этого зла, не нарушая принципов Бога (например, побуждая соседа увидеть зло и перестать его делать или не давать ему наступать на ногу), то это — его личный выбор.

Но никто не говорит, что зло непременно нужно терпеть: если есть возможность решить проблему Божьими методами — лучше это сделать (Мтф.18:15). Но если нет никакой возможности оградить себя от зла Божьими методами — всё равно есть чему порадоваться: если мы сумели угасить очередную порцию зла на сегодня (маленькую или большую) — и закончить на себе с помощью собственных сознательных усилий и духа Божьего, то злу — не идти дальше, а, значит, и не умножаться.
Чего и себе, и всем желаем!

Разное

 

 

Современная модель общения ))

У МЕНЯ НЕТ ДРУЗЕЙ. ЭТО НОРМАЛЬНО?
У некоторых людей, свидетелей Иеговы — в том числе, нет близкого друга. И кого-то из них это беспокоит, так как все сИ знают, что кто хочет иметь друзей, тот и сам должен быть дружелюбным (Прит.18:25). Поэтому, если друзей нет — значит, либо человек не хочет иметь друзей, либо сам недружелюбный. Тем, кто хочет иметь друзей — конечно же, хочется быть и дружелюбным, но некоторые неправильно понимают значение слова «дружелюбный», полагая, что это означает быть не против дружбы и не возражать против того, чтобы с ним дружили .

А что же на самом деле означает «быть дружелюбным»?
Дружелюбие подразумевает нечто другое: нужно самому и первому проявлять активные действия на то, чтобы быть приветливыми с людьми, общаться и сближаться с ними. То есть, дружелюбные — первыми делают шаг навстречу.

Итак, если у кого-то нет друга, не стоит расстраиваться: надо выяснить причину отсутствия друга и устранить её.
Причины могут быть разные: это может быть естественным явлением, не совсем естественным, а в некоторых случаях — и не Богоугодным. Приведём примеры:
а) кому-то на данном этапе самодостаточности в жизни — друзья просто без надобности; их и так жизнь устраивает, без близких друзей. Поэтому они сознательно и по разным соображениям ни с кем особо не сближаются (нет особой потребности в этом). Это — естественное явление.
Как только потребность в друге появится — они найдут его себе;

б) кто-то — нелюдим, стеснительный и интроверт по натуре; таким людям сложно налаживать контакты с другими. Это — не совсем естественное явление, вызвано личными комплексами, препятствующими тому, чтобы иметь друзей. Но — это поправимо: если есть потребность в друге, имеет смысл просто преодолевать свои комплексы и первым идти на сближение в уверенности, что Иегова поможет измениться и найти друга.

в) кто-то — слишком эгоистичен, и это становится помехой в дружбе, которая требует любви к ближнему и самопожертвования. Это — не Богоугодное явление, так как Иегова плохо относится к эгоистам (Прит.18:1);

г) кто-то имеет тяжёлый характер (например, слишком напорист, самоуверен, грубоват, излишне эмоционален или требователен к другим и т.д.), из-за чего дружить с ним невозможно. Это — тоже не Богоугодное явление, так как дружелюбие — это необходимая черта христианина, который обязан делать добро всем (быть дружелюбным ко всем, Гал.6:10), тем более — к своим по вере. В этом случае имеет смысл анализировать своё поведение, возможно даже — говорить на тему сложностей в отношениях с теми, кто отказывается с ним дружить — чтобы понять причину отчуждения и исправить её.

В общем, дружба — это особый вид близких отношений между сходными по внутренней сущности людьми. Но у всех потребность в дружбе — разная:
для кого-то спутник жизни — это и семья, и друг, и ближе него — друга быть не может, и этого ему достаточно на всю жизнь.
А кто-то испытывает острую потребность и в дополнительном дружественном союзе, кроме семейного. А кто-то в дружбе потребности не испытывает и вовсе.
Все мы — разные (Рим.14:5), и потребности в общении — тоже.
Поэтому, кто имеет друга и счастлив этим — хорошо.
Кто и без друзей счастлив — тоже хорошо и нормально.
Кто дружелюбен со всеми и счастлив этим — хорошо.

Кто же несчастлив с друзьями или без друзей — у того есть возможность улучшить эту ситуацию, определив причину своего неудовлетворения жизнью (может, надо характер свой подправить, поведение, манеры, среду общения и т.д.) — и, работая над её устранением уже в этом веке, не надеясь, что новый мир устранит её вместо нас.

 

Проверьте себя по этой простой памятке: к какой категории деяний относится ваше христианское служение? ))
СТРЕМИТЕСЬ К ИСКУССТВУ!!!

Размышление над этим помогает не завидовать чужим успехам:

ՓՐԿԱԳԻՆԸ ՎՃԱՐՎԱԾ Է, ԲԱՅՑ ՄԱՀՆ Է ԹԱԳԱՎՈՐՈւՄ: ԻՆՉՈ՞ւ:

Текст на армянском языке к   видео 1.19  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.17

Աստվածաշնչի ուսումնասիրություն: Նոր Կտակարան:
Փրկագինը վճարված է, մինչդեռ մա՞հն է թագավորում:
Ուսումնասիրում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար:

Աստվածաշունչ ուսումնասիրող շատ մարդիկ, ովքեր գիտեն Քրիստոսի փրկանքի մասին՝ չեն հասկանում, թե ինչո՞ւ թեպետ մարդկության մեղքի ու մահվան համար փրկագինն արդեն վճարված է՝ մեր արատավոր և մահկանացու լինելը առայժմ նույնն է մնում: (Մենք մինչ հիմա և՛ մեղք ենք գործում, և՛ մնում մահկանացու) (1Հով.1:8):

Այս հարցին պատասխանենք մարդկանց մահվան Ս.Գրքից հայտնի պատճառը հիշելով. անկատարության արատը (Ադամի մեղքը) «փչացրեց» Ադամի կատարյալ մարմինը՝ նրան դարձնելով մահկանացու և մեղսաբնույթ: Այս ամենը ժառանգաբար՝ ասես մի մահացու հիվանդություն՝ փոխանցվեց Ադամի բոլոր սերունդներին (Հռ.5:12; 7:24,25): Ուստի բոլոր մարդիկ մեղք են գործում և, որպես հետևանք՝ մահանում:

Որպեսզի հասկանանք, թե ինչու Քրիստոսի փրկանքից հետո ամեն ինչ մնաց նույնը (թե հավատացյալ, թե՝ ոչ — շարունակում են մեղանչել և մեռնել)՝ պարզենք երկու հարցի պատասխան.
1) Ինչի՞ համար էր նախատեսված փրկանքը:
2) Ինչո՞ւ փրկանքը հիմա՛ չի ազատում մեզ մեղքից և մահից՝ բառացի իմաստով: Սկսենք 1-ին հարցից:

1) Ինչի՞ համար էր նախատեսված փրկանքը:
Սաղմոս 49:7-9-ը ցույց է տալիս Ադամի մեղքով «փչացած» նրա սերունդների անլուծելի խնդիրը. նրանցից ոչ ոք չի կարող անմահ ապրել: Ադամի մեղքով՝ նրանք ժառանգություն են ստացել մահկանացու մարմիններ, ուստի ոչ ոք չի կարող՝ որքան էլ որ կամենա՝ երկարաձգել իր մերձավորի կյանքը (Հռ.7:24): Մահից ազատելու նրանց գինը այնքան ահռելի է, որ Ադամի սերունդները չունեն «այդ վճարը»:

Ուստի, հավատացյալ թե անհավատ, իմաստուն թե անմիտ՝ Ադամի բոլոր մահկանացու սերունդները մեղք են գործում և արդյունքում մի օր բախվում առաջին մահին ու ընկնում գերեզման, որից դուրս գալ իրենց ուժերով չեն կարող: Եվ մարդկության այս ցիկլը ծնվելուց մինչ առաջին մահ՝ կշարունակվեր հավիտյան, եթե չխառնվեր Աստված (Հռ.3:23; 5:12; 1Հով.1:8,10; Եբր.9:27):

Պատահական չէ, որ Աստծու ապագա աշխարհի համար խոսք է գնում երկրորդ մահվան մասին, այլ ոչ առաջին (Հյտ.20:6). առաջին մահից, որ բնորոշ է Ադամի ժառանգներին՝ այս համակարգի (Սատանայի համակարգի) բնակիչներից ոչ ոք չի կարող խուսափել, քանզի պարփակված է մահկանացու և մեղքի հակված մարմնում: Ուստի այս համակարգում Ադամի սերնդից մեկն իսկ չկա, որ մեղք չգործի (Հռ.5:12; 7:24; 1Հով.1:8,10; Եբր.9:27):

Ահա մեզ հետաքրքրող Սաղմոս 49:7-9-ի տեքստը.
7 Մեկը բնավ չի կարող փրկել իր եղբորը, ոչ էլ նրա փրկանքը Աստծուն հատուցանել, 8 քանզի սուղ է նրանց անձի փրկության գինը և երբեք կարելի չէ հայթայթել՝ 9 նրան անվախճան կյանք տալու, որ նա գերեզման չտեսնի (որ մարդ ինքը մահից փրկագնի իր եղբորը) (ըստ Արևմտհ. թրգմ.ության):

Քանի որ կյանքի աղբյուրը Եհովայի մոտ է (Սղ.36:9)՝ Սաղմոս 49:7-9ը ցույց է տալիս, որ եթե մահացած եղբոր հարազատները ճար ունենային թանկագին փրկագինը վճարել Աստծուն՝ ապա Նա կազատեր նրանց եղբորը մահվան կապանքից, դուրս կբերեր մեռածին գերեզմանից և կրկին կյանք կտար նրան. փոխել արատով «փչացած» մահկանացու մարմինը՝ կարող է միմիայն Եհովան (Հռ.7:24; 1Կոր.15:36-38; 42,43):

Ընդգծենք իմացածը.
ա) փրկանքը հարկ է վճարել Եհովային;
բ) նրա համար, որ մեռա՛ծը ազատվի մահից (գերեզմանից), կյանքի վերադառնա (ապրողների համար փրկագին պետք չէ):

Պատահական չէ, որ ՀԿ-ից 06299   բառը (նույն «փրկանք» բառը ՆԿ-ում 629 Կող.1:14, Հռ.3:24 և 3085 Եբր.9:12) թարգմանվում է որպես ազատում կամ փրկություն (մեր դեպքում, ըստ Սաղմ.49:7-9-ի՝ ազատում մահից, գերեզմանից, մահկանացու մարմնից):

Մահվան պրոբլեմը նկարագրված է նաև Ադամի սերունդների մեղքի գերության «ծախվածությամբ», ինչն, ըստ Աստծու արդարության՝ մահվան է դատապարտում նրա բոլոր սերունդներին, որոնք հանցագործ են համարվում Աստծու աչքին և անխուսափելիորեն մատնվում գերեզման ընկնելուն (մահվան պատճառը մեղքն է, ինչին «դրդում» է արատավոր ժառանգությունը նախահորից, Հռ.5:12; 7:14; 1Կոր.15:56):

Ադամի յուրաքանչյուր սերնդի գերեզման ընկնելու անխուսափելիությունը նման է յուրաքանչյուր կալանքի դատապարտված հանցագործի դատավճռին՝ իր արդար պատիժը բանտում կրելու անխուսափելիությանը: Եվ լոկ փրկագինը՝ վճարված նրան, ով բանտից ազատելու լիազորություն ունի՝ կարող է օգնել հանցագործին ազատվել և դուրս գալ բանտից:

Այս միտքը ցույց է տրված Հռոմ.6:23-ում.
Քանզի մեղքի հատուցումը մահն է. Ադամի ցանկացած սերունդ, որպես իր մեղքերի պատիժ (հանցանքներ Աստծու առաջ)՝ ընկնում է «բանտգերեզման»; իսկ Աստծու շնորհը՝ հավիտենական կյանքն է Հիսուս Քրիստոսի շնորհիվ. բայց Քրիստոսի փրկանքի շնորհիվ՝ Աստված կազատի մեռածներին «բանտգերեզմանից» և կնվիրի նրանց նոր կյանք՝ նոր մարմիններում (1Կոր.15:36-38; 42,43):

Հենց սա խոստացավ Հիսուս Քրիստոսը, խոսելով այս համակարգի բոլոր մեռյալների՝ իր ձայնի կանչով հարության օրը գերեզմանից դուրս գալու  հնարավորության մասին, երբ Երկնայինները որոշում կկայացնեն հանել գերեզմաններից արդարներին (Աստծուն ծառայածներին), և անարդարներին (Նրան չծառայածներին, Հով.5:28,29; Գրծ.24:15)՝ նվիրելով հավիտենական կյանք նրան, ով դրան արժանի կհամարվի (Հյտ.21:3,4):

Է՞լ ինչ տեքստեր են ցույց տալիս, որ, չնայած Քրիստոսի փրկանքին, մահն այս համակարգում անխուսափելի երևույթ է: Օրինակ. 7 քանզի ով մեռնում է, ազատվում է մեղքից(Հռ.6:7)։ Ադամը վճարեց մահով իր մեղքերի համար, իսկ մենք մահով ենք հատուցում մեր մեղքերի համար, քանզի մեղք չգործող՝ մեկն իսկ չկա (1Հվ.1:8,10; Հակ.1:15):

Մահն ազատում է մեղավորներին մեղքից այն իմաստով, որ Աստված այլևս հայցաբողոք չունի մեռածից իր մեղքերի համար. մեղքի դիմաց արդար հատուցումը իրագործված է, ոչ մարդն է որևէ բան պարտք Աստծուն, ոչ Աստված մարդուն: Բայց քանի որ Հիսուսը փրկագին է վճարել «մեղքով հիվանդ» Ադամի սերունդների (ոչ Ադամի) համար՝ Աստված կյանքի կվերադարձնի նրանց, ի դեպ՝ անարատ, չէ՞ որ նրանք բոլոր մեղքերի համար հատուցել են առաջին մահով:

Իսկ եթե մեղավորը չմեռնի, ուրեմն և Աստծու խոսքը՝ թե մեղք գործողը մահով կմեռնի — զուրկ կլինի ուժից, ինչն անհնարին է, քանզի Եհովայի խոսքը սնանկ չի լինում (Եզ.18:4; 33:8; Ես.55:11): Ուստիև ասված է, որ Ադամի բոլոր սերունդներին՝ թե հավատացյալ, թե՝ ոչ — այս համակարգում վերապահված է մեկ անգամ մեռնել, ինչն էլ ակնհայտ է աշխարհում՝ դրախտից Ադամի արտաքսումից ի վեր (Եբր.9:27; Ծն.3:24):

Պողոս առաքյալը գրեց այդ մասին 1Կոր.15:22ում. Ինչպես Ադամով բոլորը մահանում են, այնպես էլ Քրիստոսով բոլորը կկենդանանան: Այսինքն, ինչպես Ադամի պատճառով նրա բոլոր սերունդները առանց բացառության՝ մեռնում են, այնպես էլ Քրիստոսի փրկանքի շնորհիվ բոլորը մի օր կկենդանանան.  մեռելներից վեր կկենան, դուրս կելնեն գերեզմանից (այս համակարգում ծնվածներից ոչ ոք մահից չի խուսափի):

Ահա և առաջին հարցի պատասխանը ստացանք. 1) ինչի՞ համար էր նախատեսված փրկանքը: Նրա համար, որ Ադամի մահկանացու սերունդները (որպիսին համարվում են Սատանայի կառավարման համակարգում բոլոր ծնվածները), դատապարտված առաջին մահին՝ մի օր ազատվեն գերեզմանից, նրանց մահկանացու (քայքայվող, ծերացող) մարմինները փոխարինվեն չքայքայվող (հավերժ ապրելու ընդունակ) մարմիններով, և որ՝ ով արժանի կգտնվի — ստանա հավիտենական կյանքը (1Կոր.15:36-38; 42,43):

Այժմ պատասխանենք 2րդ հարցին. 2) Ինչո՞ւ փրկանքը հիմա՛ չի ազատում մեզ մեղքից և մահից՝ բառացի իմաստով:
Ըստ Սաղմ.49:7-9-ի՝ մահից ազատագրվելու հնարավորության գինը այնքան մեծ է, որ Ադամի ժառանգները «նման վճար» չունեն: Եհովան դա գիտեր, ուստիև Ինքը թեկնածու գտավ, ով ընդունակ էր մարդկությանը ազատագրել Ադամի ճակատագրական ժառանգությունից. մահկանացու մարմնից և գերեզմանից: Դա եղավ Եհովայի որդին. Հիսուս Քրիստոսը:

Հիսուսը՝ Եհովայի որդին, ուներ կատարյալ մարմին՝ ինչպես Ադամը մեղքից առաջ,  ուստի Հիսուսը անմեղք էր և հավիտյան ապրելու հնարավորությունն ուներ (1Պետ.2:22): Հիսուսի կյանքի արժեքը հավասար էր Ադամի հավիտենական կյանքի արժեքին, որը նա փոխանակեց մեղքով: Իր կյանքը վճարելով Ադամի մեղքի դիմաց՝ Հիսուսը կատարեց «հակառակ փոխանակություն». «փոխանակեց» Ադամի մեղքը հավիտենական կյանքով՝ նրա սերունդների համար:

Թեպետ Հիսուսի փրկանքը ըստ Աստծու արդարության՝ ազատեց Ադամի սերունդներին նախահոր մեղքի «պարտքից», այնուամենայնիվ, մահկանացու մարմինները մնացին նրանց մոտ: Ցույց տանք սա ատամ ընդ ատամ արդարության սկզբունքի օրինակով: Արամը փշրեց Վարդանի ատամը (Աստծուց տրված) և ըստ Աստծու արդարության օրենքի՝ փոխհատուցեց իր ատամով: Բայց ի՞նչ փոխեց դա Վարդանի կյանքում: Ոչինչ. Վարդանը առաջվա պես ապրում է առանց այդ ատամի և անհարմարություն զգում:

Նույնն է բանը (փոխաբերաբար) Քրիստոսի փրկանքի առումով. Ադամը «փշրեց» Վարդանի կատարյալ մարմինը (խլեց հավիտենական կյանքը): Հիսուսը՝ Ադամի փոխարեն՝ Աստծուն վճարեց իր մարմնով (հավ. կյանքով) (Եբր.10:5): Բայց Վարդանը, միևնույն է, մնաց ապրելու անկատար մարմնով, անհարմարությամբ (ծերություն և մահ): Ուրեմն ի՞նչ իմաստ ունի Վարդանի համար Հիսուսի փրկանքը, եթե իր կյանքում ամեն ինչ անփոփոխ մնաց:

Կարևոր է հասկանալ, որ Հիսուսի փրկանքի իմաստը սոսկ Ադամի պարտքի վճարումը չէ, ինչը չկարեցան անել նրա սերունդները մահից փրկվելու համար: Այլ որպեսզի, Քրիստոսի փրկանքի շնորհիվ՝ Աստված հնարավորություն ունենա մի օր մարդկանց վերադարձնել կատարյալ նոր մարմիններ և հավիտենական կյանք (տա «Վարդանին նոր ատամ՝ փշրվածի փոխարեն» և ապահովի նախկին լիահարմարությունը):

Ե՞րբ մեղքից ու մահից փրկագնվածների համար կգա այդ «մի օրը»՝ նոր մարմիններ և հավիտենական կյանք ստանալու հնարավորությամբ: Այդ մասին Հիսուսն այսպես ասաց.
չկա մեկը, որ թողած լինի տուն, եղբայրներ, քույրեր, մայր, հայր, զավակներ կամ արտեր իմ անվան և բարի լուրի համար, որ այժմ՝ այս ժամանակում, չստանա հարյուրապատիկը՝ տներ, եղբայրներ, քույրեր, մայրեր, զավակներ ու արտեր՝ հալածանքների հետ մեկտեղ, իսկ գալիք աշխարհում՝ հավիտենական կյանք (Մրկ.10:29,30; Ղկ.18:29,30):

Հիսուսը իր աշակերտների կյանքը բաժանեց երկու դարաշրջանի. Սատանայի կառավարման այս դարաշրջանը՝  բազում զրկանքներով և կյանքի կորստով (Մրկ.8:35; Եբր.9:27): Եվ՝ կյանք գալիք աշխարհում, որտեղ նրանց կտրվի հավիտենական կյանք: Դա տեղի կունենա Աստծու կառավարման դարաշրջանում, որը կսկսվի Արմագեդոնից հետո՝ Քրիստոսի հազարամյակից: Ոչ շուտ:

Սակայն ի՞նչ է տալիս բոլոր «Վարդաններին» Քրիստոսի փրկանքը այս դարաշրջանում: Շատ բան, ինչը և բացատրել են առաքյալները.
ա) Քրիստոսի փրկանքը զրկել է Սատանային ուժից և ազդեցությունից, ով «մահվան թագավորության» տիրակալն է. հենց նա՛ է մեղավոր հայտարարված Ադամի սերունդների մահկանացուության համար (Հով.8:44):

Փրկանքի վճարման պահից՝ Սատանան անզոր է հավատի մարդկանց վախեցնել մահով. նրանք գերեզմանի ազատագրման հույսը ունեն՝ Քրիստոսի հազարամյակում (Եբր.2:14; 6:18,19; Մրկ.10:29,30)

Գերեզմանից ազատագրվելու և Աստծու աշխարհում հավիտենական կյանքն ստանալու հզոր այս հույսը օգնում է հավատի մարդուն տոկալ Սատանայի բոլոր փորձություններին՝ մնալով հավատարիմ Եհովային — նույնիսկ մահի առաջ՝ չվախենալով մահից:

բ) Քրիստոսի փրկանքը թույլատրում է Ադամի բոլոր հավատավոր սերունդներին Աստծու աչքին արդար դիտվել. ով երբեք մեղք չգործեց, Աստված մեղքի ընծա դարձրեց մեզ համար, որպեսզի նրա միջոցով մենք արդար դառնանք Աստծու աչքում (2Կոր.5:21)։
9 «ահա գալիս եմ Քո կամքը կատարելու, ով Աստված»… 10 Այդ կամքով էլ մենք սրբացվեցինք Հիսուս Քրիստոսի մարմնի մեկընդմիշտ մատուցմամբ (Եբ.10:9,10):

Այսինքն, եթե Հիսուսը չվճարեր Ադամի պարտքը մեր մեղքերի համար՝ Աստված մինչ օրս մեզ անմաքուր ու մեղքոտ կհամարեր, ումից Ինքը հեռու է (Հոբ 14:4; Առ.15:29): Բայց Քրիստոսի զոհը (փրկանքը) «լվանում է» մեզ Ադամի մեղքից և ներկայացնում Աստծուն մաքուր, արդար՝ շնորհիվ փրկանքի «իստակող» զորության (Քրիստոսի արյամբ, 1Հով.1:7; Հռ.3:23-25):

Դա մեզ տալիս է
գ) Աստծուն մերձենալու շնորհ, ավելի ու ավելի ծանոթանալու Նրան; Նրան աղոթքներով դիմելու՝ հույսով, որ Եհովան ոչ միայն լսում է դրանք, այլև պատասխանում դրանց (Առ.15:29; Սաղ.145:19);

դ) տալիս է հույս՝ սուրբ ոգու օգնության — փորձություններին դիմակայելու և, դրա շնորհիվ՝ հոգևորապես բարձրանալու համար(1Կոր.10:13):

ե) տալիս է հույս՝ ներում ստանալու, եթե մենք մեղանչում ենք և զղջում (1Հով.2:1,2):

Այսպիսով. փրկանքը հավատի մարդուն այս դարում տալիս է ամենը, ինչ անհրաժեշտ է հավատում բարձրանալու և ամրանալու համար: Եվ միայն հավիտենակա՛ն կյանքը՝ նա կտա մեզ գալիք աշխարհում:

Բայց մեկը, ով հուսադրված է առանց մահի կյանքի արդեն հիմա՝ կարող է հարցնել. «Հապա ո՞նց հասկանալ Պողոսի խոսքերն այն մասին, թե բոլորս չէ, որ մեռնելու ենք, բայց բոլորս պիտի փոխվենք 1Կոր.15:51-ից»: Իսկ մեկն էլ գուցե հետաքրքրվի՝ եթե բոլորը մեռնելու են, հապա ինչպե՞ս են կատարվելու Հով.11:26-ի խոսքերը այն մասին, որ ամեն ոք, ով ողջ է և հավատում է Հիսուսին՝ երբեք չի մահանա:

Այս մասին կխոսենք հաջորդ անգամ:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

В помощь сИ России. Ч.II. Повиновение пастырям Общества С.Б. или безопасность?

Продолжение статьи в помощь свидетелям Иеговы России, где деятельность ОСБ запрещена с апреля 2017г.
Сокращения: сИ — свидетель Иеговы:

РС — руководящий Совет;
ОСБ — Общество Сторожевой Башни.

В видео 2.19  показали, как духовное «младенчество» старейшин, в котором их удерживает ОСБ, вредит народу Иеговы (сИ) в России. Не отличая в требованиях ОСБ — слово Бога от слова человека, они не могут принимать мудрые решения.

В итоге, вместо заботы о безопасности «овец» Иеговы, попавших в «засаду» условий запрета (Пр.22:3; Мтф.10:16) – пастыри сИ защищают опасные в РФ традиции ОСБ, что трудно назвать адекватной пастырской работой. Почему?

Здравые пастыри при виде волков срочно решают, как обезопасить паству (не дать волкам шанса растерзать овец, 2Кор.11:12). А в России пастыри думают о том, например, какие же эти «волки»- бессовестные! (критика властей РФ не сходит с ресурсов сИ, хотя, если волк съел овцу, то виноват пастырь, а не волк). Или — о том, как бы удержаться на «опасной тропе» ОСБ, ведущей «овец» Иеговы — прямо в пасть к «волкам» (образно).
На здравомыслие это совсем не похоже.

Такое положение дел не может не беспокоить сИ РФ: никто не хочет предавать Бога. Но уже все понимают, что ОСБ не планирует заботиться о безопасности сИ и менять стандартный шаблон распорядка сИ – на менее опасный (с учётом того, что в РФ запрещено). Даже новые инструкции ОСБ — не о том, как обезопасить сИ (они о том, как, попадая на скамью подсудимых за то, что в России запрещено,- самостоятельно защищать интересы ОСБ, если нет адвокатов по специфике сИ).  

Смущает сИ России и то, что, заставляя их геройски защищать в РФ свои традиции под «дулом давления на совесть» (дескать, кто не даст квартиру для встречи – тот трус и предатель Иеговы) – ОСБ не требует этого от элиты управленцев сИ РФ (все они уехали из России в безопасную зону). Поэтому, конечно же, возникает много вопросов: выбрали самые частые вопросы из присылаемых нам на почту. Например:

1) Согрешим ли мы против Иеговы, если откажемся исполнять инструкции ОСБ, ставшие опасными в РФ?
2) Как обосновать отказ, чтобы от этого была польза
и остальным сИ?
3) Как не подставляться под арест с остальными сИ и в то же время — сохранить чистую совесть? (не все могут спокойно спать, если сами спасутся, а соверующих — посадят, сравни Есф.4:13,14).
4) Как служить Иегове в условиях гонений,  чтобы это было разумно?  (Пр.22:3).

Отвечая на эти вопросы при помощи Библии, сразу скажем: это видео – не инструкция, а пожелания тем сИ РФ, кто не видит в «заботе» ОСБ — заботу Христа об «овцах» Иеговы, но желает понять на основании Библии, как угождать Иегове в условиях запрета – по-взрослому (кто видит в заботе ОСБ об сИ РФ — заботу Иисуса Христа, это видео — не для вас).
Начнём с вопроса 1):

1) Согрешим ли мы против Иеговы, если откажемся исполнять инструкции ОСБ, ставшие опасными в РФ?
Чтобы это понять, надо определить, какую заповедь Бога мы нарушим, решив отказаться, например, от  посещения встреч (проводимых непременно по запрещённой методике ОСБ с запретными в РФ материалами);
в чтении ПНМ на встрече; в предоставлении квартиры; в проповеди (традиционно ходя по подъездам, стоя у домофонов) — и так далее.

С одной стороны – тут просто: так как этих заповедей в Библии нет, отказавшись их исполнять, мы не нарушим заповеди Иеговы (не согрешим).
С другой,- есть заповеди о повиновении пастырям (1Пет.5:5 и Евр.13:17). Это – единственное, чем ОСБ может успешно давить на совесть сИ (в бродкастинге 08.2018 — 8 мин.: на примере указания красить З.Ц. тонкой кистью, мысль о подчинении даже абсурдным указаниям старейшин – подчёркнута  особо).

Но что здесь смущает? Требуя безоговорочного повиновения пастырям, ОСБ прибегает к двум хитростям:
а) ОСБ скрывает, что Де.5:29 о допустимости неподчинения начальствующим (если их требования нарушают интерес  Иеговы) – относится, прежде всего, к пастырям народа Иеговы.
(Пётр не подчинился пастырям народа Иеговы, Де.5:17,27-29. А ОСБ относит Де.5:29 лишь к мирской власти или лжерелигии).
Поэтому никому из сИ не приходит в голову анализировать указания пастырей ОСБ: по 1Пет.5:5 и Евр.13:17- ОСБ требует бездумного/слепого повиновения.

б) ОСБ никогда не сообщает о том, что закон 1Пет.5:5 — повиновения овец пастырям — может работать лишь в паре с законом заботы пастырей об овцах: нет заботы пастыря об «овце» Иеговы – Его «овца» имеет право на Де.5:29 (убегает от пастыря, что естественно, Иез.34:2-6).
Иисус показал это на примере разных пастухов (есть добрые благоразумные пастухи, угодные Иегове; и есть злые — неблагоразумные и не угодные Ему, Лк.12:42-46).

Пастухи народа Иеговы отличаются по отношению к Его овцам. Добрый пастырь любит овец. Если на пути овец возникнут волки, он не станет убегать или прятаться за стадом, подставляя овец волкам. Добрый пастырь всегда ищет безопасный путь к пастбищу. А если есть опасность – он рискует собой, не овцами (Ин.10:11). Такому пастырю овцы рады повиноваться и доверять, что естественно (Ин.10:27).

А если пастух упорно толкает овец в пасть волкам, а сам убегает – кто он? О таком пастыре сказано, как о плохом пастухе (он – не от Иеговы и горе ему, Зах.11:16; 2Фес.2:2-4). Согрешит ли овца, если откажется идти в пасть к волкам — по гласу негодного пастуха, выбрав голос доброго пастуха? Нет: за голосом злого пастуха, чужого Богу, овцы Христа не хотят идти, что естественно и правильно пред Богом и Христом Его (Ин.10:1-5,8; Де.5:29).

То есть, если сИ видит проблему между указаниями ОСБ и указаниями Бога (если нет проблем – нет и вопроса о неподчинении пастырям) — надо определить качество гласа пастыря (решение повиноваться ему или нет – придёт само собой).
Если голос пастыря окажется злым (заповедь Бога, к примеру, окажется безопаснее) – у «овцы» Иеговы есть право на Де.5:29 — на отказ повиноваться пастырю ОСБ. И в том греха не будет.

Заметим, это — важно: пастырь может во многом быть добрым для «овец» Бога. Но его голос может стать и злым, что надо уметь отличать (подчинение не должно быть слепым). Например, Давид был добрый пастырь: его любил Иегова. Но его глас стал злым, когда он, например, дал указ подставить Урию под смерть (2Цар.11:15) и посчитать Израиль.
Иоав, например, не смог его исполнить во всём, ему был противен неразумный указ царя, что  естественно для тех, кто Бога боится больше,  чем людей, наделённых властью (1Пар.21:1,3-7).

Злым был и глас царя Саула, когда он приказал убить священников Бога (многие отказались повиноваться этому безумию, 1Цар.22:17,18).
Глас пастырей народа Иеговы 1 в. тоже был злым, когда они требовали то, чего Бог не повелевал; выдавали свои требования – за голос Бога, скрывая свою корысть; сами не исполняли то, что требовали от народа и приказали убить Христа (Мтф.23:4; 27:20; Марк 7:6-13).

Составив «портрет» пастыря, издающего злой глас, можно будет ориентироваться в том, повиноваться ему или пользоваться правом отказа повиноваться — из Де.5:29 (если указания пастырей не противоречат требованиям Иеговы и не причиняют вред Его «овцам», то даже абсурдные – они не злые).
Итак, составляем «портрет» признаков злого гласа пастырей народа Иеговы — с учётом написанного выше:

Злой глас пастыря :
1) требует либо то, чего Бог не повелевал, либо – гораздо больше, чем требует Бог (Ин.10:1,5,8; Мтф.23:4; это можно определить, сравнив с Библией).
2) Если на привычном пути к пастбищу – опасность, он не напрягается, чтобы искать другой путь и готов рисковать «овцами» Иеговы (сам же — может и убежать).
3) Скрывая свою корысть, он выдаёт свои указания — под видом гласа Бога (Мрк.7:6-13; 2Фес.2:2-4, см. также видео 1.39).

Допустим, по этому «портрету» вы определили, что какое-то указание ОСБ – это глас злого пастыря (есть право отказать в подчинении по Де.5:29). И сразу возникает вопрос:
2) Как отказаться от подчинения, чтобы от этого была польза и другим?
Так как сИ обязан думать не только о своей безопасности (Флп.2:4), главная задача этого этапа — не просто отказаться. А обосновать это при всех, предложив альтернативу по Библии — действовать по принципам из 1Пет.3:15 и 1Тим.5:20.

Это трудно, но имеет смысл пробовать: поступая так, вы сможете, во-первых, защитить авторитет гласа Бога (а он априори важнее гласа пастырей ОСБ, Мтф.23:16-19).
Во-вторых — помочь своим по вере: глас Бога призывает сИ предвидеть беду и уклониться, если есть такая возможность (Прит.22:3). А у сИ РФ есть возможность переводить поклонение Иеговы с традиционного и привычного для ОСБ — на более безопасный метод,  основанный на Библии (Де.5:29; 17:11).

Приведём примеры отказа для пользы всех сИ (кто решил отказать и не согласен сидеть в тюрьме за злой глас ОСБ) :
а) отказ в предоставлении квартиры для встреч:
«Я подумал и понял: нет смысла подставляться под арест, если есть менее опасный вариант (ролики встреч все могут по домам). Если бы не было альтернативы – другое дело. Но она есть. Бог не заставляет рисковать, если есть более безопасный выход: Прит.22:3. Извините, но больше не вижу смысла  игнорировать  совет Иеговы из Пр.22:3 и предлагаю писать об этом в ОСБ»

б) отказ от каких-то встреч: «Готов ходить на все встречи, когда там не будет ничего запретного (можно и дома готовиться. Бог советует предвидеть беду и уклониться, не вижу причин отказываться от совета Иеговы, Пр.22:3). И квартиру так дать легче (с запретным не подставим хозяина, если «нагрянут»). На этих встречах я давно ничего не усваиваю из-за стресса (дома – другое дело). Предлагаю альтернативу (готовиться всем дома, а на встрече — обсуждать по памяти, не имея при себе ничего  запретного).»

в) отказ от проповеди у домофонов, по подъездам, напомним — это надо делать при всей группе сИ:
«Я вот подумал, привычная проповедь — опасна. Есть совет Бога из Прит.22:3, игнорировать его, считаю, неправильно -если есть иной способ (неформальное). Если бы не было альтернативы – никуда бы не делся. Но она есть. Почему же не принять совет Иеговы?»

И т.д. И так — во всём, что вас смущает. Другие сИ тоже смекнут, что Бог не запрещает искать иной разумный выход — по Пр.22:3.

Если эти вопросы не поднимать вслух перед всеми и не просить старейшин обращаться в ОСБ – проблемы  решаться не будут (ОСБ меняет инструкции, если жалоб много). Правда, и здесь возможна манипуляция (дескать, роптать вздумали?! Все погибните, как Корей!).
Тогда приведите пример полезного ропота: Неемия, например, решил проблему- как раз благодаря ропоту народа (Не.5:1-13). Не роптал бы народ – он не узнал бы о проблеме и не смог бы исправить положение дел.       Это — полезные Библейские знания,хотя и — «нестандартные» (см. видео 2.14).

В общем, мы показали, как сами вели бы себя, окажись в условиях запрета. Пробуйте защищать авторитет гласа Иеговы: так вы – и Его прославите, и поможете своим по вере ценить советы Бога — больше требований ОСБ (Де.5:29). Не бойтесь показывать альтернативу, используя Библию (за это не исключают из собраний, как и за то, если вы перестанете посещать какие-то встречи, объяснив свою позицию не протестом против ОСБ, а предложением консультироваться с братьями из РС).

А если старейшина не захочет поднимать эти вопросы перед ОСБ, предпочитая сидеть в тюрьме – это его выбор. Вам же Бог даёт Де.5:29 (не стоит говорить своим старейшинам, что Де.5:29 — это про них и про ОСБ: они научены, что это — про мирские власти.
Де 5:29 — это позволение от Иеговы не во всём соглашаться с ОСБ — для вашей совести). 

Переходим к следующему вопросу:
3)Как не подставляться под арест с другими, сохраняя чистую совесть?
(не все могут спокойно спать, если сами спасутся, а остальные сИ сядут).
Если вы сделали всё возможное для улучшения ситуации (объявили пред всеми, почему стоит слушать Пр.23:2, и показали, что опасным требованиям ОСБ есть менее опасная Библейская альтернатива) – остаётся вверить проблему Иегове, смиренно признавая, что остальное от вас не зависит (Прит.19:21; 21:31).

Каждый сИ (старейшины собраний – в том числе) имеет право выбрать, кого слушать — Иегову или ОСБ (если глас ОСБ – не добрый, Рим.14:12, 22,23). Старейшины, ясно, рискуют больше других сИ: даже если на встрече будет лишь Син. Библия, им могут вменить в вину незаконное миссионерство. Но и они могут применять Пр.22:3: Библию можно и дома читать, а на встрече – обсуждать всё по памяти за чашкой чая. Даже если нагрянут нежданные «гости» — сбор за столом с угощениями не даст им улик для ареста, если ничего запретного не будет.
А если они и подбросят — по крайней мере, со своей стороны вы будете спокойны, отстаивая свою невиновность, так как не сделали ничего противозаконного (что невозможно сделать, если у вас обнаружат улики — планшет с материалом ОСБ, например, запрещённым в России).

Плюс к тому — есть примеры гонений и в 1 веке (1Кор.10:11):
гонения разогнали сИ 1 века н.э.: им пришлось отказаться от привычных встреч, лишь пастыри общались (Де.8:1; 11:19). В тех местах из-за опасности даже практически перестали проповедовать — только с иудеями, своими по вере — они общались, хотя уже были призваны и язычники (Де.10 гл; 11:18,19).
То же – применимо и в РФ: минимум встреч, общение лишь с сИ; пастыри — сами навещают паству.
«Овца» Иеговы, живущая среди «волков» обязана быть осторожной — даже если ОСБ это запрещает: иначе она не прославит мудрость Иеговы и Христа Его,    Мтф.10:16)

Покажем, как по-разному гонения формируют братьев сИ в РФ: они открывают 3 вида старейшин:

1) благоразумные (Пр.22:3, сами не лезут к «волкам», и «овец» Бога берегут, ищут лучший «путь» на «пастбища»- личное изучение Библии, самоподготовка, посещение сИ на дому);
2) безрассудные герои (сами к «волкам» идут, и «овец» к ним толкают, не щадя их);
3) пастыри, убегающие от «стада», оставляя «овец» Иеговы на съедение «волкам».

Каждый брат из сИ России имеет право сам выбирать, каким пастырем ему быть, к чему быть готовым и какие последствия терпеть. Главное — понять это:  если пастырь Петя (к примеру) выбирает благоразумие по Пр.22:3, а пастырь Вася выбирает безрассудное геройство – Петя не виноват, если Васю посадят в тюрьму вместе с его группой (Рим.14:12).
Теперь перейдём к вопросу 4) (на него мы уже отвечали, но напомним):

4) Как служить Иегове – в условиях гонений?
К уже сказанному выше, напомним те видео, где уже говорили об этом.
В видео 4.14 показали разные варианты проповеди в условиях гонений (как мудро рассыпать «жемчуга» свои, чтобы за это — не растерзали, Лк.8:33 -37; Мтф.7:6).
В видео 4.18 сказали, как обезопасить встречи в квартирах и подготовку дома (дома граждане РФ имеют право смотреть всё, что угодно).
В видео 4.9 показали, как не отречься от Иеговы в случаях, когда название «сИ» — больше вредит, чем прославляет Бога.
В видео 4.19 показали, как не повторить ошибку брата Денниса: если, сознательно нарушив запрет власти РФ, вы дошли до суда – не сваливайте вину на власть РФ и будьте честными (я знал о запрете, но не согласен с ним и, как сИ — готов ответить за это).

Мы, служители Иеговы — зрелище для всех (1Кр.4:9). Наши мудрые поступки проповедуют о славе Иеговы — громче наших слов (1Пет.4:15,16).

Но лучше — предпринять меры осторожности и не давать повод – ищущим повод вас арестовать: в видео 1.43 говорили о том, что, хотя пастыри народа Иеговы, заставляя вас страдать за запретные «предания ОСБ», убеждают вас, что вы страдаете по Мтф.24:9 – иногда наши страдания Иегова оценивает, как наше неразумие. А не как страдания за Христа. К сожалению (Пр.22:3; 9:8; 18:2; 26:11; 29:11; Мтф.10:16).

Итого по видео:
1) Если где-то метод служения Иегове, разработанный в ОСБ, стал опасен, но есть Библейская альтернатива служения Ему (а для РФ она есть), то забота о своей безопасности – это не грех, а исполнение принципов Иеговы из Пр.22:3 и Де.5:20.
2) Учитесь отличать голос Бога от злых голосов ОСБ.
3) Говорите о Библейской альтернативе — всем и вслух.
4) Помните: «овца» Иеговы обязана думать о безопасности (Пр.22:3; Мтф.10:16).

Дорогие, в России, к сожалению, нет выбора между пострадать за служение Иегове или нет: все пострадают в той или иной мере. Или мы перестали быть сИ.
Но в нашей воле выбрать, ЗА ЧТО страдать: страдать ли от власти РФ, защищая человеческие «предания ОСБ»; страдать ли от своих сИ, защищая авторитет слова Иеговы по Пр.23:2 или — страдать от власти РФ, защищая путь  Христов (если нас арестуют за чтение Син. Библии, честность,  молитвы, разговор об Иегове и т.д., см. видео 1.43 о страданиях Христовых).

От всего сердца желаем вам в уповании на поддержку Иеговы проходить СВОЁ поприще, по СВОЕЙ совести, по СВОЕЙ вере и СВОЕМУ удостоверению ума!
(Рим.14:5;12; 22,23).

С любовью ко всем, ищущим истину в Библии.
Свидетели Иеговы сайта «Ящик ответов»

В помощь сИ России. Ч.I. «Предания» человеческие — опасно для жизни!

Эта статья — в помощь свидетелям Иеговы России, где деятельность ОСБ запрещена с апреля 2017г.
Сокращения: сИ — свидетель Иеговы:

РС — руководящий Совет;
ОСБ — Общество Сторожевой Башни.

В видео 2.18 упомянули о том, какую злую шутку могут сыграть с народом Иеговы человеческие заповеди, если прилепиться к ним больше, чем к слову Творца. Зачем нам нужны человеческие учения и традиции? И где та грань, за которой они начинают приносить больше вреда, чем пользы? (как, например, сейчас в России, в условиях запрета ОСБ).  Ответим, изучив образы древности (1Кор.10:11).

Начнём с 1) Зачем народу Иеговы (сИ) — человеческие учения и традиции? Библия – сложная книга, без поясняющих учений не так-то легко увидеть в ней, чему учит и что от нас ожидает Иегова. А традиции (духовный распорядок) отражают систему ценностей сИ и помогают вести упорядоченную богобоязненную жизнь (1Кор.14:40). И всё хорошо, если при этом- неукоснительно соблюдается одно условие:

у слова Бога должен быть неоспоримый приоритет (Де.20:32; Евр.4:12). А толкования учителей (далее- «предания старцев» по Мтф.15:2) – это лишь помощь в понимании слова Бога. Они – как ходунки для малыша: помогают не падать, пока не окрепнут ножки, и «малыш»-сИ сам не начнёт «ходить» с Библией путём Христа, принимая решения – с учётом того, что от него ожидает Иегова.

Но что показывает история народа Иеговы? Вместо того, чтобы играть вторую роль,»предания старцев» чудным образом всегда пробирались на первое место в жизни народа Иеговы и подменяли собою слово Бога. Кратко проследим, как происходило это «чудо» подмены духовных ценностей и победы слова человека над словом Иеговы – в истории сИ древности (см. также видео 1.36).

Сначала слово Бога открылось народу Иеговы древности – всего в 10ти заповедях (Исх.31:18). На плечи Моисея легла сложная задача: из Египта вышло около 1 млн. человек (600 тыс. мужчин с семьями, Исх.12:37). Как всего 10тью заповедями объяснить этому миллиону — подробности образа их дальнейшей жизни и организовать поклонение Иегове?!

Иегова, как никто другой понимал, что народ, вышедший из Египта, нуждается в подробном руководстве для новой святой жизни. Поэтому Он разложил по пунктам, как на практике выглядят Его 10 заповедей  – для огромного количества очень разных жизненных ситуаций. Так Израиль получил Закон Бога (Пятикнижие Моисея, Втор.31:9,12,24, в него вошли 5 первых книг известной нам Библии).

Чтение слова Бога (5ти книг Моисея) сопровождалось толкованием: это помогало людям лучше усваивать, что Бог говорит им, и как Ему служить (Неем.8:8). Позже (плен Вавилона и после) толкования стали записывать, включая в них полюбившиеся традиции и учения именитых учителей. Так к слову Бога приложился и сборник тех самых «преданий старцев» (Мтф.15:2, заповедей человеческих — Талмуд).

Постепенно пояснения учителей так тесно сплетались со словом Бога и «налипали» на него, что всё труднее было понимать где -слово Бога, а где — слова «старцев» (Ис.28:13). В итоге, к 1 в. н.э. (как и перед пленом Вавилона) человеческие  учения вышли на 1 место: исполняющий их считался исполнителем воли Бога иправедником. А кто не исполнял их (или исполнял не всё) считался грешником (Мрк 2:16; Ин.9:24).

То же самое — и у современных сИ: сначала Ч. Рассел изучал Библию (конец 19 в., восстановление поклонения Иегове, Мих.4:1,2). Со временем появились записи пояснений к Библии в виде учений (это облегчало понимание слова Бога) и записи традиций народа Иеговы (распорядок дисциплины проведения встреч, служения и т.д.), что было естественно для растущего международного братства сИ (1Кор.14:33, 40).

Позже человеческие труды оформились в «Талмуды» современности (публикации и инструкции О.С.Б.). Слово человека в них тоже тесно сплетено со словом Иеговы. Поэтому сегодня – всё, как и в 1 в. н.э.: «предания ОСБ» вышли на 1е место; кто исполняет их — считается у сИ исполнителем воли Бога и праведником. А кто не исполняет (или исполняет не всё) – считается грешником. Здесь сделаем оговорку:

в том, чтобы выстроить систему ценностей народа Иеговы и оформить их «преданиями ОСБ», что помогает лучше понимать Библию и жить по полезному духовному распорядку – нет ничего плохого. Эти «ходунки», бесспорно, приносят огромную пользу всем, кто учится «ходить» по Библии и путём Иисуса Христа (вести праведный образ жизни и изучать Библию). А учимся мы все..

Но! Так как правители народа Иеговы этого века — несовершенны, в какой-то момент следовать их указаниям может быть опасно — как для духовного развития, так и – для жизни (можно и до греха дойти, слушая их, 1Цар.22:16-18, Мтф.27:20; см видео 2.13). Где же та грань, за которой опираться на «ходунки» человеческих заповедей и традиций – становится опасно? Узнаем из ответа на вопрос 2):

2) где та грань, за которой «предания старцев» человеческих перестают приносить пользу?
Вернёмся к примеру с ходунками: когда ходунки становятся опасными для ребёнка? В двух случаях:
а) когда в них что-то ломается и
б) если ходить в них больше положенного срока: ведь ясно, что 10тилетнему мальчику ходунки будут мешать ходить, а не помогать

Так и «предания старцев»: рассмотрим, что будет с народом Иеговы, если
а) «ходунки преданий старцев» сломаются? (см. видео 2.13) и б) если на них опираться пожизненно?
Начнём с а): если они «сломаются» (исказят слово Бога),  то причинят огромный ущерб тем, кто опирается на «предания старцев» и ставит их выше слова Бога. Посмотрим на этот ущерб – в примере народа Иеговы 1 века н.э.:

когда «предания старцев сломались» (учителя сИ 1 века исказили слово Бога и обременили народ Его тяжёлой ношей, Мрк 7:6-12; Лк.11:46) – никто из народа не смел и подумать, что эти заповеди – НЕ от Иеговы. Так учителям было проще возвысить свою значимость, а народ – убедить в никчемности (учителя в подмене духовных ценностей – это всегда просвещённая элита, а народ в массе своей –никто, невежда, ничего не понимает в слове Бога, Ин.7:49; Мтф.23:13,14).

Поэтому никому из сИ 1 в.н.э. и в голову не могло прийти, что если не исполнять, например, «предания» о том, с какого пальца надо начинать мыть руки или, если пойти против запрета «старцев» — и в субботу помочь больному, то это – НЕ грех (Мтф.15:2; 12:12). Лишь Иисус открыл, что такие заповеди — это НЕ требования Иеговы, а издевательства пастырей над народом Бога («сломанные ходунки», Мрк 7 гл.; Мтф.23:4).

Сегодня тоже мало кому из сИ приходит в голову, что, например, заповедь — 2 встречи в неделю по 1,5 ч. с материалами ОСБ – это НЕ заповедь Иеговы; что требование вести пункты встреч в РФ по запретному ПНМ (когда есть разрешенные переводы Библии) – это НЕ заповеди Бога, а издевательство пастырей; что если в РФ сократят и видоизменят встречи – они НЕ согрешат против Бога (Евр.10:24,25).

А к чему приводят «сломанные ходунки» слова человеческого? В 1 в.н.э это привело к тому, что сИ неправильно сформировались: правители стали спесивы и жестоки; их помощники превратились в льстецов и человекоугодников (Мтф.9:13; Лк.18:10-13; Ин.7:49; 12:42,43). А народ отвык думать; был подавлен страхом, чувством вины и никчемности. В итоге, он помог своим вождям убить Христа (Мтф.27:20).

То же самое – и сегодня: кого формирует «сломанное» слово ОСБ, тот не формирует черты Христа и стремится к искажённым целям (см. видео 1.39 о хитростях ОСБ). А кто не может исполнять все предания ОСБ  – тем навязывают ложное чувство вины: такими проще управлять (якобы, они идут против Бога, хотя это — не так: Иисус исполнял не все предания «ОСБ» 1 века, но грешником он не был, Мтф.12:12; 15:2; Мрк.7 гл.,1Пет.2:22).

Как сегодня у сИ происходит подмена ценностей? (слово Иеговы заменяют на слово ОСБ) В проповеди мы приглашаем изучать Библию (это многих привлекает). Но метод обучения в ОСБ построен так, что изучение Библии постепенно переводят на изучение публикаций ОСБ (Библию открывают к абзацам пособий ОСБ), навязывая мысль, что без пособий ОСБ нельзя размышлять над Библией (см. видео 2.13).

Так материалы ОСБ начинают занимать главное место в жизни сИ, а Библия вытесняется на роль приложения к публикациям ОСБ. К чему это приводит? Узнаем из ответа на вопрос б):что ожидает сИ, если на «ходунки преданий ОСБ» — опираться пожизненно?
Если материал ОСБ сделать своей главной опорой на всю жизнь, то и через 25 лет стажа служения Иегове — есть риск остаться духовным младенцем:

заставляя всех сИ всю жизнь «ходить в ходунках», ОСБ не даёт им расти (младенцев проще контролировать, так удобней, см. видео 1.39). Поэтому даже старейшины со стажем не умеют находить правильные решения — на основании Библии: сначала их обучают принимать решения по инструкциям ОСБ. А, привыкнув к готовым решениям, они уже и сами не хотят напрягаться (а зачем, если жить по инструкции -проще?)

В итоге, отними у них инструкции ОСБ, — служение Иегове «забуксует» (старейшины не обучены служить Иегове по Библии). А если запретят ОСБ (как в РФ) — они будут цепляться за запретное слово ОСБ (что видим в РФ): никому из старейшин и в голову не приходит отстоять пред ОСБ право исключить всё запретное и перейти на Библию. Они так и не поняли, что  главное — это Библия, а не инструкции ОСБ; что слова Иеговы — достаточно для поклонения Ему.

«Младенчество» не даёт им возможности подумать и над тем, как поступил бы Христос? Стал бы он сидеть в тюрьме и толкать туда учеников, защищая «предания старцев»? Ответ очевиден – нет (Мрк.7гл). А старейшины РФ, держась за «ходунки» ОСБ (защищая запретный метод) —  и сами идут в тюрьму, и вверенных им сИ толкают под аресты, заставляя их пользоваться запретным материалом ОСБ — на встречах.

Итого: как полезные «ходунки» слов человеческих могут вредить? Если они
а) «ломаются» (искажают слово Иеговы, нагружают тем, чего Бог не требует) – сИ формируются неправильно, чем не прославляют Иегову (Иер.6:10; 8:9; Лк.18:11,12; Рим.2:24). А если
б) всегда зависеть от инструкций ОСБ (как младенец — от молока матери) — до зрелости Христа, которая обучается навыком самостоятельного хождения перед Богом, — дорасти невозможно (Евр.5:13,14).

Самый мощный минус младенчества сейчас особенно ярко виден в России: старейшины/младенцы совсем не думают о безопасности сИ. Бездумно действуя по инструкциям ОСБ, они толкают сИ на безрассудный героизм (для них соблюсти инструкции ОСБ – важнее сохранности здоровья и благополучия людей, ср. Мтф.12:12; Мар.2:27). В этом смысле братья из ОСБ – очень взрослые. Поясним:

Хотя братья из ОСБ знают, что в РФ очень нужна их поддержка — никто из них не спешит показать сИ РФ ободряющий пример личного героизма (как Павел, например, Флп.1:14). Все управленцы из бывшего УЦ – тоже не стали геройствовать (уехали из РФ). Почему? Потому, что безрассудный героизм – это удел «младенчества», взрослые его не поддерживают (взрослые живут не эмоциями, они – за разумные жертвы, Рим.12:1).

Своим примером члены РС ОСБ показывают сИ РФ, что безопасность — гораздо ценнее их инструкций: они отменили открытые конгрессы (хотя этот «пир» для многих сИ стал заповедью Иеговы); отменены многие финансовые бланки; метод посещения рай. надз-ля – изменён на безопасный и т.д. Поступая так, ОСБ признаёт, что их «предания» – это НЕ слово Бога. Значит, отменять опасные инструкции – НЕ ГРЕХ.

Но, заботясь о своей безопасности и не поощряя безрассудный  героизм своих ближайших помощников, – ОСБ не заботится о безопасности остальных сИ РФ, заставляя их делать то, что опасно и пользы давно уже не приносит. Например, сИ в РФ смотрят видео встреч по материалам ОСБ — 1,5 — 4 часа (конгресс). Какую пользу приносит эта человеческая инструкция ОСБ? Никакую. Почему?

Никто из сИ не может полноценно вникать в материал ролика из-за стресса и сильного напряжения (ожидание полиции рассеивает внимание, ведь если застанут за этим делом – арест обеспечен). И зачем эти муки, если ролики можно смотреть и дома? Тем более, что Иегова НЕ требует смотреть ролики ОСБ и читать только ПНМ: встречи по Его замыслу надо посвящать живому общению поддержке друг друга (Евр.10:24,24).).

Но ОСБ и об этом молчит, и о том, что нет смысла идти в тюрьму за то, что требует ОСБ, а не Иегова (см. видео 4.19). Если назвать вещи своими именами, то «помощь» ОСБ для сИ РФ звучит так:
«Сами мы хотим быть в безопасности. Беспокоясь же о вашей духовности, мы заставляем вас использовать запретное, создаем условия для вашего ареста и обеспечиваем доказательную базу – для полиции России».
(«взрослые» подставляют «младенцев» — в России это так называется).

И лично мы ничуть не удивлены: кто так слеп и глух, как раб Иеговы? (Еккл.1:9; Ис.42:19). Любовь пастырей к своим уставам и удобству в истории сИ — всегда брала верх над заботой о людях; пастыри начинали «пасти» самих себя, а народ страдал, что видим и сегодня: главные  пастыри народа Иеговы современности заботятся о себе гораздо больше, чем о народе Бога (Иез.34:2; Ин.7:49; Флп.2:21; 2Фес.2:2-4, видео 4.20).

Так что же делать сИ в России, если ни ОСБ, ни старейшин не заботит их безопасность? И что делать, если беспокоит совесть и страх не угодить Иегове, когда приходится отказывать в предоставлении квартиры, например, или — если кто-то из сИ РФ решил смотреть конгресс дома, а не вместе со всеми на встрече? Об этом поговорим в следующий раз.

С любовью ко всем, ищущим истину в Библии.
Свидетели Иеговы сайта «Ящик ответов»

 

Partaking of the Memorial emblems unworthily (1Co.11:27)

Video in Russian . Here is an adapted version of the video in English 8.10

The apostle Paul, speaking on holding the memorial service in remembrance of the sacrifice of Jesus Christ to the believers in Corinth, said:
Therefore, whoever eats the loaf or drinks the cup of the Lord unworthily will be guilty respecting the body and the blood of the Lord (1Co.11:27).

Many have misconstrued this statement in so many ways and, therefore, there exists today a great diversity on the matter regarding the partaking of the symbols of the blood and flesh of our Lord, Jesus Christ.

For instance, many out of the fear of sinning against God and Christ completely refuse to do the communion of the body and blood of Christ (1Co.10:16,17; Watch the video 8.9 about the meaning of partaking of the Memorial emblems.). In some other instances, some people give communion even to infants, some drink from a large bowl, etc.

It becomes very necessary to find out from the Bible what partaking of the symbols unworthily means at the Memorial in order to avoid being condemned by God. Such a person who has the true understanding will not fall into the error by either completely rejecting the communion or any other similar error (1Co.10:16,17).

There are five reasons that can make a Christian unworthy of partaking of the emblems of the body and blood of Christ at the Memorial of His sacrificial death (on the evening of Nisan 14). The apostle Paul mentioned two of them, which will serve as our takeoff point.

1.Indecent Behavior
The first and simplest reason for unworthily partaking of the symbols is indecent behavior at the Memorial. In the 1st century, the Memorial was held as a joint dinner for Christians gathered at someone’s home.
At this meeting, some Christians brought their food to the common table – regardless of the fact that they would also take the Lord’s meal as commanded by Jesus Christ, which is unleavened bread and red wine.

The Memorial was to serve as a reminder of the greatest example of self-sacrifice; the death of Christ for the sake of saving people from the slavery of sin.  The breaking of one bread for all was supposed to emphasize the unity of Christians in one spiritual body of Jesus Christ “covering” the shortcomings of all with His righteousness.

However, in Corinth, this event turned into obscenity. The rich Christians hastily leaned onto their meal brought from home even before everyone gathered. Some of them overate and got drunk whereas the poor Christian who could not bring anything to this dinner remained hungry.

As a result, instead of honoring the memory of Jesus’ sacrifice and spiritual unity, the Memorial turned into a practice of disunity, selfishness, disorder, and neglect of poor Christians. Therefore, Paul sternly spoke out to the Corinthians and advised them to dedicate the Lord’s Supper — only the Lord’s meal: the breaking of unleavened bread and use of a portion of red wine.

If someone loved to eat, they could have dinner at home before the Memorial, so that it could be held kindly to the glory of Jehovah and that everyone should wait for one another and not hurry to partake of the symbols until the others get here. He wrote in 1Co.11:20-22:
When you come together in one place, it is not really to eat the Lord’s Evening Meal. For when you eat it, each one takes his own evening meal beforehand, so that one is hungry but another is intoxicated.
Do you not have houses for eating and drinking? Or do you despise the congregation of God and make those who have nothing feel ashamed? What can I say to you? Should I commend you? In this I do not commend you.
Consequently, my brothers, when you come together to eat it, wait for one another. If anyone is hungry, let him eat at home, so that when you come together it is not for judgment (God’s condemnation because they turn God’s sacred things into blasphemy, for which they are later punished by diseases). (1Co.11:33,34,30).

Therefore, the Memorial is best done only with unleavened bread and a small portion of red wine.
2. A Frivolous or Inappropriate Attitude to the Meaning of the Body of Christ.
The way to unworthily partake of the Memorial emblems is having a frivolous attitude to the meaning of the body of Christ.
For the one who eats and drinks without discerning the body eats and drinks judgment against himself (1Co.11:29).
One must ponder over the significance of the Memorial and the body of Christ.

We must know that the body of Christ in a spiritual sense is a congregation consisting of individual believers who are “covered” with the righteousness of Christ (Ro.12:5; Eph.1:22,23). Since the bread broken at the Memorial symbolizes this body, sinning against a believer is sinning against Christ Himself (1Co.8:12; 12:12,27; 10:16-17).

The Christians in Corinth, after shamelessly neglecting the needs of their poor brothers, were guilty against the body and blood of the Lord which was shed for every member of the congregation.
Therefore, whoever eats the loaf or drinks the cup of the Lord unworthily will be guilty respecting the body and the blood of the Lord. (1Co.11:21-22,27).

Therefore, before commemorating the Memorial, Paul advised Christians to check their attitudes to the holding of the Memorial and to the congregation of Christ — taking into account the understanding of the meaning of the symbols of the body and blood of Christ:
First let a man approve himself after scrutiny and only then let him eat of the loaf and drink of the cup. (1.Cor:11:28).

What does it mean to not ponder over the significance of the body of Christ? A person who approaches the Memorial frivolously and unprepared, being guilty of sins against God and fellow believers, without first confessing and asking for forgiveness from Jehovah, not correcting everything that could be corrected, and making no effort to settle differences. This is a person who does not ponder over the significance of the body of Christ.

Similarly, whoever refuses to partake of the emblems because of the fear of being unworthy (just in case, as not to do something wrong) — instead of making an effort to partake worthily, this one does not ponder over the significance of the body of Christ either.

After all, God expects us to try to live righteously and make every effort for this. As we can remember from the video 8.9 , Jesus Christ “covers” with His righteous body everything that we are unable to correct or change, but only if we truly repent and regret our sins. This is what we all should believe in and this is the very reason to partake of the emblems.

3. Doubt
The third way of unworthily partaking of the symbols is doubt.  If a Christian is not sure whether it is necessary to partake of the symbols and makes no effort to learn it from the Bible but remains in doubts and partakes just because others do (following the crowd without proper understanding) – such a Christian does wrong and sins before Jehovah (Ro.14:22,23).

4. Not Worshiping Jehovah through Jesus Christ

The fourth way of unworthily partaking of the symbols is if we don’t worship Jehovah the father of Jesus Christ and we do not do His will. In this case partaking of the symbols will not bring us any spiritual benefit and we will be approved by neither Jehovah nor His Christ. Just to do the communion alone is not enough to please God. (Mt.7:21-23).

5. The Wrong Motivation

The fifth way of unworthily partaking of the symbols is the wrong motivation. For example, if our goal is to publicly challenge our congregation by demonstratively partaking of the Memorial emblems — (knowing that the Jehovah’s Witnesses are taught differently); if our desire is to attract more attention, then such a communion will be a sin, as it does not correspond to the meaning and purpose of the communion.

The Summary : There are five reasons we have pointed out that can make Christians unworthy of partaking of the symbols of the body and blood of Christ:

1) Indecent behavior at the Memorial (1Co.11:20).

2) A frivolous or inappropriate attitude to the meaning of the body of Christ (i.e. eating and drinking without discerning the Lord’s body): If we frivolously allow ourselves to sin against our fellow believers; we make no effort to reconcile and settle differences (1Co.11:29).

3) Doubts: a) This is when we do not have a deep conviction stating that it is necessary to partake of the emblems of Christ’s flesh and blood at the Memorial (Ro.14:22,23).
b) We also partake of the emblems unworthily if we don’t do anything in order to have such a conviction. We also do not consider it necessary to make an effort and learn it from the Bible, Heb. 5: 12 (if we believe that our teachers will render an account for us before God).

4) We do not worship Jehovah and do not carry out His will. In this case, partaking of the Memorial emblems of the flesh and blood of Jesus Christ is a useless ritual, it will not bring forth any spiritual benefits (Mt.7:21-23).

5) The wrong motivation.

If these five reasons do not apply to us, then we do not have a good reason to refuse to be attached to the body of Christ by partaking of the symbols of his body and blood. If, due to some problem, we were unable to prepare for the Memorial in order to approach this event with a clear conscience, then it is possible, as it was in ancient times, to postpone the Passover for a  month (Nu.9:10,11; 1Co.11:23-26).

It is wrong, however, to give it up. The need to participate in the meal of Christ motivates Christians to make every effort during the year to carry out the will of God, His principles, and settle all differences among themselves (Nu.9:10,11; 1Co.11:23-26). These constant efforts make us worthy of the communion of the body and blood of Christ.

Box of answers. Bible study by video.

 

 

Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելը (1Կոր.11:27)

Текст на армянском языке к   видео 1.17 на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.16

Պողոս առաքյալը Կորնթոսի ժողովի հետ տրամաբանելով Հիսուս Քրիստոսի զոհի հիշատակի Երեկոյի անցկացման մասին՝ ասաց.
ով որ անարժան կերպով ուտի այս հացը և խմի Տիրոջ բաժակից, հանցավոր կլինի Տիրոջ մարմնի և արյան նկատմամբ (1Կոր.11:27)։
Այսինքն՝ Աստծու և Նրա Քրիստոսի դեմ մեղք կգործի:

Այս պատճառով ինչ-որ մեկը, երկյուղ կրելով անարժան օգտվելով մեղք գործել Աստծու և Նրա Քրիստոսի դեմ՝ ընկնում է ծայրահեղության մեջ և ընդհանրապես հրաժարվում մաս կազմել (հաղորդվել) Քրիստոսի մարմնին և արյանը (1Կոր.10:16,17; տես նախորդ 7.15 վիդեոն՝ խորհրդանիշներից օգտվելու նշանակության մասին):

Ինչ-որ մեկն էլ մանուկներին է հաղորդություն անում կամ ինքն է սրտանց հաղորդվում մեծ գավաթներով՝ առանց դույզն իսկ քաշվելու: Ինչպես տեսնում ենք՝ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի Մարմնի և Արյան խորհրդանիշներից օգտվելու հարցում մեծ զանազանություն է նկատվում:

Եթե պարզենք ինչ է նշանակում Երեկոյին խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելը՝ կարելի կլինի Աստծու դատապարտության տակ չընկնել՝ անարժանորեն օգտվելով: Նաև կխուսափենք մյուս ծայրահեղությունից՝ ընդհանրապես մերժելով հաղորդվել, ինչը Ս.Գրքի տեսակետից՝ ևս սխալ է (1Կոր.10:16,17):

Կա հինգ պատճառ, որոնք կարող են քրիստոնյային դարձնել Քրիստոսի մարմնի և արյան սիմվոլներից անարժանորեն օգտվող՝ նրա զոհաբերական մահվան հիշատակի Երեկոյին (նիսանի 14-ի երեկոյան): Երկուսի մասին հիշատակեց Պողոս Առաքյալը, նրանցից էլ սկսենք:

Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու 1)պատճառը
Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու առաջին և ամենապարզ պատճառը՝ դա անպարկեշտ վարքն է Երեկույթի ընթացքում: 1-ին դարում Երեկույթներն անց էին կացվում որպես քրիստոնյաների համատեղ ընթրիք՝ ինչ որ մեկի տանը:

Այս հանդիպմանը քրիստոնյաները ընդհանուր սեղանին ուտելիք էին բերում իրենց պահուստներից՝ այն հաշվարկով, որ դեռ պիտի օգտվեին Տիրոջ ընթրիքից՝ Քրիստոսի կողմից պատվիրված. անթթխմոր հացից՝ բաժանելով այն հավաքվածների միջև, և խաղողի կարմիր գինուց:

Երեկոն պետք է ծառայեր՝ հիշեցնելու ինքնազոհության մեծագույն օրինակը — Քրիստոսի մահը՝ հանուն մարդկանց մեղքի գերությունից ազատագրման: Իսկ բոլորի համար մեկ հացի մասնատումը՝ պետք է ընդգծեր քրիստոնյաների միավորումը Հիսուս Քրիստոսի մեկ հոգևոր մարմնում, որը իր արդարությամբ «ծածկում» է բոլորի թերությունները:

Բայց Կորնթոսում այս իրադարձությունը անպատշաճ էր կատարվում. մինչ բոլորի հավաքվելը՝ ամեն մեկը շտապով տանից բերած իր ընթրիքին էր տիրանում: Այդ պատճառով ինչ-որ մեկը ուժեղ հագենում էր և հարբելու աստիճան խմում, իսկ չքավոր քրիստոնյաները, ովքեր անկարող էին եղել այդ ընթրիքին մի բան բերելու՝ մնում էին քաղցած:

Արդյունքում, հոգևոր միաբանության և Քրիստոսի ինքնաուրացման հիշատակի փոխարեն՝ Երեկույթը դառնում էր անջատման, էգոիզմի, անկարգության և չքավոր քրիստոնյաների արհամարհանքի մի միջոցառման: Ուստի Պողոսը խստորեն հանդիմանեց կորնթացիներին և խորհուրդ տվեց Տիրոջ Երեկոն նվիրել միայն Տիրոջ ընթրիքին. կոտրված նկանակի և մեկ փոքրիկ չափաբաժին կարմիր գինուց օգտվելուն:

Իսկ եթե որևէ մեկը սիրում էր ուտել՝ կարող էր տանը ընթրել մինչ Երեկույթը, որպեսզի Երեկույթն անցներ պատվական կերպով, Եհովայի փառքի համար, որպեսզի բոլորը սպասեին մեկը մյուսին և չշտապեին խորհրդանիշներից օգտվել մինչ մնացածների գալը: Ահա թե ինչպես է նա դա գրել.

20 երբ մեկտեղ եք հավաքվում, հնարավոր չի լինում պատշաճ ձևով ուտել Տիրոջ ընթրիքը, 21 որովհետև մինչև այն ուտելը դուք ձեր ընթրիքն եք ուտում, այնպես որ մեկը քաղցած է լինում, իսկ մյուսը՝ հարբած։ 22 Մի՞թե տուն չունեք, որ այնտեղ ուտեք ու խմեք։ Թե՞ արհամարհում եք Աստծու ժողովը և ամաչեցնում նրանց, ովքեր ոչինչ չունեն։ Ի՞նչ ասեմ ձեզ։ Գովե՞մ։ Սրա համար ձեզ չեմ գովում (1Կոր.11:20-22):

33 Հետևաբար, եղբայրնե՛րս, երբ հավաքվում եք այս ընթրիքն ուտելու, սպասեք իրար։ 34 Եթե որևէ մեկը քաղցած է, թող տանը ուտի, որպեսզի երբ հավաքվեք, դատաստան չբերեք ձեզ վրա (Աստծու դատաստանը այն էր, որ Եհովայի սրբությունը վեր էին ածում սրբապղծության, որի համար էլ պատժվում էին հիվանդություններով, 1Կոր.33,34,30):

Ուստի, ամենալավը Երեկոն միայն անթթխմոր հացով և գինու փոքրիկ չափաբաժնով անցկացնելն է:

Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու 2)պատճառը
Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու երկրորդ պատճառը՝ թեթևամիտ վերաբերմունքն է Քրիստոսի մարմնի նշանակությանը.
29 Եթե որևէ մեկը ուտում և խմում է՝ առանց գիտակցելու, թե ինչ է այդ մարմինը ներկայացնում, իր վրա դատապարտություն է բերում (1Կոր.11:29)։
Ուստի հարկ է խորհրդածել Երեկոյի և Քրիստոսի մարմնի կարևորության մասին:

Հոգևոր առումով Քրիստոսի մարմինը՝ դա առանձին հավատացյալներից կազմված ժողովն է՝ Քրիստոսի արդարությամբ «ծածկված» (Հռ.12:5; Եփ.1:22,23): Եվ քանի որ, Երեկոյին մասնատվող հացը խորհրդանշում է այդ մարմինը, ապա մեղք գործելով որևէ հավատակցի դեմ՝ քրիստոնյան մեղք է գործում անձամբ Քրիստոսի դեմ (1Կոր.8:12; 12:12,27; 10:16,17,):

Անգթորեն քամահրելով իրենց աղքատ եղբայրների կարիքները՝ կորնթացիները մեղավոր էին Տիրոջ մարմնի և ժողովի ամեն մի անդամի համար թափված արյան դեմ.
ով որ անարժան կերպով ուտի այս հացը և խմի Տիրոջ բաժակից, հանցավոր կլինի Տիրոջ մարմնի և արյան նկատմամբ (1Կոր.11:21-22,27):

Ուստի, մինչ Տիրոջ Երեկոն նշելը, Պողոսը հորդորում էր, որ մարդը ստուգի իր վերաբերմունքը Երեկոյի և Քրիստոսի ժողովի հանդեպ՝ ի մտոք գիտակցելով Քրիստոսի Մարմնի և Արյան խորհրդանիշների նշանակությունը.
Թող մարդ, իրեն քննելով, նախ հավաստիանա, որ արժանի է, և ապա ուտի հացը ու խմի բաժակից (1Կոր.11:28)։

Անպատրաստ և թեթևամտորեն վերաբերվել Երեկոյին՝ լինելով մեղքերով հանցավոր Աստծու և հավատակիցների դեմ, նախապես ինքնախոստովանությամբ ներում չհայցել Եհովայից, այդ օրվան ընդառաջ՝ չուղղել այն ամենը, ինչ կարելի է ուղղել և ջանք չներդնել տարաձայնությունների հարթեցման համար — ահա հենց սա էլ կոչվում է չխորհրդածել Տիրոջ մարմնի մասին:

Քրիստոսի մարմնի արժեքի մասին չի խորհրդածում նաև նա, ով երկյուղ կրելով անարժանորեն օգտվել՝ փոխանակ ջանք ներդնելու արժանիորեն օգտվելու — հրաժարվում է հաղորդությունից (իբր հանկարծ մի բան չպատահի):

Քանզի Աստված սպասում է, որ մենք ջանանք արդար ապրել և դրա համար մեր ամբողջ եռանդը ներդնենք: Իսկ այն, ինչ չենք կարող ուղղել կամ փոխել և որի համար զղջում և ափսոսում ենք՝ բոլոր այդ թերությունները Քրիստոսը «կծածկի» իր արդար մարմնով, ինչին անհրաժեշտ է հավատալ և ինչի համար էլ անհրաժեշտ է օգտվել խորհրդանիշներից (տես 7.15 հոլովակը):

Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու 3)պատճառը
Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու երրորդ պատճառը՝ ընդհանրապես բոլոր պարագաներից բխող կասկածն է. եթե քրիստոնյան վստահ չէ, որ խորհրդանիշներից օգտվելը՝ պարտադիր է, եթե նա չի ջանացել պարզելու այդ հարցը և կասկած ունի, բայց օգտվում է (հանուն ընկերակցության), որովհետև դա անում են մնացածները — նա սխալ է վարվում, մեղք է գործում Եհովայի առաջ (Հռ.14:22,23):

Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու 4)պատճառը
Չորրորդ պատճառը. եթե մենք չենք երկրպագում Եհովային, Հիսուս Քրիստոսի Հորը՝ Հիսուս Քրիստոսի միջոցով, և չենք կատարում Նրա կամքը, բայց օգտվում ենք խորհրդանիշներից — դա մեզ հոգևոր որևէ օգուտ չի բերի և չի ստանա Եհովայի և Նրա Քրիստոսի հավանությունը. Աստծուն հաճեցնելու համար՝ սոսկ հաղորդությունը բավարար չէ (Մտ.7:21-23):

Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու 5)պատճառը
Հինգերորդ պատճառը. սխալ մղումներ: Օրինակ, ժողովին հրապարակավ ձեռնոց նետելու նպատակով՝ գիտենալով, որ Եհովայի վկաները այլ կերպ են ուսված: Կամ՝ իր վրա մեծ ուշադրություն հրավիրելու ակնկալիքով: Այդպիսի հաղորդությունը մեղքի դրսևորում է, քանզի չի համապատասխանում հաղորդության նշանակությանն ու նրա նպատակին:


Այսպիսով, առկա է Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու 5 լրջագույն պատճառ.

1) Անպարկեշտ վարք Երեկոյի ընթացքում (1Կոր.11:20);

2) Չենք խորհրդածում Քրիստոսի մարմնի միաբանող դերի մասին, ինչի համար նրա արյունն է հեղվել. թեթևամտորեն մեղք ենք գործում մերձավորի հանդեպ, ջանք չենք թափում հաշտության և տարաձայնության հարթեցման համար (1Կոր.11:29);

3) ա) խորապես համոզված չենք, որ Երեկոյին Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելը անհրաժեշտ է (Հռ.14:22,23);
բ) ոչինչ չենք անում, որ ձեռք բերենք այդ համոզումը, կարևոր չենք համարում Աստվածաշնչով պարզել այդ հարցը, Եբր.5:12 (իբրև թե, ուսուցիչներն իրենք մեր փոխարեն պատասխան կտան Աստծուն);

4) չենք երկրպագում Եհովային և կատարում Նրա կամքը: Այս դեպքում՝ Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելը անօգուտ ծիսակարգ է, այն մեզ որևէ հոգևոր օգուտ չի բերի (Մտ.7:21-23);

5) սխալ մղումներ:

Եթե այս 5 կետերը մեզ չեն վերաբերում, ապա մենք չունենք հաղորդությունից հրաժարվելու հարգելի պատճառ՝ Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելու միջոցով: Եթե ինչ-ինչ պատճառով չենք հասցրել պատրաստվել Երեկոյի օրվան, որպեսզի մաքուր խղճով այն դիմավորենք՝ կարելի է, ինչպես և հնում, հաղորդությունը հետաձգել մեկ ամսով (Թվ.9:10,11; 1Կոր.11:23-26):

Բայց հրաժարվել նրանից՝ ճիշտ չէ. Քրիստոսի ընթրիքին մասնակցելու անհրաժեշտությունը մղում է քրիստոնյաներին, որ նրանք տարվա ընթացքում իրենց ողջ եռանդը ներդնեն Աստծու կամքը կատարելու, Նրա սկզբունքներով ապրելու և բոլոր տարաձայնությունների հարթեցման համար (Թվ.9:10,11; 1Կոր.11:23-26): Մշտական այս ջանքերն էլ արժանի են դարձնում մեզ Քրիստոսի մարմնի և արյան հաղորդությանը:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 

 

 

The meaning of partaking of the Memorial emblems of Christ’s flesh and blood (1.Cor.5:7; 11:23-26)

Video in Russian . Here is an adapted version of the video in English 8.9

Many of you already know the meaning of Passover in the New Testament (i.e. Jesus Christ), the Lord’s Evening Meal (Memorial of Christ’s death), and the Memorial emblems (unleavened bread and red wine) to all humanity from the scriptures.
But what does it actually mean for a believer to partake of the Memorial emblems of the blood and flesh of Jesus Christ?

Not knowing the answer to this question leads to the wrong attitude and a disposition towards the Memorial of the death of Jesus. For example, during the 1st century, some got drunk at the Memorial and overate, leaving the rest hungry (1 Corinthians 11:21).­­

The reverse is the case in modern times, where at the Memorial many do not even touch the unleavened bread or the red wine. Both of these wrong dispositions happen due to a lack of understanding regarding the meaning of partaking of the Memorial emblems.

None of these people meet with Jehovah’s expectations from His children on such a sacred day instituted by Jesus Christ in remembrance of His death. This commemoration is held once a year– on Nisan 14 (1 Cor.11:23-27, one can be guided by the Judaic calendar: in Judea they are taught to calculate Nisan 14 from the time of Moses).

From the previous video, we learned that just as the Israelites celebrated Passover in ancient times, ALL of Jehovah’s people in our time, whether anointed or not, should partake of the Memorial emblems of the blood and flesh of Christ (drink red wine and eat unleavened bread in the evening of Nisan 14).

Partaking of the symbols at the Memorial is an integral part of God’s worship — a commandment for all members of the New Testament (baptized servants of Jehovah).
For example, much like the commandments that say one must pray, preach, and not sin, which we all must obey with unreserved commitment, so to must we partake of the Memorial emblems. Therefore, partaking of the symbols of Jesus’ body and blood is necessary in order to keep with all the other commandments of the New Testament.

1) What does partaking of unleavened bread mean?
Jesus, on the night of Nisan 14, in which he was betrayed, broke the unleavened bread and said, “Take, eat; this is my body which is broken for you.” He also took the cup of wine and said, “Drink from it, all of you, for this is my blood of the New Covenant, which is shed for many for the remission of sins. Keep doing this in remembrance of me.” (1 Cor.11:23-24; Mt. 26:26)

By breaking the unleavened bread, Jesus essentially showed that this is how his body will also be «broken» for all the present and future followers of Christ. The breaking of one whole loaf of bread and dividing it into smaller pieces clearly showed the disappearance of the body of Christ and its transformation into a multitude of figurative small pieces.

By partaking of one piece of the «body» of Christ (communion), Christians will all together become different “pieces » of ONE for all the COMMON body of Christ, as it is written:
The bread which we break, is it not the communion of the body of Christ? For we being many are one bread, and one body: for we are all partakers of that one bread. (1Cor. 10: 16).

This is what all Christians must do — in memory of the «broken» body of Christ for us. But why?

In order for Christians to understand that by accepting a piece of the body of Christ into themselves, they become part of His righteous body. All of these different «pieces» are «formed» into one spiritual body of Christ. (Christian congregation). The word «communion» means to have something in common with Christ (2 Peter 1:4b).

Of course, all of this is figurative. Unleavened bread itself does not have any magical effect on Christians. It is only a testimony to the fact that we fulfill the commandment given by Christ symbolically (by partaking of unleavened bread), and in practice: we try to live and act in the same way that Jesus Christ had lived and acted.

2) Partaking of red wine.
Exactly the same testimony of the fulfillment of Christ’s commandment is in the drinking of red wine.
The cup of blessing which we bless (for which we praise God), is it not the communion of the blood of Christ? (1 Cor. 10: 16,17; 11: 25; Mt. 26: 27,28).

Christ shed his blood for all his followers, giving them the opportunity to become participants of the New Testament with God, and through this to first have a close relationship with God and then gain eternal life. It can be said that the life of the followers of Christ is «in the saving blood of Jesus Christ.»

By accepting a sip of red wine (which is a figurative representation of the blood of Christ), a follower of Christ through this sip becomes part of the whole righteous body of Christ. This follower has the opportunity to live forever through this act (the blood is a symbol of the eternal life of Christ). Whoever consciously refuses to partake of the «blood» of Christ consequently refuses eternal life.

Summary: What does it mean for a baptized servant of Jehovah to partake of the perfect body and blood of Jesus?

A.)
It is the recognition that Jehovah, through the «broken» body of the Passover-Christ, releases Christians from the slavery of the god of this system of things. Through this act, too, Christians are given the opportunity to enter into the New Covenant with Him and, thereby, to attain all the promises of Jehovah in a new world (1 Cor. 5:7; Mr.10:29.30).

В.) It is the communion of the body of Jesus Christ, which makes us part of the perfect spiritual body of Christ (congregation).

C.) It also means a communion of the blood of Jesus Christ which gives us hope to live forever (1 Cor.10: 16, 17) and cleanses us from all sin. (1 Jo 1:7).

Since unleavened bread symbolizes the perfect body of Christ, by partaking of a piece of the body of Christ, we become attached to the perfection and righteousness of Christ, recognizing that without Christ we are nothing. Only in the «composition» of the body of Christ — we are of value to God, because our sinfulness is «covered» with the righteousness and perfection of Jesus Christ.

The red wine, as we know, symbolizes the blood of Christ (the eternal life of a perfect person). By partaking of the «blood» of Christ, we become attached to eternal life, recognizing that without Christ we will not gain eternal life. We have the hope to gain eternal life only under the «cover» of the saving blood of Jesus Christ.

Whoever consciously does not participate in communion (i.e. refuses to partake of the Memorial emblems) is OUT of His body. Such a person is not under the “cover” of Christ’s righteousness. God is far away from such a person. (Proverbs 15:29).

Just as a mother hen is there for her chicks, so is Christ for His believers. He covers their spiritual infancy, inadequacies, and imperfection with His pure and uncompromised perfection.

But there is something else that obliges all of God’s servants to partake of the Memorial emblems of the flesh and blood of Christ. By doing so, every Christian «proclaims the Lord’s death» (1 Corinthians 11:26). One may ask: to whom does he proclaim, if no one can see the disciples who partake of the emblems but themselves?

This scripture about the ancient Passover will help you to understand:
But the men … who ceases to keep the Passover, — that soul shall be cut off from his people, because he did not bring the offering of the Lord at its appointed time: that man shall bear his sin” (Num. 9: 13)

By partaking of the symbols, a Christian proclaims to God about his faith in Jesus Christ. That Jesus is the one who was sent by Jehovah and that there will be no other Messiah aside from Him. That it is HIS sacrificial death — the «broken» body and the shed blood — that liberates Christians from the slavery of sin and opens the «doors» to the New Testament with God to attain all the promises.

By partaking of the symbols, Christians indicate to God their keen desire to free themselves from the slavery of sin and become children of Him because of the sacrifice of Jesus Christ. The partaking of the symbols is also an expression of the expectation for the second coming of Christ. Why?

Because the Memorial of Jesus’ death must be commemorated by partaking of the symbols of the body and blood of Christ — «until he comes» (1 Cor.11:26).
But so far, he has not come yet. The new system of things has not yet come, therefore, the Memorial has not yet been cancelled. (Those who teach that Jesus Christ has already come should not partake of the symbols).

As soon as Jesus comes the second time — the essence of the Passover sacrifice will be fulfilled. Therefore, all who accepted the liberation of Christ, whom God «took into account» by this time — will have the chance to live forever in the world of God in either Heaven or on Earth — depending on whom and where Jehovah will determine in His Kingdom.

In 2019, Nisan 14 falls on Friday, April 19. All of us will come this evening to a meeting of our friends by faith to commemorate the Lord’s Supper by partaking of the symbols. Praise and honor belongs unto Jehovah the one who reveals unto many that they, too, should partake of the symbols. That is why the number of partakers has been increasing each year among Jehovah’s Witnesses.

If it is still difficult for someone to accept the importance of the partaking of the symbols, do not despair and do not hurry to do so, otherwise you may be among those who unworthily partake of the symbols (Rom. 14:23). We’ll talk about this next time, if God wills.

Jehovah’s Witnesses
“Box of answers”

 

 

 

 

 

Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելու իմաստը:

Текст на армянском языке к   видео 1.16  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.15

Աստվածաշնչի ուսումնասիրություն: Նոր Կտակարան:
Պասեքի խորհրդանիշներից օգտվելու իմաստը Նոր Կտակարանում (1Կոր.5:7; 11:23-26)
Ուսումնասիրում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար:

Շատերը Ս.Գրքից արդեն գիտեն, թե ինչ է մարդկության համար նշանակում Նոր Ուխտի Պասեքը (Հիսուս Քրիստոս), Տիրոջ Ընթրիքը (Քրիստոսի զոհաբերական մահվան հիշատակի օր) և Ընթրիքի խորհրդանիշները (անթթխմոր հաց և կարմիր գինի):
Բայց ի՞նչ է նշանակում Հիսուս Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելը:

Այս հարցի պատասխանը չիմանալը՝ ծնում է սխալ մոտեցում Տիրոջ Ընթրիքի անցկացմանը: Օրինակ, 1-ին դարում այդ Երեկույթին ինչ-որ մեկը ուտում և հարբում էր՝ մնացածին թողնելով սոված (1Կոր.11:21):

Իսկ մեր օրերում Ընթրիքի անցկացման հակառակ մի պատկեր է. ոմանք ընդհանրապես չեն կպչում հացին և կարմիր գինուն: Ե՛վ այն, և՛ այս — կատարվում է խորհրդանիշներից օգտվելու իմաստը չհասկանալու պատճառով:

Երկու պատկերն էլ անհամապատասխան են նրան, ինչ Եհովան սպասում է քրիստոնյաներից հիշատակի այդ օրը, որը Հիսուս Քրիստոսը իր աշակերտներին պատվիրեց նշել՝ տարին 1 անգամ նիսանի 14-ին (1Կոր.11:23-27, օրը որոշել կարելի է հրեական օրացույցով. հրեաները վարժված էին նիսանի 14-ը հաշվարկել դեռ Մովսեսի ժամանակներից):

Նախորդ՝ 7.14 հոլովակից իմացանք, որ համանման կերպով, ինչպես հնում Եհովայի ժողովուրդը նշում էր Պասեքը — Եհովայի ժամանակակից ՈՂՋ ժողովուրդը ևս, ինչպես օծյալները, այնպես էլ չօծյալները՝ պետք է օգտվեն Քրիստոսի մարմնի և արյան սիմվոլներից. խմեն կարմիր գինուց և մի մասնիկ ուտեն նկանակից (անթթխմոր հացից), նիսանի 14-ի երեկոյին:

Ընթրիքի խորհրդանիշներից օգտվելը Ն.Ու-ի մասնակիցների (Եհովայի մկրտված ծառաների) համար — Եհովայի պաշտամունքի նույնքան անքակտելի մի մասնիկ և պատվիրան է, ինչպես, օրինակ, մեղք չգործելու, աղոթելու, քարոզելու և այլ պատվիրաններ (1.Կոր.11:23-26; 1Հով.2:1; 1Թես.5:17; Մրկ.16:15; Եբր.10:25): Ուստիև Քրիստոսի մարմնի և արյան սիմվոլներից օգտվելը — նույնքան անհրաժեշտ է, որքան Նոր Ուխտի մնացած պատվիրանների կատարումը:

1) Ի՞նչ է նշանակում անթթխմոր հացից օգտվելը:
Հիսուսը նիսանի 14-ի գիշերը, իր ձերբակալումից առաջ, կոտրեց անթթխմոր հացը և ասաց. կերեք, սա՝ իմ մարմինն է, որ ձեզ համար է բաշխվում (զոհաբերվում)… Այդպես արեք՝ ի հիշատակ նրա, ինչ ես արեցի ձեզ համար (1Կոր.11:23,24; Մտ.26:26):

Կոտրելով անթթխմոր հացի նկանակը, Հիսուսը ըստ էության ցույց տվեց, որ նման կերպով «կկոտրվի» և իր մարմինը՝ բոլոր ներկա և ապագա Քրիստոսի աշակերտների համար: Մեկ ամբողջական հացի կոտրումը և մասերի բաշխվելը՝ ակնառու կերպով ցույց էր տալիս Քրիստոսի մարմնի անհետացումը և նրա վերամարմնավորումը բազում մանր կերպավորված մասնիկների:

Քրիստոսի մարմնի մի «մասնիկը»՝ անթթխմոր հացի պատառի տեսքով՝ ներս ընդունելով (հաղորդվելով), քրիստոնյաները բոլորը միասին կդառնան այդ ՄԵԿԻ բոլորի համար ԸՆԴՀԱՆՈւՐ Քրիստոսի մարմնի տարբեր «մասնիկները», ինչպես գրված է.

Արդարև … հացը, որ կոտրում ենք՝ հաղորդություն չէ՞ Քրիստոսի մարմնի: Որովհետև կա մեկ հաց. թեպետ մենք շատ ենք, բայց մեկ մարմին ենք, քանի որ բոլորս էլ այդ մեկ հացից ենք օգտվում (1Կոր.10:16,17):
Սա պետք է անել ի հիշատակ մեզ համար զոհված (կոտրված) Քրիստոսի մարմնի: Ինչո՞ւ:

Որպեսզի քրիստոնյաները ըմբռնեն. ներս ընդունելով Քրիստոսի մարմնի մի մասնիկը — նրանք այդ մասնիկի միջոցով դառնում են Քրիստոսի արդար մարմնի մի մասը, իսկ բոլորը միասին — որպես առանձին «մասնիկներ»՝ «դասավորվում են» Քրիստոսի հոգևոր արդար մեկ մարմնում:
(«հաղորդություն» բառը նշանակում է ընդհանուր ինչ-որ բան ունենալ Քրիստոսի հետ, մաս կազմել, 2Պետ.1:4բ):

Իհարկե, այս ամենը — խորհրդանիշ է. նկանակն ինքը որևէ մոգական ազդեցություն չի թողնում քրիստոնյաների վրա, այլ ընդամենը վկայում է, որ Քրիստոսի իր մարմնին հաղորդակցվելու պատվիրանը — մենք կատարում ենք խորհրդանշական իմաստով (օգտվելով նկանակի մասնիկից), բայց կենցաղում՝ ամեն ինչում ջանում ենք ապրել և վարվել այնպես, ինչպես ապրում և վարվում էր Հիսուս Քրիստոսը:

2) Կարմիր գինուց օգտվելը:
Քրիստոսի պատվիրանի կատարման ճիշտ նույն տիպի վկայություն է Ընթրիքին իր արյանը հաղորդվելը — խմելով մի կում չոր կարմիր գինի.
Օրհնության բաժակը (մեր), որ օրհնում ենք (որի համար գովերգում ենք Աստծուն) — չէ՞ որ հաղորդություն է Քրիստոսի արյանը (1Կոր.10:16,17; 11:25; Մտ.26:27,28):

Քրիստոսը հեղեց իր արյունը բոլոր աշակերտների համար՝ պարգևելով նրանց Աստծու հետ Նոր Ուխտի մեջ մտնելու հնարավորություն, և դրա շնորհիվ — նախ ձեռք բերելու մերձ հարաբերություններ Եհովայի հետ, իսկ հետո — հավիտենական կյանք: Կարելի է ասել, որ Քրիստոսի աշակերտների կյանքը — «գտնվում է» Հիսուս Քրիստոսի փրկչական արյան ներսում:

Ըմպելով մեկ կում կարմիր գինի (խորհրդանշորեն) — Քրիստոսի արյան մեկ կաթիլ՝ Քրիստոսի աշակերտը այդ միջոցով դառնում է Քրիստոսի լիովին արդար մարմնի մի մասնիկը, ով կարողություն ունի հավիտյան ապրել (արյունը — դա Քրիստոսի հավ. կյանքի սիմվոլն է): Հրաժարվելով Քրիստոսի «արյան» մասնիկից՝ քրիստոնյան ասես թե հրաժարվում է հավ. կյանքից:

Ուրեմն, ի՞նչ է նշանակում Եհովայի մկրտված ծառայի համար օգտվել Քրիստոսի կատարյալ մարմնի և արյան խորհրդանիշներից:

ա) ընդունել, որ Եհովան Քրիստոս-Պասեքի «կոտրվող» մարմնի միջոցով ազատում է մեզ այս աշխարհի աստծու գերությունից, Իր հետ Նոր Ուխտի մեջ մտնելու հնարավորություն ընձեռում, որի շնորհիվ կարող ենք հասնել Եհովայի բոլոր խոստումներին նոր աշխարհում (1Կոր.5:7; Մրկ.10:29,30):
բ) հաղորդություն (միավորում) Քրիստոսի մարմնին, որով դառնում ենք Քրիստոսի (ժողովի) հոգևոր կատարյալ մարմնի մի մասնիկը;
գ) հաղորդություն (միավորում) Քրիստոսի արյանը (հավ. կյանքին), որով հավիտյան ապրելու հույս ենք ստանում (1Կոր.10:16,17), և՝ մեղքերի քավություն (1Հով.1:7):

Քանի որ անթթխմոր հացը խորհրդանշում է Քրիստոսի կատարյալ մարմինը, օգտվելով այդ մարմնից՝ մենք միաբանվում ենք Քրիստոսի կատարելությանն ու արդարությանը՝ ընդունելով, որ առանց Քրիստոսի — մենք ոչինչ ենք: Միայն Քրիստոսի մարմնի «կազմում» է, որ մենք Եհովայի համար արժեք ենք ներկայացնում, քանզի մեր մեղավորությունը «ծածկվում» է Քրիստոսի արդարությամբ և կատարելությամբ:

Քանի որ կարմիր գինին խորհրդանշում է Քրիստոսի արյունը (կատարյալ մարդու հավիտենական կյանքը), «օգտվելով» Քրիստոսի արյունից՝ մենք հաղորդակցվում ենք հավ.կյանքին, ընդունելով, որ առանց Քրիստոսի դրան չենք հասնի: Եվ որ միայն Քրիստոսի փրկչական արյան «հովանու տակ»՝ մենք հույս ունենք հավիտենական կյանքը ձեռք բերել:

Ով գիտակցաբար չի հաղորդվում Քրիստոսի մարմնին և արյանը (հրաժարվում է օգտվել խորհրդանիշներից) — նա ԴՈՒՐՍ է նրա մարմնից. նրան Աստծու Քրիստոսը չի «ծածկում» իր արդարության հովանիով, այդպիսիից՝ Եհովան հեռու է (Առ.15:29):
Հավատի մարդու համար Քրիստոսը — ինչպես մայրը՝ ճուտիկների համար. ԻՐԵՆՈՎ ծածկում է նրանց հոգևոր մանկությունը և անկատարության մեղանչականությունը:

Բայց որոշ բաներ ևս պարտավորեցնում են Եհովայի բոլոր ծառաներին օգտվել Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից. օգտվելով՝ ամեն մի քրիստոնյա չէ՞ որ նաև «Տիրոջ մահն է հռչակում» (1Կոր.11:26):
Այստեղ կարող է հարց ծագել. ո՞ւմ է հռչակում, եթե խորհրդանիշներից օգտվող Քրիստոսի աշակերտներին ոչ ոք չի տեսնում, բացի իրենցից՝ աշակերտներից:

Հին Պասեքի մասին այս հիշատակումը կօգնի հասկանալ՝ ո՞ւմ.
իսկ ով… Պասեքը չկատարի, ապա այդ հոգին պետք է վերանա իր ժողովրդի միջից, որովհետև Եհովայի ընծան նշանակված ժամին չբերեց. այդ մարդը կկրի իր մեղքը (Թվ.9:13):

Այսինքն, Եհովան Ինքը դիտում է, թե ինչպես ենք մենք վերաբերվում Քրիստոսի պատվիրանին:

Խորհրդանիշներից օգտվելով, քրիստոնյան հռչակում է Աստծուն, որ հավատում է Հիսուս Քրիստոսին, որ հենց ՆԱ է Եհովայից ուղարկվածը, որ ուրիշ Մեսիա չի լինելու և որ հենց ՆՐԱ զոհաբերական մահը — «կոտրված» մարմինը և հեղված արյունը — փրկում է քրիստոնյային մեղքի գերությունից և նրա առաջ Եհովայի հետ Նոր Ուխտի և բոլոր ավետիսների «դռները» բացում:

Խորհրդանիշերից օգտվելով, քրիստոնյան հաստատում է Եհովային նաև իր սուր փափագը՝ մեղքի գերությունից պրծնելու և Քրիստոսի զոհի շնորհիվ Եհովայի ծառան դառնալու մասին: Բայց սա էլ դեռ ամենը չէ: Խորհրդանիշների ընդունումը՝ նաև դատաստանի համար Քրիստոսի երկրորդ գալստի սպասման և փրկության սպասման արտահայտություն է: Ինչո՞ւ:

Որովհետև Ընթրիքը Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշների ընդունումով նշելը հարկ է — «մինչև որ նա գա երկրորդ անգամ» (1Կոր.11:26):
Բայց առայժմ նա չի եկել, նոր դարաշրջանը դեռ չի սկսվել, ուրեմն և Ընթրիքի անցկացումը չի բեկանվել: (Նրանք, ովքեր սովորեցնում են, թե Քրիստոսը արդեն եկել է՝ չպետք է օգտվեն խորհրդանիշներից):

Հենց որ Քրիստոսը երկրորդ անգամ գա՝ զատկական զոհի բովանդակությունը ի կատար կածվի: Ուստի Քրիստոսով բոլոր ազատվածները, ում Աստված այդ ժամին «հաշվառման է վերցրել»՝ հնարավորություն կստանան հավիտյան ապրելու Աստծու աշխարհում — երկնքում կամ Երկրում — կախված թե ում որտեղ կնշանակի Եհովան Իր Թագավորությունում:

2019 թվին նիսանի 14-ը համընկնում է ապրիլի 19-ին: Մենք ամենքս այդ երեկո կգանք մեր հավատի հարազատների ժողով, որպեսզի խորհրդանիշներից օգտվելով՝ նշենք Տիրոջ Ընթրիքը: Գովք Եհովային: Նա շատերին է բացում, որ խորհրդանիշներից պետք է օգտվեն բոլորը: Այդ է պատճառը, որ Եհովայի վկաների մեջ ավելանում է խորհրդանիշներից օգտվողների թվաքանակը:

Եթե ինչ-որ մեկն առայժմ դժվարանում է խորհրդանիշներից օգտվելու կարևորությունն ըմբռնել՝ թող չվհատվի և չշտապի դա անել՝ հակառակ իր հավատի, որ չհայտնվի խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվողների թվում (Հռ.14:23):
Սակայն այս մասին մենք կխոսենք հաջորդ անգամ՝ եթե Աստված թույլ տա:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

«Քրիստոսը՝ մեր Պասեքի գառը» (1Կոր.5:7)

Текст на армянском языке к   видео 1.15  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.14

«Քրիստոսը՝ մեր Պասեքի գառը, զոհաբերվեց մեզ համար» (1Կոր.5:7)

ՊԱՍԵՔԸ (Զատիկը) այսօր տարբեր կերպերով են նշում. մեկը՝ գեղեցիկ բլիթներով, ներկած ձվերով՝ նշում է Քրիստոսի հարությունը, մեկը՝ անթթխմոր հաց և կարմիր գինի ճաշակելով՝ հիշում է Քրիստոսի մահը, իսկ մյուսն էլ լոկ նայում է անթթխմոր հացին և կարմիր գինուն՝ ռիսկ չանելով օգտվել դրանցից: Կարո՞ղ են, արդյոք, նույն իրադարձության — ՊԱՍԵՔԻ — համար տրված պատվերները այսքան տարբեր լինել:

Քանի որ «Պասեք» հասկացությունը Ս.Գրքից է՝ նրանով էլ պարզենք — ինչպես և ինչու նշել այն, ինչ է այն տալիս մեզ, և սխալ վերաբերմունքն այդ իրադարձությանը՝ ինչով է վտանգավոր նրանց համար, ովքեր հնարավորություն ունենալով Ս.Գրքից լիովին իմանալու Պասեքը նշելու կարգը — չեն անում դա:

3,5 հազարամյա հնության այդ իրադարձության պատմությունը մանրամասն նկարագրում է Ելք 12 գլուխը: Համառոտ այն այսպիսին է. ՊԱՍԵՔԸ — դա անարատ գառն է (գառնուկ)` կրակի վրա խորոված 14 աբիբին (նիսանին, 2Օր.16:1;Եսթ.3:7), որն Իսրայելը շտապով պիտի ուտեր անթթխմոր հացով և դառը խոտով՝ մինչ գիշերով կփախչեր Եգիպտոսից (Ծն.15:13,14; Ել.12:8-14;Մար.14:12):

Գառան արյունը օգտագործվում էր Իսրայելի առաջնեկների կյանքը փրկելու համար, որոնց մահ էր սպառնում, երբ Եհովան Եգիպտոսի աստվածների վրա դատաստան տեսներ. նրանով իսրայելացիները պետք է ցողեին իրենց դռների կողերը: Ով չաներ — նրան «կայցելեր» մահը. առաջնեկների կյանքի և Իսրայելի բարօրության համար` զատկական գառը իր կյանքի գնով էր «վճարում» (արյան հեղմամբ):

Տեսնելով դռան կողերի նշանը, կործանիչ-հրեշտակը (Աստված գործում է հրեշտակների միջոցով, 2Սամ.24:16) և մահը — անցնում էին Իսրայելի տների կողքով. նրանց առաջնեկները կենդանի էին մնում: Որպես հիշատակ՝ Եհովան գառան զոհաբերական մահվան այդ օրը կոչեց Պասեք, որը նշանակում է «կողքով անցնել»: Այդպես գառան արյունը Եգիպտոսում փրկեց Իսրայելի առաջնեկներին՝ «ստիպելով մահին» նրանց տների կողքով անցնել:

Իսրայելին հռչակած այս գործողություններով, Աստված ասես թե Իր համար սեփականություն «գնեց» Իսրայելի բոլոր անդրանիկներին՝ կործանիչ-հրեշտակին վճարելով Պասեքի գառան արյամբ (ամեն մի առաջնեկի փոխարեն՝ մահվանը տալով Իր գառանը. կենդանիները՝ Նրա արարածներն են և սեփականությունը, Ել.12:12,21բ,22-24; Թվ.3:13):

Իսրայելի ժողովուրդը՝ Եգիպտոսի աստվածների վրա Եհովայի կայացրած դատաստանից չէր տուժի: Բայց մահից փրկագնված անդրանիկների շնորհիվ — Եգիպտոսի գերությունից կարող էին ազատվել ոչ միայն անդրանիկները, այլև մնացած բոլոր իսրայելացիները. Աստծուն պետք էր Իր համար առաջնեկներ «արտադրող» Ի՛ր ժողովրդի ՄԻՋԱՎԱՅՐԸ ունենալ:

Հետագայում հասկանալի դարձավ ինչու էին Եհովային առաջնեկները պետք. երբ Նա փոխարինեց նրանց Ղևիի հավատարիմ ճյուղով (Ել.32:26), պարզվեց, որ նրանք Նրան պետք էին Իր տաճարի համար: Ղևտացիներին հանձնարարված էր Եհովային տաճարային ծառայություն մատուցելու միջոցով մաքրել Աստծու ժողովրդին մեղքից, ինչը հնարավորություն էր ընձեռում Իսրայելին մերձենալ Աստծուն, Ով հեռու է անմաքուրներից (Թվ.8:14-19; Առ.15:29):

Դժվար չէ կռահել, որ բոլոր այս դեպքերը հենց այնպես չէին կատարվում. դրանք ապագայի նախօրինակ էին (Եբր.10:1): Հիսուս Քրիստոսը պետք է Եհովայի ժողովրդի համար Նոր Ուխտի էպոխայի Պասեքը դառնար, «գներ» հոգևոր «առաջնեկներին» Աստծու երկնային տաճարի համար և նրանց հայտնման շնորհով — մեղքի գերությունից ազատագրեր Եհովայի ապագա պոտենցիալ ողջ ժողովրդին (1Կոր.5:7;6:20;Հյտ.14:4;Հով.8:34,36;Հռ.6:22):

Իսկ առայժմ Իսրայելին ցույց տրվեց, որ Պասեքը իրենց կյանքում գերկարևոր մի իրադարձություն է. ի հիշատակ Պասեքի՝ Աստված նիսան ամիսը տարվա մեջ առաջինը դարձրեց (Ել.12:2; 2Օր.16:1): Չլինեին Պասեքի դեպքերը — Իսրայելի ողջ ժողովուրդը, որն ի վիճակի էր Եհովային ապահովել «առաջնեկներով»՝ չէր կարող Եհովայի հետ ուխտի մասնակից դառնալ և Հին Ուխտը չէր հաստատվի: Ինչո՞ւ:

Աստծու հետ ուխտ հաստատելու համար անհրաժեշտ էր, որ Իսրայելի ՈՂՋ ժողովուրդը, որից առաջնեկներ էին սպասվում՝ ազատ դառնար. Եհովան Ուխտ չէր հաստատի հոգևոր ուրիշ տիրոջ՝ Եգիպտական փարավոնի գերիների հետ, որին Եգիպտոսը պաշտում էր որպես իր աստծու (Մտ.6:24):

Այդպես էլ «հոգևոր առաջնեկներ արտադրող» ապագա նոր ժողովրդի հետ Նոր Ուխտի հաստատման համար — Եհովան նախ Հիսուսի-Պասեքի շնորհով ազատեց Իր բոլոր ապագա ծառաներին մեղքի գերությունից (Հռ.6:22): Եվ ջրի մկրտություն անցած ազատների հետ — հնարավոր եղավ և Նո՛ր Ուխտը հաստատել (որի գործի դրվելը երևաց Պասեքից 50 օր հետո, Գործ.2:1-4):

Այսպիսով, հին Պասեքը, ազատելով Հակոբ/Իսրայելի սերունդներին Եգիպտոսի գերությունից՝ ուղի հարթեց Եհովայի հետ Հին Ուխտի կնքման համար (Եգիպտոսի գերության ելքից 50 օր անց, Ել.16:1;19:1), ընձեռեց նրանց հնարավորություն՝ ձեռք բերել ավետյաց երկիրը, մշակել այն և երկու բերքահավաք ստանալ. վաղ (հացահատիկ ամռան սկզբին) և ուշ (ողջ մնացյալը՝ աշնանը, Ել.23:16; 34:22):

Նույն կերպով և նոր Պասեքը — Հիսուս Քրիստոսը — ուղի հարթեց Եհովայի նոր ժողովրդի համար՝ Նոր Ուխտը կնքելու, Եհովայի հոգևոր «արտը» ստանալու և, Աստծու խոսքը Երկրի վրա ցանելու շնորհիվ՝ արդյունքում երկու հոգևոր բերքահավաքը հավաքելու ի փառս Եհովայի. 144000 քահանաները՝ երկնքի համար, և Երկրի արդար բնակիչների մեծ բազմությունը՝ Եհովայի հավիտենության համար (Հայտ.7 գլ.; 20:6; 21:3,4):

Պասեքը, որ Եհովայի հետ Հին Ուխտի «դուռ» բացեց, պետք է նշվեր մինչ Քրիստոսի գալը՝ հին գառ-Պասեքի արյան փրկչական դերակատարումը հիշեցնելու նպատակով (Ել.12:26,27) — որպեսզի Քրիստոսի ժամանակին հասածներին հասկանալի լիներ մեծ Գառ-Պասեքի «փրկչական արյան» իմաստը (1Կոր.5:7), որը բացում էր Եհովայի Նոր Ուխտի «դուռը» նոր ժողովրդի՝ քրիստոնյաների հետ:

Պասեքի կարևորությունը մարդկության համար՝ ավելի ուշ Եհովան ընդգծեց նաև նրանով, որ Հ.Ու.-ի բոլոր տոներից — Ն.Ու.-ի ծառաների համար, ովքեր նվիրել էին իրենց կյանքը Եհովային և մկրտվել ջրում — Նա տոն թողեց միայն Պասեքը՝ որպես Հիսուս Քրիստոսի մահվան Հիշատակի երեկո (1Կոր.11:23-25): Մնացած բոլոր կրոնական տոները Նա չեղարկեց (Հռ.10:4):

Ինչպե՞ս էին Պասեքը նշում Իսրայելում: Թեպետ Պասեքով գնված էին միայն առաջնեկները — Եհովայի ՈՂՋ ժողովուրդը առանց բացառության, թե օծված քահանայությունը, այնպես էլ մնացած Իսրայելը և թլփատված եկվորները՝ պարտավոր էին ուտելու զատկական գառը, գործածելու նրա արյունը և ուտելու անթթխմոր հացը, այլապես կվերացվեին Եհովայի ժողովրդի միջից (Ել.12:47-49; Թվ.9:9-14):

Պատահաբար որևէ բանից պղծված մարդուն թույլ էր տրվում Պասեքի օրը մեկ ամսով հետաձգել, բայց թույլ ՉԷՐ տրվում ՉԸ նշել այդ օրը (Թվ.9:10,11): Ուստի Հիսուս Քրիստոսն էլ, ինչպես բոլոր հրեաները, նիսանի 14-ի գիշերը նշում էր Պասեքը իր ընկերների հետ, որոնք այդ պահին դեռ մկրտված չէին սուրբ ոգով. նրանք այն ստացան ավելի ուշ, Հիսուսի հարությունից հետո (Հով.15:15; 20:22; Գործ.2:1-4):

Մինչև դա, Հիսուսը բացատրեց, թե ինչ պայմաններ է հարկավոր պահպանել, որպեսզի իր աշակերտները սուրբ ոգով մկրտվելու շնորհն ստանան. սուրբ ոգին չէր կարող թափվել Քրիստոսի աշակերտների վրա Հիսուսի ԿՅԱՆՔԻ ԺԱՄԱՆԱԿ: Այն կարող էր ուղարկվել Եհովայից — միայն նրա զոհաբերական մահից և հարությունից հետո (Հվ.7:39; 14:16; 16:7):

Աշակերտների հետ Հ.Ու.-ի Պասեքը նշելով, Հիսուսը օգտվում էր սեղանին եղած կարմիր գինուց և պարտադիր անթթխմոր հացից.  եգիպտական Պասեքից զատ՝ իսրայելացիներն այլևս պարտավոր չէին իրենց դռների կողերը ցողել գառան արյամբ: Սակայն սերնդեսերունդ հիշել նրա արյան փրկչական ուժը — նրանք պարտավոր էին: Այդ նպատակին էր ծառայում կարմիր գինին հրեաների սեղաններին (Ել.12:23-27; Մրկ.14:12; 22-25):

Ուրեմն դեռ հնուց զատկական գառան արյան մասին էր իսրայելացիներին հիշեցնում խաղողի գինու կարմիր գույնը, որը Հիսուսը նիսանի 14-ի ընթրիքին խմում էր իր աշակերտների հետ: Իսկ զատկական զոհի արյունը, ինչպեսև Եհովային արված ցանկացած զոհի արյունը՝ Մովսեսի Օրենքի ժամանակից՝ օգտագործվում էր միայն քահանաների կողմից և միայն զոհասեղանի համար (Իսրայելի մաքրման, Ղև.17:11):

Այժմ պարզենք, թե ինքը՝ Հիսուս Քրիստոսը ինչպես է պատվիրել նիսանի 14-ի Պասեքը նշել: Դա կօգնի, որ մենք ճիշտ նշենք Պասեքի իրադարձությունը — անկախ նրանից, թե մեր տեղանքում ինչպիսի ավանդություններ են ձևավորվել:

Հիսուսը, իր աշակերտների հետ նիսանի 14-ի գիշերվա ընթրիքին՝ կոտրեց անթթխմոր հացը և ասաց. կերեք, սա — իմ մարմինն է՝ ձեզ համար կոտրվող (զոհվող); վերցրեց և գինու բաժակը՝ ասելով. խմեք, սա — իմ արյունն է՝ հանուն Նոր Ուխտի ձեզ համար թափվող և մեղքերից ձեզ ազատող: Այդպես արեք ի հիշատակ նրա, ինչ ես ձեզ համար արեցի (1Կոր.11:23-25; Մտ.26:26-28):

Ուստի Քրիստոսի բոլոր աշակերտների համար նիսանի 14-ի Պասեքի օրը՝ Հիսուսի զոհաբերական մահվան հիշատակի Երեկո է: Դա և՛ ուրախություն է՝ մեղքի գերությունից Քրիստոսի արյան շնորհիվ ազատագրվելու; և՛ ցավոտ հուշ է այն մասին, թե ինքնակամ ինչպիսի տառապանքների միջով անցավ անարատ Հիսուս Քրիստոսը՝ հանուն մեր ազատագրման:

Ուրեմն. Ն.Ու.-ի պատվերով նոր Պասեքը, ինչպես Հ.Ու.-ի ժամանակ — պետք է նշի Եհովային նվիրված Նրա ՈՂՋ ժողովուրդը (ջրի մկրտություն անցած թե՛ օծյալ, թե՛ ոչ): Նիսանի 14-ի արևամուտից հետո — ընթրիք/երեկո է՝ ի հիշատակ Քրիստոսի զոհընծայի՝ նրա մարմնի և արյան խորհրդանիշների ճաշակմամբ (անթթխմոր հաց և կարմիր գինի) և այդ իրադարձության մասին Աստծու հետ Ն.Ու.-ի մեջ մտած բոլոր մասնակիցների խորհրդածությամբ (1Կոր.11:23-26):

Անթթխմոր հացը՝ Հիսուս Քրիստոսի անարատության խորհրդանիշ է (թթխմորը՝ արատի, 1Պետ.2:22; 1Կոր.5:7,8): Կարմիր խաղողի գինին (ևս անթթխմոր, չոր) — Հիսուսի արյան խորհրդանիշն է (զոհաբերական մահվան), հեղված նրա համար, որ նրանք, ովքեր իրենց կյանքը կնվիրեն Եհովային՝ հնարավորություն ունենան Նրա հետ Ն.Ու.-ի մեջ մտնել՝ արդյունքում փրկվելով մեղքից և մահից՝ ստանալով հավիտենական կյանք Աստծու աշխարհում (Հռ.6:22; Մրկ.10:29,30):

Այժմ, երբ դուք իմացաք, թե ինչպես է Հիսուսը պատվիրել նշել նոր Պասեքը — ինքներդ որոշեք՝ առավոտյան, թե երեկոյան դա անել, բլիթներ և ներկած հավկիթներ համտեսել, թե անթթխմոր հաց, այդ ամենով՝ Քրիստոսի հարությունը, թե մահը հիշել, նայել նկանակներին և գինուն, թե օգտվել դրանցից:

Իսկ մենք ամփոփենք մեր իմացածը Պասեքի նշանակության (Հիսուս Քրիստոսի մահվան հիշատակի երեկոյի) մասին՝ սխեմայով: — Սխեման հստակ ցույց կտա Եհովայի ժողովրդի համար Պասեքի նշանակության ամբողջական պատկերը թե՛ հնում (Հին Ուխտի գործունեության դարաշրջանում), այնպես էլ Նոր Ուխտի ժամանակաշրջանում (Քրիստոսի գալուց հետո).

Հաջորդ վիդեոներում կշոշափենք թեմաներ ա)Տիրոջ Երեկույթի խորհրդանիշներից օգտվելու, և բ)խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու մասին:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

ԵՀՈՎԱՅԻ ՎԵՐՋԻՆ 2 ՄԱՐԳԱՐԵՆ

Текст на армянском языке к   видео 1.27  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.13

Այս վիդեոն Հայտ.11:3-7-ի Եհովայի երկու վկաների մասին է: «Հայտնության փառավոր հանգումը» գրքի 25գլխի 164-170 էջերը սովորեցնում են, թե իբր 2 վկաների մասին մարգարեությունը կատարվել է 1914-1919թթ.ին: Բայց Եհովայի այս 2 վկա մարգարեների հայտնությունը — դեռ նոր պետք է կատարվի հյուսիսի վերջին թագավորի (ՌԴ) տարածքում: Այսինքն՝ ռուսալեզու հատվածում:
*****************************************************************************************

Այս հոլովակը նրանց համար է, ովքեր ծանոթ են 7.12;  7.9 վիդեոյին Երուսաղեմի, 7.10-ին՝ Երուսաղեմ-Սոդոմի, 7.4; 7.5; 7.67.7; 7.8 սերիաներին՝ հյուսիսի և հարավի թագավորների մասին, նաև 15.03.2010, էջ 26, պ.10 «Դիտարան»-ից՝ տեղյակ են Եհովայի ժամանակակից հոգևոր տաճարի կառուցվածքին (Եհովայի ժողովրդի ժողովներում կան օծյալներ՝ հոգևոր «տաճարի ներքին գավիթ», և երկրային հույսի Ե.Վկաներ՝ հոգևոր «տաճարի արտաքին գավիթ», տես 7.11 վիդեոն):

Ինչպես տեղեկացանք 7.7 վիդեոյից՝ հյուսիսի վերջին թագավորը (ՀյԹ), նույն ինքը՝ Հայտ.13:5-7-ի գազանը և Դան.7:25-ի Եղջյուրը — պետք է վերացնի Եհովայի երկու վկաներին՝ Եհովայի մարգարեներին (Հայտ.11:3-7): Քանի որ վերակենդանացումից հետո նրանք պետք է երկինք տարվեն (Հայտ.11:12) — դժվար չէ հասկանալ, որ այս մարգարեները 144000-ի մնացորդից վերջիններն են (Հայտ.6:9-11):

Ինչպե՞ս նրանց «հաշվել»: Այնպես, ինչպես Ս.Գիրքը տալիս է հյուսիսի թագավորին բնորոշելու նշանները — այդպես էլ ցույց են տրվում Եհովայի 2 վերջին մարգարեների նշանները, որոնցով կարելի է նրանց ճանաչել՝ հետևելով պատմական «արենային»: Ցույց տանք Եհովայի 2 վերջին մարգարեների նշանների համապատկերը, իսկ գտնել նրանց՝ ինքներդ ջանացեք:

Բաժանենք Հայտ.11:3-6-ի վերջին մարգարեների նշանների պատկերը երեք մասի՝ 1) պատմական ֆոն, 2) հոգևոր ֆոն և 3) վերջին մարգարեների հայտնվելու ֆոն (հետագա տեքստում՝ ՎՄ):

Սկսենք 1)-ի` պատմական ֆոնի նկարագրումից, երբ հարկ է սպասել 2ՎՄ-ի հայտնվելուն:

1) պատմական ֆոն
2ՎՄ-ի հայտնվելու ժամանակ ներկա է
ա) վերջին ՀյԹ-ը և կամենում է իր ազդեցության տարածքում դադարեցնել Եհովայի պաշտամունքը (Դան.7:25; Հայտ.13:5-7);

բ)
այդ տերությունը անկում և վերելք է ապրել (ՀյԹ-ը Եհովայի ժողովրդին ճնշելու պահին՝ ապաքինված տերություն է, Հայտ.13:3,5-7,12: Մենք համարում ենք, որ դա ՌԴ-ն է):

գ) ՀյԹ-ը ունի իր հոգևոր օգնականը և իր տերության կրոնական ուսուցիչը (Հայտ.13:11,12); դ)ՀյԹ-ը գտնվում է հակամարտության մեջ հարավի թագավորի հետ, ինչը և նեգատիվ կանդրադառնա ՀյԹ-ի ազդեցության տարածքում ապրող Եհովայի ժողովրդի վրա (Դան.11:36-45): Պատմական ֆոնի այդ նշանները ցույց են տրված 7.4-7.7 վիդեոներում՝ հյուսիսի թագավորի մասին:

2) հոգևոր ֆոն.
ա) պատմական այդ ժամանակում գործում է Եհովայի հոգևոր տաճարը. Եհովայի ժողովրդի ժողովները, որոնք մասնակցում են Եհովայի Թագավորության մասին համաշխարհային քարոզչական գործին (Մտ.24:14);

բ)
Եհովայի տաճարը բաղկացած է ներքին և արտաքին «գավիթներից» (երկնային հույսի օծյալներից և երկրային հույսի ոչ օծյալներից, Հայտ.11:1,2; տես «Դիտ.» 01.09.2006, էջ 25, պբ.12,14,15 և 7.12 վիդեոն): 

գ) Եհովայի տաճարը գլխավորում է «անօրենը» — տնտես, ով Եհովայի ծառաներին մղում է կռապաշտության՝ իրեն չափազանց գովերգելու, կուրորեն և առանց առարկության իր խոսքին ենթարկվելու՝ հավասարեցնելով իրեն Եհովայի հետ, իսկ իր խոսքը՝ Եհովայի խոսքի հետ (2Թես.2:2-4; 7.11 վիդեոն ):

դ) այդ պատճառով Եհովայի ժողովրդի ժողովներում կատարվում են Հայտ.11:2-ի դեպքերը. Եհովայի ազդեցիկ երկրային հույսի ծառաները («արտաքին գավիթից»)՝ ճնշում են օծյալներին («ներքին գավիթ»). օծյալները չեն համաձայնվում տնտեսի սխալ ուսմունքներին (1Հով.2:20,27; 4:1), որի համար նրանց վտարում են ժողովից:

Այս երկու ֆոնին 1) պատմական և 2) հոգևոր՝ պետք է միանա և 3) ՎՄ հայտնվելու ֆոնը, որոնք պետք է գտնվեն ՀյԹ-ի ազդեցության տարածքում և ոչնչացվեն նրա կողմից (Հայտ.11:7): Պատկերենք

3 ) վերջին մարգարեների (ՎՄ) հայտնվելու ֆոնը.

ա) նրանք կհայտնվեն վերջին ՀյԹ-ի ազդեցության զոնայում (այլապես նա չի կարող նրանց «հասնել», որ ոչնչացնի (Դան.11:45;Հայտ.11:7):

բ) իրենց գործունեությամբ՝ նրանք կշրջեն հոգևոր «քաղաք» «Երուսաղեմ-Սոդոմ-Եգիպտոսի» «փողոցներով». դա երևում է այն փաստից, որ մահը նրանց վրա կհասնի քաղաքի «փողոցներից» մեկում (Հայտ.11:8):
Այսինքն, ՎՄ-ը պետք է «գնան Եհովայի ժողովրդի կառավարիչների մոտ» («Երուսաղեմի անօրենի»), խոսեն նրա հոգևոր «դավաճանության» (Սոդոմ) և ինչ-ինչ աշխարհիկ գործերով տարվելու մասին (Եգիպտոս, 7.10  , 7.12 վիդեոն):

գ) նրանք կգործեն որպես Եհովայի վկաներ 3,5 տարի (ողջ այն ժամանակ, քանի դեռ ՀյԹ-ը կճնշի Եհովայի ժողովրդին, Հայտ.11:3;13:5-7): Սակայն, քանի որ նրանց գործունեությունը ուղղված կլինի ղեկավարության սթափեցմանը՝ պարզ է, որ երկրային հույսի երեցները նրանց՝ որպես հավատուրացների՝ կվտարեն ժողովից, իսկ մնացածները՝ ղեկավարությանը հաճեցնելու համար՝ կատեն նրանց որպես հավատուրացների:

դ) ուստի, երբ ՀյԹ-ը նրանց սպանի՝ նրանց դիակները գերեզման չեն դրվի (Հայտ.11:9). նրանք կմերժվեն և՛ Եհովայի ժողովրդի, և՛ ՀյԹ-ի կողմից: Ինչո՞ւ: Նրանց սպանող ՀյԹ-ը կհամարի, որ այս երկուսը՝ ա՛յն Եհովայի ժողովրդից են, որի հետ ինքը մարտնչում է: Իսկ Եհովայի ժողովրդի ղեկավարությունը չի ընդունի, որ սպանվածները Եհովայի ժողովրդից են (2ՎՄ-ին կհամարեն հավատուրացներ):

Բոլոր նրանց իմացողները — նրանց չարագործներ կհամարեն՝ ոչ արժանի գութի. չի գտնվի ոչ մի բարեխոս կամ պաշտպան այս մարգարեներին — ոչ Եհովայի երկրպագուների մեջ, ոչ էլ կողմնակի դիտորդների (նրանց դիակները գերեզման չեն դրվի):
Բոլորը, ովքեր ՀյԹ-ի տարածքներում հետևում էին նրանց՝ ուրախ կլինեն նրանց ոչնչացման համար (Հայտ.11:10):

Հարց է ծագում. ի՞նչ առնչություն կարող է ունենալ ՀյԹ-ը «Երուսաղեմ-Սոդոմի» «փողոցի» հետ (նրանց դիակները նրա «փողոցում» կլինեն, Հայտ.11:7,8): Քանի որ «Երուսաղեմ-Սոդոմը» Աստծուց ուղարկվածներին մերժող Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների խորհրդանիշն է (տես 7.10 հոլովակը) — նշանակում է նրանք ինչ-որ կապ պետք է ունենան ՀյԹ-ի և 2ՎՄ-ի սպանության հետ (ինչպես որ 1-ին դարի Եհովայի ժողովրդի ղեկավարությունը՝ Քրիստոսի սպանության հետ — կատարված 1-ին դարի ՀյԹ-ի՝ Հռոմի ձեռքով):
Ինչպիսի՞:

ՀյԹ-ը ոտքի կելնի Եհովայի ժողովրդի գլխավոր վարչության դեմ, որը գտնվում է ԱՄՆ-ում. հենց կառավարիչ կենտրոնը կզայրեցնի ՀյԹ-ին: Ինչո՞ւ: ՀյԹ-ի և ՀԹ-ի հակամարտության պատճառով(Դան.11:36-45): Սրա հետևանքով ՀյԹ-ի ազդեցության տարածքում կտուժի ԱՄՆ-ից կառավարվող Եհովայի ժողովուրդը, միևնույն ժամանակ՝ և 2ՎՄ-ը:

ե) ՎՄ-ի համեմատությունը Զաք.4:2-14-ի 2 ձիթենիների և 2 ճրագակալների հետ (յուղով օծված) հուշում է, որ պետք է սպասել համատեղ «վերականգնողական» գործունեության Եհովայի ժողովրդի մեջ «2» օծյալների կողմից: Նրանցից մեկը՝ քահանայի դերում («Հիսուս»), որ մեկնում է Աստծու խոսքը, իսկ 2-րդը՝ հմուտ կազմակերպչի դերում («Զորաբաբել»), որ օգնում է սթափության խոսքի տարածմանը:

Զաքարիայի մարգարեության համանմանությամբ՝ սպասվում է Եհովայի բառացիորեն երկու վկա: Այս երկուսը խոսելու են միանման, գործելու են մեկ ոգով և պիտի «լուսավառվեն» ՀյԹ-ի տարածքում (այլապես նա նրանց չի «հասնի»): Նրանք գործելու են 7 «ճրագակալներից» առանձին, որոնց, մինչ 2ՎՄ-ի հայտնվելը, Հիսուսը պահում էր աջ ձեռքում՝ սպասելով զղջման և դարձի (Հայտ.1:20, 2 և 3 գլ): Ցույց տանք սխեմայով.

Նրանց քարոզչությունը կիրագործվի Եհովայի ժողովրդի մնացյալ 7 քարոզչական «ճրագակալների» ֆոնին, քանզի ժողովների միջոցով կազմակերպված Եհովայի Թագավորության մասին քարոզը աշխարհով մեկ՝ պետք է տևի մինչև վախճանը (Մտ.24:14):

զ) 2ՎՄ քարոզը կլինի Մովսեսի և Եղիայի ոգով և զորությամբ (Հայտ.11:6): Եղիան գործում էր կռապաշտությամբ տարված Եհովայի ժողովրդի տարածքում՝ նրան սթափեցնելու նպատակով:
Իսկ Մովսեսը՝ Եհովայի ժողովրդին ճնշող վերջին ՀյԹ-ի ժամանակաշրջանում, երբ կլինի և այն, և այն (կռապաշտություն Եհովայի ժողովրդի մեջ, տես 7.10 վիդեոն, և ճնշում Հյուսիսի Թագավորի կողմից):

Ինչպես Եղիան՝ նրանք «կկանգնեցնեն անձրևը և երաշտ կապահովեն» Եհովայի ժողովրդի մեջ 3,5 տարի (Եղիան ևս 3,5 տարի կանգնեցրեց անձրևը, 3Թագ.17:1; Հակ.5:17; Ղուկ.4:25): Եվ ինչպես Մովսեսը՝ «ջրերը արյուն կդարձնեն և պատուհասներ կուղարկեն» ճնշողների երկրում: Ի՞նչ իմաստով:

Հովհ. Մկրտիչը, օրինակ, ևս գործում էր Եղիայի ոգով և ուժով (Ղկ.1:17): Սակայն բառացի հրաշքներ չէր կատարում: Այդպես էլ ՎՄ-ի ժամանակ հրաշքները կլինեն հոգևոր: Օրինակ, (Եղիայի դերով) նրանց օրերում Եհովայի ժողովուրդը կենտրոնից չի ստանա թարմացնող և ծարավը Աստծու խոսքի հասկացողությամբ հագեցնող հոգևոր և ոչ մի նոր միտք:

Այդ շրջափուլում կռապաշտությամբ տարված Եհովայի ժողովրդի հոգևոր արտում աճ չի լինի, քանզի կանաչողը կչորանա (հիասթափությունը ժողովներում անխուսափելի է), իսկ «նորատունկներին» աճել չեն թողնի (նորեկները, «ծարավի» պատճառով՝ չեն բացվի, հմմտ. Մտ.23:15):

Իսկ ինչպե՞ս նրանք կարող են «ջրերը արյուն դարձնել» Եհովայի ժողովրդին ճնշողների երկրում (Մովսեսի դերը): Օրինակ այսպես. իրենց գործունեությամբ նրանք Ս.Գրքի ոչ ճիշտ մեկնաբանությունները (ՀյԹ-ի երկրում հոսող հոգևոր ջրերի ակունքները) — «կդարձնեն» անպիտան՝ ցույց տալով Ս.Գրքի վերլուծությունն այնպես, որ ՀյԹ-ի երկրում «ջրերի» անպիտանելիությունը ակնհայտ կլինի:

Իսկ ինչպե՞ս նրանք պատուհասներով կհարվածեն ՀյԹ-ի (ճնշողների) երկրին: Պարզ է, որ խոսքը հոգևոր պատուհասների մասին է, որոնցով ասես ծածկված են բոլոր Եհովային հակառակվողները.
5 Ձեր էլ ո՞ր տեղին կարելի է հարվածել, համա՛ռ ապստամբներ։ Ձեր գլուխն ամբողջությամբ վերքերի մեջ է… Ոտքի թաթից մինչև գլուխը ոչ մի առողջ տեղ չկա. վերքեր… խոցեր՝ չմաքրված, անվիրակապ (Ես.1:4-6):

Քանի որ մարգարեներին ՀյԹ-ի (ճնշողների) «տարածքում» ոչ ոք չի լսի՝ պատուհասով հարվածները նշանակում են, որ այս մարգարեների գործունեության շրջանում Հյուսիսի Թագավորի հպատակների հոգևոր նեխումը կանգ չի առնի, այլ նրանք առավել համառորեն հանդես կգան Եհովայի և Նրա ժողովրդի դեմ:

Այն բանից հետո, երբ ՀյԹ-ը նրանց սպանի (բառացի, կամ արգելի նրանց գործունեությունը այնպես, որ նրանք անհետանան ուշադրության կենտրոնից) — քիչ անց նրանք կվերակենդանանան (բառացի, կամ վերահաստատված գործունեությամբ): Բայց վերափոխված կերպով երկինք կհամբարձվեն բառացի իմաստով՝ 144000-ի կազմում (Մտ.24:29-31; 1Կոր.15:51,52; 2Թես.4:16,17):

Այն ժամին, երբ նրանք երկինք բարձրանան՝ կճեղքվի «Երուսաղեմ-Սոդոմը…» (Եհովայի ժողովրդի ղեկավարությունը կպառակտվի 2ՎՄ-ին կողմ և դեմ մասերի), և կհնչի 7-րդ փողը՝ հռչակելով 3րդ վայի սկիզբը Երկրի բնակիչների համար. Քրիստոսի թագադրումը Մոլորակի վրա և Արմագեդոնի նախապատրաստության փուլը (Հայտ.11:12-15; 1Թես.4:16,17; 1Կոր.15:51,52):

3րդ վայի (Արմագեդոն) սպասման հատվածում — մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի (Մտ.24:40, տես 7.3 վիդեոն): Նշենք, որ 2րդ վայի ժամանակաշրջանը դա 6րդ և 7րդ փողերի հնչման միջև ընկած շրջանն է (Հայտ.9:12,14-21 և Հայտ.11:14,15): Այդ փուլում ինչ-որ պատերազմ կլինի (այն կվերացնի մոլորակի բնակչության 1/3-ը, Հայտ.9:18) և կսպանվեն 2 մարգարեն (Հայտ.11:7,12,15):

Մոլորակի բնակչության 1/3-ի կործանումից հետո, որի մեջ մտնում է նաև 2ՎՄ-ի սպանությունը 2րդ վայի 6րդ փողի հատվածում՝ Երկրի վրա կմնա մարդկության 2/3-ը՝ տարված կռապաշտության և այլ մեղքերի մեջ (արդարներ  նրանց  մեջ  չկան, Հայտ.9:19-21): Բայց 2/3-ից ցանկացած մեկը — 2ՎՄ-ի երկինք համբարձվելու նշանից հետո — կարող է դարձի գալ Եհովային և Տիրոջով մահանալ մինչև Արմագեդոնը (Հայտ.11:12,13; 14:13): Նայենք սխեման.

Ահա, ըստ էության, Եհովայի վերջին մարգարեների նշանի նկարագիրը: Հիշեցնենք. այս երկուսը կլինեն 144000-ից վերջինները, ովքեր կընտրվեն երկնային գահերի համար և երկինք կհամբարձվեն տեսանելի կերպով՝ որպես Քրիստոսի երկրորդ գալստի ազդակ (Փեսան կգա և կտանի բոլոր իր «կույսերին»՝ 7րդ վերջին փողի հնչեցման ժամին, Գործ.1:11; Մտ.24:29-31):

ՎՄ-ի նկարագրի բոլոր նշանները պետք է իրար ագուցված լինեն՝ անկախ նրանից, թե ով և ինչպես է մեկնում «Աստծու ժողովուրդ», «Երուսաղեմ-Սոդոմ», «երկու գավիթներով տաճար» և այլ Հայտ.11 գլխի տերմիններ:

Իսկ հիմա հիշեցնենք, որ մոտենում է Հիսուս Քրիստոսի մահվան Հիշատակի Երեկոն (19 ապրիլի, 2019թ.): Հաջորդ հոլովակներում կքննարկենք Նոր Ուխտի Պասեքի նշանակությունը (1Կոր.5:7), նաև Հիսուս Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելու և անարժանորեն օգտվելու իմաստները:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 


 

КТО ТАКИЕ ОТСТУПНИКИ И КАК ИХ РАСПОЗНАТЬ?

Эта статья — адаптированный текстовый вариант видео 2.18 об отступниках.

Здесь поговорим о значении отступничества.  Так как точка зрения Общества Сторожевой Башни (ОСБ) на то, кто отступник, а кто нет – отличается от точки зрения Иеговы, многие наши братья и сёстры (свидетели Иеговы, сИ) не видят никакой разницы между теми, кто отступил от Иеговы и теми, кто отступил от ОСБ. А между тем — разница есть, и она — огромна.
Посмотрим, что об отступниках говорит ОСБ?

В публикациях ОСБ отступниками положено считать тех, кто отступил от ОСБ, а именно:
а) кто сам по каким-то причинам ушёл из организации (из собраний свидетелей Иеговы, сИ);
б) кто перестал соглашаться со всеми учениями ОСБ.
Но если посмотреть, что об отступничестве говорит Библия, то станет ясно, что «отступить» от ОСБ – не то же самое, что отступить от Иеговы.

Если не научиться отличать одно от другого – есть риск отвергнуть совсем не тех, кого следовало бы отвергать с точки зрения Иеговы. Самый яркий пример тому – Иисус Христос: в 1 в.н.э. правители народа Иеговы сами считали его отступником, и остальному народу навязывали это мнение (Мтф.16:21; 23:1-3; 27:20). Хотя он был послан Иеговой (Иоан.12:49).

То же самое предсказано и для последних пророков Иеговы: перед концом этого века правители народа Иеговы, управляющие собраниями от имени Иеговы,  — и сами их отвергнут, и остальной народ Иеговы будут подталкивать к этому (2Фес.2:2-4;Откр.11:2-10; см. видео 1.7 и 1.27 о значении «Иерусалима-Содома» и 2х последних пророках).
Как они это сделают?
Их методика действует уже сейчас:

насаждая через свои публикации искажённое значение понятия «отступник», ОСБ не только призывает всех сИ отвергать каждого соверующего, кто не согласен с какими-то  учениями ОСБ. Но и – запугивает сИ, сообщая, что если кто-то из них будет читать что-то, кроме материала сайта ОСБ – те станут отступниками от Иеговы (якобы прогневят Его и погибнут в Армагеддоне).

Но, кто желает всё же разобраться в том, чем точка зрения Иеговы об отступниках отличается от точки зрения ОСБ – смотрите видео дальше.

Итак, кто является отступником с точки зрения Иеговы? Смотрим, что сообщает об отступниках слово Бога, Библия.

Основные виды отступников отражены в Иер.3:13; 2Тим.2:18 и 1Тим.4:1, где сказано об отступниках, — как о тех из народа Иеговы, кто сначала служил Иегове и принимал Его заповеди, а позже — отступил от Него, от Его истины или от веры в Него. Рассмотрим отдельно,  что означает отступить 1) от Иеговы;
2) от истины и 3) от веры – и так узнаем, что об отступниках говорит Иегова через Библию.

Начнём с 1) что означает отступить от Иеговы? (Иер.3:13,14).
Самый простой пример этого вида отступничества – осознанно перестать исполнять заповеди Иеговы и поклоняться Ему. Например, год назад сИ Ваня поклонялся Иегове и жил по Его заповедям, а сегодня он решил жить во грехе и не раскаивается в этом (причина его решения не так важна, как сам факт его нежелания служить Иегове и исполнять Его заповеди).

Если мы видим, что Ваня сегодня перестал служить Иегове и больше не исполняет Его заповеди (ушёл в мир) – значит, Ваня с точки зрения Иеговы стал отступником и мы должны относиться к нему, как к отступнику. То есть, как и ко всем, кто согрешает, но не раскаивается в этом (1Кор.5:11; Мтф.18:15-17). Но есть примеры отступничества от Иеговы — и посложнее:

а) в В.З. отступниками от Иеговы были и те, кто поклонялся Ему и исполнял весь основной набор требований для поклонения. То есть, внешне они выглядели, как сИ (служителями Иеговы), но при этом –служили ещё и разным идолам: их сердце было разделено между Богом и другими ценностями (интерес к чему-то или кому-то был больше интереса к ценностям Бога, Иез.14:1-5; Мтф.23:16,17; Мрк 7:6-13; Ин.12:42;43).

Хотя они и сами считали себя сИ, и организация народа Иеговы древности их тоже считала сИ – в глазах Иеговы все они отступили от Него, осквернив себя служением идолам (Иез.14:1-5).
То же самое — и сегодня: если Ваня исполняет весь набор сИ (ходит на встречи, изучает публикации ОСБ; проповедует и т.д.), то и сам Ваня считает себя сИ, верным Иегове; и в ОСБ его считают сИ, верным Иегове.

А для Иеговы важно не только это, например:
если, исполняя набор сИ, ценить свою славу (своё положение в собрании) больше славы Бога (Ин.12:42;43); правила религии — ценить больше правил Иеговы, а традиции — больше благополучия людей (как в России, например: правила и традиции ОСБ для Р.С. значат больше безопасности сИ), то Иегова может это расценить как отступничество от Него (Мтф.23:4,16,17; Мрк.7:6-13; Лк.13:16). Почему?

Потому, что, если традиции «старцев» ставить выше интересов Иеговы, — это означает служить не Ему, а «старцам» и традициям, то есть — идолам (тому, чего Бог не требует). Например, в 1 в.н.э. соблюдение традиций о 7м дне для фарисеев было важнее благополучия людей, поэтому они запрещали исцелять в субботу (Иегова это не запрещал; Ис.58:13; Лк.13:15,16; Мтф.12:2,12; Ин.5:10).
То есть, традиция «старцев» о 7м дне стала их идолом

То же самое — и сегодня: например, если для Р.С. традиция по процедуре ведения встреч собраний значит больше безопасности сИ России (соблюдение пунктов встреч для них важнее благополучия людей); если материал ОСБ – важнее слова Бога (хотя у всех сИ в РФ есть Библии, Р.С. требует держаться за свой материал – и после его запрета), значит, Р.С и сИ служат традициям и материалам ОСБ (чего Бог от сИ  не требует,Де.17:2,3; 18:28; Рим.15:4). То есть – идолам. 

Ещё один вид отступления от Иеговы:
б) когда учитель уводит учеников за собой, а не к Иегове и Христу Его. Этот вид больше характерен для тех, кто обучает паству, по ходу – извлекая корысть и для себя (для пастырей народа Иеговы). О них говорил ап. Павел: все они – уводят овец от Иеговы, расхищая Его «стадо» (Де.20:17,29,30; 1Тим.6:5). Здесь тоже есть примеры простые и посложнее.

Простой и явный пример такого отступничества от Иеговы: если Ваня решил уйти из собрания и создать группу своих сторонников, одобряя и их уход из собраний сИ, то Ваня по меркам Библии – отступил от Иеговы (ищет своего, а не того, что угодно Иегове и Христу Его, Флп.2:21; Мтф.12:30).
А вот пример посложнее: скрытое отступничество от Иеговы:

Ваня не уходит из организации сИ; он – авторитетное лицо в народе Иеговы, но учит чему-то своему (простые сИ не могут учить своему, их сразу выгонят) — и так уводит сИ от Иеговы. Например, «старцы» народа Иеговы в 1 в., подменив заповеди Бога на свои, учили, что ради пожертвований Богу можно иногда пренебречь заботой о родителях (Марк.7:6-13).
А ап. Пётр, например, учил  искажению принципов Бога – своим примером:

во-первых, Пётр научил лицемерию и других, даже Варнава этим увлёкся (Гал.2:11-13). А во-вторых, если бы не вмешался ап. Павел, новички христиан из  язычников могли бы преткнуться на лицемерии Петра, и так — отошли бы от Иеговы. То есть, если наставники народа Иеговы учат не тому, что от них ожидает Бог, то они сами отступают от Него, и наставляемых в слове уводят от Него (вольно или невольно).

Переходим к 2) что означает отступить от истины? (2Тим.2:18). Как говорили в видео 2.17 истина или «образец здравого учения» – это набор неизменных фундаментальных Библейских учений о Творце, Его замыслах, Его сыне и т.д., согласующихся между собой и с Библией (2Тим.1:13). Поэтому «отступить от истины» означает – начать учить чему-то иному и ломать веру немощных в основы истины (сеять сомнения).

Например, в 1 в.н.э. апостолы Христа учили истине о воскресении мёртвых, говоря то же самое, чему учил Иисус: что воскресенье из мёртвых состоится в будущем веке, а не в этом. На это будущее воскресение из мёртвых все христиане и надеялись (Ин.6:40; Де.24:15; Евр.11:35). А Именей и Филлит со временем стали учить иначе, говоря, что воскресение уже было (началось давно, 2Тим.2:17).

В результате ломалась вера неопытных. Например,  слыша разное о вере в воскресение при невозможности проверить это учение — кто-то мог засомневаться в христианстве и уйти от Иеговы — в мир. А кто-то мог разувериться, что воскресение мёртвых связано лишь с жертвой Иисуса Христа. Это уводило их от истины о роли Христа и христианства. То есть, — от Иеговы.

То же самое может происходить и сегодня:
например, год назад Ваня, авторитетный брат у сИ, учил со сцены об Иегове и Его сыне — как о двух разных личностях. А сегодня он отступил от этой истины и учит, что Иегова – это Христос в виде Троицы, а и сами сИ – это секта (есть и такие из бывших сИ). Если он будет этому учить неопытных сИ, их вера может сломаться. Поэтому с Ваней следует поступить так же, как Павел поступил с Именеем ( 1Тим.1:20; 1Кор.5:11).

А если Ваня отвергает какие-то учения ОСБ, и доказывает, что они не согласуются с Библией — является ли он отступником? Не обязательно: Иисус, например, тоже отвергал некоторые абсурдные учения «ОСБ 1 века» — те предания «старцев» народа Иеговы в 1 в., что противоречили слову Бога (Марк.7:1-13). Но при этом он не был отступником от Иеговы.

Пример ап. Павла тоже доказывает, что разногласия по каким-то учениям не доказывают факт отступничества от истины. Для того, чтобы обвинить кого-то из сИ в отступничестве от истины, — Р.С. должен рассмотреть его вопросы – в свете слова Бога. Когда у Павла с иудеями возникли разногласия по учению об обрезании язычников, Р.С. 1 в. н.э. — так и сделал, и выяснил, что Павел — прав (Де.15 гл.).

Поэтому, если сегодня Ваня, служа Иегове, например, говорит со старейшинами об абсурдности каких-то Библейских учений ОСБ (например, о двойном приходе Христа или двойном роде помазанников) и просит обратиться в Р.С. современности  – с точки зрения Библии он не обязательно отступник: Р.С. должен так же рассмотреть его вопросы в свете Библии, как это делал Р.С.1 века — по отношению к ап.Павлу.

Переходим к 3) что означает отступить от веры?  (1Тим.4:1). Если говорить о вере в контексте слов Павла из 1Тим.4:1, то «отступить от веры» означает внимать обольстителям и учениям бесовским. То есть, почти то же самое, что и – отступить от истины, соблазнившись на какое-то другое учение о сущности Творца и Его замыслов, нежели об этом Иегова сообщает в Своём слове.

Пример этому апостол Павел приводит в Гал.1:6-9; 4:9-11: сначала христиане Галатии приняли тот образец вероисповедания о Христе (или истины — того, во что они поверили), о котором им говорил апостол. А со временем лжебратья смогли их переубедить, поощряя  возврат к закону Моисея и исполнению его традиций, отступив от христианской веры (они перестали верить в важность жертвы Христа).

Но у этого вида отступничества есть и ещё одна грань: как показывает пример древности, кто отступает от веры или доверия к Иегове, тот склонен вместо полного упования на Него – опираться на помощь мирских «организаций», словно от союзов и сотрудничества с ними будет больше пользы, чем от союза с Иеговой (Ис.30:1; Ос.10:4).

Договоры с соседними народами Израиля, которые заключались для защиты от нападения на Израиль, свидетельствовали о недостатке доверия к Иегове и нарушали союз верности Ему. Пророки описывают эти союзы как духовный блуд, например, с сынами Египта и Ассура (Иез.16:26,28; 23,7,8). Поэтому они тоже считались отступничеством от веры в Иегову (Иер.3:14).

Так же и сегодня – сотрудничать с мирскими организациями  (образно «заключать с ними союзы») для облегчения положения народа Иеговы, если это не допускается словом Иеговы (например, отстаивать свои интересы  в судах кесаря страны проживания — допустимо, Де. 25:11) – может расцениваться Иеговой как духовное «блудодеяние» и недоверие Ему (отступничество от веры, см. видео 4.19).

Итого по вопросу видео о значении отступничества от Иеговы, от истины и от веры:

1) следует учиться отличать отступничество от «преданий» ОСБ (несогласие с не Библейскими учениями ОСБ) —  и отступничество от Иеговы;
2) Следует знать Библейские характеристики отступников (чьё-то личное субъективное мнение не может быть основанием для обвинения кого-то из сИ — в отступничестве). Перечислим их:

основные характеристики отступников — с точки зрения Библии:
а)
они ломают веру в Иегову у неопытных и расхищают Его имение (вольно или невольно выводят сИ из собраний; разрушают их доверие к Иегове и Библии или – уводят за собой, а не к Иегове, уча своему, Де.20: 29,30; 2 Тим.2:16-18);

б) они искажают Библейские учения и используют паству в корыстных целях, эксплуатируя их желание служить Иегове (Флп.2:21; 1Тим.6:5);

в) они ценят свои традиции и правила – больше благополучия людей и ставят их выше требований Иеговы (служат своим идолам, 2Фес.2:2-4);

г) они равнодушны к трудностям народа Иеговы, возлагая на народ более тяжкие требования, чем на них возлагает Иегова (Мтф.23:1-4);

д) сталкиваясь с трудностями, они выказывают недоверие Иегове (обращаются за помощью к мирским организациям и заключают с ними «союзы» взаимовыгодного сотрудничества).

Если кто-то узнает себя в описании отступников — помните: Иегова ожидает, что вы к Нему вернётесь (Иер.3:14,22; Лк.15:11-24).
А если кто-то хочет ориентироваться в том, кто из не согласных в чём-то с ОСБ — отступил от Иеговы, а кто нет; и понимать, что во время гонений  от сИ требует Иегова, а что- ОСБ (что исполнять надо, а что необязательно), тот должен уметь отличать заповеди Бога от традиций ОСБ.
Но об этом поговорим в другой раз.

С любовью ко всем, ищущим истину в Библии.

Свидетели Иеговы «сайта Ящик ответов»

 

The man of lawlessness in Jehovah’s temple: Part 5 How one can become a member of the Governing Body of the Watchtower Bible and Tract Society.

Video in Russian . Here is an adapted version of the video in English 8.7

The answer to the question “How one can become a member of the Governing Body in our time” (GB) will close the cycle of videos about the man of lawlessness and will show why the GB deviates towards lawlessness despite the many sincere efforts for the Kingdom’s interest.

Since the Governing Body is the center of training God’s people in the whole world, the members of the Governing Body must be anointed, specifically called to the ministry of the Word of God (Ac.6:4).

He who is called upon by Jehovah to the ministry of the word hungers and thirsts for the truth and cannot sleep well unless that thirst is quenched (the spirit of God will not leave him in peace unless he finds the right interpretation of the Word of God, Mat. 5:6; Ac. 6:4; 2 Cor. 4:2).
Since problems are clearly discernible in the teachings of the Society, emanating from 1914 (examples shown below), and nobody in the Governing Body really cares about it (it is not “warping” them because of the trampling the truth) the question naturally arises: Are they called to the ministry of the Word there?

If there are none anointed in the Governing Body called to the ministry of the Word of God then deviation from truth is inevitable. Only holy spirit helps the anointed ones to be interpreters of the Word of God — to understand it correctly and instruct the disciples (1 John 2:20,27; 1 Cor.12:3).
But we are not in the first century today, there are no literal miracles (Ac.2:43; 19:11), therefore none of the anointed ones can confirm Jehovah’s calling to the ministry of the word. How, then, can one distinguish who is called by God and who is not?

One must be guided by spiritual «miracles.» Russell, for example, checked the 19th century Bible teachings and was horrified to find how distorted the fundamental teachings had become (he felt an acute need to seek the truth).

He was able to see in the Bible that Jehovah must be worshiped through Jesus Christ; he gave to the world the fundamentals of correct knowledge about Jehovah, His son, and the purpose for mankind. It is clear that it would be impossible without holy spirit. (The profit of the spiritual fruit of brother Russell exceeded his mistakes and the following is clearly noticeable: his spiritual heritage is still used by the Jehovah’s Witnesses.)

At the time of Russell’s associates, spiritual “miracles” were also observed; the facets of truth were updated (earthly JW appeared; the rejection of 1914 as the date of the end, the rejection of Christmas, neutrality, etc.), preaching the foundations of truth about Jehovah and the rapid growth of Jehovah’s people. As a result, Mic. 4.1, 2 came true (the prophecy about the restoration of Jehovah’s worship), which also confirms God’s callings of the anointed ones of the 20th century. (Their usefulness to the Kingdom’s work exceeded the mistakes they made.)

Similar today, spiritual “miracles” are expected from the Governing Body, or at least the correction of the obsolete teachings (if they really were called to the ministry of the word, they would explore the Bible and update the outdated teachings, 2 Peter 1:19-21). But what do we see? For example, if Jesus began to rule in 1914 then Russell’s associates would have caught the end of this system of things (Mat.24:34). But his generation died and the end did not come. What conclusion should the Governing Body have made? The 1914 teachings are wrong and must be corrected.

But instead of deepening biblical study and correcting the obvious 1914 teaching mistake, the Governing Body built on it an even more ridiculous “light”, deciding that if the coming of Christ in 1914 did not lead to the end of this system of things (as was expected at Russell’s time), this does NOT mean that the 1914 teaching was a mistake. It merely means that Jesus has to come back two times. (This is how a new “light” appeared about Christ coming back twice, in 1914 and before Armageddon Watchtower 07.15.2013.)

And if the anointed of 1914 did not see the end (as was expected during Russell’s time), the Governing Body decided not to change the teaching of the coming of Christ in 1914 but to add a second group of anointed Christians, effectively extending the length of the “generation” (this is how a new “light” appeared about two overlapping groups that make up “this generation” from Mat. 24:34, Watchtower 06.15.2010, page.5. Each new “light” is not a discovery of truth, but a political step). And here the question arose: “Who invents such a ridiculous new light?” Are there ministers of the Word of God within the Governing Body?

Today, it is plain to see that if there are ministers called by God within the Governing Body — for sure – they were not called to the ministry of the Word. But, for example, they were called to modernize the management of personnel, publishing, finance, construction, etc. (gifts differ, Romans 12:6-8). Undoubtedly, in the age of technological revolution it is also necessary to do this. But where is the main «modernization»? Why has the Governing Body stopped the development of the truth? Who is teaching Jehovah’s people today?

All the questions raised here prompted us to find out how one becomes a member of the Governing Body in our time, and who prepares spiritual food. As we already know, since 1992 spiritual food has been prepared by the JW with earthly hope (JW Proclaimers of God’s Kingdom page. 235). But, let’s say that educational articles are written by the members of the Governing Body and “earthly” JW are engaged in design work and prepare them for release. Let’s find out who serves in the Governing Body and compare that with the 1st century AD:

In the 1st century, Jehovah appointed the leaders into the Governing Body (Ac. chapter 2; 6:2, 4; chapter 15). He looked into the heart and called to the ministry of the Word the «vessels» suitable for this (1 Sam. 16:7; Ac. 6:2.4; 9:15). For example, fishermen wanted to know the truth, Mat. 24: 3, but the leaders didn’t. Therefore, God called fishermen. But today, one can become a member of the Governing Body only for service to the GB (those who defend and promote GB policy: The GB gets rid of “Pauls”, called by Jehovah to the ministry of the Word; watch video 8.7). How do we know this?

This is how the Watchtower Society explains the principle of getting into the Governing Body: ”While directors of a legal corporation are voted into office by its members, the Governing Body is not appointed by any man but is appointed by Jesus Christ” (Watchtower 04.15.2001, page 29).We decided to find out how this appointment takes place in reality, because it is clear that literally neither Jehovah nor Jesus appointed the members of the GB. Here is what we found out:

When asked by the royal commission in Sydney, G. Jackson said (watch that video starting from the 9 minute mark) that the new members of the Governing Body are appointed by the decision of the Governing Body (the GB chooses them as well as the elders, according to the scriptural qualifications and one’s track record, Watchtower 11.15.2014). At the time of the appointment into the Governing Body, one must have the appointee experience of the Watchtower Society and partake of the symbols (i.e. not Jesus appointing the members into the GB as the society teaches, but the imperfect GB members themselves).

Then we found out that the helpers to the GB in the committees are the “right hand” of the GB (since 1992, the helpers at the weekly meeting of the committee are the Jehovah’s Witnesses from among the “other sheep”, Watchtower October 2015, page 3). Since only special brothers can get into such committees (those who are ready to remain silent and close their eyes to any oddities in order to maintain their position in the Society, watch the video 8.7), it’s clear that only the best of the best «earthly» Jehovah’s Witnesses can become the helpers to the Governing Body; on the ability to turn a blind eye to everything.

In order to get into the Governing Body, one must first be promoted to the appointment as a helper to the GB in one of the committees (the “launch pad” to getting into the GB). Since 1992, the GB has appointed the «earthly» JW as helpers to the committees (Watchtower October 2015, page 3), so we decided to check whether or not these «earthly» helpers become members of the GB. When exploring the path of the new members into the GB (it’s good, they write about this in the Watchtower magazine), we saw this:

In 2000, four new members were added to the GB (Watchtower 01.01.2000, page 29) and we quote: “The new members, all anointed Christians, are Samuel F. Herd, M. Stephen Lett, Guy H. Pierce, and David H. Splane.” We checked whether or not they had been helpers to the GB in one of the committees since 1992 and later (that is when they began to appoint not the anointed ones but brothers with earthly hope) and this is what we saw in that same magazine:

Samuel Herd was serving as a helper to the Service Committee (from 1965 to 1997, he was in circuit and district work). Stephen Lett was a helper to the Teaching Committee (Since 1998, he has been a part of the United States Bethel family). Guy Pierce was serving as a helper to the Personnel Committee (he served as a circuit overseer from 1986 until 1997). David Splane — since 1998, he had been a helper to the Writing Committee.
This is how we saw that all the four new members of the GB were the “earthly” brothers when in 1997/1998 they were appointed as helpers to the GB. (Reminder: since 1992, the GB has appointed the «earthly» JW as their helpers [Watchtower October 2015, page 3.])

The same can be said about Brother Sanderson (Watchtower 07.15.2013). He served as a helper to the Service Committee of the Governing Body. This is how our thought was confirmed that, since 1992, brothers with earthly hope who were appointed as helpers to the GB become members of the GB. By the time of the appointment as a member of the GB they somehow become God’s anointed (after all, the members of the GB must be anointed). Below, we will demonstrate an approximate algorithm of getting into the GB of modern times:

Today, one can become a member of the GB not because he is chosen by God to the ministry of the Word but rather for the greater services and interests of the GB (the one who is rising to the top of a theocratic career, is better than others, turns a blind eye). If a JW ”earns” in the eyes of the GB to become a helper to them he will get a chance to partake of the symbols.

On the one hand, such an algorithm of getting into the GB can be understood:  members of the GB prepare a replacement for themselves for those JW whose devotion to the Society is verified. But on the other, with this approach the “fishermen” and the “Pauls” have no chance to become members of the GB (those who hunger for the knowledge of truth and devote all their free time to Bible study). Also, there will be no possibility to deepen the Bible study or to correct the mistakes. Why?

Because even if the Society selects the most loyal and honored candidate to the GB (the one who shows special devotion to the GB), it will not be able to give him holy spirit. Jehovah is the only one who can give it through Jesus Christ; the gift of calling to the ministry of the Word of God and instruct in His truth (Joh.16: 7,13; 1.Joh. 2:20,27). Where there is no holy spirit there is no wisdom, and deviation from the truth of God becomes inevitable.

Due to the fact that one can become a member of the GB only because of his track record (not by Jehovah’s calling), we believe that the crisis in instruction of the Jehovah’s Witnesses is becoming more noticeable.
For example, the arrests in the Russian Federation (brothers suffer not for Christ but for the short-sightedness of the GB). The hasty transfer of Kingdom Halls to foreigners; — in the Russian Federation it was recognized as fictitious donations (compare Heb. 10: 34; after all, the givers continue to use the property, but not the gifted);There is no flexibility in the conditions of the ban (with regards to the meetings, preaching).

There is a lack of finances. There is an outflow of the JW. In the teachings, instead of correcting the outdated interpretation of the brothers (they couldn’t discover a lot during their time), they lay a new understanding on top of the old understanding, but even more absurd (they patch old holes of teachings with patches with new holes, The example of it is a new “light” about two overlapping groups that make up “this generation” from Mat. 24:34).
What is the solution? This is the main point of the video (the detection of errors without a proposal for the correct way out does not bring any benefit to the Kingdom’s interests; James 1:22-25)..

There is only one answer: it is necessary to look for the anointed ones called by Jehovah to the ministry of the Word and to engage them to cooperate and work together with the GB or at least with the Writing Committee. They can be useful, even as remote assistants; they do not have to be invited to the GB or at Bethel of USA. Today it is possible to find them by the spiritual «miracles» they perform.

The anointed ones, called to the ministry of the Word of God, differ from the rest of the JW with their strong desire to “get to the bottom” of the essence of truth and have a deep understanding of the Bible and the behavior tactics. Not only will they not close their eyes to the mistakes in the teachings of the Society (the holy spirit will not allow them to, Ac. 17:11; 1 Th. 5:21), but they also consider themselves obliged to Jehovah to explain to the GB what is inconsistent with His Word and requires clarification (the example of Paul, Ac. chapter 15).

If they see that an elder is wrong about something they also cannot close their eyes to this and admonish him, according to Matthew 18:15 (the Society teaches that the shepherds must be obeyed even when in the wrong, but the holy spirit that the anointed have will not allow them to do so: Paul for example, could not tolerate the hypocrisy of Peter, Gal. 2:11-14). If they have a revelation in the Word of God (a new or clarified interpretation of some Scripture, 1 Cor.14:26-31), they inform the elders. But why?

So that revelations could reach the Governing Body. (Paul went to the Governing Body in the first century, while today it is possible to send the information through the Internet, Ac. chapter 15) Since it is natural for them to love people, they do not stir up other members of the congregation with their new revelations (they act through the elders). For the rest, they serve Jehovah, just like the rest of the JW. They must inform the elders that they are called by God to be ministers of the Word (Rom.1:1; Gal.2:7-9; 1Tim.2: 7; Ac.13:2).

The elders should not punish one for distrusting the Governing Body but to bring to the attention of the Governing Body the information about the presence of the anointed one within their congregation. The Governing Body should then consider what the minister of the word conveys and analyze it in the light of the Scripture (as a rule, it is impossible to object the interpretation of God’s anointed using the Bible; Luke 14.6; 20:26) and think of where, how, and when to apply it.

If the anointed one does not speak English, the Governing Body can read his material with a translator (there are such services in the GB). The GB should not be afraid that all 8 million Jehovah’s Witnesses will begin to throw the GB with revelations claiming that they are called by God to the ministry of the Word. Why not? Because to say so means to risk one’s life (because if a JW is not called, he risks his life to be rejected by God forever for lies and heresy). Those whom Jehovah calls to be ministers of the Word cannot be many.

For example, in the first century Jehovah only found 13 suitable people for the ministry of the Word in all of Judea (John 17:11,12, only four of them actively wrote teaching instructions  — Paul was not a member of the GB).  If the GB ceases to hold onto the uniqueness of their authority and will listen to the «Pauls» then this will benefit all of their work. But whoever believes that Jehovah calls to the ministry of the word only those who have a good track record of service to the society is wrong. Why?

Because 1) God does not look at the record of service, but into the heart (He sees who is fit for this ministry, 1 Sam 16:7, therefore in the first century He did not call honored workers of God’s people, but fishermen and persecutors of Christians, (Paul), which would be impossible for the GB).

And 2) The anointed ones are not interested in power, heights in a career, honor, or glory. They are only interested in the purity of God’s Word and conscience (2 Cor. 4:2; Tit. 2:7; 1 Pet. 3:16, and in this, too, is their distinctive feature).

The conclusion for this video is this: we have shown in general terms
a) the difference between the one called to the ministry of the word by Jehovah (the one who digs deep into the Bible and seeks truth) and the one who is called by the GB for services to the Society (who obediently follows all of the GB’s instructions).
b) How «earthly» JW, since 1992, have moved smoothly to the GB — from the “step” of a helper to the GB in one of the six committees. We will show what we learned in the following chart:

The most important question for Jehovah’s Witnesses is: how one should continue to serve Jehovah in his congregation, knowing that the man of lawlessness sits in the temple of God? (2 Thess. 2: 2-4). We will find out soon if God wills.

*************
Here is the video of the public hearings of the Royal Commission in Sydney. D. Jackson speaks about the appointment of the members of the GB, 9th minute  https://www.youtube.com/watch?v=erWV8YnTFto

ԿՈւՌՔԸ ԵՀՈՎԱՅԻ ՏԱՃԱՐՈՒՄ ԱՅՍՕՐ

Текст на армянском языке к  видео 1.11  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.12

Մարգարեություն Եհովայի տաճարի «գավիթների» (Աստծու ժողովրդի ժողովների) կուռքի մասին

7.11 հոլովակից հիշում ենք, որ Հայտ.11:1,2-ը ցույց է տալիս Եհովայի հոգևոր տաճարի կառուցվածքը՝ Արմագեդոնից առաջ. դա Աստծու ժողովրդի համաշխարհային ժողովն է՝ բաղկացած փոխաբերական ներքին և արտաքին «գավիթներից» (օծյալներից և ոչ օծյալներից): Այսօր հենց այս կերպ է կազմակերպված Եհովայի ժողովուրդը, և դա գաղտնիք չէ ոչ մեկի համար:

Եթե իրար հետ համեմատենք բառացի և հոգևոր տաճարի գավիթների (Եհովայի ժողովրդի ժողովների) Աստծու երկրպագուներին, ապա Հայտ.11:1,2-ի երկու գավիթների չափման պատկերը մոտավորապես այսպիսին կլինի.

Սա նշանակում է, որ Հիսուս Քրիստոսի երկրորդ գալստից առաջ իրերի դրությունը Եհովայի հոգևոր տաճարում՝ Նրա ժողովրդի համաշխարհային ժողովում — կլինի այսպիսին.

Եհովայի տաճարի «ներքին գավիթը» (օծյալները, հոգևոր «քահանայությունը») «կչափվի», իսկ «արտաքին գավիթը» (երկրային հույսի «ուրիշ ոչխարները») չի չափվի: Նախ պարզաբանենք, թե ինչ է նշանակում «ներքին գավիթի», այսինքն Եհովայի օծյալների չափումը:

 ներքին գավիթի չափումը
Ներքին գավիթի չափումը ըստ «Հայտն.- Ապոգեա» գրքի էջ 163, պ.8-ի՝ նշանակում է օծյալների գնահատականը՝ Աստծու արդարության նորմերին համապատասխանելու առումով: Սա համաձայն է Եզեկ.43:9,10-ին, ըստ որի Եհովայի «չափի» էտալոնով կարելի է համեմատել անցկացվող «չափագրումը» և տեսնել՝ համապատասխանո՞ւմ են արդյոք օծյալները Աստծու սրբության էտալոնին, թե ոչ:

Ինչո՞ւ է չափվում «ներքին գավիթը»: Այդ փուլի Եհովայի բոլոր օծյալների «չափման» շնորհիվ՝ Եհովան նրանց մեջ կհայտնաբերի հավատարիմներին. նրանց, որոնք պետք է լրացնեն 144000-ի առաջին հարության սուրբ մասնակիցների թվակազմը: Այդպես այս համակարգում կիրագործվի 144000 քահանաների հավաքագրման Եհովայի նպատակը՝ երկնային ճշմարիտ «տաճարի» համար (Հայտ.6:9-11; 14:1; 20:6):

144000 (սրբերի) օծյալ մնացորդը, որ կհայտնաբերվի բոլոր «չափվող» օծյալների միջից՝ այդ փուլում երկրի վրա կներկայացնի «սուրբ քաղաքը» — Հայտ.11:2-ի երկնային Երուսաղեմը:
Հիշեք «սուրբ քաղաքի» նշանակությունը այդ մարգարեության մեջ. հետագայում դա մեզ պետք կգա:

Այժմ պարզաբանենք այն ամենը, ինչ վերաբերում է Հայտ.11:2-ի «արտաքին գավիթին», որը չի չափվում. հիշեցնենք մարգարեության այդ հատվածը.
2 Իսկ արտաքին գավիթը թող և մի չափիր, որովհետև այն տրվել է հեթանոսներին. նրանք կկոխկռտեն սուրբ քաղաքը 42 ամիս (Հայտ.11:1,2):

 արտաքին գավիթը չի չափվում
Այժմ հարկ է պատասխանել 3 հարցի.
1) Ինչո՞ւ տաճարի արտաքին գավիթը չի չափվում:
2) Ի՞նչ է նշանակում «արտաքին գավիթը» տրվել է հեթանոսներին, եթե «արտաքին գավիթը»՝ դա Եհովայի երկրային հույսի ծառաներն են:
3) Ի՞նչ է նշանակում «արտաքին գավիթի հեթանոսները կկոխկռտեն սուրբ քաղաքը» (144000-ի օծյալ մնացորդին) 42 ամիս:

1) Ինչո՞ւ Եհովայի տաճարի արտաքին գավիթը չի չափվում: Որովհետև ներքին գավիթի օծյալների «չափման» պահին՝ «արտաքինում» իմաստ չկա որևէ մեկին «չափել»: Այդ «գավիթը» տրված է հեթանոսներին և առանց չափման էլ պարզ է, որ այդ պահին նրանց մեջ սրբեր չկան: Սրբության հասնելու համար Երկրի ապագա բնակիչները դեռ 1000 տարի պիտի ընթանան Հազարամյայում:

2) Ի՞նչ է նշանակում «արտաքին գավիթը» տրված է հեթանոսներին, եթե «արտաքին գավիթը»՝ դա Եհովայի երկրային հույսի ծառաներն են:
Որևէ մեկը գուցե մտածի. դա նշանակում է, որ երկրային հույսի Եհովայի վկաները փորձության համար կտրվեն Եհովայից օտարացած Երկրի բոլոր ազգերի (հեթանոսների) տիրապետությանը: Արդյո՞ք դա այդպես է:

Ոչ, դա այդպես չէ. եթե ազգերը դուրս գան Եհովայի ժողովրդի դեմ, ապա նախ և առաջ, նրանք դա չեն անի ընտրողաբար, որպեսզի փորձության ենթարկեն միայն «արտաքին գավիթը»՝ ստուգելով, թե իրենց կողմից ճնշվող վկան իրո՞ք երկրային հույսի Եհովայի ծառա է: Որ եթե պատահաբար պարզվի երկնային հույսի ծառա է՝ բաց թողնեն նրան:

Երկրորդ, այդ ժամանակահատվածում Եհովայի ժողովուրդը սփռված է ամբողջ Երկրով, իսկ իրավական և սոցիալական իրադրությունը բոլոր երկրներում տարբեր է: Օրինակ ԱՄՆ-ի և եվրոպական երկրների բառացի «հեթանոսները» թշնամաբար չեն վերաբերվում Եհովայի վկաներին և չեն ճնշում նրանց:

Կնշանակի «արտաքին գավիթը կտրվի հեթանոսներին» արտահայտությունը — ՉԻ ենթադրում՝ օծյալներին բացառած՝ երկրային հույսի բոլոր Եհովայի վկաների բառացի «հանձնումը» — բառացի հեթանոսների «գազազած ձեռքն» ու նրանց տիրապետությանը:
Հապա ի՞նչ է նշանակում:

«Արտաքին գավիթը կտրվի հեթանոսներին» արտահայտությունը նշանակում է, որ Եհովայի ժողովրդի ժողովի «արտաքին գավիթի» հոգևոր տարածքը կզբաղեցնեն ինչ-որ «հեթանոսներ»:
Որտեղի՞ց նրանք կհայտնվեն Եհովայի  երկրպագության  մեջ, եթե «արտաքին գավիթում» Եհովային երկրպագում են Նրա երկրային  հույսի  ծառաները:

Մտաբերենք հեթանոսության գլխավոր առանձնահատկությունը. հեթանոսը՝ դա կռապաշտն է: Տալ Եհովայի տաճարի «արտաքին գավիթը» «հեթանոսներին»՝ դա նույնն է թե «արտաքին գավիթը» տալ կռապաշտներին: Այսինքն, Եհովայի երկրպագության մեջ այդ փուլում Եհովայի տաճարի «արտաքին գավիթի» հոգևոր տարածքը զբաղեցրած կլինեն կռապաշտները:

Որտեղի՞ց նրանք կհայտնվեն: Հիշենք Եհովայի տաճարի մասին 2Թես.2:2-4-ի մարգարեությունը. աշխարհի վերջից և Քրիստոսի երկրորդ գալստից առաջ՝ Եհովայի ժողովրդին կկառավարի ոմն անօրեն: Նա կգրավի Եհովայի «տեղը», կներկայացնի իրեն Եհովայի տեղը, կխոսի Եհովայի անունից և իրեն կվերապահի Եհովայի փառքը (կռապաշտություն ներմուծող «գերագույն հեթանոսը»):

Արդյունքում ամբողջ դրսի գավիթը (Եհովայի երկրային հույսի ծառաները՝ ներառյալ ժողովների ղեկավարները)՝ ստրկամտությամբ և կույր ֆանատիկ հնազանդությամբ՝ կենթարկվի Եհովայի տեղը իրեն ներկայացնող Կառավարչին ավելի, քան Անձամբ Եհովային և Նրա խոսքին, ինչը նրանց կվերածի կռապաշտների: Ահա այդպես «արտաքին գավիթը կտրվի հեթանոսներին» (Հայտ.11:2):

Սա արդեն այսօր նկատելի բան է Եհովայի ժողովրդի մեջ: Օրինակ, «ուրիշ ոչխարների» աչքին Դիտ.Ընկ.-թյան հրատարակությունները ավելի ծանրակշիռ են Եհովայի խոսքի Ս.Գրքից: Այդպիսով դրանք կուռք են դարձել «արտաքին գավիթի» ծառաների մեծամասնության համար՝ գցելով Աստվածաշնչի վարկը: Դիտ.Ընկ.-թյան ուսմունքի ցանկացած «նոր շող» (նույնիսկ եթե այն ժամանակ առ ժամանակ փոփոխվում է)` նրանց կողմից ընդունվում է որպես լույս Եհովայից:

Իսկ «Իմաստուն Ծառա» արտահայտությունը՝ ազդում է մոգականորեն. Եհովային հավատարմության չափանիշ՝ այսօր ծառայում է հավատարմությունը «Ծառային» և նրա գրականությանը: «Ծառայի» հրատարակություններից ինչ-որ բանի հետ անհամաձայն լինելը — հավասարեցվում է Եհովայի հետ համաձայն չլինելուն և Նրան ուրանալուն: Սա էլ հենց նշանակում է, որ տաճարի «արտաքին գավիթում» Եհովային են ծառայում «հեթանոս»-կռապաշտները: 2) հարցի պատասխանը տրված է:

Մնաց պատասխանել վերջին հարցին.
3)Ի՞նչ է նշանակում «արտաքին գավիթի հեթանոսները կկոխկռտեն սուրբ քաղաքը 42 ամիս» արտահայտությունը:

Սրա մեջ ներդնենք մեզ արդեն հայտնի իմաստները. նրանք (Եհովայի տաճարի «արտաքին գավիթի» հեթանոս-կռապաշտները) կկոխկռտեն «սուրբ քաղաքը» (Քրիստոսի ապագա իշխանակիցների հավատարիմ օծյալ մնացորդին) 42 ամիս (Հայտ.11:2):

Ինչպե՞ս «արտաքին գավիթի հեթանոսները կկոխկռտեն սուրբ քաղաքը» Հենց այդպես. Քրիստոսի ապագա իշխանակիցներին Նրա ժողովրդի ժողովներում կնեղեն ոչ թե օտարներ, այլ Եհովայի տաճարի «արտաքին գավիթի» ծառայողները: Այսինքն յուրայինները՝ երկրային հույսի Եհովայի ծառաների թվից: Բայց ինչպե՞ս է դա հնարավոր:

Որպեսզի արտաքին գավիթի կռապաշտները (երկրային հույսի Եհովայի ծառաները) կարողանան կոխկռտել 144000-ի հավատարիմ օծյալ մնացորդին (սուրբ քաղաքը)՝ նրանք ամենաքիչը ժողովներում ինչ-որ լիազորություններ պետք է ունենան, այլապես Եհովայի ժողովրդի ժողովներում օծյաալների ճնշումը անհնարին կլինի:

Եվ ուրեմն, Աստծու վերջին առաքյալներին պետք է «կոխկռտի» Եհովայի ժողովրդի երկրային հույսի ղեկավարությունը (արտաքին գավիթի կառավարիչները): Իսկ դա նշանակում է, որ Քրիստոսի ապագա իշխանակիցներից («սուրբ քաղաքի» ներկայացուցիչներից) ոչ ոք ժամանակի այդ փուլում Եհովայի ժողովրդի ժողովներում չի ունենալու պաշտոնական և ոչ մի լիազորություն:

Որտեղի՞ց Եհովայի ժողովրդի երկրային հույսի ղեկավարությունը լիազորություն կստանա օծյալներին կոխկռտելու: Շնորհիվ այդ ժամանակի «Ծառայի» հրատարակությունների և նրա հրահանգների. դրանք կազմված կլինեն այնպես, որ օծյալներից խլվեն ի վերուստ իրենց տրված Գրությունները մեկնաբանելու և «Ծառայի» ուսմունքները վերլուծելու իրավունքը (1Հով.2:20,27; 4:1; Գրծ.17:11; Մաղ.2:7):

Մի շարք ամսագրեր (օրինակ, Դիտ.15.07.2013 և 15.03.2015թ.) «հավատարիմ ծառայի», քնած կույսերի մասին իրենց նոր լույսով՝ ամրացրին Դիտ.Ընկ.-ության «Ծառայի» դերը որպես Գրությունների միակ մոնոպոլ մեկնաբանի, «գցելով» Եհովայի մնացած բոլոր օծյալներին մինչև Աստծու խոսքը ճիշտ հասկանալու ոչ ունակների աստիճան: Այսինքն, «սուրբ» քաղաքը կոխկրտելու հիմքը դրված էր:

Այս Դիտարանները օծյալներին հավասարեցրին ոչ օծյալներին, ասես սուրբ ոգին՝ Եհովայից Քրիստոսի ապագա իշխանակիցներին տրված — ոչինչ է: Որոշիչ դարձավ «Ծառային» օրինապահ երկրային հույսի երեցների խոսքը: Իսկ օծյալների խոսքն ու մեկնումները թույլատրվեց լիովին անտեսել և վտարել նրանց ժողովից՝ եթե նրանք չհամաձայնեն Դիտ.Ընկերության «Ծառայի» կարծիքին:

Արդյունքում Եհովայի ժողովրդի մեջ «երկրային» ամեն մի իշխանավոր (ժողովում ամեն «կարգի» ղեկավար), հիմարացված անօրենի կեղծ մեծարումից (2Թես.2:10,11) և ծրագրելով նոր աշխարհում իշխան լինել՝ կարող է շատ հանգիստ և մաքուր խղճով ճնշել Քրիստոսի ապագա իշխանակիցներին և նույնիսկ վտարել ժողովից:

Իսկ ժողովի մնացած «երկրային» անդամները կարող են արհամարհել հարցեր բարձրացնող օծյալներին և ժողովի երեցների հրահանգով՝ օտարաբար վերաբերվել նրանց՝ որպես հավատուրացների: Ահա այսպես Եհովայի պաշտամունքի «արտաքին գավիթը»՝ հագեցած Ընկերության «Ծառայի» երկրպագուներով («հեթանոս»-կռապաշտներով) — կկոխկռտի «սուրբ քաղաքը»: 3) հարցի պատասխանը տրված է:

Պատկերացրեք, որ Իսրայելի քաղաքների երեցները արգելում են քահանաներին քահանայություն կատարել և հալածում են նրանց: Անհեթեթ է, չէ՞: Իսկ Դիտ.Ընկերության «Ծառան», առանձնացնելով իրեն մնացած օծյալներից անհասանելիության «ցանկապատով»՝ այդպիսի հրահանգներ է տվել իր երեցներին (հմմտ.Գրծ.15:1-4):

Ամփոփենք Հայտ.11:1,2-ը սխեմայով.

Կարո՞ղ էր այս մարգարեությունը կատարվել 1914-1918 թվերին («Հայտն.-Ապոգեան», էջ 162, պ.7): Ոչ, քանի որ այն ժամանակ Եհովայի պաշտամունքում «արտաքին գավիթը» չկար (Եհովայի երկրային հույսի ծառաներ), այնպես որ «հեթանոսներին» տալու բան չկար:

Ինչի՞ն կհանգեցնի Եհովայի օծյալներին նեղելը: Նրան, որ նրանց համար այդ դժվարին փուլում՝ Եհովան կհայտնաբերի Հայտ.11:3-6-ի Իր հավատարիմ օծյալներին և նրանց կուղարկի որպես վերջին երկու մարգարե և երկու ձիթենիներ:
Այդ մասին մանրամասն՝ հաջորդ հոլովակում:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Եհովայի հոգևոր տաճարի նշանակությունը

Текст на армянском языке к  видео 1.9  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.11

Եբր.9:11-15-ի տեքստը՝ «Քրիստոսը, ապագա օրհնությունների Քահանայապետը եկավ ավելի մեծ ու կատարյալ խորանով, որն անձեռակերտ է…» — ցույց է տալիս, որ Եհովայի հոգևոր «Տաճարը»՝ դա Եհովայի պաշտամունքի մի նոր միջոց է Նոր Ուխտի դարաշրջանում: Նրանում Քահանայապետը՝ հարություն առած Հիսուս Քրիստոսն է:

Աստծու «հոգևոր Տուն/Տաճար» արտահայտությունը՝ դա պատկերավոր հասկացություն է, ինչպես «հոգևոր սուրը» (1Պետ.2:5; Եփ.6:17): Ըմբռնելով բառացի սրի և բառացի Տաճարի իմաստները՝ կարող ենք հասկանալ նաև նրանց իմաստները հոգևոր առումով:

Օրինակ, «հոգևոր սուրը» — դա քրիստոնյաների փոխաբերական «զենքն» է, Աստծու խոսքը, որով Աստծու «զինվորները» այս դարում «մարտնչում» են Եհովայի ճշմարտության և արդարության հաղթանակի համար՝ սկսած այն պահից մինչ ի մահ, երբ Աստված նրանց ծառայության է կանչում (2Կոր.6:7; Հայտ.20:4):

Նույնը և «Տաճարը». եթե պարզենք Հին Ուխտի դարաշրջանի Երուսաղեմի բառացի Տաճար/խորանի նշանակությունը, ապա կարելի կլինի և պարզել Նոր Ուխտի (Ն.Ու.) դարաշրջանի Եհովայի հոգևոր «Տաճարի» նշանակությունը:

Աստվածաշունչը հայտնում է, որ Ն.Ու.-ի «Տաճարը» — ի տարբերություն Հ.Ու.-ի ձեռակերտ խորանի — անձեռակերտ կառույց է (Եբր.9:11): Ուստի անիմաստ է Եհովայի հոգևոր Տաճարը որոնել այսպես կոչված բառացի «Տաճարե» շինություններում՝ մարդու ձեռքով կառուցված (Գրծ.17:24):

Որպեսզի հասկանանք, թե ինչու Նոր Ուխտի դարաշրջանում այլևս չեն գործում ձեռակերտ «տաճարները»՝ պետք է հիշենք բառացի Տաճարի ծագման, այնուհետև Եհովայի կողմից նրա մերժման պատմությունը: Դիմենք պատմությանը:

Հ.Ու.-ի բառացի Տաճարը (նույն ինքը՝ խորանը, սրբությունը) — խորհրդանշում էր Եհովայի բնակության «Տունը». կառուցման և խորանի սրբացման օրից սկսած՝ Նա գտնվում էր այնտեղ, հայտնվում Իր օծյալներին (քահանաներին) և բացատրում Իր պահանջները (Ել.25:8; 34:26ա; 29:42բ,43): Իսկ քահանաները այն բացատրում էին մնացյալ ժողովրդին, ոչ օծյալներին (Մաղաք.2:7):

Տաճար/խորանը բաղկացած էր 2 գավիթից. ներքին (քահանաների համար) և արտաքին (երկրային շնորհի ժողովրդի համար, Եզեկ.10:3,5; 44:17,19): Ուստի, Հ.Ու.-ի երկրպագության կառույցը — դա Եհովայի ժողովուրդն է՝ բաղկացած օծյալ քահանաներից, ովքեր ծառայում էին տաճարի ներքին գավիթում, և քահանաներից ուսուցանվող ոչ օծյալ մնացյալ ժողովրդից, ովքեր երկրպագում էին Աստծուն արտաքին գավիթում: Տես սխեման.

Խորանը — դա՝ ամենայն անմաքուրից հեռու Եհովայի՝ երկնային «բնակավայրի» փոքրիկ «մակետն» է: Այն շինվել էր խստորեն ըստ այն օրինակի, որ տրվել էր Մովսեսին Սինայում (Եբր.8:5): Ավետյաց երկրում խորանի փոխարեն Երուսաղեմում կառուցվեց Տաճարը: Աստված Ինքն ընտրեց այդ քաղաքն Իր համար և «բնակվեց» հենց միակ այդ — և ոչ մեկ այլ ուրիշ — տաճարի «Սրբության-Սրբոցում» (3Թագ.11:36; Սաղ.132:13):

Երուսաղեմի տաճարը ևս 2 գավիթներից էր և նույն 3 ֆունկցիան էր կատարում. ա) Եհովայի «բնակության» վայրն էր, բ) Նրան մատուցվող ճշմարիտ երկրպագության շինությունն էր, և գ) սուրբ ոգու աղբյուրն էր՝ Իսրայելի ողջ համայնքի համար, հետևաբար՝ և Եհովայի մասին ճշգրիտ գիտելիքի, արդարության և ճիշտ պաշտամունքի վայրը (դա կարող էին իմանալ նաև ուրիշ ազգերը, ովքեր գային Երուսաղեմ, Զաք.8:3; Մաղ.2:5-7; Գրծ.8:27):

Հիսուս Քրիստոսի աշխարհ գալուց մի քանի հարյուր տարի առաջ՝ Եհովայի ժողովրդի համատարած հավատուրացության պատճառով — Տաճարը Բաբելոնի արքա Նոբուգոդոնոսորի կողմից ավերվեց, Երուսաղեմը կրակի մատնվեց, իսկ հրեաները գերության քշվեցին (Դան.9:25; 2Տրգ.36:14-19):

Բայց Պարսից Կյուրոսի հրամանով Եհովայի բարեհաճությամբ՝ Երուսաղեմի տաճարը վերակառուցվեց, իսկ պաշտամունքը վերականգնվեց դպիր Եզրասի, գավառապետեր Նեեմիայի և Զորաբաբելի, և քահանայապետ Հեսուի ջանքերով (գիրք Եզրաս, Նեեմիա; Զաք.3:6;4:9): Պաշտամունքի համար այդ տաճարն էին գնում Հիսուսը և իր ծնողները (Ղուկ.2:41,42):

Երբ 30 տարեկանում Հիսուսը մկրտվեց և սկսեց իր հատուկ Մեսիական ծառայությունը Եհովային՝ բախվեց տաճարի քահանաների և օրենսգետների հակառակությանը: Արդյունքում Հիսուսը մարգարեացավ, որ Երուսաղեմի Տաճարից քարը քարի վրա չի մնա (ինչը և տեսնում ենք ցայսօր), և որ Եհովան կլքի այդ Տաճարը մեկընդմիշտ (Մտ.23:38; 24:1,2):

Քրիստոսի մահվան պահին Տաճարի Սրբության-Սրբոցի մուտքի վարագույրը երկնային ուժից պատռվեց: Այդպես Եհովան ցույց տվեց, որ լքեց Իր երկրային «բնակավայրը», որ Իր համար այլևս Տաճարի կառույցը ոչ մի նշանակություն չունի. Աստծուն մոտենալու ուղին այժմ ուրիշ էր, ո՛չ Երուսաղեմի Տաճարի միջոցով (առավել ևս՝ ոչ ինչ-որ ուրիշ «տաճարների»), այլ Քրիստոսի քավիչ զոհի ընդունման միջոցով (Մտ.27:51; Եբր.10:19-22):

Բայց քանի դեռ Երուսաղեմի Տաճարը կանգուն էր (հնարավոր է վարագույրը փոխել կամ կարել էին) — սովորույթի ուժով դեռ այնտեղ էին գնում հրեաները և որոշ քրիստոնյա հրեաներ (Գրծ.21:19-26): Դա շարունակվեց մինչև մ.թ.70թ.-ը, մինչև որ հռոմեացիները ավերեցին Երուսաղեմի Տաճարը և թալանեցին այն:

Այդպես Եհովան ցույց տվեց, որ Հ.Ու.-ի պաշտամունքի համար գնալու տեղ և կարիք այլևս չկա: Ձեռակերտ Տաճարի դարաշրջանը մեկընդմիշտ ավարտված էր, իսկ Նոր Ուխտի էրայում բոլորից սպասվում է ոգով և ճշմարտությամբ պաշտամունք՝ նոր կառույցում, այսինքն Եհովայի հոգևոր «Տաճարում», որտեղ Աստված և Իր Քրիստոսը կբնակվեն Իրեն երկրպագել կամեցող մարդկանց միջև՝ ուր էլ նրանք լինեն: (Գրծ.17:24; Հով.4:23; Հռ.10:4; Հով.14:23; Մտ.18:20):

Այդպես Նոր Ուխտի էրան դուրս գցեց Հին Ուխտը և իր տեղը գրավեց մարդկության պատմության մեջ: Ուստի Նոր Ուխտում գործում է միայն Եհովայի հոգևոր անձեռակերտ Տաճարը՝ իր ոգեղեն Քահանայապետով. հարություն առած և երկինք հառնած Հիսուս Քրիստոսով (Մրկ.14:58; Եբր.9:11; Գրծ.17:24):

Հիսուսը՝ Եհովայի նոր հոգևոր «Տաճարի» «հիմքի» «անկյունաքարն է» (1Պետ.2:7): Իսկ ինքը՝ այդ նոր հոգևոր «Տաճարի» «կառույցը» սկսեց ձևավորվել հոգևոր կենդանի «քարերից», Ն.Ու.-ի օծյալներից, ովքեր «կրում» էին սուրբ ոգին և կառուցվում ամուր հիմքի՝ Քահանայապետ Քրիստոսի վրա (1Պետ.2:4,5; 1Կոր.3:11):

Նրանք բոլորը միասին դարձան Եհովայի նոր անձեռակերտ «Տաճարը» (Եբր.9:11): Այն անվանում են նաև «Եկեղեցի», ժողով, Քրիստոսի «Մարմին» (1Տիմ.3:15; Կող.1:24; Եբր.10:25): Այս «Տաճարը» ևս ունի 2 գավիթ և 3 ֆունկցիա, ինչպես Հ.Ու.-ի տաճարում էր: «Ներքին» գավիթում ծառայում են օծյալները (հոգևոր «քահանայությունը»), արտաքինում՝ երկրային հույսի Եհովայի վկաները, տես «Դիտարան», 01.09. 2006, էջ 25, պբ. 12,14,15.

Իսկ իր ֆունկցիաներով «հոգևոր տաճարը»՝ դա ա) Եհովայի «բնակության» վայրն է, բ) Նրա ճշմարիտ երկրպագության կառույցը և գ) սուրբ ոգու, ուստիև ճշգրիտ գիտելիքների աղբյուրը (1հով.2:20,27):

Առաքյալների մահից հետո՝ ժամանակի ընթացքում այս նոր «Տաճար» ներխուժեց հավատուրացությունը՝ շուրջ 16 դար (325թվի Նիկիական ժողովից մինչև 20րդ դար, Գրծ.20:29,30; Ամոս 8:11,12; տես 7.4 վիդեոն): Արդյունքում, կեղծ երկրպագության և Աստվածաշնչի ազատ ձեռքբերման բացակայության պատճառով Երկրի վրա 16 դար անհնար դարձավ Եհովայի ճշմարտությունն իմանալ:

Շուրջ 16 դար Եհովայի ճշմարիտ հոգևոր «Տաճարից» մնաց միայն Քահանայապետ Հիսուս Քրիստոսը և առանձին այն օծյալները, որոնք կանչվեցին տարբեր հանձնարարականներով (օրինակ, լատիներենից Աստվածաշնչի թարգմանության կամ նրա տարածման համար, և այլն): Բայց նրանք բոլորը դաժանորեն հալածվեցին կեղծ կրոնի ինկվիզիցիայի կողմից:

Բայց այս աշխարհի վերջին օրերում (մ.թ.20րդ դարում) Եհովայի պաշտամունքի հոգևոր «Տունը» նորից վեր հառնեց և բոլոր ազգերը հորդեցին դեպի այն (Միք.4:1; Ես.2:2): Աստված հոգաց, որ այն վերականգնվի և լայնարձակ դառնա նրա «տարածքը». վերջին օրերում Նրա երկրպագությունը կազմակերպված է Հ.Ու.-ի կերպով՝ Ն.Ու.-ի օծյալ «քահանայությանը» հոժար կամքով միանում են ոչ օծյալները երկրի բոլոր ժողովուրդներից:

Արդյունքում ձևավորված է Եհովայի ծառաների համաշխարհային ժողով՝ բաղկացած օծյալներից և ոչ օծյալներից (ներքին և արտաքին հոգևոր գավիթներ, Հայտ.11:1,2): Այս «Տաճարում» ուսումնասիրում են Աստծու խոսքը, Աստվածաշունչը, սովորում են ճիշտ վարվել և Քրիստոսի օրինակով՝ քարոզել Եհովայի թագավորության մասին ողջ երկրով մեկ (Ղկ.4:43; Մտ.24:14; 28:19,20):

Մեր օրերում Աստծու Ն.Ու-ի «հոգևոր Տաճարը» (Եկեղեցին, Քրիստոսի Մարմինը, Եհովայի ժողովրդի ժողովը, 1Տիմ.3:15; Եփ.5:25; Կող.1:24) — կազմված է 2 հոգևոր գավիթներից (օծյալներից և երկրային գառներից): Դա ա) թե՛ Եհովայի «բնակության հասցեն» է, բ) թե՛ Նրան ճիշտ պաշտամունք մատուցելու կառույցը, գ) թե՛ սուրբ ոգու աղբյուրը:

2Կոր.6:16-ի տեքստը պարզ ցույց է տալիս Ն.Ու.-ի Եհովայի ժողովրդի ժողովի՝ հոգևոր «Տաճարի» բովանդակային նշանակությունը.
«Ես կբնակվեմ նրանց մեջ, Ես կապրեմ նրանց հետ, Ես նրանց Աստվածը կլինեմ, և նրանք՝ Իմ ժողովուրդը»: (2Կոր.6:16, Ուրախ Լուր; Ղևտ.26:11,12):

Այսինքն, որտեղ որ հավաքվում է Եհովայի ժողովուրդը (լինի սրահ կամ դաշտ)` այնտեղ էլ ա)«բնակվում է Եհովան», այնտեղ էլ բ) ճշմարիտ երկրպագություն է մատուցվում Նրան, այնտեղ էլ գ) սուրբ ոգու աղբյուրն է, և հետևաբար՝ ճշգրիտ գիտություն Աստծու և Նրա նպատակների մասին:

Բազմազգ ժողովների տեսքով Եհովայի ժողովուրդը՝ Եհովայի հոգևոր «Տաճարը»՝ բաղկացած օծյալներից և ոչ օծյալներից (ինչպես հնում բառացի տաճարում էր) — կգործի մինչև այս համակարգի ավարտը: Այս ժողովներից էլ կսկսվի Եհովայի դատաստանը (2Թես.2:2-4; 1Պետ.4:17; Հայտ.1:20; 2 և 3 գլուխներ): Մենք հավատում և սպասում ենք սրան:

Ըստ Հայտ.11:1,2-ի կանխասացության, իրերի այս համակարգի ավարտից առաջ, ժամանակակից հոգևոր տաճարը՝ երկու հոգևոր «գավիթներից» կազմված Եհովայի ժողովուրդը — պետք է չափվի: Ի՞նչ է սա նշանակում՝ կիմանանք հաջորդիվ:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail

Часть 2: ЧТО БУДЕТ С ВЕРОИСПОВЕДАНИЕМ СВИДЕТЕЛЕЙ ИЕГОВЫ, ЕСЛИ ИЗ ИХ УЧЕНИЙ УБРАТЬ 1914г.?

Эта статья   — текстовый вариант видео 2.17

В 1й части статьи о «поезде» свидетелей Иеговы (сИ) мы говорили о том, что, если есть желание «приехать» в Царство Бога, то имеет смысл сесть в «поезд» организации сИ – несмотря на её недостатки. Почему? Потому, что её «поезд» везёт к Творцу в правильном направлении.

А если мы едем в «поезде», где отвергают Иегову или Христа Его – в Царство Бога нас вряд ли пропустят (Мтф.7:21-23; Ин.3:16; 17:3).

Поскольку основой правильного пути являются правильно проложенные «рельсы» — основы Библейской истины, — у тех, кто видит ошибочность учения о воцарении Христа в 1914 году (ошибки в определении 1914г. покажем позже в видео 3.17) – возникают сомнения в правильности пути «поезда» сИ, а также —  естественный вопрос:

если в поклонении Иегове с самого начала искажена основа направления — учение о воцарении Христа в 1914 г. – как же этот «поезд» приедет в Царство Бога?
Узнаем об этом, выяснив ответы на 2 вопроса:

1) относится ли  учение о 1914 г. – к ОСНОВАМ Библейской истины? и 2) что будет с вероисповеданием сИ, если из их учений убрать учение о 1914г?

Начнём с вопроса 1):
1) относится ли  учение о 1914 г. – к ОСНОВАМ Библейской истины?

Хотя это учение  весьма популярно, сразу ответим — нет, не относится. Почему? Основы — это незыблемая фундаментальная база Библейской истины, состоящая из вероучений, согласованных со словом Бога и между собой (нет в них неувязок или слабых логических мест и нет здравых аргументов, чтобы их опровергнуть).

В Библии ОСНОВЫ названы «образцом здравого учения» (2Тим.1:13). Это – набор Библейских учений, помогающий правильно поклоняться Творцу и формироваться в новую личность (духовно расти, благодаря правильному пониманию смысла жизни и происходящего, Еф.4:22-24). Основы истины непоколебимы, неизменны и не нуждаются в замене, оно и понятно: если фундамент здания заменять, то рушится всё здание.

Всё остальное в учениях, что устаревает и со временем нуждается в доработке и исправлении – это «пристройки» к фундаменту, создаваемые по разным причинам, — например, из желания подробнее пояснить какие-то грани слова Бога; улучшить дисциплину народа, повысить качество служения Богу и т.д. Пример «пристроек» Иисус показал на преданиях человеческих старцев 1 века н.э. (Марк 7:3,8)

Возможно, они вводились для пользы, но со временем – исказили слово Бога, стали запутанными и требовали от народа Иеговы даже больше, чем требовал Сам Иегова (Мтф.23:4; Марк 7:3-13). То же самое и сегодня: всё из учений сИ, что ясно изложено, неизменно, согласуется между собой и с Библией – это ОСНОВЫ. А то, что имеет неувязки, замутнено и изменялось – это «предания старцев» ОСБ. .

Если в вероисповедании народа Иеговы научиться отличать «фундамент» от «пристроек» (Библейские учения от человческих) – будет проще воспринимать частые изменения в учениях ОСБ и не претыкаться на этом.
Как это сделать – покажем на примере учения о 1914г., которое многие ошибочно принимают за основу вероучений сИ.

Заглянем в историю 1914 г.: этот год тянется от основателя ОСБ — Ч.Рассела. Сначала с адвентистом Н.Барбором он считал, что Иисус Христос невидимо вернулся в 1874г (кн. «сИ-возвещатели», стр.47, аб.3). Они связали возвращение Христа со сном царя Вавилона из Дан.4:29 (что делали и другие их современники) и позже решили, что Иисус Христос воцарится в 1914 г. (кн. «сИ-возвещатели», стр.134, 135).
Что это означало?

Ожидалось, что в 1914 г. Иисус Христос воцарится и явится за «невестой»; Рассел с группой соратников уйдут на небо; наступит конец этого века в Армагеддоне, а на Земле воскреснут Авраам и верные сИ древности, чтобы быть князьями на Земле (кн. «сИ- возвещатели», стр.138).

Интересно, что сама очерёдность этих событий – истинна, так как согласуется с Библией, покажем:

воцарение Христа произойдёт при 7й трубе; затем Иисус заберёт на небо 144000, после чего проведёт Армагеддон (Откр.11:15-18; Мтф.24:29-31; 1Фес.4:16,17; 1Кор.15:52). А после этого начнётся воскресение Авраама и остальных, кому обещана жизнь на Земле. То есть, события Ч.Рассел расставил по Писанию. Лишь 1914 год был найден ошибочно, смотрим события на схеме:

Как обнаружилась ошибка? Прошёл 1914 г., а на небо никто не ушёл, Армагеддон не наступил и Авраам не воскрес. Стало ясно, что учение о 1914 г. надо править  (с датой — промах). Но саму дату 1914 г. править не стали, лишь сдвинули дату Армагеддона и воскресение Авраама на 1925 г. (считали 70 юбилейных лет, «Миллионы ныне живущих никогда не умрут», 1920 г. изд., с. 88-90. «Золотой Век», 16 марта 1921, с. 381).

Прошёл и 1925г., и снова — ничего, и снова — правят. И так его правят уже 100лет, до сего дня: по Библии «род сей» должен застать воцарение Христа и Арм-н (Мтф.24:29-34). Но поколение 1914 г. вымерло, а Арм-на – нет. Пришлось современному Р.С. ввести «двойной род» (см. видео 3.9, СБ 15.06.10, стр.5). По ходу пришлось вводить и 2 прихода Христа (в 1914 г. Иисус пришёл, как Царь. А перед Арм-ном — как Судья, СБ 15.07.2013. 1 ст., абз.11).

Отсюда — простой вывод: так как учение о 1914 г. и  о том, что с ним связано, постоянно изменяется, снося старые «пристройки» и обрастая новыми — оно никак не может быть ОСНОВОЙ Библейской истины. Точно так же можно анализировать и остальные учения сИ: если какое-то учение периодически видоизменяется, значит – это пока что «предание человеческое» (учение ОСБ, а не Библейское).

А если при исследовании слова Бога оно доведено до максимума согласованности с Библией и другими учениями – значит, его можно причислить к основам Библейской истины (Пр.4:18).  Теперь кратко покажем, что из учений сИ на сегодня можно считать ОСНОВОЙ Библейской истины (Библейские тексты не приводим, их можно прочесть в пособиях сИ для изучения Библии):

Напомним, почему эти учения можно отнести к ОСНОВАМ Библейской истины?

1) Это — ясные учения, согласованы с Библией и между собой; 2) они не устаревают, их не надо исправлять и невозможно опровергнуть;
3) они дают правильное представление о смысле жизни и происходящем в этом мире;
4) они дают всё, что необходимо для правильного поклонения Творцу; для духовного роста и достижения спасения в Его Царстве

Переходим к вопросу 2): что будет с вероисповеданием сИ, если из их учений убрать учение о 1914г?
Приведём наглядный пример: что останется, если снести этажи здания? Останется фундамент. Так и с вероучениями: если снести все «этажи преданий ОСБ», останется основа Библейской истины, на которой устоит вера каждого служителя Иеговы (Мтф.7:24-26).

Поэтому, если из учений сИ убрать пристроенный к фундаменту первый (самый нижний) «этаж» учения о воцарении Христа в 1914 г., то разрушатся лишь те учения, которые опираются на 1914 г. и построены над ним сверху, а фундамент останется.

Итак, если убрать первый «этаж» учения о 1914 г., то все ошибочные учения, построенные на нём,  разрушатся и отпадут. А основы Библейской истины  выйдут на главное место, где им и положено быть. Посмотрим тот минимум учений, который отпадёт:

А что останется? Останется весь вышеперечисленный фундамент.

Кто-то может переживать о том, что разрушится и образец благой вести о Царстве Бога и о последних днях этой системы вещей. Ничуть: о Царстве Бога в последнее время ОСБ говорит как об устройстве, где будет небесное правительство и земные подданные (см. ролик ОСБ о Царстве Бога).

Мы перестанем говорить лишь о том, что Царство Бога уже установлено с 1914 г. А суть вести останется: небесное правительство поможет воссоздать на Земле райские условия и приведёт земных подданных Царства Бога к совершенству (Евр.11:40). То же самое – и с последними днями: доказать, что  в 20 веке наступили последние дни для этой системы вещей — можно и без 1914 г.:

это подтверждается фактами (восстановлено поклонение Иегове, идёт всемирная проповедь о Царстве Бога, деградация нравов, условия жизни — всё хуже), что предсказано для последних дней века сего (Мих.4:1,2; Мтф.24 гл.; 2Тим.3:1-5). Так как всё это уже видим – значит, век сей уже вступил в фазу последних дней. Сколько длятся последние дни? (наполнения меры греха общества и чаши терпения Бога). Их срок может быть и 120 (до потопа), и даже 400 лет (аморреям, Быт.6:3; 15:13,16; Иер.15:6).

А кто же тогда Р.С.? Р.С.- это раб-управляющий в Доме Бога (над народом Иеговы, а не верный раб с 1919 г.), продолжающий дело раба Ч.Рассела по восстановлению поклонения Иегове — с 20 века. Р.С. должен стараться быть верным, чтобы, когда Иисус явится за 144000, им оказаться достойными небесных престолов (Мтф.24:29-31, Лк.12:42). Но, какими они окажутся (верными или нет) – определит  Иисус, когда явится (1Пет.1:7; 2Тим.2:12). Всё просто и ясно.

Итого по вопросу видео: учение о 1914 г. не является основой Библейской истины в вероисповедании народа Иеговы. Поэтому, если его изъять из обращения – образец благой вести и Библейской истины о воцарении Христа (что произойдёт в будущем, см. видео 1.49) лишь засияет ярче, так как очистится от ошибок «преданий старцев» современности, нагромождённых на учение о 1914г.

Конечно же, для достижения спасения недостаточно всего лишь сесть в «поезд» сИ и убрать 1914 г., это понятно: даже находясь в «поезде» сИ, можно стать непригодным для Царства Бога, например, заразившись «вирусом» идолопоклонства (см. видео 1.11) и других проблем несовершенства (Евр.10:26,27; видео 1.50). Но если сесть не в тот «поезд», то шансов попасть в мир Бога ещё меньше.

Поэтому, кто ещё не имеет «билет» на «поезд» сИ и «маску от вирусов» — приобретайте (см.видео 2.14); кто на подножке «поезда» (исключён, но продолжает служить Иегове) — не спрыгивайте (на пороге Дома Бога – лучше, чем жить в шатрах мира дьявола, Пс.83:11). Верность Иегове никогда не была массовой, но отаток верных сИ всегда сохранялся (Евр. 11гл.)  Сохранится он и перед Арм-ном (Ис.10:22; Рим.11:4, будут те сИ, кто умрёт в Господе и воскреснет в Миллениуме, видео 1.46).

Помните: правильное направление к истинному Богу указывают только одни «рельсы»: это – следы Иисуса Христа к Иегове (Ин.20:17; 1Пет. 2:21). Тесны они и узок путь, ведущий в вечную жизнь (Мт.7:13,14). Но до тех пор, пока с «поезда» сИ звучит весть о будущем Царстве Иеговы – ещё есть возможность отыскать его и попасть в райскую вечность. Чего и себе и всем, дорогие, желаем!

 

Часть1: КУДА ТЕБЯ ВЕЗЁТ ТВОЙ ДУХОВНЫЙ «ПОЕЗД»?

Эта статья — текстовый вариант видео 2.16 .

Жизнь христиан – это жизненный путь, формирующий  личность верующего в соответствии с выбранным вероисповеданием. Как поезда, движущиеся в разных направлениях, привозят пассажиров в разные пункты назначения, — так и разные виды христианства могут привезти верующих к разным итогам: кто-то «приедет» к истинному Богу, Творцу мироздания, а кто-то — нет, так как не будет одобрен Христом Его (Мтф.7:21-23).

Не секрет, что у всех христианских религий есть недостатки. Поэтому многим христианам из разных конфессий, а также тем, кто ушёл из собраний свидетелей Иеговы, — непонятно, почему же мы (сИ сайта «Ящик ответов«) остаёмся свидетелями Иеговы (сИ), если видим недостатки О.С.Б.? И правда, какая, казалось бы, разница, где служить Богу, если везде есть ошибки, лжеучения, странности, перегибы, недочёты и т.д.?

Эта статья поможет тем сИ, чья вера пошатнулась, убедиться в том, что, несмотря на недостатки О.С.Б., — желая поклоняться Богу в собраниях сИ, они сделали правильный выбор.
А остальным верующим — поможет поразмышлять над сущностью своего вероисповедания и проанализировать, на тот ли «поезд» они сели, если на самом деле хотят «приехать» к Творцу мироздания. Итак, проверяем:

Чтобы не было обид и возмущений со стороны отвергающих поклонение Иегове — сразу ответим на вопрос: почему мы считаем, что только поклонение Иегове соответствует Библии? Если читать Синод. Библию, то имя Бога — Иегова — есть в самом начале, см. Быт.22:14; Исх.3:14; 15:3; 34:5; Ос.12:5.

Кто не верит — проверьте по своим Библиям, если они выпущены до 2000 г. Почему до 2000?

В России, начиная с 2000г., из Библий удаляется имя «Иегова» якобы из-за ошибочного произношения (см. юбил. издание Библии, Синодальный перевод, предисловие от издателя, предпоследний абз.), цитата: «Там, где в оригинале В.З. для обозначения имени Бога стоит сочетание букв JHWH, ошибочно прочитываемое как «Иегова», в предлагаемом издании син. перевода, согласно Септуагинте и текстам Нового Завета, стоит «Господь»».

То есть, до 2000г. по Син. Библии признавалось, что Бог с именем «Иегова» является Творцом мироздания и Богом Авраама. Пообещав Аврааму привести Христа Своего от его рода через Иакова/Израиля — Иегова исполнил это обещание (Быт.28:1-4, 13,14; Гал.3:16). Сам Авраам и его потомки поклонялись Иегове, считая, что Он — один. Ему же поклонялся и Иисус Христос (Мтф.4:10; Ин.20:17).

Поэтому неудивительно, что мы тоже считаем Бога и Отца Иисуса Христа — истинным Богом, а поклонение Ему — правильным: ведь сам Иисус сказал, что именно его Бог и Отец является Богом и Отцом для всех его последователей, то есть, христиан (Ин.20:17).
Имя этого Бога — «Иегова» — заложено на иврите в имени Иисуса — «Иего-Шуа» («от Иеговы -спасение», см. видео 1.1), что словом «Господь» — заменить при всём желании не получится.

А теперь вопрос 1) Почему сегодня не следует ожидать безупречности от поклонения Творцу?
Если вспомнить, что все потомки Адама — народ грешный и лишенный славы Божией (Рим.3:23; 5:12), то ожидать безупречной организации истинного поклонения Творцу — просто не мудро. Достаточно вспомнить древнюю организацию народа Иеговы, руководимую самим Творцом — чтобы понять простую истину:

в этом веке несовершенства невозможно организовать безупречное поклонение — даже при условии, что Организатором служения будет сам Творец. Пример Израиля это доказывает: хотя им управлял Сам Иегова, здесь ошибались и помазанные священники, избранные для разъяснения Его слова (Малах.2:4-7), и цари, обязанные читать закон Бога и слушать священников (Втор.17:14,18,19; 2Пар.26:16-20). Рассмотрим примеры.

а) Ошибки священников. Аарон сделал по желанию народа золотого тельца, хотя запрет создавать кумиров был ясно озвучен накануне (Исх.20:4; 32:1-4); не понял, что части жертвы за грех надо есть на святом месте, хотя это подробно объяснили ему (Лев.10:12-18); Моисей неправильно высек воду из скалы для народа — хотя был научен Богом, как пользоваться Его силой (Пс.105:32,33; Чис.20:9-13).

Надав и Авиуд принесли пред Богом огонь чуждый, хотя перед этим Иегова через Моисея подробно разъяснил порядок каждения Ему (Лев.10:1).

б) ошибки царей: даже те цари, кто в целом правильно служил Иегове —  и чужим богам на высотах кадили (3Цар.22:43, 4Цар.12:3). Плюс — неправильно отмечали Пасху (2Прлп.30:1,5,26) и даже на многие годы утеряли книгу закона Моисея (4Цар.22:8,11).

И во времена самого мудрого царя Израиля — Соломона — истинное поклонение было далеко не идеальным (3Цар.3:2,3). Да и сам Соломон стал идолопоклонником (3Цар.11:4). А к 1 веку н.э. (к первому пришествию Христа) истинное поклонение Иегове было замутнено человеческими «преданиями старцев», искажающими слово Бога и сущность исполнения воли Иеговы в некоторых вопросах (Марк.7:1-13).

Но что из этого? Считал ли Иегова поклонение в Иудее ложным? Нет: оно лишь не было безупречным, но истинным, тем не менее, было: этот народ был единственным хранителем основ правильных знаний о Творце и Его требованиях к людям (Моисеев закон и скрижали,  Пс.147:8,9). Так было до тех пор, пока на смену В.З. не пришёл Н.З., введённый в действие после смерти Иисуса Христа (Рим.10:4; Гал.3:24)

С этого времени иудаизм, отвергающий Христа, как и множество других религий, отвергающих Иегову, указывает неправильное направление к Творцу. Почему?

С момента смерти Христа путь к Иегове лежит не только через поклонение Ему, как Творцу мироздания. Но и — через признание Его сына, Иисуса Христа, посланного Им для спасения всего человечества (Пс.2:11,12; Ис.29:22; Ис.43:1; Ин.3:16; 17:3; 1Ин.4:14).

То есть, если Богу поклоняться по Библии, то надо поклоняться Иегове и идти по следам Его сына (1Петра 2:21). Что имеем в итоге? Народ Творца в В.З. славился не безупречным служением, поведеним и пониманием глубин слова Бога, а лишь тем, что только он был держателем правильных и неизменных основ знаний о Творце и Его требованиях к людям (чего не было ни у никаких других народов, Пс.147:8,9).

Так и сегодня: народ Творца и правильное поклонение Ему — там, где поклоняются Иегове через Иисуса Христа и имеют хотя бы основы правильных Библейских знаний о Нём, Его замысле и требованиях к людям. И найти этот народ несложно (Ин.20:17, если поклоняются не Иегове и не признают Христа Его – есть риск «уехать» не к Творцу). Так как сегодня Иегове поклоняются только сИ — мы и «едем в поезде» сИ (другой «поезд» не едет к Богу и Отцу Иисуса Христа).

Однако, как уже говорили, многие справедливо отмечают, что точно так же (через несовершенство века сего) можно защищать любые религии, считающие себя христианскими. Почему же тогда их следует считать неправильными, а сИ – правильной религией? Ведь и у сИ есть множество недочётов в богослужении и духовных учениях? Узнаем из ответа на 2й вопрос:

2) Почему при недостатках во всех христианских религиях — к сИ следует относиться как к истинному поклонению, а  к остальным — как к ложному?
Бесспорно, правы те, кто считает, что к сИ можно предъявить так же много претензий, как и к остальным христианским организациям: и руководство, бывает, ошибается, и недостатки в учениях, и сами сИ — далеко не безупречны.  Но есть одно крупное «НО»:

недостатки недостаткам — рознь. Вернёмся к примеру с поездами: все христианские конфессии, указывающие путь к Богу через наставление по Библии, сравнимы с поездами разных направлений. НО!!! Одно дело – пороки поездов, машинистов и попутчиков (когда цель – доехать домой, то не так уж и важно, какие дела «крутят» по ходу машинисты, насколько красиво наше купе и порядочны наши попутчики: мы думаем лишь о главном — попасть домой).

И совсем другое дело — ошибочность направлений: если наш дом находится, к примеру, в Париже, а мы сели в поезд на Казань, то домой мы на нём точно не попадём. И в этом случае, даже если поезд  комфортабелен, машинисты  добросовестны и попутчики безупречны – это не имеет никакого значения, ведь если мы сели не в тот поезд, то уедем совсем не туда, куда нам надо.

То же самое — и в поклонении Творцу: если мы желаем попасть к Творцу и в конечном итоге «приехать» в Его вечное Царство, то должны «сесть», образно говоря, только в тот «поезд», который движется по направлении к Нему,- не взирая на недостатки самого «поезда», «машинистов» и «пассажиров», с которыми нам в этом веке приходится «ехать» к Иегове и Христу Его .

Опыт древности показывает, что не все религии «везут» к истинному Богу (как принято считать в этом мире), а только одна: истинная. Например, в древности для желающих поклоняться истинному Богу нужно было приехать конкретно к иудеям в Иерусалим: только в храме этого народа можно было узнать правильное направление к Творцу и получить Его одобрение.

Все остальные виды поклонения, сколько бы их ни было, даже приблизительно похожие (как, например, в Самарии, бывшем Сев.Израиле, где были хорошо знакомы с пятью книгами Моисея и признавали Иегову Творцом) — не показывали правильное направление к Богу и легко могли сбить с пути каждого, кто желал прийти к Нему. Об этом предупреждал и Иисус Христос (Ин.4:9, 21,22; Матф.7:21-23; 24:24).

То же самое происходит и сегодня: желающий поклоняться истинному Богу — Иегове, может двигаться в правильном направлении к Нему и к своему спасению от смерти — только в случае, если найдёт общество Его народа и получит представление о правильном направлении. Но что определяет правильное направление к Богу, какие «рельсы»?

Как узнали из 1) — это неизменные основы правильных Библейских учений. Сегодня — это те духовные учения, которые соответствуют содержимому всей Библии. Они показывают, что конкретно нужно делать и в каком направлении духовно развиваться, чтобы в итоге стать праведным; получить одобрение Творца; попасть в Его будущий райский «дом» и обрести жизнь вечную. Это и есть – правильный путь к Богу.

К чему могут привести неправильные основы учений? Примеры:
а) если нас научат, что Творец — это жестокий Бог, держащий всех в страхе наказания грешников в огненном аду – то у человека сформируются неправильные мотивы угождения Ему: боязнь быть наказанным за непослушание. Такие люди не нужны Творцу в Его вечном Царстве. Почему?

Их во всей вечности придётся контролировать: если отвлечься, отвернуться или отменить наказание за непослушание — то им уже нечего бояться, и не будет никаких гарантий, что они останутся  послушными и не нарушат гармонии бытия в миропорядке Творца. В таком варианте Бог никогда не сможет отдыхать в субботнем покое.

Правильный же мотив — это любовь к Творцу и  праведности. Кто внутренне стремится жить праведно, тот будет поступать праведно вне всяких законов и независимо от того, наблюдают за ними или нет (Гал.5:22,23). Такие верующие — надёжны для Иеговы в вечности, ибо только при них Он сможет воистину отдыхать, не беспокоясь о том, что кто-то, где-то и когда-то снова нарушит гармонию Его законов бытия.

б) Если неправильно разъяснить принцип прощения грехов (например, что грех можно отмолить через служителя Церкви, заплатив за молитву, заказав службу, внеся крупные пожертвования на храм или ежемесячно отдавая десятину с доходов), то человек может разрешить себе иногда согрешать и перестанет бороться с грехом в надежде «откупаться» за грехи после каждого согрешения, чем, в итоге, наведёт на себя гнев Бога (Ис.1:11-15)

А правильное разъяснение принципа прощения грехов благодаря искуплению Христову и личным усилиям в том, чтобы совсем перестать согрешать с целью никогда не огорчать своего небесного Отца и Христа Его, погибшего за нас — поможет христианину развиться в плод святого духа, победить грех и достичь спасения от греха и смерти (1Кор.9:24-27; Гал.5:22,23; Откр.1:7; 21:3,4).

в) Если нас  научат почитать изображения Иисуса Христа или изображения так называемых святых, что неправильно, то мы рискуем навлечь на себя гнев Иеговы: Он запретил даже ДЕЛАТЬ изображения кумиров, представляющих мужчину или женщину — не то, что их почитать (Втор.4:15-19).

А если при этом нам скажут, что почтение изображения Иисуса Христа опирается на Пс.2:12, где написано: Почтите Сына, чтобы Он не прогневался, и чтобы вам не погибнуть в пути [вашем], ибо гнев Его возгорится вскоре. Блаженны все, уповающие на Него — и мы поверим в это, то на нас Вышние могут прогневаться за то, что мы сами совсем не вникаем в смысл этого места Писания  (Де.17:11)

Ведь Он говорит не о почитании изображений Иисуса, а о его принятии, как посланника Иеговы. То есть, любое неправильное толкование слова Бога, Его принципов и сущности исполнения Его воли неизбежно приведёт к неправильному формированию сущности верующего человека, что негативно скажется на его отношениях с Всевышним и отдалит от Него.

Это примерно то же самое, как если машинисту поезда неправильно разъяснят смысл его работы, научат нажимать не на те «кнопки» при запуске двигателя и проявлять послушание не владельцу поезда, а тому, кто заинтересован в нанесении ущерба пассажирам (2Кор.2:11). Ясно, что такого горе-«работника» непременно прогонят прочь (Зах.11:17; Матф.18:6).

Иисус показал принцип отвержения всех, кто считает, что служит Богу правильно, но по факту таковым не является — на примере тех, кто признаёт Иисуса Христа и совершает, как думает, множество добрых дел его именем, исцеляя и чудеса показывая. Но в глазах самого Иисуса — окажется злодеем лишь потому, что неправильно исполнял волю Отца его, Бога Иеговы, (а то и вовсе её не исполнял, Мтф.7:21-23).

Но и здесь кто-то может справедливо возразить, что, дескать, Общество свидетелей Иеговы практически с самого начала дало неправильное направление, например, в учении о воцарении Христа в 1914 г. и до сих пор иногда изменяет толкование некоторых учений, подгоняя под 1914 г.  Почему же тогда мы должны считать, что сИ — это правильное направление?

Ответим и на этот вопрос во второй части статьи о духовном «поезде» сИ.
С любовью ко всем, кто ценит Библию и считает её словом Творца мироздания: пришлашаем вас в «поезд народа Иеговы»
Свидетели Иеговы сайта «Ящик ответов»

 

 

«Երուսաղեմ, մարգարեներին կոտորող» («Երուսաղեմ-Սոդոմ», Մտ.23:37):

Текст на армянском языке к   видео 1.7 на русском яз.
Это видео на армянском — см. видео 7.10

«Երուսաղեմ, մարգարեներին սպանող և քարկոծող: Քանի՜ անգամ ես ցանկացա հավաքել քո երեխաներին, ինչպես հավն է հավաքում իր ձագերին իր թևերի տակ: Բայց դուք չուզեցիք» (Մտ.23:37):
Ո՞ւմ էր դառնագին այս ափսոսանքով դիմում Հիսուս Քրիստոսը:
Պարզ է, որ քարից ու փայտից կառուցված բառացի քաղաք Երուսաղեմը չէր կարող նրա ձայնը լսել:
Այդպես վշտագին Հիսուսը դիմում էր 1-ին դարի Եհովայի ժողովրդի Երուսաղեմում ապրող տարբեր «աստիճանի» կառավարիչներին: Նա խոր ցավ էր ապրում նրանց սրտերի անզգամության համար (Մրկ.3:1-5):

Ավելի վաղ Հիսուսն ասել էր. «անհնար է որևէ մարգարե Երուսաղեմից ԴՈՒՐՍ մահվան մատնվի» (Ղկ.13:33):
Դա նշանակում էր, որ Եհովայի ժողովրդի ղեկավարությունը — բոլոր ժամանակներում՝ կապ ուներ Եհովայի մարգարեների սպանության հետ (Մտ.23:35; 2Տրգ.36:14-16):
Ինչպե՞ս:
Նայենք պատմությունը:

Եհովային հավատարիմ Երուսաղեմը հնում ներկայացնում էին.
ա) տաճարում ծառայող օծյալ հավատարիմ քահանաները (Եհովայի պատգամաբերները, Մաղ.2:4-7),
բ) հավատարիմ օծյալ թագավորները, ովքեր օգնում էին Եհովայի ժողովրդի կրթության կազմակերպմանը և պետության ու ժողովրդի գործերը արդարությամբ դատում (2Տրգ.17:7-9; 19:6,7),
գ) տոհմերի գլխավորներն ու իշխանները (Թվ.36:1):
Բայց հետզհետե Եհովային հավատարիմ մայրաքաղաքը դառնում էր հոգևոր «պոռնիկ» — ասես, թե նա Գլուխ-ամուսին չունենար (Ես.1:21,23; Եր.5:1-5):
Կռապաշտության պատճառով՝ Երուսաղեմը դադարում էր արդար դատաստանի և Եհովայի արդարության քաղաքը լինելուց (Ես.59:4,14,15; Եզ.6:1-6; 2Տրգ.28:1-4):
Դրա համար Աստված «փչացած Երուսաղեմի» ղեկավարներին ու մարգարեներին կոչեց — «Սոդոմ» (Ես.1:10; 3:9; Եր.23:14):

Թեպետ Աստծու ճշմարիտ պաշտամունքի բոլոր արարողակարգերը մանրամասնորեն ու ջանադրաբար կատարվում էին «Երուսաղեմ-Սոդոմի» բոլոր ղեկավարների կողմից — Եհովան այլևս չէր ընդունում նրանց ջանքերը. նրանք ուղղվելու կարիք ունեին, այլապես պատիժ էր սպառնում ոչ միայն ղեկավարներին, այլ նաև Իսրայելի ողջ ժողովրդին, որ նրանց մեղքով դարձել էին «Գոմորական» (Ես.1:10-18; Եր.23:14):

Ուստի Աստված Իր մարգարեներին ուղարկում էր «Երուսաղեմ-Սոդոմ»՝ Իր ժողովրդի փչացած ղեկավարների մոտ:
Երեմիան, օրինակ, պիտի կանգներ Երուսաղեմի դարպասների մոտ և Երուսաղեմի թագավորներին ու բնակիչներին ողջամտության կոչեր (Եր.17:19,20):
Սոփոնիան ուղարկված էր խելքի բերելու քահանաներին, իշխաններին և մարգարեներին՝ խոսելով նրանց մասին որպես պիղծ «Երուսաղեմի» (Սոփ.3:1-5):

«Երուսաղեմ-Սոդոմը» պետք է մաքրեր իր սիրտը չարից (Եր.4:4,14). բոլոր ժամանակներում Եհովայի ժողովրդի հոգևոր բարօրությունը ուղղակիորեն կախված էր ղեկավարների հոգևոր վիճակից: Արդար ղեկավարների օրոք՝ ժողովուրդն էլ ընթանում էր արդար ճանապարհով, իսկ անարդարների օրոք՝ ողջ ժողովուրդը ևս ներքաշվում էր ղեկավարի մեղքերի մեջ (Առ.29:2,12; Ժող.10:16,17):

Բայց ուղղվելու փոխարեն՝ «Երուսաղեմ-Սոդոմը» հալածում կամ սպանում էր Եհովայի մարգարեներին (2Տրգ.24:17-21; Մտ.23:35):
Ինչո՞ւ էր ուղղման կոչի արձագանքը այդքան հակառակ: Մարգարեների խոսքերը տհաճ և «անհարմար էին». հարկ էր դառնում կյանքի սովորական դրվածքը փոխել և ջանալ ուղղվել, իսկ ղեկավարները չէին ցանկանում դա անել (Ես.30:9-11; Եր.7:25,26; 6:10):

Ուստի «Երուսաղեմ-Սոդոմին» ավելի ձեռնտու էր ոչնչացնել Աստծու մարգարեներին և փակել նրանց բերանը, քան խելքի գալ, ուղղվել և կյանքի արդար ապրելակերպին վերադառնալ:

Արդյունքում, ուղղվել չկամեցող «Երուսաղեմը» պատժվեց Եհովայից. քաղաքը և տաճարը այրվեցին, իսկ բնակիչները սպանվեցին կամ գերեվարվեցին Բաբելոն (2Տրգ.14-19):

Նույնն էր պարագան նաև Հիսուս Քրիստոսի օրերում: Երևութապես «Երուսաղեմը» ջանադրաբար և նույնիսկ բծախնդրորեն կատարում էր Եհովայի պաշտամունքի բոլոր պատվիրանները, սակայն Եհովայի ժողովրդի ղեկավարները նորից տարվել էին սեփական բարօրությամբ ավելի, քան, օրինակ, Եհովայի ժողովրդին գթալու և ողորմած լինելու ցանկությամբ (Մտ.23:23; Հով.12:43):

Թեպետ ընդհանուր առմամբ Եհովայի ժողովուրդը կրթվում էր Աստծու ճշմարտության հիմքով (Մտ.23:2,3), — Եհովայի ժողովրդի ուսուցիչները, հանուն սեփական հարմարության՝ Աստծու որոշ պատվիրաններ փոխարինել էին իրենց «ավանդույթներով», (Մրկ.7:6-12):
Երուսաղեմի դատավորները դատապարտում էին անմեղներին, բաց թողնում մեղավորներին և դրդում ժողովրդին հակառակ գնալ Աստծու ճշմարտությանը (Գրծ.7:51-54; Հով.9:22; Մտ.12:7; 27:20):

Դրա համար Հիսուսը ևս գնում էր Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների մոտ, որպեսզի գտնի և փրկի կորսվածը: Եվ հաստատ գիտեր, որ չհաշված մի քանիսին — Աստծուց հեռացած Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների այդ սերունդը կսպանի իրեն այնպե՛ս, ինչպես նրանց նախորդները սպանել էին մյուս մարգարեներին (Մտ.16:21;18:11;Ղկ.11:47-54;23:50,51;13:31;Հվ.3:1,2):

Ղեկավարների նման «հակառակությունը» Եհովան այս անգամ ևս հաշվի էր առել. բոլոր ժամանակներում Իր ժողովրդի մեջ հետզհետե, բայց անպայմանորեն իշխանության էր գալիս «չար և շնացող սերունդը»:
Այդ «սերունդը» մշտապես հարմար «տեղավորվում» էր ճշմարտության մեջ, օգտագործում իր դիրքը, Եհովայի ժողովրդին և ճշմարտությունը՝ ի օգուտ իր շահերի, իսկ Եհովայի սկզբունքները՝ խախտում (Եզ.34:2-4,10; Մտ.23:28,33-36):

Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների այս խորամանկ սերնդին, ինչպես Բաբելոնով պատժված «Երուսաղեմ-Սոդոմի» նախկին ղեկավարներին — ձեռնտու չէր Քրիստոսի մեջ ճանաչել Եհովայից ուղարկվածին:

Ընդունեին Քրիստոսին որպես Եհովայից ուղարկվածի՝ ստիպված կլինեին նաև հանձն առնել նրա մերկացնող խոսքերի արդարացիությունը (Մտ.23): Իսկ դա լիովին կփչացներ Եհովայի ժողովրդի մեջ «արդարների» նրանց լուսափայլ հեղինակությունը:

Ուստի՝ 1-ին դարի այս «Երուսաղեմ-Սոդոմը» ևս — Եհովայի պատգամաբերի մերկացնող հորդորներում չուզեց իր համար ուղղվելու և փրկվելու առիթը տեսնել, քանզի մարդկանց փառքը ավելի սիրեց, քան Աստծու փառքը (Հով.12:37,41-43):
Եվ Հիսուսը, մնացած բոլոր մարգարեների նման, ևս մերժվեց այս «Երուսաղեմից» ու դատապարտվեց մահվան:

Այս «Երուսաղեմ-Սոդոմը» ևս պատժվեց Եհովայից, բայց ոչ թե Բաբելոնի, այլ Հռոմի ձեռքով, և ոչ թե ժամանակավորապես, այլ մեկընդմիշտ. մ.թ.70 թվին քաղաքը հիմնավորապես ավերվեց, տաճարը թալանվեց և այրվեց, բազում առաջնորդներ սպանվեցին, իսկ կենդանի մնացածները՝ ստրկության վաճառվեցին (Մտ.23:38; 24:1,2):

Հաստատվեց Նոր Ուխտի դարաշրջանը, երբ հոգևոր «տաճարի» կարգուկանոնին (Եհովայի նոր ժողովրդի ժողովներում)` նույնպես պետք է հետևեին ղեկավարները, այդ թվում՝ նաև վերջին օրերում (Միք.4:1; 1Պետ.5:5; Տիտ.1:5):

Եվ Եհովայի ժողովրդի մեջ կառավարական «Երուսաղեմի» ողբերգությունը — նորից պետք է կրկնվի. այս աշխարհի ավարտին Եհովայի ժողովրդի ղեկավարները, որ նստում են Նրա երկրպագուների հոգևոր «տաճարում»՝ հետզհետե նորից կսկսեն ինչ-որ բան սխալ անել (2Թես.2:2-4):
Եվ Եհովան նորից, խելքի բերելու համար՝ կուղարկի Իր մարգարեներին:
Բայց և այս համակարգի վերջին այս մարգարեները — «Երուսաղեմ-Սոդոմի» «փողոցներում» — նույնպես կսպանվե՛ն Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների «ձեռքով», ովքեր վերջից անմիջապես առաջ հեռացած կլինեն Եհովայից (Հայտ.11:3-8):

Որպեսզի հետևենք այս մարգարեության կատարմանը — հարկ է գտնվել Եհովայի ժողովրդի ժողովներում և մանրազնին վերլուծել կատարվողը:
Եվ սակայն կա մի բան, որ մխիթարում ու զորացնում է Եհովայի ժողովրդին.

Սփոփում և քաջալերում է այն միտքը, որ Եհովայի ամեն մի ծառա հնարավորություն ունի հավատարիմ մնալ Աստծուն — անկախ նրանից՝ հավատարիմ կլինի՞ Եհովային Նրա ժողովրդի ղեկավարների «Երուսաղեմը», թե ոչ (Եզ.9:3-6):

Եթե դիմացան հոգևորապես «մեռած» Սարդեսի հավատարիմ քրիստոնյաները ու չլքեցին այն — ապա հնարավոր է և ժամանակակից Եհովայի ծառաներին ոչ միայն տոկալ՝ մնալով իրենց ժողովներում, այլ նաև հանդիպել Քրիստոսին՝ նրա հազարամյակում (Հայտ.3:1-5; Եբր.10:25):
Մենք համոզված ենք դրանում, ինչին և սպասում ենք:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 

ԵՐՈՒՍԱՂԵՄԸ ԵՎ ՆՐԱ ՀՈԳԵՎՈՐ ԻՄԱՍՏԸ

Текст на армянском языке к  видео  1.6 на русском яз.
Это видео на армянском — см. видео 7.9

«Երուսաղեմ — ճշմարտության քաղաք» (Զաք.8:3): Եհովայի Վկաներ

Երուսաղեմը՝ Հին Ուխտի մարգարիտն է:
Ի՞նչ գաղտնիք է թաքնված այս «քաղաքի» ետևում:
Երուսաղեմը — (եբր. יְרוּשָׁלַיִם‏ Երուշալա(յ)իմ) — Ամենակարող Աստծու Կառավարման Սիստեմի խորհրդանիշն է: Այն կազմված է Եհովայի արդար կառավարիչներից, Նրա օրենքներից, Իր ժողովրդի ուսուցման մեթոդներից և կառավարումից:

Ս.Գիրքը նկարագրում է երեք հոգևոր «Երուսաղեմ», որոնք ներկայացնում են Եհովայի Կառավարման Սիստեմը Նրա արարչությունում:

1) «Վերին Երուսաղեմ»:
Սա Երկնային և Գերագույն «Երուսաղեմն» է Եհովայի արարչությունում:

«Կազմված» է Գերագույն Թագավորից — Եհովայից + բոլոր Նրա ոգեղեն երկնաբնակ օգնականներից (Եբր.12:22): Շնորհիվ նրանց ոգևորիչ համագործակցության — երկրի վրա հայտնվում են Եհովայի օծյալները (Գաղ.4:26):

2) Նոր «Երուսաղեմ», որը Քրիստոսի հազարամյա թագավորությունից հետո՝ իջնում է երկնքից Երկիր:
«Կազմված» է Գերագույն Թագավոր Եհովայից + Երկրագնդի թագավոր Հիսուս Քրիստոսից + Քրիստոսի 144000 իշխանակիցներից (Հայտ.21:2,10,22): Կկառավարի Եհովայի երկրային հպատակներին ողջ հավիտենության ընթացքում (Հայտ.22:1-5):

3)Քրիստոսի հազարամյա թվականության «Երուսաղեմ»: «Սիրելի քաղաքը» (Հայտ.20:8):
«Կազմված» է թագավոր Հիսուս Քրիստոսից + 144000 նրա օգնական/իշխանակիցներից, որոնք երկրից երկինք են վերցված (Հայտ.5:10; 14:1-5; 20:6):

Թեպետ այս երեք «Երուսաղեմները» տարբերվում են իրենց կազմով՝ բոլորը «կառուցված» են Եհովայի կողմից և ծառայում են մեկ ընդհանուր նպատակի. երեք «տեսակներում» էլ Եհովայի Կառավարման Սիստեմը ներկայանում է Եհովայի «օգնականուհու» (հոգևոր «կնոջ») դերով՝ ի արդարացում Նրա գերիշխանության. «Երուսաղեմը» կոչված է գովաբանելու և փառաբանելու երկնային Կառավարիչ Եհովային՝ ողջ հավիտենության ընթացքում (Սաղ.148:1; Հայտ.4:11; 21:22-27):

Եհովայի Կառավարման Սիստեմի էությունը Երկրի ողջ բնակչությանը ցույց է տրված բառացի Երուսաղեմի՝ Եհովայի ժողովրդի Հին Ուխտի մայրաքաղաքի կառուցվածքի օրինակով.

Աստված Ինքն Իր «բնակության» համար ընտրեց այս քաղաքը և «բնակվեց» Երուսաղեմի տաճարի «Սրբության Սրբոցում» (3 Թագ.11:36; Սաղ.132:7,13):

Ուստի զարմանալի չէ, որ Եհովայի Կառավարման Սիստեմը պայմանական կոչվում է «Երուսաղեմ», «քաղաքի նմանությամբ» մի կառուցվածք, որտեղ կա Գլխավոր (Եհովա) և Գլխավորի օգնականներ — տարբեր կարգի հոգևոր կառավարիչներ, որ ճիշտ «հունով» են ուղղորդում Եհովայի հպատակների կենսագործունեությունը (Սաղ.122:3):

Բառացի Երուսաղեմը գտնվում էր Սիոն սարի վրա, և մարգարեները փոխաբերաբար նրան կոչում էին «Սիոնի դուստր», որի հետ Եհովան հավատարմության երդում էր կապել (փոխաբերաբար — «կին» էր վերցրել, Ես.1:8; 54:5; Եզ.16:3,8): Երկրի բոլոր ժողովուրդների համար՝ Երուսաղեմը դարձավ Եհովայի մասին հոգևոր ճշմարիտ գիտելիքների և արդարության ու մարդու կեցության իմաստի ակունքը (Զաք.8:3; 2Օր.4:6,7; Մտ.5:35; Սաղ.122:3; 132:13):

Հ.Ու.-ում Եհովայի իշխանությունը ներկայացնում էին Եհովայի ժողովրդի «քաղաքային իշխանները և հոգևոր ուսուցիչները» (Երուսաղեմում ապրող օծյալ թագավորները և տաճարի քահանաները) — գումարած այլ բնակավայրերում քաղաքայիններին ներկայացնող մնացած վարչապետերը (Ել.19:6; 1Տրգ.28:5; 29:23; Նեեմ.11:1,3ա,4-19; 3Թագ.8:1):

Քանի որ քաղաքն ինքը չի կարող բառացի իմաստով Եհովային հավատարիմ կամ անհավատարիմ լինել, «հավատարիմ քաղաք» արտահայտությամբ նկատի է առնվում Եհովայի ժողովրդի ղեկավար կազմի հավատարմությունը (Ես.1:21):

Ժողովրդի արդարությունը միշտ կախված է նրանից, թե հավատարի՞մ են արդյոք Եհովային Նրա օգնական-ղեկավարները (2Տրգ.12:1):

Հ.Ու.-ի «Երուսաղեմը» (Եհովայի ժողովրդի «ղեկավար կազմը») պետք է լիներ «սուրբ Երուսաղեմ»՝ Եհովային հավատարիմ «օգնականուհի» — փոխաբերաբար՝ Նրա հոգևոր «կինը», որ Աստծու համար արդար ժողովուրդ է «ծնում» (Եզ.16գլ.; Ծն.2:18,24): Ճիշտ ղեկավարումը և հոգևոր ճշմարիտ ուսուցումը կնպաստեր, որ Իսրայելում ձևավորվեր արդար մի ժողովուրդ:

Բայց «Երուսաղեմը» հնում դավաճանեց Եհովային. ժողովրդի կառավարիչները փոխանակ հավատարիմ «սուրբ Երուսաղեմ» դառնալու — ժամանակի ընթացքում նմանվեցին «Սոդոմին» և վերջնական արդյունքում՝ մերժեցին իրենց մոտ ուղարկված Եհովայի Քրիստոսին (Ես.1:10,21-23; Մտ.16:21; Գրծ.3:14,15,17):

Այս հանցանքի համար՝ իրենք կառավարիչներն էլ, մ.թ.70թ.- բառացի Երուսաղեմի և Հին Ուխտի դարաշրջանի հետ միասին — լքվեցին Աստծու կողմից (Մտ.23:37,38; Ղկ.21:20; Հռ.10:4):

Երուսաղեմը թողնվեց Եհովայից, քաղաքը հռոմեացիները հիմնահատակ ավերեցին, տաճարը՝ թալանի ու կրակի մատնվեց, բնակիչները՝ սպանվեցին, իսկ կենդանի մնացածները՝ ծախվեցին ստրկության (Մտ.23:38):

Նոր Ուխտի դարաշրջանում Եհովայի նոր ժողովրդին՝ բոլոր ազգերից քրիստոնյաներին — սկսեց կառավարել հոգևոր «Երուսաղեմը»:

Նրա ղեկավարն ու քահանայապետը դարձավ հարություն առած Հիսուս Քրիստոսը՝ Երկրի ապագա Թագավորը (Կող.2:10; Եփ.5:23; Հայտ.11:15; 20:6):

1-ին դարում և մինչ մ.թ.70թ.՝ Եհովայի գործում Քրիստոսը ևս ուներ օգնականներ. հրեշտակները, Եհովայի ժողովրդի «մայրաքաղաքային կառավարիչ խորհուրդը»՝ սուրբ ոգով օծված Երուսաղեմի առաքյալները, ուրիշ օծյալ-առաքյալներ (ինչպես Պողոսը և Բառնաբասը), և այլ քաղաքների ժողովներում Քրիստոսի առաքյալներին ներկայացնող ժողովների երեցները (Գրծ.8:26;15:4,6;14:14; Տիտ.1:5):

Եհովայի ժողովրդի ղեկավարման ժամանակակից ձևաչափը նույնը պետք է լինի. գլուխը՝ Հիսուս Քրիստոսն է: Նրան օգնում են հրեշտակները (Եբր.1:14); օծյալների կենտրոնացված «մայրաքաղաքային» կառավարիչ խորհուրդը; ամբողջ աշխարհի ուրիշ օծյալները և ժողովների երեցները, որոնք ներկայացնում են «մայրաքաղաքային» ղեկավարներին:

Եթե սխեմայով նկարենք Եհովայի Կառավարման Սիստեմի «Երուսաղեմի» կառուցվածքը՝ երկրային աշխարհակարգում, ապա մոտավորապես կստանանք Եհովայի ժամանակակից ժողովրդի կառավարման այսպիսի պատկեր.

Եհովայի բոլոր հավատարիմ օծյալները (Նոր Ուխտի հավատարիմ «սուրբ Երուսաղեմը»), որ օգնում են Հիսուսին ճիշտ ձևավորել Եհովայի ժողովրդին — Քրիստոսի հետ կտեղափոխվեն երկնային «Սիոն սար», երկնային «Երուսաղեմ»: Հիսուս Քրիստոսի հետ միասին, նրանք կդառնան Երկրի երկնային կառավարիչները (Մտ.24:45-47; Հայտ.10:5; 11:2-7,12; 14:1-5; 20:6):

Իսկ Եհովայի անհավատարիմ օծյալները (այդ թվում նաև աշխարհի վերջի ժամանակաշրջանի), ովքեր նորից, հին ժամանակների պես, կնմանվեն «Երուսաղեմ-Սոդոմին» (Հայտ.11:8) — նույն կերպ կմերժվեն Աստծու կողմից և Երկրի մնացյալ ամբարիշտների հետ կկործանվեն Արմագեդոնին (Մտ.24:48-51):

Աստծուն դավաճանող և «Սոդոմին» նմանվող Եհովայի ժողովրդի ղեկավար «Երուսաղեմը» միշտ ոչնչացրել է սթափության համար «իր» մոտ ուղարկված Եհովայի ծառաներին (Մտ.23:37): Գիտեի՞ք այդ մասին:
Եթե ոչ՝ կիմանանք հաջորդիվ:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:

Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

Урок №50: Собрания народа Иеговы — в Дне Христа

Видео показывает характеристики собраний народа Иеговы (свидетелей Иеговы), действующих перед завершением этой системы вещей. Эти характеристики даны Иисусом Христом в Откр.2 и 3 главах и выявляют очень слабую духовность народа Иеговы этого периода. Если свидетели Иеговы не исправятся до явления Христа на небе при его воцарении (7я труба, Откр.11:15) — они могут быть наказаны тем, что не увидят нового мира.

Текстовый вариант — см. Урок № 50

Урок №50. Собрания народа Иеговы — в Дне Господа Христа (Откр.2,3 гл.)

Из видео 1.49 (Урока №49) знаем, что “День” возвращения Христа на Землю начнётся с суда (оценки) Дома Бога, действующего перед концом этого века (1Пет.4:17; Откр.1:10). Этот суд показан в виде проверки 7ми собраний Азии (Асии, Син., Отк.1:4,20). Он обнаружит, что духовность народа Бога будет плачевной (Откр.2,3 гл.). Так как ко Дню возвращения Христа народ Бога будет жить повсюду, не только в Азии (Мтф.24:14) — возникает ряд вопросов, например:

почему в Дне Христа народ Бога обозначен собраниями Азии, а не Фессалоник или Рима, к примеру? И почему – всего 7мью, если в Малой Азии 1 в. (запад нынешней Турции) их было гораздо больше? (как минимум — ещё в Колоссах и Иераполе, Кол.2:1). Кого сегодня представляют собрания Азии 1 века, и что означают их недостатки – в народе Бога современности?
Кому интересно это узнать – читайте дальше. Итак:

1) Кого сегодня означают собрания (светильники) Азии 1в.? (Откр.1:4;20).
Менора (семисвечник храма В.З) была символом духовного просвещения, исходящего от священства В.З. (Исх.27:20; Мал.2:7). В 1в.н.э. эстафета просвещения перешла к ученикам Христа: светом миру он назвал их. Отныне, исполняя волю его Отца, Иеговы, они должны были «светить» правильными духовными знаниями об Иегове и Его замыслах (Мтф.5:14-16;7:21; 2Тим.2:15; Флп.2:15).

То есть, «светильники Азии» в Дне Христа – это те собрания Христа, кто, действуя перед концом этого века, — а) идёт по следам Христа, б) исполняет волю Иеговы и в) «светит» словом Иеговы (1Пет.2:21; Еф.5:8; Флп.2:15). Кто не признаёт Иегову и не служит Ему, те не могут быть «светильниками» из Откр.1:20 – даже если они верят в Христа (это ясно из значения светильников, Мтф.7:21-23).
А кто сегодня служит Иегове? Нетрудно догадаться:

это – сИ (свидетели Иеговы). От служителей Иеговы должен исходить правильный «свет»: если светильник испорчен или угасает – есть риск сбить всех с истинного пути (искажённые знания неправильно формируют христианин, что может сделать их не пригодными для Царства Бога, Мтф.7:21-23; 2Тим.2:15-18). Поэтому для поддержания правильного «света» собраниям даны «звёзды»- помощники Христа, его правая рука (ангелы — хранители собраний, вестники, Откр.1:20).

Буквальные звёзды/ангелы не могут получить письма Христа,  значит – это лишь символ тех христиан, кто ответственен за сохранность и качество «светильников». Прежде всего, это — помазанники: святой дух, данный им в помощь свыше благодаря Христу, помогает им ухаживать за «светильниками» и поддерживать их свет — через наставничество (Ин.15:26; 1Ин.2:20,27; 2Кор.4:2; 2Тим.2:2; Евр.13:7).

Также ответственными за собрания являются пастыри (старейшины): они поставлены «пасти» собрания («кормить» их правильно и направлять, 1Пет.5:1-5; Тит.1:5). Так как Иисус призывает «звёзд» исправить свои собрания («у тебя в собрании то или то», Откр.2:14,15,20; 3:4), значит, во-первых, духовность пастырей отражается и на собрании. А во-вторых, у них есть возможность исправлять собрания к лучшему. Что о значении «звёзд» имеем в итоге?

«7 звёзд» («ангелов»-хранителей собраний) в правой руке Христа – это все вообще служители Иеговы  (полнота), ответственные за собрания народа Иеговы. К ним относятся:
1) верховные «звёзды» сИ (Рук. Совет, должен состоять из помазанников);
2) помазанники собраний;
3) старейшины собраний.

Все они – помощники Христа в распространении слова Иеговы на Земле и в «исправности светильников» (Де.1:8; Мтф.24:14; Гал.6:1; 1Кор.2:15,16).

Переходим к вопросу 2) Почему Иисус обращается только к 7ми собраниям, если в Азии 1 века их было больше? (Колоссы, Иераполь, Де.20:14,15; Кол. 2:1).

Число 7- символ полноты или завершённости всего, что связано с Божьим замыслом (7 дней творения, 7 дней недели, 7 подсвечников в меноре, 7 субботних лет, 7 печатей, труб, чаш гнева и т.д.). Поэтому и в отношении собраний число 7 – это символ завершённости или полноты, а именно:

так как собрания христиан – это духовный «Храм» Бога  (1Пет.2:5), число 7 означает полноту его формирования и распространения по Земле. Полнота формирования — в том, что ко Дню Христа он должен состоять из 2х духовных «дворов» — внутреннего и внешнего (из помазанных  сИ и «земных», — как и в храме В.З. с внутренним двором для священства и внешним для народа с земными наделами, Иез.10:3-5; 44:17-19, Откр.11:1,2; см. видео 1.10).

А полнота распространения собраний означает, что собрания сИ есть во всём мире, что видим сегодня (сИ — в 240 странах, всего стран на 2018г – 252, данные ф-та географии МГУ). Следует учесть, что с начала восстановления поклонения Иегове (Мих4:1,2, конец 19-начало 20 века н.э.) – до полноты формирования «храма» должно было пройти время. Но ко Дню Христа «храм» Иеговы достигнет полноты развития (2 «двора» + по всей Земле).

Однако, «7» собраний в Дне Господа известны не только полнотой их формирования и распространения. Но и – проблемами, почему Иисус и пишет им обличительные письма перед своим воцарением (Откр. 1:20; 2,3 гл.; 11:15). Именно их плачевное состояние и создаст почву для того, чтобы в будущем из тех «звёзд», кто не исправится — выделился и укрепился беззаконник (падшая «звезда»,  (2Фесс.2:2-4; Отк.8:10; 9:1).

О проблемах «светильников» народа Иеговы в Дне Христа узнаем из вопроса 3)Почему Иисус начинает возвращение с обращения именно к собраниям Азии 1в., а не Рима или Фессалоник, к примеру?
О собраниях Азии 1 в.н.э известно, что, хотя они хорошо начали путь Христов — к концу 1 века их «свет» сильно потускнел: ВСЕ «Асийские» бросили Павла одного в трудностях (даже те, на кого он надеялся, Де.19:10;31; 2Тим.1:15).

То же самое следует ожидать и в собраниях народа Иеговы, действующих в Дне Христа (перед концом этого века): ап. Иоанн, по сути, предсказывает, что та полнота проблем, которая показана на примерах проблем собраний Азии 1 века, будет характерна и для собраний народа Иеговы, действующих в Дне Христа (то есть, в современности, Откр.2,3 гл.). Прежде, чем говорить о характере проблем собраний, отметим ряд моментов:

1) Иисус пишет каждой «звезде» отдельно. То есть, к началу Дня Христа весь народ Иеговы поделён на регионы и имеет «закреплённых» за ними «звёзд».
2) В основном, угроза духовности собраний будет исходить изнутри, от своих. Лишь в некоторых собраниях – ещё и от внешних (тип «Смирны», Откр.2:10).
3) Несмотря на недостатки, Иисус не выпускает «звёзд» из правой руки и курирует собрания сИ (Отк.1:20).

Значит, недостатки в собраниях сИ не помешают им исполнять просветительную работу по распространению слова Иеговы — в целом, как и предсказано для времени конца этого века в Мтф.24:14.

Каждый «ангел»(будь то сИ помазанник из Р.С., собрания или старейшина с земной надеждой) — призывается исправить ситуацию, иначе пострадать может весь народ Иеговы. Теперь — о видах проблем собраний сИ: в разных собраниях они будут разными.

Итак, проблемы сИ (каждый «город» -это тип собрания сИ):
1.»Ефес» (Откр.2:1-7). «Ангел» этого региона много сделал для собрания, сохранил духовную чистоту (выявил лжебратьев и николаитов, о них позже). Он трудолюбив и верен в испытаниях. Но его собрание «оставило 1ю  любовь» — утратило прежнее рвение в служении Иегове (собрание в целом стало мало активным, видимо, переключилось больше на личные интересы). То же — встречается и сегодня.

2.»Смирна» (Отк.2:8-11). «Ангел» этого региона живёт в бедности и притесняем лже»иудеями» (сИ, ищущими своего, а не того, что угодно Христу, Гал.2:4; Флп.2:21). Но он богат духовно. То есть, некоторые «хранители собраний» будут ревностно трудиться для Иеговы, а не для себя — что, естественно, не обогатит их материально, но обогатит духовно. Они будут сталкиваться с трудностями не только от внешних, но и от своих по вере (от лжебратьев):

мало того, что у них могут быть проблемы с властями из-за того, что они желают поступать праведно, ещё и соверующие их будут злословить (этот род честных сИ будет помехой в неправильных делах лжебратьев, за что ими в собрании будут недовольны). Честные и ревностные братья/«ангелы» — это ценные помощники Христа, поэтому о том, чтобы создавать им трудности с целью сломать их веру – позаботится сам дьявол.

3.»Пергам» (Откр.2:12-17): «Ангелу» этого региона выпало служить рядом с «престолом сатаны» (там, где с особой яростью  преследуют сИ и даже убивают за веру). Но он подаёт хороший пример собранию своего «региона» — никуда не сбегает, стойко служит Богу в «Пергаме», несмотря на преследования. Однако, есть ряд ошибок и у него: в его собрании появились духовные «изменники» из «рода Валаама» и «Николаитов». Кого они символизируют?

В древности названия чего-либо в народе Иеговы зачастую отражали сущность носителей имени (Израиль, Сарра вместо Сары и т.д.) В 1 в. братьям тоже давали имена (прозвища) по их деяниям, например, Варнава (Де.4:36). Прозвище «Валаам» — от Билеам (др. евр. Bilĕam — господин народа, губитель народа). А прозвище «Николаит»- от греч. Никос — νῖκος, νίκη (Никэ, победа) + Лаос (λαός- «люди» или «толпа»). Они как бы «побеждают» большие коллективы.

Братья из рода «Валаамов» (по примеру Валаама древности, Чис.25:1-3, 31:16) — хитры, они незаметно уводят простодушных сИ на путь лжебогов (н-р, создают кумиров из авторитетных братьев) и ложных благословений, обогащаясь «мздой неправедной» (неправедными методами) и выдавая это за благословения Иеговы (2Пет.2:15; например, ведут сомнительный бизнес, используют бесплатный труд сИ, убеждая, что работать бесплатно на них – это благословение Иеговы).

Род «Николаитов» — это авторитетные братья сИ, которые подавляют мнение других, как бы побеждают их своей властью, насаждая сИ что-то своё, а не угодное Богу, и извлекая из этого немалую выгоду (например, они ввели свои традиции, навязали свои ценности и требуют то, чего Иегова не требует). В итоге сИ попадают под их влияние, а путь служения Иегове отягощён «неудобоносимыми бременами» (Мтф.23:4).

4 «Фиатира» (Откр.2:18-22): «Ангел» этого региона духовно вырос и заметно окреп, что похвально. Его собрание, в целом, стойкое и всё там хорошо, но есть в нём проблема — «Иезавель». По примеру жены Ахава, это — род властных, авторитетных сестёр (часто это — жены старейшин, 3Цар.16:31). Они командуют своими мужьями, подавляя их авторитет. «Иезавели» окружают себя «свитой» тех сИ, кому они покровительствуют.

Они подстрекают к духовной измене (требуют почтения к себе и учат своему, могут делать это через мужей), «кормят идоложертвенным» (не угодной Богу духовной «пищей», насаждая своё мнение) и «глубинами сатанинскими» (всем, что разрушает духовность и погружает в мирские ценности). Эти сестры любят комфорт и богатство; они самодовольны и тщеславны (хотят быть первыми  во всём, в часах проповеди – в том числе), их побаиваются даже братья, они «верховодят» в собрании.

Но есть и приятная весть: в собраниях, где властвуют «Иезавели», не все «загоняются» под их «каблук». Кто-то всё равно предпочитает вникать в глубины слова Бога (1Кор.2:10). Они, конечно, слабы против авторитета  властных «сестрейшин». Поэтому Иисус не требует он них ничего из того, что они не могут сделать в собрании (пусть сохранят и не уменьшат хотя бы тот дух и ту крепость веры, что имеют на момент проверки Дома Бога, сравните Иез.9:4).

5.»Сардис» (Откр.3:1-6).»Ангел» этого региона умудрился духовно умертвить практически всё собрание, вверенное его заботе. Хотя оно и относит  себя к сИ, и числится в «светильниках» Христа (то есть, участвует в христианской деятельности), но, подобно фарисеям 1 в., это собрание —  благочестиво лишь «фасадом».  Что может «умертвить» собрания сИ — при кажущемся внешнем благополучии? Формализм и фарисейский дух:

заносчивость, самодовольство и высокомерие от осознания своей праведности (Лк.18:11,12); любовь к традициям «старцев», нежелание бодрствовать над словом Бога, увлечение личным благополучием и поиск выгоды от служения Иегове – всё это «умертвило» народ Иеговы в 1 в. и умертвит многие собрания сИ типа «Сардиса» — в Дне Христа (в современности, Мтф.23:27,28; Мрк.7 гл.). Лишь единицы сИ сохранят здесь верность Иегове и Его слову (Откр.3:4),

Не следуя за большинством на зло и не покидая своё собрание, эти сИ не стали брать плохой пример с «ангела» (кто выше их по рангу) и не поддались его влиянию. То есть, даже при плохом руководстве возможно исполнять служение Иегове правильно, как Он ожидает от Своих служителей. Кто будет найден поступающими правильно на момент проверки собраний — только те и получат «белые одежды» в этом веке (остаток 144000).

6.»Филадельфия» (Откр.7-13). У «Ангела этого региона мало запаса «мощности», но он держится за имя Иеговы из последних сил, стараясь не уронить себя в Его глазах. Он — «в осадном» положении, и его теснят свои же сИ, но вера его – крепка и сильно желание сохранить авторитет слова Бога. Этот сИ, похоже, помазанник, но без должности (сИ бы не имели возможности так его притеснять в собрании, если бы он был старейшиной).

Однако, справедливость для него восстановится: те, кто всячески притеснял его (лжебратья) – будут вынуждены однажды признать его правоту, об этом позаботится Иисус. Этому сИ обещана награда в виде освобождения от периода тяжёлых испытаний, которые придут на Землю — в Дне Христа (перед концом этого века). Судя по всему, такие сИ умрут до начала великой скорби (будут избавлены от неё, Ис.57:1,2).

7.»Лаодикия» (Откр. 3:14-22). «Ангел региона Лаодикии» — тёплый. Уж лучше бы он был холодным (не знал бы Иегову совсем) или горячим (ревностным сИ): «холодный» имеет шанс найти Бога хотя бы в 1000летии Христа; «горячий» — получит свою награду в мире Бога. Но быть «тёплым» — хуже всего: как бесполезна тёплая вода (в жару не освежает, в холод не согревает) — так и «тёплый» сИ — явление, совершенно бесполезное в христианстве.

Этот сИ, похоже, лишь уютно пристроился в собрании, забыв о  миссии ревностного хранителя собрания в духе Бога. Такими могут оказаться, например, все «спящие девы» (Мтф.25:5), не приносящие пользу сИ перед самым приходом Жениха. Или – те старейшины, кто стал сИ с корыстной целью, поэтому интересы Иеговы задвинуты им на дальний план, что пагубно сказывается и на его собрании (1Тим.6:5).

Даже если такие сИ и достигнут каких-то высот в обществе сИ (богатства и славы) – Иисус будет видеть их духовно нищими, слепыми и нагими — жалкими существами — в то время, как от них ожидались духовная высота и белые одеяния праведности святых. Но, пока есть время до воцарения Христа и сбора 144000 – Иисус призывает их исправиться, иначе – мира Иеговы им не видать ни на небе, ни на Земле.

Итого по видео: мы кратко рассмотрели основные типы проблем, предсказанных для собраний народа Иеговы в Дне Христа (в современности). Как видим, для учения о том, что все сИ заслуживают белых одежд и поэтому переживут Армагеддон – нет Библейских оснований:
в Откр.2,3 гл. красноречиво описан портрет слабой духовности руководства сИ и их паствы (в собраниях сИ — и лжебратья, и «Иезавели», и «Николаиты» и «Валаамы», см. видео 1.47).

Неслучайно Иисус Христос, уходя, задал риторический вопрос: «Сын Человеческий, придя, найдет ли веру на земле?» (Лук.18:8; 1Пет.4:18). Считает ли он нас, сИ, верными Иегове сегодня, в Дне своего возвращения, который уже начался? (см.видео 1.49).

Это зависит от того, имеем ли мы «уши», чтобы слышать его — со страниц Библии.

Слушайте, дорогие наши братья и сёстры, что говорит всем Иисус Христос, «стучась» в двери каждого сИ (Отк.3:20). Чего и себе, и всем желаем!

Свидетели Иеговы сайта «Ящик ответов»

Երկրից ելնող ԳԱԶԱՆԸ (Հայտ.13:11)

Текст на армянском языке к  видео  1.26 на русском яз.
Это видео на армянском — см. видео 7.8

7.4; 7.5; 7.6; 7.7 վիդեոները ցույց տվեցին ով է Հյուսիսի վերջին Թագավորը: Այս վիդեոն ՀյԹ-ի հոգևոր գլխավոր օգնականի մասին է, ով հատուկ դեր կունենա այդ տերության ռեժիմի և իդեոլոգիայի վերածննդի մեջ ու նրա փոխանցմամբ՝ ՀյԹ-ը հալածանք կսկսի Եհովայի ժողովրդի դեմ: Հոլովակը ցույց կտա նաև 666 թվի նշանակությունը:

Հայտնության մեջ այս հոգևոր օգնականը պատկերված է Հայտ.13:11-18-ում՝ կեղծ գառան տեսքով. նա ուներ երկու եղջյուր՝ գառան նման, և խոսում էր վիշապի պես (Հայտ.13:11): Ճշմարիտ Գառից (Հիսուս Քրիստոսից) — միայն եղջյուրներն են, բայց բերանը՝ վիշապի է: Նկարիչն այսպես է նրան պատկերել.

Համաձայն ենք, գեղեցիկ չէ: Բայց կարևորը միտքը որսալն է. այս «գազանը» ընդունում է Աստծու Գառան (Հիսուս Քրիստոսի) լոկ տեսքը, բայց նրա սիրտը շատ հեռու է Քրիստոսից, ուստիև նրա բերանի խոսքերը (սրտի պարունակությունը, Ղկ.6:45) — վիշապի՝ հին օձի, Սատանայի խոսքերն են (Հայտ.12:3,9; 13:11):

Եվ այսպես, 2րդ գազանը — սուտ գառն է կամ սուտ քրիստոսը (ինչը նույնն է): Քրիստոսը Աստծու մարգարեն էր, իսկ սուտ քրիստոսը — Սատանայի մարգարեն է: Հայտ.19:20-ը ցույց է տալիս, որ 2րդ գազանը 1-ինի օգնականն է ու սուտ մարգարեն. նա հոգևոր, կրոնական մարմին է, այլ ոչ քաղաքական (երկու գազանը նշան են, որ կրոնը ՀյԹ տերության մեջ անջատ է պետությունից):

2րդ գազանի մեջ սուտ մարգարեին ճանաչել կարելի է և մյուս «ծայրից». քանի որ նա խոսում է վիշապի պես, ուրեմն հանդիսանում է վիշապի (Սատանայի) խոսքերի փոխանցողը կամ Սատանայի մարգարեն (մարգարեն դա նա է, ով փոխանցում է վերինների խոսքը): Սա Գառան դիմակն է կրում (իբր Աստծու ծառա է), բայց խոսում է այն, ինչ պետք է Սատանային. այն, ինչ հեռացնում է Եհովայի պաշտամունքից: Տանք նրա ուրիշ հատկանիշները:

Հայտ.13:11 Ապա տեսա մի ուրիշ գազան, որ ելնում էր երկրից: 2րդ գազանը պատմության արենա է ելնում վերքից բուժված 1ին գազանի հետ (վերջին ՀյԹ): Մինչև ՍՍՀՄ-ից ՌԴ վերածնունդը՝ կրոնը ՍՍՀՄ-ում ողջունելի չէր ընդհանրապես, նրա խորհրդանիշն էր աթեիզմը, իսկ աստվածը՝ կոմ.պարտիան (կրոնական կազմակերպության ստեղծման համար պայմաններ չկային):

Բայց «երկիրը» (երկրային, ոչ հոգևոր հասարակարգը) իր կարիքից դուրս կբերի 2րդ գազանին (նա ելնում է երկրից). 2րդ գազանը պետք է գալիս ոչ թե, որ ՀյԹ տերության բնակիչները ճշմարիտ Աստծու որոնման սուր կարիքն են զգում, կամ ցանկանում են ՀյԹ տերության մեջ արդարության և Աստծուն հնազանդվելու ճանապարհը հարթել: Հապա ինչի՞ համար:

2րդ գազանը ՀյԹ տերության մեջ կվերածնվի, որպեսզի հեշտացվի տերության բնակչության գիտակցական մանիպուլյացիան, նրանց հույզերն ու ցանկությունը ուղղորդվի ՀյԹ-ին քաղաքականապես շահավետ հուն: Ուստի 2րդ գազանի երկրից ելնելը նշանակում է, որ նա ոչ երկնային, այլ երկրային ծագում ունի (նա մարմնավորից, ոչ ճշմարիտ Աստծուց է հայտնված):

Քանի որ համարում ենք, որ վերջին ՀյԹ-ը — դա ՌԴ-ն է, ուստի 2րդ «գազանը» — դա ՌՈւԵ-ն է (ՌԴ-ում ՀյԹ-ի հոգևոր օգնականը — Ռուս Ուղղափառ Եկեղեցին): Ով համաձայն չէ — որոնեք այն կրոնը, ով օգնում է ՀյԹ-ին (ըստ ձեզ), իսկ հետայսու հոլովակում ՌՈւԵ-ի փոխարեն պատկերացրեք նրան (մենք տալիս ենք Հայտ.13:11-18-ի նշանակությունը, իսկ թե որ կրոնական կազմակերպությանն է նա համընկնում — որոշեք ինքներդ):

ՌՈւԵ դիրքերի ամրապնդումը սկսվեց ՍՍՀՄ փլուզումից հետո: Թեպետ ՌԴ-ում կան նաև կաթոլիկներ և բողոքականներ, բայց Ռուսաստանի պատմության մեջ ավանդական հատուկ դերը խաղում է ուղղափառությունը (տես «Խղճի ազատության և կրոնական միավորման մասին» №125 Ֆեդեր.օրենքի ներածականը): Կարճ ասած՝ ՌՈւԵ-ն ՌԴ-ում արտոնյալ և ազդեցիկ դիրք է գրավում:

Ինչպես հիշում ենք — ուղղափառությունը Ռուսաստանի ժառանգությունն է Բյուզանդիայից (Հռոմի Արևելյան կայսրության): ՌՈւԵ-ի պետական սկիզբը դրվեց 988թ. սուրբ իշխան Վլադիմիրի կողմից: Այսօր ՌՈւԵ-ն մեծ ազդեցություն ունի ՌԴ հասարակաքաղաքական կյանքում (պետության և Եկեղեցու համագործակցությունը միավորում է Ռուսաստանի հասարակությանը, գուգլով):

Հայտ.13:12 Նա գործում է նրա առաջ (վիշապի առաջ)՝ առաջին գազանի ամբողջ իշխանությամբ… կեղծ գառը գործում է ի շահ Սատանայի՝ նրա «արենայում» և նրա հովանու տակ: Կեղծ գառը և ՀյԹ-ը — երկուսն էլ տվյալ ժամանակում հավասար ծառայության են կանգնած Սատանայի առջև և ունեն մեծ լիազորություններ: (հմմտ.Հայտ.16:20):

Կեղծ քրիստոսը լիազորված է հանդես գալ որպես ՀյԹ մունետիկ և զինակից՝ բոլոր այն դեպքերում, երբ ՀյԹ-ը իր քաղաքականությունն է թելադրում ՌԴ մասսաներին (ՀյԹ-ը «գործում» է իր հոգևոր ուսուցչի հովանու տակ, որը հմտորեն Աստծու ծառա է կերպավորում: Իսկ կեղծ քրիստոսը — ՀյԹ հովանու տակ):

Կեղծ մարգարեի եռանդն ուղղված է ՀյԹ-ի և վերածնված տերության փառաբանմանը. նրա ջանքերի շնորհիվ ՀյԹ-ի ժողովրդին կպատվաստվի անսովոր հայրենասիրության զգացմունք, սեր դեպի ՌԴ լավագույն հոգևոր ավանդական արժեքները և ագրեսիվ հակակրանք դեպի նրանց, ովքեր այդ արժեքները կմերժեն:

Հայտ.13:12 և ստիպում էր երկրին ու նրա բնակիչներին երկրպագել առաջին (բուժված) գազանին: Կեղծ մարգարեն կստիպի ՌԴ ժողովրդին երկրպագել վերջին ՀյԹ-ին. դիմելով ճիշտ և սուտ ամեն միջոցի՝ ժողովրդին կվարժեցնի որպես կուռք պաշտել ՀյԹ-ին և ակնածանքով ու սրտի թրթիռով ընդունել նրա ամեն մի քայլը (ինչը հետագայում կնպաստի, որ միասին հալածեն Եհովայի ժողովրդին):

Հայտ.13:13 և մեծ նշաններ էր անում ու երկնքից կրակ էր իջեցնում երկրի վրա մարդկանց աչքերի առաջ Ուղղափառությունը ՌԴ-ում ակնառու է մի առանձնակի ձիրքով. հրաշքների և այլևայլ նշանների միջոցով ազդել մարդկանց զգացական ընկալումների վրա: ՌՈւԵ-ի բոլոր հրաշքների հաշվարկը այն է, որ ուժգին էֆեկտով ՌԴ բնակչությանը գրավեն դեպի ՌՈւԵ:

Օրինակ, ՌՈւԵ-ն ունի լացող սրբապատկերներ, օդում երևացող խաչի նշաններ, սրբավայրեր եվ բուժիչ ջրեր, խորհրդավոր ծեսեր, Տիրոջ Գերեզմանի տաճարից՝ «երկնքից իջած» բարերար կրակ և այլն (մայրաքաղաքային ՌՈւԵ-ն այդ երկնային կրակի ներգործությանը հատուկ նշանակություն է տալիս և ամեն տարի նրա ետևից Երուսաղեմ է ուղարկում իր լիազորներին):

Ողջ աշխարհում ՌՈւԵ-ի տաճարների փայլը, հրաշքները և ՀյԹ-ի (աշխարհանվաճ) արտաքին քաղաքականությունը — օգնում են 2 «գազանների» «համերաշխ տանդեմին» իրենց հպատակներին (հոտին) ուղղորդել ցանկալի իդեոլոգիական հուն և ամենուր մեծ անվանում ունենալ (օրինակ, ՌՈՒԵ-ն իր թեմերն ունի նույնիսկ Ճապոնիայում և Չինաստանում):

Հայտ.13:14 Եվ նշաններով… նա մոլորեցնում էր երկրի բնակիչներին և ասում, որ պատկերը կերտեն (վերքից բուժված 1-ին գազանի): Կեղծ մարգարեի հրաշքները կհրապուրեն ՌԴ բնակչությանը. խաբեությամբ նրանց մտքում կամրապնդեն ՀյԹ-ի զորության փառքը և Ռուսաստանի վերազարթնած ավանդական արժեքները:

որ պատկերը (դիմանկարը) պատրաստեն գազանի…
ՌՈւԵ-ի ջանքով ՌԴ-ի ղեկավարը ժողովրդի աչքում բարձրացվում է ժողովրդական հերոսի և կուռքի պատվանդան (ՀյԹ-ը — Ռուսական կայսրության անցած հոգևոր փառքի և միաժամանակ ՍՍՀՄ-ի զորության վերածնության խորհրդանիշն է): (ՀյԹ-ից և ՌԴ-ից ստեղծվում է կուռք, «սրբապատկեր». ՌԴ ժողովուրդը աստվածացնում է ՀյԹ-ին, Ռուսաստանի փրկարարին, և ծնրադրում նրան ասես սրբապատկերի առաջ:

Հայտ.13:15 Եվ նրան տրվեց, որ շունչ տա գազանի պատկերին (կենդանացնի ՀյԹ «սրբապատկերը»): Արդյունքում 2րդ «գազանի» ջանքերով վերածնված երկրի բնակչության սրտում 1-ին «գազանի» (ՀյԹ) անկենդան պատկերը կկենդանանա և կդառնա կենդանի կուռք. տերության ողջ բնակչությունը կաստվածացնի թե՛ Ռուսաստանը, թե՛ նրա ղեկավարին — ՀյԹ-ի փրկարարին: Օրինակ այսպես.

Կեղծ մարգարեի ջանքերով՝ ՀյԹ-ի իդեոլոգիան, որ կհիշեցնի ՍՍՀՄ -ի իդեոլոգիան (անսովոր ուժգին հայրենասիրություն եվ սեր դեպի Ռուսաստանը, թշնամու որոնում և մարտ նրա հետ, հանուն հայրենիքի՝ կյանքի զոհաբերում, նվիրում ի շահ Ռուսաստանի և այլն) — կրկին կհառնի ՌԴ բնակչության սրտում և մտքում, ինչը թույլ կտա հեշտությամբ մոլորեցնել ժողովրդական մասսաներին՝ հանուն հայրենիքի (այսինքն՝ ՀյԹ) շահերի:

Հայտ.13:16 ԵՎ (2րդ գազանը) կհարկադրի բոլորին… որ նրանց աջ ձեռքին կամ նրանց ճակատներին նշան դնեն: Կեղծ մարգարեն այնպես կանի, որ վերածնված տերության բնակիչները կուռքի «դրոշմը» ստանան (ոչ միայն «պաշտեն» ՀյԹ-ին). նրանց վրա իրենց «տիրոջը» պատկանելու դրոշմը կդրվի՝ ի հավատարմություն և ճանաչում նրա՝ որպես Ռուսաստանի բարձրյալի:

Փոքրերին եվ մեծերին — ակնարկում է ՌԴ տարբեր հասարակական դիրքեր; հարուստներին եվ աղքատներին — տարբեր սոցիալական վիճակ; ազատներին ու ծառաներին — այսինքն ցանկացած կատեգորիայի քաղաքացու վրա՝ այն տարածքում, որտեղ ՀյԹ կուռք է և տեր — կունենա սեփականատիրոջ ազդեցության լծակ:

որ մարդկանց աջ ձեռքին կամ նրանց ճակատներին նշան դնեն, Սա ՀյԹ-ին հավատարմության «դրոշմ» է, կեղծ մարգարեի ջանքով մտածված, որ կօգնի կուռք-միապետին կառավարել իր տերության հպատակների մտքերը (նշան ճակատին) և գործերը (նշան ձեռքին) (այսինքն ՀյԹ-ի մարտավարության մեջ 2րդ գազանը «գործիք» է՝ բնակչության գիտակցությունը ՀյԹ-ին հարմար իդեոլոգիական հուն ուղղորդելու համար):

Օրինակ, ՀյԹ-ին դուր չի գալիս «ինչ-որ Վանյա»: ՌՈւԵ-ի հետ համատեղ ջանքերով, ՌԴ ժողովրդին ցույց կտրվի, որ այդ «Վանյան» ՌԴ թշնամի է: ՌԴ ողջ ժողովուրդը՝ հանուն հարյենյաց — ակտիվ պայքար կսկսի «Վանյայի» դեմ (այս կերպ ՌԴ ժողովրդի սրտերում և մտքում ՀյԹ-ը կկենդանանա՝ նրանց մտքում և սրտում իրենց տիրոջը տված հավատարմության «դրոշմ»/նշանով — շնորհիվ կեղծ մարգարեի):

Հայտ.13:17 և որ ոչ ոք չկարողանա գնել կամ վաճառել, բացի նրանից, ով ունի նշանը, գազանի անունը կամ նրա անվան թիվը: Այստեղ գնել-վաճառելու (առևտրի) միջոցով ցույց է տրված ՌԴ տնտեսական համակարգը՝ աղբյուրը բարգավաճման. միայն ՀյԹ-ի նվիրյալ հպատակներին կհաջողվի այդ գետնի վրա հարստանալ:

Սակայն կա և «հոգևոր առևտուր» (Մտ.25:27). կիսվել հոգևոր արժեքներով կարող են միայն ՀյԹ երկրպագուները: Քանի որ Եհովայի ժողովուրդը չի երկրպագի ՀյԹ-ին (չի ընդունի կուռքի նշանը իր ճակատին և ձեռքին) — նրան չի թույլատրվի իր հոգևոր արժեքները տարածել ՀյԹ-ի ազդեցության տարածքում (նաև մնացածին, ով չի երկրպագի ՀյԹ-ին):

նշանը, գազանի անունը կամ նրա անվան թիվը:
Նշանը (կուռքի «դրոշմը») նշանակում է, որ բոլոր «դրոշմվածները» իրենց կյանքի կերպով ցույց կտան, որ ՀյԹ-ին ընդունել են իրենց բարձրյալ: Նրան հաճեցնելու համար, ՀյԹ-ի նվիրյալները կձգտեն ընդօրինակել նրա հայացքներն ու դիրքորոշումը՝ շուրջը կատարվողին (Ս.Գրքում անունը ցույց է տալիս այն կրողի էությունը):

այն մարդու թիվ է, և այդ թիվն է 666:
ՀյԹ-ի «դրոշմը» (նշանը) — դա մարդու թիվ է:
Աստծու թիվն է — 7: Միաբանության իմաստով՝ Աստծու նշանը «առկա» է Իր սուրբ ծառաների վրա երկնային Հոր հետ (7), Նրա որդու հետ (ճշմարիտ Գառի, 7) և սուրբ ոգու հետ (7): Սրբության ընդհանուր նշանն է — 777 (Հայտ.7:3):

Այդ սուրբ մարդիկ (ովքեր կընդգրկվեն 144000ի մեջ, Հայտ.7:3,4; 20:6) նման հոգևոր «դրոշմով»՝ իրենց կյանքի կերպով ցույց են տալիս, որ ծառայում են Աստծուն «եռակի» եռանդով. իրենց վրա տեր են ճանաչում միայն Եհովային, ձեռք են բերել Քրիստոսի միտքը և գործում են սուրբ ոգուց շարժված, որի համար էլ նրանց գործերը հաճո են Եհովային:

Իսկ 666 նշանը (Աստծու ծառաների նշանի օրինակով) դրված է ասես Աստծու հակառակորդի ծառաների վրա և նշանակում է եռանդի «եռակի» միաբանություն Սատանայի, կեղծ մարգարեի և անմաքուր ոգու հետ (666): Դրա համար — նրանց գործերը չար են: Դա բոլոր կեղծ հավատացյալների նշանն է (ովքեր անմեղ «գառնուկների» սոսկ արտաքին տեսքը ունեն, իսկ ներսից լիքն են չարությամբ, թալանով և նենգությամբ, Ղկ.11:39; 2Տիմ.3:5):

Աստծու դրոշմով նշված Հիսուս Քրիստոսի իշխանակիցները հանդիսանում եմ Աստծու, Քրիստոսի և արդարության ծառաներ՝ հասկացողության բարձրագույն իմաստով:
Իսկ գազանի ծառաները, եթե չփոխվեն, կդառնան երդվյալ աստվածանարգներ՝ արժանի մահվան (Հայտ.16:1,2):

Գազանի նշանի տակ կարող է «ընկնել» նույնիսկ Եհովայի ծառան: Ի՞նչ կերպով: Գազանը — դա աստվածընդդեմ է սկզբունքորեն, իսկ բոլոր նրա կնքվածները հակառակվում են Աստծուն, Քրիստոսին և սուրբ ոգուն: Օրինակ, 1-ին դարում Եհովայի ժողովրդից նրանք, ովքեր գիտեին Հիսուս Քրիստոսին, ըստ էության դրոշմվեցին 666 նշանով. նրանք սիրեցին ավելի մարդկային պատվերները (կեղծ մարգարեի խոսքը — մարդկային պատվիրանների խորհրդանիշն է, Մարկ.7գլ):

Նույնը կարող է և այս համակարգի ավարտին Եհովայի ժողովրդի մեջ պատահել նրանց, ովքեր մարդկային պատվիրանները Աստծու խոսքից ավելի կսիրեն ու կաղավաղեն Աստվածաշնչյան դասերը: Ինչպես որ Եհովայի ժողովրդի 1-ին դարի առաջնորդներն էին նեղում Քրիստոսին` նրանք էլ կնեղեն նրանց, ովքեր ցույց կտան իրենց սխալները՝ հորդորելով ուղղել դրանք (Մտ.23:34):

Այսպիսով. 2րդ գազանը երկրից — կրոնական կազմակերպություն է, որ գլխավորում է վերջին հեթանոս տերության վերջին ՀյԹ-ի հոգևոր իդեոլոգիան: ՀյԹ-ի և ՌՈւԵ-ի բարեկամական «տանդեմի» շնորհիվ վերջին տերության բնակչությունը «ծրագրավորված» կլինի մարտնչելու Ռուսաստանի շատ թշնամիների, այդ թվում և՝ Եհովայի ժողովրդի դեմ (Դան.7:25 և Հայտ.13:5-7):

Այդ «տանդեմի» ազդեցության ուժը ՀյԹ-ի վերջին տերության բնակչության վրա նույնքան զորեղ կլինի, որքան զորեղ է, օրինակ, Ռուսաստանի ժամանակակից քաղաքական և հոգևոր լիդերների ուժը, ազդեցությունը և համագործակցության արդյունավետությունը.

Հայտ.13-ի 1-ին և 2-րդ «գազանների» «տանդեմի» համագործակցության հետևանքը կլինի Եհովայի ժողովրդի հալածանքը նրանց ազդեցության տարածքում (ինչն արդեն տեսնում ենք, օրինակ, Ռուսաստանում, Դոնբասում և Ղրիմում, Հայտ.13:5-7; Դան.7:25):

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

The Man of Lawlessness in Jehovah’s Temple: Part 4. Cunning of the Governance System of the Governing Body.

Video in Russian . Here is an adapted version of the video in English 8.7

From video 8.6   we learned that the man of lawlessness today  is the Governing Body (GB). In general, the man of lawlessness works for Jehovah’s interests (as the leaders in the first century Mt.23:2,3, otherwise no one would believe that Jehovah’s Temple is here). But the problem is that when working for the Kingdom’s interests, the man of lawlessness is willing to allow distortion to protect his own interests, which is detrimental to God’s Work (Php.2:21). And what helps him in this is the Governance System (the system of the governance for God’s people).

GS — the Governance System of the man of lawlessness.

Today, the Governance System of Jehovah’s Temple consists of, as it did in the first century, the Governing Body (the headquarters) and his assistants (all the structural units of the Governing Body, including congregations [Ac.15:6; 1Ti.3:1-10] that deliver to all Jehovah’s witnesses all of the decisions of the Governing Body [Ac.16:4]). Through this governance system (GS), unity and discipline are maintained among Jehovah’s people (without which, it is impossible to carry out God’s Will [Mt.24:14] ).

In the GS of modern times there are two downsides:

1) Unlike in the first century, there are no miracles today and there is no opportunity for the members of the Governing Body to confirm that they are truly God’s anointed. (We have to believe their word that they are anointed, there is no alternative to worship Jehovah.)

2) In this system of things of imperfection, the environment of power is always an environment of risk (even if Jehovah Himself appoints the leaders. Nu.20:12; Ac.20:29-30).Therefore, what fruit the GS will bring to God depends on the spirituality of the members of the Governing Body among His people.

If the members of the Governing Body are really anointed, are faithful to Jehovah, take a firm hold of the Word of God, do not look for their own interests but for what is pleasing to Christ, please God but not men (as apostle Paul for example Ac.20:32; Ga.1:10) then the GS will fulfill its purpose and will correctly mold God’s people (even if some mistakes will be made). And the opposite is true as well (Jer.12:10; Php.2:21).

So, depending on what the Governing Body is looking for (righteousness or lawlessness), the biblical form of the GS will either bring good fruit to Jehovah or it will spoil His people, as the shepherds of old time did (Jer.12:10). Is it possible to know what the Governing Body of modernity is looking for? Yes it is. Let’s compare the development of the same situations in the condition of the GS of modernity and the GS of the first century.

Answer please: is it possible that today one of God’s anointed, not from «Jerusalem» (Warwick), could publicly expose one of the members of the Governing Body of hypocrisy and to urge him to correct his conduct without being punished for doing so? (As apostle Paul did, Ga.2:11-13). Or could he ask the Governing Body to change one of the teachings (As apostle Paul did, Acts Chapter 15) and the members of the GB would respond immediately (or at least listen)? Or could he say to the GB that God reveals His Word not only to just the Governing Body from Warwick? (1Co.11:5; Ga.1:15-17).

What will happen to these brothers today? It is not difficult to guess that they will be disfellowshipped or announced mentally ill. Why? Because today (unlike in the first century), the GS of the Governing Body does not let modern «Pauls» in – those who put Jehovah’s interests first and who look not for their own interests but for what is pleasing to Christ (Ga.2:9,11-14; For Paul, Jehovah, and Jesus were the only priorities).

How does the GS of the Governing Body get rid of «Pauls«? By means of an easy, but amazingly workable scheme.

Initially, this tough GS, in terms of the subordination subordinate to the superior, provides stability to God’s people on a global scale. This is good and correct (otherwise it would be impossible to organize the harmonious worldwide activity). But if a wicked generation penetrates the Governing Body that does not look for what is pleasing to Christ but for their own interests, then they use the GS for their own purposes, «making it work» for themselves.

Since the deeds of the man of lawlessness can sooner or later be detected (watch video 8.6 , in order to continue to maintain his position as the only faithful servant of Jehovah, he needs his own team of governors at all levels and structures, starting with congregations and finishing with the six committees (the committees at the Governing Body of the Watchtower Society are: the Coordinators’ Committee, Personnel Committee, Publishing Committee, Service Committee, Teaching Committee, and the Writing Committee).

Therefore, the Governing Body needs only those brothers who will implicitly and blindly (fanatically, without examining the Scriptures) trust him; who will faithfully «fight to the death« for him and his interests in the belief that he is serving Jehovah.

The Governing Body needs servants who will be ready to refuse to search the Scriptures to check its decisions, commandments, and actions. It is not difficult to guess why there is no room for «Pauls» in the modern Governing Body.

The Governing Body needs brothers who will be ready to suppress their own opinion, who will turn a blind eye to weirdness (even if they notice it), who will drown out their own conscience, and evade their responsibility to please Jehovah. But how?!! does one achieve this from the brothers who truly love Jehovah and His Word? For this, it is necessary to interpose a special «magical mechanisms» (2Th.2:2,9,10). Let’s consider them and learn how the Governing Body forms such a team.

At the beginning of this «magic» is in the appointment of the elders of the congregations. God’s people should not be in a democracy (generates anarchy). Therefore, leaders at all levels are appointed by superiors (they have more experience), according to the principle of Acts 14:23; Tit.1:5. However, the approach to the appointment of the elders of all levels, in fact, is worldly: «He will give great glory, power, and reward, to those who give him recognition«, (Da.11:39).

This is the first «magic mechanism” of the GS of the Governing Body.

A condition of appointment as an elder (or as regular pioneer) is a hidden «oath» of allegiance to the Governing Body, not to Jehovah. There is a demand in the questionnaire for all appointees to recognize the Governing Body as the only channel and representative of God. This is how the righteousness of the appointees is placed in dependence not only on themselves and their relationship with Jehovah but also on the righteousness of the Governing Body (If there is a man of lawlessness in the Governing Body, then there is a risk of subordinating to him to do wrong).

This is how the GS of the Governing Body removes all «Pauls» in the very beginning: those who can see a trick in swearing allegiance to the imperfect members of the Governing Body and equalizing them with Jehovah; those who cannot sign the questionnaire and therefore do not fall into the system of managers of the Watchtower Society, as only the necessary «source material» gets there: spiritual babies (inexperienced, gullible newcomers without a thorough knowledge of the Bible). Using spiritual babies is the second mechanism (as it is easy to control them).

Then, the newcomers who sincerely love God, who want to do more to serve Him and who «took the oath» to the Governing Body, are treated with the «third mechanism«, which is the substitution of true spiritual concepts. For example: if you become an elder, you will immediately grow up spiritually! And who among the brothers does not want to grow up spiritually, if this is the dream of all the people who love Jehovah?

Also, it is easy to convince the new ones (especially the young ones) that distrusting the Governing Body is equivalent to distrusting God (which is not true Ac.11:17). That by submitting to the Governing Body you please Jehovah (they use 1Sa.15:22 «to obey is better than a sacrifice«, but they do not specify that it is talking about obedience to JEHOVAH, not to the Governing Body); that the word of the Governing Body is equal to the Word of Jehovah, and if something goes wrong, do not be afraid, the Governing Body will be accountable. (Although this is not so: each one will render an account for himself to God [Ro.14:12] and everyone will be equally punished, Mt.15:14).

If some of the teachings of the Governing Body are unclear or doubtful, then they explain to the new ones «It’s alright. When you grow up spiritually (when you become an elder) you will understand. Do you agree that the Governing Body correctly teaches the basic biblical truth? Then accept this also!» And the new ones sincerely begin to think that they have doubts, not because they see heresy but because they are spiritual babies who cannot see well (making them more willing to become an elder).

The elders of all congregations use this method of «processing» the inexperienced (This is how they are trained). If there is only a few people in the congregation who want to become a regular pioneer or an elder (the district overseer regularly checks), this means the body of elders does not fulfill their responsibilities and does not justify the trust of the society represented by the Governing Body, which can result in a dismissal aftermath (which the elders, of course, do not want).

Therefore, while the new ones did not really grasp anything, the elders «process» them with diligence. And inexperienced brothers strive to become elders in the sincere belief that by doing so, they will grow spiritually. (What the Society does is advertise the elders as spiritual, mature brothers, but they keep silent about the indicators of spiritual growth mentioned in Ga.5:22).

This is how the youths (both literal and spiritual ) begin to lead Jehovah’s people (Isa. 3:4) and face the GS of the Governing Body more tightly. For example, they have to speak from the stage in Kingdom Hall about absurd teachings — that this is the truth of Jehovah. Or in case of difficulties in processing documents for the Kingdom Halls, they have to convince themselves that a bribe is a gift for a good cause of Jehovah, and that it is better to submit than to pay attention to oddities, etc.

If at first the new ones don’t know what they’re doing, then when they begin to understand what wringer of the GS of the Governing Body they are put through, they’ll find out that by that time they will already have something to lose (their congregation that they have loved, Jehovah’s service, friends, family, children, etc.). And if the appointee «turns on the mind», he will face the choice:

a) Express doubts and be ready to resign as an elder (for distrusting the Governing Body, one will be demoted or even expelled) or b) remain silent for various reasons (there is no alternative to worship Jehovah, what will happen to me and my family, I don’t want to l lose the «acquired», Joh.12:42, etc.). To resign, one has to explain the reason and this can ruin not only his life alone. The choice is hard.. But whoever chooses b)  will be promoted even higher in the «theocracy» of the Governing Body.

So only brothers from Group b climb to the heights of the GS of the Governing Body. Those who are ready to be silent pretend that nothing is happening for the sake of the stability of their position. And the deeper they get stuck in it, the higher the GS raises them in ranks. And from the «Pauls», identified along the way (who could not choose b), the Governing Body gets rid of them (it may extend to the exclusion from the congregation).

Watch video 1.7  about how the man of lawlessness got rid of «Pauls» («Jerusalem, the killer of Jehovah’s prophets«).

Next, we’ll consider the forth «mechanism« of the GS of the Governing Body, which is successfully operating on inexperienced and gullible brothers. This is a program of false blessings (the privileges that the society represents as the blessings of God).

This makes the spirituality of many Jehovah’s Witnesses even worse, distorting their motivation: you demonstrate your loyalty to the Governing Body for a while and then you receive special honors and «a land as a reward» (Da.11:39). For example, you will be rewarded with the privilege of studying in one of the schools of the society (without mentioning that there are brothers from Group b) there, and they teach you to obey the Governing Body with even greater zeal, and with even greater effort they equalize the Governing Body with Jehovah).

Take into account this «blessing». For example, if you remain faithful to the Governing Body, in the new world you will be a prince (you will be more honored by Jehovah than others). It will be easier to open your business if you overcome administrative problems, you will come closer to the elite, etc. And if you don’t, then you will be a nobody. In the end, some are «sold» to the GS of the Governing Body for false «blessings» (privileges invented by the society).

This is how many of our dear brothers, being sincere and conscientious at the beginning and demonstrating their dedication to the Governing Body for many years at every stage of career growth, eventually acquire a spiritual defect: they are formed as hard-hearted opportunists, seeking no longer to please God but their own interests (in order not to lose their usual position and privileges, as was the case in the first century, Joh.12:42; Php.2:21).

And the Governing Body forms out of them its own army of «locusts» (Re.9:1,7, the wicked generation of leaders, which was predicted by Christ, Mt.16:1,4; 23:34-36; 24:34. Watch video 1.31 ). These «locusts» spoil the rest of Jehovah’s people: first, the regular pioneers, joining the team of the Governing Body to promote its interests (the mechanisms are the same: blind trust, loyalty to the Governing Body, substitution of concepts and luring by privileges).

As a result (and we can see it today all over the world), it is very easy to convince all Jehovah’s Witnesses (with the exception of some, but not many) through elders and regular pioneers, that, for example, the large-scale construction of the fashionable Bethel in Warwick, the withdrawal of all donations from the congregations, the sale of the Bethel property and the dismissal of the Bethelites, these are all Jehovah’s blessings and guidance.

Therefore, all the Jehovah’s witnesses «fight to the death« for the interests of the Governing Body, even for those that are dubious and they reject all «Pauls«, believing  that they are serving God. This is the bad fruit of the activity of the man of lawlessness in our time. «The army that kills» the prophets of God (Mt.23:34; Joh.16:2).

And the tragedy of this spiritual defect of this «army» is that it is being formed slowly and imperceptibly — only in cases when there is a contradiction between devotion to the Governing Body and to Jehovah. (Whom should you listen to more: the Governing Body or God?) But there are only a few such situations (the Governing Body largely requires the same as God; «poison is added drop by drop» ). But every time during taking this test of allegiance to the Governing Body or to Jehovah, when the Jehovah’s witnesses take the side of the Governing Body they show that the Governing Body is their master, not Jehovah (an idol sits in the temple of God).

So, the conclusion for the Governance System of the Governing Body of our time. We have shown:

1) Why the GS of the man of lawlessness at all times removes faithful «Pauls», but accepts brothers who obey the man of lawlessness for various reasons.

2) How the man of lawlessness forms his team with the help of the four «magic» mechanisms of the Governance System, built by the Governing Body of the society. Let’s recall them briefly.

The «magic« mechanisms of the Governance System of the Governing Body are:

1) The oath of allegiance to the Governing Body, not to Jehovah;

2) the selection of young and inexperienced ones into the GS;

3) the substitution of concepts (the Governing Body is equal to Jehovah; obedience to the Governing Body is pleasing to Jehovah; and delve into weirdness – displeasing ).The Governing Body will be responsible for any weirdness, but you will render an account to God for disobedience to the Governing Body;

4) attraction by the program of false blessings (the race for privilege distorts the motivation for those serving Jehovah and incorrectly molds Jehovah’s people).

If we add to this everything that was shown in the previous video 8.6 , which is:

— adventurous investments;

— hiding the movements of donations (the receiving and spending);

— the pursuit by the members of the Governing Body of luxury and comfort (but they prohibit the creation of a fund for helping fellow believers);

— the «financial abuse» of the congregations (withdrawal of all surplus donations);

— «tax on constriction»;

— complete isolation of the Governing Body from the «lower class» (impossibility for «Pauls« to come to them, Acts 15);

— unwise actions (situation in the Russian Federation);

— the dismissal of Bethelites who have worked for decades, without severance pay (put them through the wringer, and then be on your own) for the sale of real estate;

— the absence of a program of material care for older Bethelites (except for the members of the Governing Body and their closest associates);

— construction «business» (buy low-sell high);

— the use of free labor (including remote assistants) ;

— distortion of biblical teachings;

— the requirement to use only New World Translation Bible (the best in the understanding of the Society, but in fact — distorted, watch video 3.12, 3.13, 3.14 );

— the requirement to study the Bible only by the algorithm of the publications of the Society, etc.

Then we can come to the conclusion that the overall deeds and principles of the modern Governing Body comprehensively confirm the Biblical description of the man of lawlessness who has sat in Jehovah’s Temple at the beginning of the 21st century (the ascension of the Governing Body of modernity began in 1976, watch video 8.5 ).

The man of lawlessness:

1) will lead Jehovah’s worship (he will sit in the temple of God);

2) will allow apostasy (2Th.2:3; idolatry, substitute for God);

3) will entice with all power and signs and lying wonders (2Th.2:9, for example, the impressive wonder of fast construction of Kingdom Halls around the world under the cover of a «construction business»);

4) will seduce Jehovah’s people (lure with rewards) ;

5) will replace truth with deception (2Th.2:10 will distort teachings and motivation);

6) will release his army of «locusts» (dedicated to the Governing Body and not to Jehovah, Re.9:1-4).

Of course, the Governance System of Jehovah’s people is very important. It is very important for God to accomplish the worldwide preaching work, in which Jehovah’s witnesses participate (which is impossible without the GS, Mt.24:14). However, it is equally important to Jehovah that those who carry the good news to others gain salvation themselves. (1Co.9:27; if you notice something wrong in your congregation, but you don’t know what to do, watch video 2.14 ).

Next time, we will consider how one can become a member of the Governing Body (if there are any true anointed ones there today or not), if God wills.

Jehovah’s Witnesses, «Box of answers».

 

 

Урок №49. Второе пришествие или «день Христа»

Это видео разъясняет значение «дня Христа», называемого также 2-ым пришествием Христа. Согласно Библии, 2-е пришествие Христа — это — не один момент явления Христа на небе, а этап, состоящий из множества эпохальных событий, сменяющий век правления сатаны — веком правления Царя Иеговы, Иисуса Христа, которому надлежит быть Царём престола Давида над Землёй — во всей вечности.

Текстовый вариант см. Урок №49

«Великое бедствие» из Откр.7:14 — в учениях Общества Сторожевой Башни

Текст обращения из видео 3.16

Это обращение касается использования выражения «великое бедствие/скорбь» (ПНМ, Синод.)из Мтф.24:21 и Отк.7:14, что в учениях ОСБ отождествляется с Армагеддоном. Конгресс 2018 г. «Будьте мужественны!» в финальном видео показал величественную картину явления Христа на небе, спасающего свидетелей Иеговы (сИ) на поляне и уничтожающего их врагов, напомним суть:

Здесь мы докажем, что 1) выражение «великое бедствие/ скорбь» (ВБ/С) из Откр.7:14 и Мтф.24:21 – это не одно и то же. И 2) что Откр.7:14 – это исполнение Де.14:22, где сказано, что войти в вечное Царство Бога – непросто: людям придётся выйти победителями из скорби всех испытаний, (включая, как знаем, и последнее — после 1000летия Христа, Откр.20:7-10), — сохранив верность Иегове.

Соединяя между собой Мтф.24:21 и Откр.7:14 (тексты о ВБ/С), ОСБ учит, что ВБ/С из Откр.7:14 и Мтф.24:21 – это одно и то же событие. Поэтому, когда Иисус явится на небе (Мтф.24:30), по мнению ОСБ — он спасёт сИ и уничтожит в Армагеддоне врагов (что и показал финальный ролик конгресса).

Так сИ переживут ВБ/С Армагеддона и выйдут в новый мир. Смотрим, как ОСБ соединяет Отк.7:14 и Мтф.24:21 – в СБ 2009 15/3 с.18, абз.10:

Теперь ответим на вопрос
1) Правильно ли соединять слова Христа о ВБ/С из Мтф. 24:21 и Откр.7:14?
Ответ поможет увидеть, что во времени – это совсем разные события. Из видео 1.30 о 3м горе знаем, что Иисус, говоря в Мтф. 24:21 о ВБ/С для народа Иеговы, указал, когда наступит конец ВБ/С, а именно: конец для этой ВБ/С настанет в момент явления Христа на небе. Почему? Читаем Мтф.24:29,30:

Мтф.24:29,30 И вдруг, после скорби дней тех… явится знамение Сына .. на небе.. и увидят Сына (Сразу же после ВБ, которое будет в те дни.. на небе появится знамение Сына, ПНМ). То есть, если соединять Мтф.24:21 и Откр.7:14, как делает ОСБ, то сИ войдут в новый мир сразу после явления Христа на небе. А что говорит об этом Библия? Шагнут ли сИ в новый мир после явления Христа на небе? Выясняем:

Явление Христа на небе – это  сигнал его воцарения и сбора 144000 при 7й трубе (Мтф.24:21; 29-31; Откр.11:15; 1Кор.15:52; 1Фес.4:16,17). После этого дьявола сбросят на Землю, и 3,5 года он будет гоняться за остатком сИ на Земле (Откр.12:9-14). Затем – период «один возьмётся для Миллениума (как Енох – смертью в Господе), один останется для будущего Армагеддона (Мтф.24:30,31;40; см. видео 1.46, 1.30 и 1.21)

То есть, картинка финального видео ОСБ о спасении сИ в момент явления Христа на небе (по учениям ОСБ) – не соответствует Библии: с момента явления Христа на небе (после сбора 144000 и после ВБ/С из Мтф.21,29-31) должно пройти, как минимум, 3,5 г. гонения дьявола за остатком сИ — плюс время на сбор «умирающих в Господе», на чаши гнева и Армагеддон, откуда, по учению ОСБ, должны выйти сИ из ВБ/С (Откр.7:14).

В общем, ВБ/С из Мтф.24:21,29-31 и ВБ/С Армагеддона из Откр.7:14 не совпадают во времени и по значению: а) ВБ/С, о котором говорил Иисус, — для народа Иеговы и закончится в момент явления Христа на небе (сбора 144000).

б) а ВБ/С Армагеддона – для нечестивых (откуда ОСБ ожидает выход сИ, Откр.7:14), и с момента явления Христа на небе — она только начнётся (Откр.11:15-18)

Почему в явление Христа на небе – ВБ/С для народа Иеговы закончится? Поясним: до явления Христа верные сИ (по примеру 1в. н.э.) будут скорбеть из-за проблем в Доме Иеговы (беззаконник; искажение слова Бога; гонение сИ в РФ; продажа посвящённых Иегове Вефилей и З.Ц; суды над ОСБ не за праведность, а за грех педофилии – на фоне войн, кризиса и т.д., см. видео 1.38). А, когда Иисус явится видимо и заберёт 144000 – наступит время действий, а не скорби (конец ВБ/С):

многим сИ станет ясно, что 2х последних пророков – отвергали зря (Откр.11:12,13; 14:1, см. видео 1.27); что РС ОСБ – никакой не верный раб (он не вознесётся на небо); что  надо срочно исправляться (некогда скорбеть, до Арма – мало времени). Для того остаток сИ на Земле и будут «питать» 3,5 года, чтобы они успели исправиться и «умереть в Господе» (Откр.12:14; 14:1,13). Для остальных — 3е горе и ВБ/С от 7ми чаш гнева с апогеем в Армагеддоне, см. схему:

Итого по 1) Правильно ли учить, что ВБ/С из Мтф.24:21 и Откр.7:14 – это бедствие Армагеддона? Нет, так как ВБ/С из Мтф. 24:21,29-31 для народа Иеговы закончится явлением Христа на небе – задолго ДО того, как ВБ/С начнётся для нечестивых (в чашах гнева с апогеем в Армагеддоне).
А если верить по ОСБ, что Иисус воцарился в 1914 г. при 7й трубе – тогда получается вот такой абсурд:

а) на небе Иисус явился за 144000 — тоже в 1914г (чего и ожидал Рассел, так как 144000 должны уйти на небо при 7й трубе и воцарении Христа); б) 144000 ушли на небо в 1914 г (при 7й трубе и воцарении Христа, Откр.11:15; 1Кор.15:52; 1Фес.4:16,17); в) уже 100 лет на Земле нет ни одного из 144000 и г) сИ 100 лет «стоят на поляне», видя явление Христа на небе и ожидая спасения (что не согласуется с Библией).

Теперь 2) Что означает выражение «великое бедствие» из Откр.7:14? ПНМ по-особому перевел текст Откр.7:14, чтобы все сИ верили в то, что оно означает Армагеддон, из которого ВМ сИ выходят живыми. Но посмотрим  другие переводы Библии, где показано, что ВМ – это те, кто в принципе прошёл скорбь больших испытаний, сохранив верность Богу, сравним:

То есть,  ВБ из Откр.7:14 (ПНМ) — только в учениях ОСБ означает бедствие Армагеддона. Другие переводы сообщают, что ВМ — это те, кто пришёл в вечное Царство Бога, пройдя скорбь больших испытаний (после 1000чи лет – в том числе), сохранив верность Богу (Отк.20:7-10; Откр. 21:3,4 и 7:15-17 – идентичны и показывают ВМ не в 1000летии Христа, а в вечном Царстве Бога).

Теперь докажем, что Откр.7:14 показывает, как исполнятся слова Павла из Де.14:22 (что путь в вечное Царство Бога вымощен большими страданиями). Докажем, что выражение «великое бедствие» из Откр.7:14  идентично выражению «многими скорбями» из Де.14:22, что и в том, и в другом тексте можно было перевести выражением «большие страдания».

По нумерации Стронга выражений «многими 4183 скорбями» из Де.14:22 и «великое 3173 бедствие» из Откр.4:17 — видно, что слова 4183 и 3173  имеют одинаковые значения «большой, великий» (слово «скорбь/бедствие» 2347 у них – одинаковое, означает скорбь, страдания; мучения; бедствие). То есть Де.14:22 и Откр.7:14 можно перевести одинаково: «большие/великие страдания». Смотрим скриншот: 

Кто-то возразит, дескать, «многими скорбями» из Де.14:22 — это по количеству «многими», а «великая скорбь» из Откр.7:14 — это по качеству – выдающаяся, уникальная (слово «великий» означает и числовую — много — и качественную характеристики – выдающийся). Допустим, это так. Но тогда к ОСБ возникает 2 вопроса, будем внимательны:

а) почему слово 4183 (как бы количественное) в Откр.7:9 ОСБ переводит как «великое«, а то же самое слово 4183 в Де.14:22 – как «многими«?

б) почему ПНМ переводит Откр.7:9 и 7:14 одинаковым словом «великое» (множество и бедствие), если в Откр.7:9 стоит слово 4183 (числовое, то же слово, что и в Де.14:22), а в Откр.7:14 стоит слово 3173 (выдающаяся)? Смотрим скриншот:

Так почему же ПНМ переводит одно и то же слово 4183 из Откр.7:9 и в Де.14:22 – разными словами? (великое множество, но многие страдания). И почему ПНМ переводит разные слова 4183 из Откр.7:9 и 3173 в  Откр.7:14 – одинаковым словом «великое» (множество и бедствие)? Чтобы показать ВМ великим не по численности (ведь сИ – мало), а как выдающееся ВМ сИ? Возможно и так:

ведь такой вариант был бы аргументом на это возражение: «как же сИ может быть ВМ, которое никто не может сосчитать – если сИ очень легко сосчитать?» (дескать, сИ – не по количеству великое, а по  выдающимся качествам, и многих сИ этот ответ устраивает). Но факт, что разные слова 4183 (большой, великий) и 3173 (великий, большой) взаимозаменяемы — показывают и другие переводы.

В подтверждение тому, что два слова 4183 (много) из Де.22 и 3173 (великий) из Откр.7:14 – взаимозаменяемы, как и любые синонимы, покажем в Синод. Библии тексты, где эти слова с разной нумерацией использованы в одинаковом смысле (при переводе рукописей переводчики, похоже, на своё усмотрение выбирали значение слов-синонимов):

Итак, выражение «великое бедствие» в ПНМ — не уникально, по смыслу оно означает качество и количество страданий, через какие пройдёт ВМ, чтобы попасть в вечное Царство Бога. «Великое бедствие» из Откр.7:14 и «многие страдания» из Де.14:22 – идентичны, означают большие страдания ВМ, предсказанные в Де.14:22 (ВМ вошли в Царство Бога большими страданиями, как и предсказал ап. Павел).

Также интересен момент, что взаимозаменяемость  слов 4183 (многие) из Де.14:22 и 3173 (великая) из Откр.7:14 – указана в нумерации Стронга :

в скриншоте обратите внимание на номера слов, которые позволительно использовать в переводе Откр.7:14 и Де.14:22. Там, где стоит 4183 (большой, великий) – допустимо использовать 3173 (большой, великий) и наоборот. Смотрим скриншот:

Кто-то, защищая учение ОСБ, указывает на предлоги, сопровождающие эти выражения: через 1223 «многие/большие страдания» в Де.14:22 и от/из 1537 «великого/большого страдания» в Откр.7:14. Но по сути замысла Иеговы — нет разницы, прошли ли ВМ в Царство Бога через скорбь больших испытаний или – они пришли  в Царство Бога из/от скорби больших испытаний.

Итого по вопросу 2): Откр.7:14 в варианте ПНМ привлекает людей в ОСБ напрасной надеждой: дескать, если станешь сИ, то переживёшь великое бедствие Армагеддона.
Однако, Откр.7:14 всего лишь показывает исполнение предупреждения апостола Павла из Де.14:22: хочешь войти в вечное Царство Бога? Готовься пройти через большие страдания всех испытаний (после 1000чи лет – в том числе, Откр.20:7-10).

Надеемся, эти исследования помогут увидеть , почему учение ОСБ о том, что сИ – переживут Армагеддон – нуждается в пересмотре.

С уважением,
свидетели Иеговы сайта «Ящик ответов».

 

 

 

 

 

ՄԱՍ 4. ՀՅՈՒՍԻՍԻ ՎԵՐՋԻՆ ԹԱԳԱՎՈՐԸ

Текст на армянском языке к русскому видео  1.25 Часть 4: последний царь северный 
Это видео на армянском — см. видео 7.7

7.4, 7.5 և 7.6 վիդեոներով փակում ենք շարքը հյուսիսի վերջին թագավորի մասին (Դան.2գլ արձանի թաթերի էպոխայի վերջին հեթանոս տերության կառավարչի), ով այս համակարգում վերջին անգամ պետք է ճնշի Եհովայի ժողովրդին (Դան.11:45): Նա նաև Դան.7:25ի Եղջյուրն է, 7րդ գլուխը Հայտ.17:10ի և գազանը Դան.7:11, Հայտ.11:7; 13:5-7; 17:11ի (կոչնչացվի Արմագեդոնին, Հայտ.19:20; Դան.7:11):

Դանիելի և Հայտնության գրքերից hյուսիսի վերջին թագավորի մանրամասների հավաքագրումը բերում է այն մտքին, որ դա Ռուսաստանն է և իր կառավարիչը — Եհովայի ժողովրդի վերջին ճնշման ժամանակ՝ Արմագեդոնից առաջ (2017թ. Ռուսաստանում Ե.Վ.-ի հալածանքը — համարում ենք Դան.7:25ի և Հայտ.13:5-7ի կատարման նախաբանը):

Ով համաձայն չէ սրան, կամ նրան, որ Ե.Վ. — դա Եհովայի ժողովուրդն է — որոնեք Եհովայի ուրիշ ծառաների՝ ճնշված որևէ այլ տերության մեջ, ով ունի՝ 1) ծագում Հռոմեական կայսրության բեկորներից (Դան.7:7,8); 2) նրա վերելքով — (Հռոմի կայսրության բեկորներից) 3 տերության անկում (Դան.7:7,8,20); 3) փլուզում և վերականգնում զորությամբ (Հայտ.13:3,5-7; Դան.7:25):

Իսկ մենք վերլուծենք Դան.11:36-45ը, որտեղ հյուսիսի թագավորը (ՀյԹ) մենակ չէ, այլ հակասության մեջ է հարավի թագավորի (ՀԹ) հետ: Նրանց իդեոլոգիական և աշխարհի վրա ազդելու ոլորտների հակամարտությունը — վատ կանդրադառնա Եհովայի ժողովրդի վրա, ով կբնակվի ՀյԹ հասանելի տարածքում (կկրկնվի Դան.11գլ. նախկին ՀյԹ և ՀԹ պատմությունը՝ կապված Եհովայի ժողովրդի հետ այս համակարգի ավարտին, Դան.10:14):

Եվ այսպես, վերջին ՀյԹ. Դան.11:36-40  (հմմտ.Դան.7:25; Հայտ.13:5-7) ցույց է տալիս վերջին տերության ձևավորման փուլերը — ՍՍՀՄ-ից (արմատով՝ հին Ռուսիա) — մինչև արդի ՌԴ (վախճանի ժամանակի տերության): ՍՍՀՄ-ը ոչ մեկին հաշվի չէր առնում և վարվում էր իր ուզածով (օր.1939/40 թվերին ինքնակամ իր տարածքին կցեց Բեսսարաբիան, Բուկովինան, Լիտվան, Էստոնիան և Լատվիան):

Դան.11:37. նա կարհամարհի իր հայրերի Աստծուն. հայրերի Աստվածը՝ դա Ռուսական կայսրության հնամենի հոգևոր արժեքներն են, ուղղափառության «Եռանձնյա Աստվածը», որն ուներ Ռուսաստանը մինչ ՍՍՀՄ դառնալը: ՍՍՀՄ-ում այդ արժեքը լիովին արհամարհված էր, նա ուներ իր «աստվածը», որի մասին կխոսենք քիչ հետո:

նաև կանանց ու բոլոր աստվածների ցանկությունները. կանայք՝ ՍՍՀՄ-ի «օգնականներն» են, որոնք օգնում էին կյանքի կոչել նրա ծրագրերը: Դրանք ՍՍՀՄ-ից կախված և Մոսկվային ենթակա հանրապետություններն են: ՍՍՀՄ-ում բոլոր որոշումներն ընդունում էր Մոսկվան, ուստիև ոչ մի ՍՍՀՄ հանրապետության աստված ընդունված չէր և հաշվի չէր առնվում նրանց ինչ-որ ցանկություն:

և իրեն բոլորից բարձր կդասի: ՍՍՀՄ-ը հասավ համաշխարհային ազդեցության՝ ստեղծելով կոմունիզմի գաղափարակիր մի ահռելի սոցիալիստական ճամբար, որը զբաղեցնում էր մոլորակի բնակեցված տարածքի կեսը՝ սփռելով իր ազդեցության ոլորտները աշխարհով մեկ, տես քարտեզը.

Դ.11:38 Իր դիրքում նա փառք կտա ամրոցների աստծուն… նա ոսկով, արծաթով… ցանկալի բաներով կփառաբանի.
Ամրոցների աստվածը — դա զենքի զորությունն է (հնում լավ կառուցված ամրոցները զինվորական հաջողության երաշխիքն էին): Զենքի ուժը — միակ բանն է, ինչին կապավինի ՀյԹ՝ դրանում ներդնելով հսկայական միջոցներ (ոսկի, արծաթ և թանկարժ.քարեր):

Դ.11:39 օտար աստծու հետ զորավոր բերդ կշինի. իրեն ընդունողին …շատերի վրա կառավարիչ կնշանակի, և կբաշխի երկիրը
Օտար աստվածը — դա Կոմկուսն է ի դեմս Կրեմլի (քաղաքագաղափարական կենտրոնը Կրեմլում)՝ կոմունիզմի իդեոլոգիայով իրեն աշխարհի մնացած բոլոր իդեոլոգիաներից բարձր համարող:

Կրեմլը ՍՍՀՄ-ի և Կոմկուսի խորհրդանիշն էր (այնտեղ ապրում էին առաջնորդները, ՍՍՀՄ փլուզումից հետո այն դարձավ ՌԴ նախագահի նստավայրը, ինչպես որ էր մինչև Պյոտր 1-ինը` ցարերի և իշխանների համար): Քաղբյուրոյի բոլոր անդամները և Կոմկուսի երանելի տոմսատերերը՝ դառնում էին հարուստ և պարգև էին ստանում «երկիրը» — մեծ լիազորություններ և ազդեցության ոլորտներ:

Դան.11:40-45 — ցույց են տալիս ՀյԹ տերությանը արդեն այս աշխարհի ամենավերջում. փլուզումից և «մահացու վերքի բուժումից» հետո (Հայտ.13:3): Դա ՌԴ-ն է՝  ՀյԹ  կյանքի  վերջին  ժամանակում, ով պետք է Եհովայի ժողովրդին ճնշի 3,5 տարի (Դան.7:25; Հայտ.13:3,5-7): Պարզաբանենք:

Դ.11:40 Վերջին ժամանակում հարավի թագավորն ու նա իրար կզարկվեն Այս համակարգի ավարտից առաջ աշխարհի արենայում կհայտնվի ՀԹ (ԱՄՆ), իսկ ՍՍՀՄ-ը ՍՍՀՄ-ից կդառնա ՌԴ (Հայտ.13:3): «Վերքի» բուժումը դա այն է, որ ՌԴ կվերականգնի ահեղ զինվորական տերության իր փառքը և երկաթե ռեժիմը (ինչը և նրան հնարավորություն կտա նեղելու Եհովայի ժողովրդին, այն էլ ոչ թե որպես Աստծու ժողովրդի, այլ որպես «աղանդ» ԱՄՆ-ից):

Դան.11:40. ՌԴ (ՀյԹ) փոթորկի պես կգա ԱՄՆ-ի (ՀԹ) վրա և կմտնի երկրներ (ՀԹ). ԱՄՆ (ՆԱՏՕ) և ՌԴ (նրա դաշնակիցներ ըստ ՀԱՊԿ կամ ՇՀԿ) միջև, ազդեցության ոլորտների համար, ինչ-որ մարտ է սպասվում, որի հետևանքով կտուժի Եհովայի ժողովուրդը և որոշ «ամերիկամետ» երկրներ (ՀյԹ կանցնի ՀԹ երկրներով), որոնց կդասվի նաև «փառավոր երկիրը»:

Նա կմտնի փառահեղ երկիրը, ու շատ երկրներ կընկնեն.
Հնում «փառավոր երկիրը»՝ ավետյաց երկիրն էր, մարմնավոր Իսրայելի հարուստ և պտղաբեր բնակության վայրը (Պաղեստինը հենց նրանով էր փառահեղ, որ այնտեղ էր ապրում Եհովայի ժողովուրդը):

Ն.Կ.-ում Եհովայի ժողովուրդը Եհովայի և Նրա Քրիստոսի ծառա հոգևոր Իսրայելն էր, այլ ոչ մարմնավոր (Հռ.2:28,29). Այս համակարգի վերջում նրանց բնակության վայրը կլինեն «կավե» երկրները (Մտ.24:14, «երկաթե» երկրներում ապրել չեն թողնի): Ուստի աշխարհի վերջում փառահեղ երկիրը, օրինակ, կլինի դեմոկրատական Եվրոպան (ՀյԹ տարածքին մոտ ՀԹ ազդեցության երկրներ), ԱՄՆ դաշնակից ՆԱՏՕ երկրները:

Ակնկալե՞լ բառացի պատերազմական կոնֆլիկտ ՌԴ և Եվրոպայի միջև: Օրինակ, ՌԴ կոնֆլիկտի մեջ մտավ Ուկրաինայի՝ ասես դեմոկրատական Եվրոպայի հետ և բռնակցեց Ղրիմը: Իսկ ՆԱՏՕ-ի երկրները, ելնելով միջազգ. պարտավորությունից, ստիպված կոնֆլիկտի մեջ մտան ՌԴ հետ. առայժմ «մարտ» է ընթանում սանկցիաների տեսքով, բայց ժամանակը ցույց կտա, թե ինչ կլինի հետո:

Դ.11:41ՀյԹ ձեռքից կազատվեն Եդոմը, Մովաբն ու Ամոնի որդիների գլխավորները.
ՀյԹ և ՀԹ կոնֆլիկտից շատերը կտուժեն(շատ երկրներ կընկնեն), այդ թվում և Եհովայի ժողովուրդը: Իսկ նրան «արյունակից» և Եհովային չծառայող «Եդոմը, Մովաբն ու Ամմոնի որդիների գլխավորները» — չեն տուժի:

Եդոմը Հակոբի/Իսրայելի եղբայր Եսավն է, որ ևս երկրպագում էր Եհովային, բայց քետացիների ավանդույթներով աղճատած (Ծնն.32:3;26:34): Այսօր հոգևոր «Եդոմը» կարող է լինել հեթանոսությամբ շաղախված քրիստոնյա աշխարհը, ինչպես և հուդաիզմը (Քրիստոսին մերժող):

Մովաբն ու Ամոնը Ղովտի աղջիկների որդիներն են, Ծնն. 19:36-38, երկրպագում էին հեթ.աստվածներ Քամոսին և Մոլոխին: Նրանց կարող են ներկայացնել ոչ քրիստոնյա կրոնները (ասենք` իսլամը, բուդդիզմը): Ուստի ՌԴ-ում այս կրոնները, որոնց չեն նեղում (հուդայական, ուղղափառ, իսլամ և այլն) — կազատվեն ՀյԹ ձեռքից (Եդոմ, Մովաբ և Ամոնի որդիների գլխավորներ), ինչը և դիտվում է այսօր (2017թ.):

Օրինակ, ՌԴ, մտնելով Ղրիմ և Դոնբաս (որ սկզբում լինելով Ուկրաինայի կազմում՝ ունեին կողմնորոշում դեպի դեմոկ. Եվրոպա) — ճնշեց այս տարածքի Եհովայի ժողովրդին: Բայց հուդայական, ուղղափառ, իսլամ և այլ կրոններ (Եդոմը, Մովաբը և Ամոնի որդիների գլխավորները)` այս տարածքներում խուսափեցին ՀյԹ պատժիչ «ձեռքի» ճնշումներից:

Եվրոպան ցավագին է արձագանքում ՌԴ-ում մարդու ազատության և իրավունքների ոտնահարմանը (ասես «իրեն են ճնշել») և իր բողոքն է հայտնում ՌԴ-ին ՄԻԵԴ դատական որոշումներով, բայց ՌԴ դա արհամարհում է. նա իր օրենքն ունի: Հոգևոր իմաստով առնվազն այսպես է կատարվում Դան.11:41-ը (ՀյԹ պետք է կոխկրտի ՀԹ դեմոկրատական արժեքները ՀԹ ազդեցության տարածքներում):

Դ.11:42,43 Եվ ձեռքը կմեկնի …և նույնիսկ Եգիպտոսի երկիրը չի ազատվի: Եվ կտիրի Եգիպտոսի …գանձերին.
հնում ՀԹ՝ Եգիպտոսը, ինչպես և հնամենի ՀյԹ — Հուդայում հայտնի էին որպես անդրծովյան հարուստ երկրներ: Այս նկարագրությանը համապատասխանում է ԱՄՆ. արդի ՀԹ և ՀյԹ ևս բաժանում է ծով-օվկիանոսը:

Դ.11:42,43 Լիբիացիներն ու եթովպացիները նրա ետևից կգնան (ՀյԹ ետևից).
սրանք հնում ՀԹ՝ Եգիպտոսի հարևաններն էին: Ժամանակակից խոսքով՝ սրանք ԱՄՆ կողմնակիցներն են (արդի ՀԹ-ի). ԱՄՆ և ՌԴ կոնֆլիկտում — ԱՄՆ-ի որոշ հարևաններ կանցնեն Ռուսաստանի (ՀյԹ) կողմը:

Ռուսաստանի և ԱՄՆ-ի կոնֆլիկտի հետևանքը կլինի այն, որ Ռուսաստանը կտիրի ԱՄՆ գանձերին: Այսինքն ՀյԹ և ՀԹ միջև կոնֆլիկտը տնտեսական բնույթ կունենա՝ ԱՄՆ-ի համար նեգատիվ հետևանքով (մանրամասն տես Դանիել 11 գլխի վերլուծականում, ՊԱ կայքում (ռուս.):

ՌԴ իր գործողություններով կարող է սադրել ԱՄՆ տնտեսության անկումը (ասենք, դոլարի տապալում կամ ներքին կոնֆլիկտ, ինչը կբեկի ԱՄՆ էկոնոմիկան): Սա թվում է անհնար, բայց ամեն ինչ Աստծու ձեռքին է, Ով հսկում է վերջին ՀյԹ արշավն ու նրա հաջողությունը (ներկայումս ԱՄՆ անհանգստացած է կիբերպատերազմով. բավական է կոտրել բորսային սերվերները, և ԱՄՆ էկոնոմիկան կտապալվի: Պատահական չէ, որ Էդվարդ Սնոուդենը մինչ 2020 թ. ապաստան է ստացել ՌԴ-ում):

Արդյունքում մեծապես կտուժի ԱՄՆ էկոնոմիկան, ինչից էլ՝ համաշխարհային էկոնոմիկան (համաշխ. առևտրի շրջանառության 80% կատարվում է ամերիկյան $): Իսկ ՌԴ կմնա հաղթանակած դիրքում, բայց ոչ երկար: (Հայտ.17:12,13,16 և 18գլ. ցույց են տալիս ինչպես է ՀյԹ/գազանը իր դաշնակիցներով փլուզում համաշխարհային էկոնոմիկան՝ իրերի այս համակարգի հիմնասյունը. Բաբելոնը — դա Սատանայի կառավարման ողջ սիստեմն է):

Դ.11:44 Բայց արևելքից և հյուսիսից լուրեր կգան, որոնք կանհանգստացնեն նրան, և նա մեծ ցասումով դուրս կգա, որպեսզի շատերին ոչնչացնի. ՌԴ արևելքից (օրինակ Հյ.Կորեա, Չինաստան, Ճապոնիա կամ ԱՄՆ, Ալյասկա) մի բան խիստ կվրդովվեցնի ՀյԹ, և նա «հնարքի» դիմելով, պատերազմական մեծ կոնֆլիկտ կհարուցի աշխարհում (Հայտ.9:14-18-ում ցույց է տրված վերջին համաշխարհային պատերազմը):

Դ.11:45 Դեպքերի այս դրվագում ՌԴ կտեղավորվի ծովի և փառահեղ սուրբ լեռան միջև: Այստեղ տրված են սուրբ Երուսաղեմի «կոորդինատները», որ կանգնած էր բառացի Սիոն լեռան վրա. նա գտնվում էր Միջերկրական ծովի և Մորիա տաճարային լեռան միջև:

Բայց այս համակարգի ավարտին ՀյԹ կհասնի հոգևոր «Երուսաղեմին»՝ Եհովայի վերջին մարգարեների ապրելու տեղին (144000 մնացորդին, հոգևոր սուրբ «Երուսաղեմի» ներկայացուցիչներին): Հայտ.11:7-ը հայտնում է, որ ՀյԹ (գազանը) նրանց կսպանի, բայց ինքը մի որոշ ժամանակ՝ մի քիչ էլ կմնա ու կհասնի իր վախճանին Արմագեդոնին (ինչպես և մնացած բոլորը, Հայտ.16:10-21; Դան.7:11):

Այսպիսով՝ վերջին ՀյԹ (Դան.7:25-ի Եղջյուրը և գազանը Հայտ.11:7;13:5-7;17:11-ի, և Եհովայից օգտագործված 7 տերությունների 7-րդ գլուխը, Հայտ.17:10) իր 10՝ միևնույն ամբիցիոզ նպատակներն ունեցող դաշնակիցներով (17:11-16) — կսկսեն նեղել Եհովայի ժողովրդին (կկռվեն Քրիստոսի հետ) և կհակառակվեն ԱՄՆ-ին (և ՆԱՏՕ-ի երկրներին)` համաշխարհային ազդեցության պայքարում: Տես սխեման.

ՀյԹ և ՀԹ հակամարտությունը կրախի կմատնի հմշխ. էկոնոմիկան (Հայտ.18), որից հետո կլինի Արմագեդոնը:
Ինչ վերաբերում է Եզ.38գլ. Գոգին՝ այդ մարգարեությունը կկատարվի Հիսուս Քրիստոսի 1000 տ. իշխանությունից հետո (այն կրկնում է միայն Հովհաննեսը՝ 1000 տարվա վերջում Եհովայի ժողովրդի վերջին փորձության հետ կապված, Հայտ.20:7-10): Դրան գումարած.

Եզ.38:18-23ը ասում է՝
1) այն օրը, երբ Գոգը գա Եհովայի ժողովրդի վրակոչնչացվի կրակով և ծծմբով, իսկ Դան.7:25 և Հայտ.13:5-7ը ասում է, որ Եհովայի ժողովուրդը 3,5 տարով կտրվի Հյ.Թ;
2)մեծ փրկություն Արմգ. առաջ — չի լինի (Աստված մահվան քնով հանգստում կծածկի Իրեններին, Հայտ.14:13; Մտ.24:40, տես 7.3 վիդեոն): Իսկ վերջին ՀյԹ կոալիցիան տրված է եղջյուրներով — գազանի դաշնակիցներով:

Հաջորդիվ կքննարկենք երկրից ելնող 2րդ գազանի նշանակությունը (Հայտ.13:11,12,15):

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Урок №49 2е ПРИШЕСТВИЕ ХРИСТА или ДЕНЬ ГОСПОДА ХРИСТА

В Библии встречаются выражения «день Господа» (1Кор.1:8; Откр.1:10), «день Христа» (Флп.1:10), «день оный» (1Кор.1:7; 2Тим.4:8); «пришествие» и «явление» Иисуса Христа (Мтф.24:30; 2Фесс.1:7; Иак.5:8; 1Кор.15:23). Что они означают? Зачем и когда придёт Иисус Христос во 2й раз? Почему «день Христа» состоит из невидимого и видимого этапов? Кому интересно узнать ответы на эти вопросы – смотрите дальше.

 1) Что означают все выражения о явлении и дне Христа? Это — слова синонимы. Они описывают одно и то же событие: оно связано с возвращением Иисуса Христа в пределы Земли — во второй раз. Вот почему этот момент называют и явлением Христа, и пришествием (приходом), и днём Христа (днём оным): в какой-то момент Иисус явится людям, придёт к ним 2й раз (Мтф.24:30; Евр.9:28).

2) Зачем Иисус придёт 2й раз?
О том, зачем он явится после своего ухода на небо — Иисус объяснил через притчу о тех рабах, кто получит особое задание и «таланты» (т.е – о помазанниках, Мтф.25:14-19; Лк.19:12-15; Ин.14:26):
«[Некто знатный] отправился в далёкую страну, чтобы получить царскую власть и вернуться. 9 Прошло много времени, [он] пришёл и потребовал у [рабов] отчёта
. (Лк.19:12, Мтф.25:19; 24:45-51).

В этой притче хорошо показана суть 2го прихода Христа: он уйдёт далеко и надолго, пока не получит царскую власть престола Давида (2Цар.7:16; Ис.9:7) и лишь после этого в какой-то момент придёт (явится) к своим «рабам» за отчётом: кто хорошо присматривал за «имением» (заботился о собраниях Христа, пока его не было) – того наградят, кто нет – того накажут в Армагеддоне (Мтф.24:45-48,51; 25:19-30).

Так как ко времени возвращения Христа (2го пришествия) большинство тех, кому он «раздал таланты», умрёт (останутся лишь дожившие до этого времени) — ясно, что «отчётность рабов» – понятие образное: из видео 1.48 знаем, что на момент смерти каждого Вышние судьи  знают «отчёты» всех вообще (кто есть кто и  кого куда определять). Верных «рабов» воскресят и возьмут на небо, а злых приговорят к смерти навеки (Мтф.24:45-48,51; 25:19-30; 1Фес.4:16;17).

Согласно Библии, верных «рабов» у Иеговы и Христа Его окажется 144000 (Мтф.24:29-31; 1Фес.4:16,17; Откр.7:3,4; 14:1-5; 19:7,8; 20:6).
За ними  (за своей верной «невестой») — и придёт Иисус во 2й раз. Остальных он оставит на Земле доживать последний этап завершения этой системы вещей, когда по суду Вышних — один будет взят для Миллениума, а другой – оставлен для Армагеддона (Мтф.24:29-31,40,41, см. видео 1.21).

Итого: 2) зачем Иисус придёт 2й раз?
Чтобы воздать каждому – по делам (Мтф.16:27, Де.17:31):
а) встретить верную «невесту» и взять её на небо;
б) наказать всех нечестивых в Армагеддоне при участии «невесты» (Мтф.24: 29-31; 40, 41; 1Фес.4:16,17; Откр.14:1-5; 19:7,8,13-21).
Соединив вместе ответы 1) и 2) вопросов, получим, что «день оный, пришествие и явление Христа» – это не какой-то один момент, а отрезок времени: 

апостолы знали, что «день явления /пришествия» Христа — это не только момент встречи Христа с невестой (1Кор.1:7,8; 2Фес.2:1), но и — «день» наказания и конца века всех противников Бога, кто препятствовал распространению слова Бога, пока Христа не было на Земле; кто оскорблял и преследовал христиан, верных Иегове (2Фесс.1:7-10). Закрепим эти мысли, отобразив их в схеме:


Но есть в определении «дня Христа» ещё одна деталь, на которую мало кто обращает внимание: когда Иисус жил на Земле, он лишь в общих чертах описал суть дня своего возвращения (уйдёт надолго и придёт за отчётом к невесте, наградив верных и наказав «злого раба»). Поэтому и говорили о нём как о времени сбора 144000 на небо и завершения этого века (1Кор.1:7,8; 2Фес.2:1).

Однако, после ухода на небо — Иисус, заранее  предупредивший, что откроется Иоанну особо, уточнил ему многие детали о дне своего возвращения, явившись апостолу ок.100г. н.э. (Ин. 21:22; Откр.1:1, Рад.весть, Всемирный, ПНМ). Иоанн под вдохновением свыше «побывал» в том самом «дне Господа», которого ожидали все апостолы (1Кор.1:7,8; 2Фес.2:1,2; Откр.1:10). Ему открылось нечто большее о «дне явления Христа», а именно:

Иоанну открылось, что «день Христа»- это не только отрезок времени от встречи Христа с невестой (сбора 144000 на небо) до времени возмездия нечестивым и завершения этого века. Но и – подготовка к встрече с «невестой», которая займёт какое-то добавочное время. В уточнённом варианте откровения Иоанну «день Христа» начнётся так:

Иисус держит в правой руке «светильники» (собрания народа Бога, помощников в распространении света слова Бога, Пс.118:105) и планирует писать им некие письма (Откр.1:10-20; 2:1). Однако, в этот момент Иисус ещё не встречается со своей «невестой», чтобы забрать её на небо: их встреча произойдёт гораздо позже, её Иоанн описывает в 11 главе (Откр.11:12-15; 1Фес.4:16,17; 1Кор.15:52). Отразим в схеме  и это:

То есть, выражение «день Христа» (что равноценно выражениям «2е пришествие, день оный, явление Христа») – это не буквальный день (2Пет.3:8, как и «день суда», и «день творения», см. видео 1.48), а большой этап, растянутый во времени и сопровождаемый множеством событий, завершающих век правления дьявола — в Армагеддоне (Откр.4:1-5; 20:6; 19:13-21).

День Христа по Откровению состоит из подготовки Жениха ко встрече с «невестой», встречи Жениха с невестой,»заключения брака» и «брачного ужина» («брачный ужин» — это проведение Армагеддона с участием невесты, Откр.11:15-18; 19:7,8, 13-21).
Все эти этапы тоже входят в понятие «День Христа», и понятно — почему: день любого жениха состоит из подготовки к свадьбе, встречи с невестой, проведения свадьбы и свадебного ужина.

После этого «день Христа» перейдёт в  счастливый «семейный союз» (союз небесных правителей над Землёй начнётся с 1000летия и перейдёт в вечность. То есть,  на Армагеддоне «день» Христа не закончится, Дан.7:14; Фес.4:17; Откр.19-22 гл.).
Смотрим дальше: день любого жениха делится на невидимую часть (он готовится к встрече с невестой, невидимо для неё) и видимую (апогей «дня жениха»): встреча с невестой, бракосочетание и свадебный ужин (с этого начинается создание семьи).

День Жениха/Христа по Откровению тоже состоит из невидимой и видимой частей.
Невидимая – это подготовка к встрече с «невестой» (письма собраниям, открытие печатей, сигналы труб, как и сигналы свадебных машин, предупреждают о приближении жениха, Откр.1:10; 2;3; 5;8).
Затем видимая часть – явление  Жениха на небе во славе Царя и встреча с невестой (сбор 144000 на небо, Мтф. 24:29-31; Откр. 11:15, 1Фес.4:16,17; 1Кор.15:52).

В невидимой части «дня Христа» Иисуса «видит» только верный остаток от 144000, а в видимой — факт, что Иисус пришёл и действует – понимают уже все (Мтф.24:29-31).
По притче о возвращении Христа к «рабам» их встреча состоится после воцарения Христа (Лк.19:12,15). То же самое показали Павел и Иоанн: Иисус воцарится при 7й трубе (последней), после чего заберёт 144000 на небо (Откр.11:15, 1Фес.4:16,17; 1Кор.15:52).

Если рассмотреть части «дня Христа», к примеру, в притче о 10ти девах, то невидимая часть «дня Жениха» (подготовка) – это, образно, путь к невесте (путь так длинен, что она не дождавшись Жениха, уснула).  А видимая — это приход Христа к ней: придя, он увидел, что только мудрые «девы» пригодны для небес, поэтому забрал их на небо для заключения брака (Мтф.24:29-31; Мтф.25:1-10; 1Фесс.4:16,17; Отк. 19:7,8).

Зачем нужны знания о невидимой и видимой частях «дня Христа»? Затем, чтобы, бодрствуя над Писанием, наблюдать приближение Христа по признакам, описанным в событиях (сначала в Мтф.24 гл, а затем – дополненными в Откровении) – и готовиться к встрече с Христом, «поправляя свой свет» в том, в чём он, может, подпортился – пока ещё есть время до Армагеддона (Мтф.5:16; Еф.5:8).
Добавим в схему  и эти моменты:

Теперь вопрос 3) когда Иисус придёт во 2й раз? Как выяснили, «день» его прихода начнётся невидимо для большинства: с написания «писем», обличающих «звёзд» народа Иеговы (руководителей, Откр.1:10; 20; 2 и 3 главы). С этого момента Иисус – вмешивается в дела Земли, оценивая «невесту» (Жених начал подготавливать её к свадьбе). Это — тот суд Божий, который начнётся с Дома Иеговы (с оценки собраний народа Иеговы, 1Пет.4:17; Мал.3:1-3).

Ясно, что Иисус не напишет письма в буквальном смысле. Он будет действовать через своих соратников, побуждая многих задумываться над происходящим – в свете слова Бога. Кто будет видеть странности, тех он и побудит «теребить» руководство, чтобы ступившие на неверный путь могли исправиться и были готовыми встретить Христа — ни в чём не повинными (1Кор.1:7,8; Откр.2,3 гл.).

В этом этапе будет формироваться и беззаконник: те «звёзды», кто начал падать и проигнорирует «письма», — укрепят свои позиции и позже «упадут» (Откр.9:1-4, видео 1.37 и 1.31). Тем, кто будет бодрствовать над словом Бога, Иисус сначала откроет понимание «закрытой» книги на последние дни (снимет печати книги Даниила, Дан.12:4; Откр.5). А позже Иегова пошлёт из них — 2х последних пророков (Откр.11:3-6).

О том, что сбор «невесты» и встреча с Христом  наступит не раньше, чем  в храме Иеговы воссядет беззаконник – говорил и апостол Павел (2Фес.2:1-4,8). То есть, странности в собрании, разоблачение беззаконника 2мя последними пророками – всё это невидимый этап дня Господа, подготовка к встрече с «невестой»: по нему можно понять, что Иисус совсем близко, «при дверях»- вот-вот явится на небе (Мтф.24:33).

Но это ещё не всё: прежде, чем 2 пророка начнут действовать, они будут гонимы в своих собраниях служителями Иеговы с земной надеждой («внешним духовным двором», Откр.11:1,2;3-6, см. видео 1.7).

А позже – они пострадают от «зверя» (последнего царя северного, ЦС, Откр.11:7, см. видео 1.27 о пророках), который будет преследовать народ Иеговы на своей территории (Откр.13:5-7; Дан.7:25). Поэтому:

до тех пор, пока на арене истории
а) не будет народа Иеговы с «внешним и внутренним дворами» (с помазанниками и земными);
б) не появится в народе Иеговы беззаконник; в) последний ЦС не начнёт теснить народ Иеговы в своих владениях;
г) не появятся последние пророки – Иисус Христос ещё НЕ воцарится и НЕ явится за своей невестой (хотя «день Христа» уже будет в полном «разгаре» и близок к апогею – явлению Христа на небе с последующим Армагеддоном).

Для ориентира в том, когда именно Иисус явится видимым на облаке, чтобы забрать 144000 и завершить этот век, покончив со всеми нечестивыми в Армагеддоне (Мтф.24:29-31; 25:31-46), – следует найти народ Иеговы, 2х пророков из его среды и последнего ЦС. Затем – отслеживать события, связанные с ними и дождаться исчезновения 2х пророков от «руки»ЦС (Откр.11:7).

Когда они исчезнут с поля зрения, можно считать, что они убиты на 3,5 дня, после чего их воскресят и поднимут на небо – вместе с остальными из 144000 (Откр.11:7-12). События с пророками заметят те, кто наблюдает за ними; их уход на небо свершится на фоне 7й трубы – явления Христа на облаке (Мтф.24:29-31; 1Фес.4:16,17; 1Кор.15:52; события Откр.11:12-15 происходят одновременно, при «сигнале» 7й трубы, и оповещают о близости чаш гнева Иеговы с Армагеддоном).

Итого по видео:
2е пришествие Христа — это «день» возвращения Христа, чтобы быть ему Царём над Землёй вовек (2Цар.7:16; Ис.9:7; Дан.7:14 Отк.1:10). Состоит из невидимого (подготовка к воцарению и встрече с невестой) и видимого (воцарение, сбор 144000, Арм-дон с переходом в Миллениум и вечность) этапов. Книга «Откровение» показывает эти этапы — в подробностях (ап. Иоанн был «в дне Христа», Откр.1:10).

Вернувшись во 2м пришествии, Иисус больше никогда не покинет людей. Став Царём Земли, он покорит их Иегове, Владыке мироздания, как и сам покорен Ему. Так Иегова станет всем для всех – на небе и на Земле (2Цар.7:16; Ис.9:7; Дан.7:14; 1Кор.15: 22-28; Мтф.6:10).

Смотрим итоговую схему: хотя мы не знаем даты начала «дня Христа», вы увидите, что мы уже живём в «дне» его 2го пришествия, близкому к апогею — сбору 144000 и Армагеддону:

 

То, что «день Христа» будет состоять из невидимой и видимой частей, открыли только у свидетелей Иеговы  (Общество Сторож. Башни, О.С.Б).
Лишь в 1914г (дате начала дня Христа) у них ошибка (потому и путаница с присутствием/пришествием). Почему? В 1914 ещё не сложились предпосылки  «Дня возвращения Христа» для воцарения над Землёй навеки  (не было в народе Иеговы «внешнего двора» — земных сИ; не были испорчены собрания — тогда только начиналось восстановление поклонения Иегове,  Мих.1:4; не было последнего ЦС и т.д.).

Всё это мы наблюдаем лишь в настоящем времени (2018 г.). Значит, уже живём в «дне» 2го пришествия Христа, и момент его явления на небе – не за горами (Мтф.24:29-31).
Потому говорим: «Бодрствуйте над Писанием и исправляйте свои «кривые» пути, пока есть ещё время до срока!»

Свидетели Иеговы сайта «Ящик ответов»

 

ՀՅՈՒՍԻՍԻ ԹԱԳԱՎՈՐԸ ՄԱՍ 3. ԳԱԶԱՆԸ (Հայտ.13 գլ.)

Текст на армянском языке к русскому видео  1.24 Царь северный, часть 3: ЗВЕРЬ из Откр. 13 и 17 гл.
Это видео на армянском — см. видео 7.6

7.4 և 7.5 վիդիոներից իմացանք, որ Դան.2գլ. ցույց է տալիս վերջին հյուսիսի թագավորի հայտնվելու   ժամանակը   (երկաթ-կավե «թաթերի» էպոխա, այս համակարգի ավարտ), իսկ Դան.7:7,8-ը՝ նրա  ծագումը  (դա 11րդ Եղջյուրն է, Հռոմեական Արևելյան կայսրության՝ Բյուզանդիայի ժառանգորդը):

Այն, որ 11րդ Եղջյուրը ծլեց Հռոմի 10 «Եղջյուրների» միջև և նրա փառահեղ վերելքը կործանեց Հռոմի 3 Եղջյուրը (Դան.7:7,8) — օգնեց «տեսնել» ի դեմս 11րդ Եղջյուրի՝ ՍՍՀՄ-ին. երբեմնի Ռուսիան, որ եղջյուրիկ էր (Դան.7:8), անցնելով «հասունացման» փուլերով — դարձավ այն մեծախոս Եղջյուր-ՍՍՀՄ-ը, որին վերապահված է լինել Եհովայի ժողովրդին ճնշող վերջին տերությունը (Դան.7:25-27): Հիշեցնենք.

Այս հոլովակը ցույց կտա, թե ինչպես 11րդ Եղջյուրը կիրագործի Դան.7:25-ը (կսկսի նեղել Եհովայի ժողովրդին անմիջապես աշխարհի վերջից 3,5 ժամանակ կամ 3,5 տարի առաջ, Հայտ.12:6,14) — ի նկատի ունենանք, որ ՍՍՀՄ աթեիստ տերությունը այլեվս չկա, իսկ ժամանակակից Ռուսաստանը՝ կա որպես կրոնական երկիր (Բյուզանդիայի և միապետական Ռուսական ուղղափառ կայսրության ժառանգորդ):
Կարևոր է հասկանալ երեք աստվածաշնչյան պահ.

1) Դանիել 7:25-ը ընդհանուր գծերով է տալիս աշխարհի վերջի նկարագիրը:
2) Հայտ.13 և 17 գլուխները ճշգրտում են վերջին տերության կողմից Եհովայի ժողովրդի ճնշման պատկերը: 3) Դան.7:25-ի 11րդ Եղջյուրը և Հայտ.13:5-7; 17:11-ի 8րդ գազանը — նույնն են (Սատանայի համակարգի վերջին հեթանոս տերությունը, որը աստվածանարգ խոսքեր է ասելու և 3,5 տարի կամ 42 ամիս — աշխարհի վերջից առաջ — նեղելու է Եհովայի ժողովրդին):

Ինչո՞ւ է նույն ֆիգուրան (Եհովայի ժողովրդին ճնշող) Դան.7:25ում նշվում Եղջյուրով, իսկ Հայտ.13:5-7ում՝ գազանով: Դան.8:20,21ը կօգնի հասկանալ. գազանը եղջյուրով — դա Հունաստանի և նրա կառավարչի միագումարն է:  Դանիելը նշել է տերության կառավարչին և տերությանը — որպես մեկ   ամբողջություն,  նրանք՝ մեկ էություն են. տերությանը ղեկավարում է կառավարիչը (եղջյուրը միշտ գազանի վրա է. ինքնուրույն, առանց տերության — նա որևէ նշանակություն չունի):

Նույնը և Եհովայի ժողովրդին ճնշելու պահին. ինչպես տերության ղեկավարը, այնպես էլ տերությունը, ուր հալածվում է Եհովայի ժողովուրդը — մեկ էություն են (ինքը գազան/տերությունը չի կարող հալածել Եհովայի ժողովրդին, դա արվում է տերության ղեկավարի հրամանով. գազանի Եղջյուրով): Ահա ինչու Հայտ.13:5-7-ի գազանը և Դան.7:25-ի Եղջյուրը ներկայացնում են նույն մարմնին (հյուսիսի վերջին թագավորի վերջին տերությանը):

Հիմա պարզենք ինչպես 11րդ Եղջյուրը (Ռուսիա-ՍՍՀՄը)` վերջից անմիջապես առաջ՝ հանդես կգա Հայտ.13:5-7-ի գազանի դերով, եթե 1991թ. ՍՍՀՄը փլուզվեց. Հայտ.13:3,12; 17:8-ը հայտնում են մանրամասներ վերջին տերությունից: Նա մահացու վերք կստանա (կար և չկա, գազանի գլխի վերքը՝ նույնն է, ինչ գազանի վերքը), բայց բուժվելը (նորից հայտնվելը) կրկին կթույլատրի նրան սկսել ճնշել Եհովայի ժողովրդին (Հայտ.13:1-7):

Հայտնի է, որ 1991թ. Եղջյուր/գազան ՍՍՀՄը մահացու վիրավորվեց. նա փլուզվեց, բայց հիմքը մնաց (Ռուսիա-Ռուսաստան, ՌԴ): Նոր պայմաններին ադապտացվելու նրա «տկարությունը»՝ հնարավորություն տվեց Եհովայի ժողովրդին սփռվել Ռուսաստանի ողջ տարածքով և որոշ ժամանակ հանգիստ կյանք վարել՝ կազդուրվելով ՍՍՀՄ-ի երկաթե ռեժիմից:

Բայց ՌԴ իշխանությունների Ռուսական կայսրության ավանդույթները (ուղղափառություն, պատրիոտիզմ) և գերտերության փառավոր դիրքը (ՍՍՀՄ զինուժի հեգեմոնը) վերածնելու փափագը — վերածնունդ տվեց ՌԴում Եհովայի ժողովրդի հանդեպ ՍՍՀՄ «երկաթե» ռեժիմին (հիշեցնենք. Դան.7-ի գազանները — տերություններ են, որոնք Եհովայի կամքով ինչ-որ կապ պետք է ունենան Իր ժողովրդի հետ):

Թեպետ ՍՍՀՄը աստվածանարգ էր որպես աթեիստ, իսկ բուժումից հետո (ՌԴ) Ռուսաստանի տեսքով դարձավ ուղղափառ — ՍՍՀՄ երկաթե ռեժիմի վերածնունդը Եհովայի ժողովրդի հանդեպ — Երկնքում կդիտվի որպես հայհոյանք (Հայտ.13:6). ով հալածում է Եհովայի ժողովրդին՝ դիպչում է Եհովայի աչքի բիբին (հայհոյում է, դեմ է գնում Եհովային, Զաք.2:8):

Հետևաբար, Եղջյուր/գազանի (հյուսիսի թագավորի վերջին տերության) «մահացու վերքի բուժումը» — ըստ Հայտ.13:5-7 մարգարեության — պիտի բերի ինչպես Եհովայի ողջ ժողովրդի հալածմանը, այնպես էլ Եհովայի վերջին մարգարեների ոչնչացմանը (144000 մնացորդի), ովքեր այդ ժամանակ գործելու են ՌԴ ազդեցության տարածքում — 1260 օր (3,5 տարի — Դան.7:25; 42 ամիս — Հայտ.11:3-7; 13:5-7):

Հենց սրան ենք մենք սպասում (համարում ենք, որ դեպքերը ՌԴ-ում Ե.Վ.-ի հետ կապված — Դան.7:25-ի և Հայտ.11:3-7-ի նախաբանն են): Բայց եթե դուք համաձայն չեք — գտեք այն տերությանը, ով փլուզում և վերածնունդ է ապրել՝ իր տարածքում հալածելով Եհովայի ժողովրդին մինչ իր փլուզումը և դրանից հետո (այդ նշաններն են Դան.7:25-ը՝ ընդհանուր, իսկ Հայտ.13:1-7-ը՝ մանրամասն բնութագրում հյուսիսի վերջին թագավորի վերջին տերությանը):

Իսկ մենք ցույց տանք 1)գազանի գլխի 10 եղջյուրները ինչ են նշանակում (վերջին տերության) և 2) ինչու է Հայտ.17:11-ի գազանը կոչվում այն յոթից 8-ը:
Սկսենք 10 եղջյուրների նշանակությունից (շատերը դրանք նկարում են գազանի բոլոր գլուխներին, ինչը խոսում է, որ չեն հասկանում գազանի գլուխների և եղջյուրների իմաստը): Եղջյուրները պետք է գտնվեն միայն մեկ գլխի վրա, վերջինի՝ 7-ի: Պարզաբանենք:

Հայտ.13:1-7-ում Դան.7:25ի 11րդ Եղջյուրը պատկերված է 7 գլխանի և 10 Եղջյուրանի Գազանով: Փաստը, որ նա իր վրա մաս-մաս հավաքել է Դան.7գլ 4 գազանների կերպարը (առյուծ, արջ, ինձ և եղջյուրներով հրեշ) — օգնում է հասկանալ, որ այդ տերությունը նույնացվում է հեթանոս  այն հատուկ տերությունների հետ, որոնց օգտագործել է Եհովան Իր ժողովրդի հետ կապված տարբեր հարցերով:

Գազանի 7գլուխը ցույց է տալիս, որ Եհովայի ժողովրդի պատմության մեջ (թե՛ հնում, թե՛ Ն.Կ.-ի էպոխայում) – Աստված  օգտագործել է լոկ 7 հեթանոս  աշխարհակալ ուժ   (գազանը լոկ 7 գլուխ ունի): Հայտնության գրվելու պահին (մոտ մ.թ.100թ.) — 5 տերություն անցել էին, 6րդը կար, իսկ 7րդը (հյուսիսի վերջին թագավորը)՝ ապագայում էր, 10 եղջյուրները՝ նույնպես (Հայտ.17:9,10,12,16):

Ուստի՝ 10 եղջյուրները չեն կարող գտնվել անցյալի տերությունների գլխին. այլ բոլորը ապագա  7րդի գլխին պետք է լինեն` որպես հյուսիսի վերջին թագավորի դաշնակիցներ (Հայտ.17:12): (Հիշեցնենք. Դան.7:7-ի 10 եղջյուրի հետ նրանք ոչ մի կապ չունեն: Դան.7:7-ի 4րդ գազանի 10 եղջյուրը՝ դա Հռոմի փլուզման 10 տերությունն են 20դ. սկզբին, որից «ընկան» Ավս.-Հունգարիան, Գերմանիան և Օսմանյան կայսրությունը):

Հիշեցումը, որ 6րդ գլուխը կար (Եհովայի ժողովրդի վրա) Հայտնության  գրվելու պահին  (մ.թ.100թ.), և դա Հռոմն է — օգնում է որոշել մնացած տերություններին, քանզի Դանիելի գազանները Հռոմից առաջ ցույց են տալիս երեք տերություն. Բաբելոն, Մարա-Պարսկաստան և Հունաստան: Եթե 6րդը Հռոմն է, ուրեմն 5ը Հունաստանն է, 4ը՝ Մարա-Պարսկաստանը, 3ը՝ Բաբելոնը: Մինչ Բաբելոնը Եհովայի ժողովուրդը իր վրա էր զգացել Ասորեստանին և Եգիպտոսին:

Եհովան Եգիպտոսն օգտագործեց Իսրայելի պահպանման և շատացման, իսկ Ասորիներին՝ Հյ.Իսրայելը պատժելու համար: Այսպիսով՝ 7գլուխը — 7 հեթանոս տերություններ են Եհովայի ժողովրդի վրա՝ սկսած հնուց մինչև այս համակարգի վերջը: Ցույց տանք սխեմայով՝ այն հաշվարկով, որ 10 եղջյուրները 7րդ գլխի (հյուսիսի վերջին թագավորի) դաշնակիցներն են, ապագայի եղջյուրները (ոչ թե բոլոր գլուխների, այլ միայն 7-րդի):

Մնաց պարզել, թե ինչու է վերջին տերությունը կոչվում 8րդ գազանը այն յոթից (Հայտ.17:11): Դա այնքան էլ դժվար չէ. վերջին տերությունը ցույց է տրված տարբեր հաշվարկի կետերից: Հիշեցնենք. նա նշանակված է որպես և՛ նոր Եղջյուր (Դան.7:7,8,25), և՛ գազանի 7րդ գլուխ (Հայտ.13:5-7; 17:10):

Հաշվարկի երկու կերպ՝ ըստ Դանիելի և ըստ Հայտնության, որոնք լրացնում են նրա բնութագիրը. նա և՛ հին Հռոմի ժառանգորդն է, և՛ վերջինն է 7 հատուկ տերությունների թվից, որոնց տարբեր ժամանակներում օգտագործել է Եհովան Իր ժողովրդի համար:

Եթե Եհովայի ժողովրդին ճնշող վերջին տերությանը հաշվենք 4րդ գազանի Եղջյուրներով, ապա նա 8րդն է. 10 Եղջյուր էին +1 նորը =11 — ընկան 3= 8րդ նորը դարձավ Եհովայի ժողովրդին ճնշող վերջին տերությունը (Դան.7:7, 8,25): Իսկ եթե նրան հաշվենք Հայտ.17:10-ի գլուխներով, ապա վերջին տերությունը՝ դա 7րդ գլուխն է գլուխ-տերությունների թվից, որոնցից օգտվել է Եհովան.

Ուստի ստացվում է, որ վերջին տերությունը՝ կոչված 8րդ գազանը այն յոթից — դա 8րդ  Եղջյուրն է՝  Հռոմի ժառանգորդը, որ մտնում է  այն  հատուկ  7 տերությունների մեջ,  որոնք օգտագործվել են Եհովայից Իր ժողովրդի հետ կապված տարբեր նպատակներով: Նայենք սխեման.

Իսկ եթե հիշենք Դան.8:20,21ը (որ եղջյուրով գազանը՝ տերությունը և կառավարիչն են միակից), ապա պարզ է և դա. Դան.7:25ի Եղջյուրը՝ դա  հյուսիսի վերջին թագավորի կյանքի ժամանակի վերջին տերությունն է,  որը 3,5 տարի պետք է ճնշի Եհովայի ժողովրդին: Նաև նա — Հայտ.13:3; 17:9, 10-ի  7րդ գլուխն է՝ վերքի ապաքինման շրջանում (բուժվելուց հետո նա կսկսի ճնշել Եհովայի ժողովրդին, Հայտ.13:5-7), նաև գազանն է՝  Հայտ.11:7;13:1,5-7;17:11-ի:

Ընդհանրացնենք վերջին հեթանոս տերության 5 յուրահատկություն, որը ըստ Դան.2,7 գլ. և Հայտ.13,17գլ-ի՝ այս համակարգում նեղելու է Եհովայի ժողովրդին. դրանք օգնում են ըմբռնել ժամանակակից իրադարձությունները և գտնել որոնվող տերությանը.

վերջին հեթանոս տերության 5 յուրահատկություն

1) վերջին տերությունը պետք է ինչ-որ կապ ունենա փլուզված Հռոմ.կայսրության «բեկորների» հետ (Դան.7:7,8);

2) աստվածանարգ փառավոր տերության նրա վերելքը պետք է իրագործվի 20 դարում (Եհովայի պաշտամունքի վերականգնման և երկրի վրա Եհովայի ժողովրդի հայտնվելու ֆոնին, Միք.4:1,2);

3) նրա վերելքը փառավոր աստվածանարգ տերության՝ կոչնչացնի երկաթե Հռոմի 3 եղջյուր (3 գաղութարար կայսրություն. Դան.7:7,8);

4) նա պետք է մահացու վերք ստանա (փլուզման ենթարկվի. Հայտ.13:3,12);

5) նա պետք է վերականգնվի աստվածանարգ տերության ուժով և նեղի Եհովայի ժողովրդին (Դան.7:25; Հայտ.13:5-7):

Մենք մեր 7.4 , 7.5  և 7.6 վիդեոներում ցույց տվեցինք, թե ինչպես են այս յուրահատկությունները մատնանշում արդի Ռուսաստանին (ՌԴ): Եթե դուք կարող եք գտնել այլ մի տերության, ով կհամապատասխանի այս 5 յուրահատկություններին — կիսվեք մեզ հետ:

Իսկ մեզ, հյուսիսի վերջին թագավորի առնչությամբ, մնաց վերլուծել Դան.11 գլուխը՝ այն հարակցելով Եզ.38 գլխի հյուսիսի թագավորի կանխագուշակության հետ: Տա Աստված՝ դա կանենք հաջորդիվ: Որից հետո ծրագրում ենք ցույց տալ Հայտ.13:11-ի երկրից ելնող գառան եղջյուրներով գազանի նշանակությունը:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

ՀՅՈՒՍԻՍԻ ԹԱԳԱՎՈՐԸ ՄԱՍ 2. ԵՂՋՅՈՒՐԸ (Դան.7գլ.)

Текст на армянском языке к русскому видео 1.23 Царь северный, часть 2: РОГ из Дан. 7:25. 
Это видео на армянском — см. видео 7.5

Դան.2գլ. արձանի մասին հոլովակը ցույց տվեց հյուսիսի վերջին թագավորի հայտնվելու ժամանակը. դա «թաթերի» երկաթ-կավե դարաշրջանն էր (աշխարհի վախճանը): Եհովայի Նոր Ուխտի ժողովուրդը այդ ժամանակ ապրում է ողջ երկրով մեկ (Մտ.24:14): Իսկ մ.թ.20դ. հետո թաթերի աշխարհը կա՛մ ճնշելու է նրա ազատությունն ու իրավունքը (երկաթե ռեժիմով երկրներ), կա՛մ տրամադրելու է դրանք (դեմոկրատական երկրներ):

Դանիելի 7-րդ գլուխը բացահայտում է հյուսիսի վերջին թագավորի ծագումը. նա մեծախոս Եղջյուրն է, երկաթե 4-րդ գազանի ժառանգորդը, որ առնչվելու է իր ազդեցության տարածքում ապրող Եհովայի ժողովրդի հետ (Դան.7:25): Դան.7գլ. գազանները — դրանք արձանի նույն տերություններն են (Բաբելոնը, Մարա-Պարսիկները, Հունաստանը և Հռոմը):

Հիշեցնենք, որ խոսքը հատուկ տերությունների մասին է: Նրանց օգտագործել է Եհովան Իր ժողովրդի համար Հ.Կ. և Ն.Կ. մ.թ.1-ից մինչ 4դ.: Մ.թ.325թ.-ից հետո (Նիկիական ժողով) մինչև մ.թ.20դ. Եհովայի պաշտամունքը դադարեց (մտցվեց Երրորդություն), ուստի Եհովայի ժողովուրդը մինչ մ.թ.20դ. (մինչ թաթերի էպոխա, Ամ.8:11,12) անհետացավ: 20-րդ դարից Եհովայի ժողովուրդը նորից հայտնվեց աշխարհի արենայում (Միք.4:1,2):

Հիմա համառոտ նկարագրենք 4 գազաններին, առավել մանրազնին կանգ կառնենք 4-րդ գազանի վրա. հենց նա նպաստեց 11-րդ նոր Եղջյուրի բարձրացմանը իր 10 Եղջյուրի միջև և նրա պատճառով 3-ին կորցրեց (Դան.7:7,8,20,24):

Առաջին գազանը — մարդու սրտով առյուծը՝ Բաբելոնն է. Նոբուգ-ը վերջում իմաստուն սիրտ ունեցավ, ընդունեց ողջ երկրի վրա Եհովայի տիրակալությունը և փառքը տվեց Նրան: Նրանից հետո Բաբելոնի մյուս արքաները կարճ մնացին, և Եհովայի ժողովուրդն անցավ ուրիշ հեթանոս տիրակալի. արջին — Մարա-Պարսկաստանին:

Արջի երկու կողմը — դա Մարա-Պարսիկների կազմն է (երկու ժողովուրդ), բայց մեկը (պարսիկը) առավել է. պարսիկներն առավել իշխանություն ունեն (պարսիկ իշխանները Բաբելոնի նվաճման պահին առավել էին, քան մարերը): Երեք կողոսկրը. իր ծաղկման շրջանում արջը նվաճում է երեք պետություն. Լիդիա (546-547թ.մ.թ.ա.), Բաբելոն (539թ.մ.թ.ա.) և Եգիպտոս (525թ.մ.թ.ա.):

Մարա-Պարս-ը «շատ միս կերավ». նա նվաճեց ներկա Թուրքիայի, Սիրիայի, Պակիստանի, Աֆղանստանի, Հայաստանի, Ադրբեջանի, Տաջիկստանի տարածքը և այլն: Պարսիկ Կյուրոսը ազատեց Եհովայի ժողովրդին Բաբելոնի գերությունից և «ուղարկեց» Երուսաղեմի տաճարը վերականգնելու (Եզր.1գլ):

Չորսթևանի և գլխանի ինձը — 3-րդ գազանն է, որին Եհովան փոխանցեց Իր ժողովուրդը: Դա Հունաստանն է՝ իր արագընթաց նվաճումներով (Ալ. Մակեդոնացին նվաճողական «թևերով էր թռչում»): Նրանից հետո Հունաստանը բաժանվեց 4 «գլխի» (Մակեդոնիա-Կասանդր; Թրակիա և Փոքր Ասիա-Լիսիմախ; Սիրիա-Սելեվկ և Եգիպտոս-Փթոլոմեյ):

4-րդ երկաթե գազանը — դա Հռոմն է (Դան.2գլ. կուռքի երկաթե ոտքերը): Մ.թ.476թ.նրա փլուզումից հետո 10 երկաթյա եղջյուրների վերակազմավորման ընթացքը (այլ բնանյութ 4-րդ գազանը չունի) — օգնում են մեծախոս նոր Եղջյուրի նշանակությունը պարզել, քանզի նրա հայտնվելը կործանում է Հռոմից մնացած 10 Եղջյուրից 3-ին (Դան.7:7,8):

Ուրեմն, Հռոմից մնացած 10 Եղջյուրից 3-ի «ընկնումը» պետք է կատարվի.
ա) 11-րդ նոր Եղջյուրի բարձրացման ֆոնին:
բ) ոչ շուտ, քան կսկսվի Եհովայի պաշտամունքի վերականգնումը և կհայտնվի Նրա ժողովուրդը, այսինքն — մ.թ.20-րդ դարում (11-րդ նոր Եղջյուրը պետք է նեղի Եհովայի ժողովրդին: Կնշանակի նրա հայտնվելու պահին Եհովայի ժողովուրդը պետք է լինի ոչ միայն երկրի վրա, այլ նաև — Եղջյուրի ազդեցության տարածքում, Միք.4:1,2; Դան.7:25):

Հենց այս նոր 11-րդ Եղջյուրն է  ցույց տալիս Դանիելը որպես հյուսիսի վերջին թագավոր. նա է փռելու իր վրանները մինչ Եհովայի ժողովրդի սրբություններ (Դան. 11:45): Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ Դան. 7:25-ի Եղջյուրը կարող է լինել ժամանակակից Ռուսաստանը: Նայենք ապացույցներ՝ հիշելով նոր Եղջյուրի հիմնական երեք հատկանիշը.

Դան.7:25ի 11րդ նոր Եղջյուրի երեք հատկանիշը

1) նոր Եղջյուրը պետք է հայտնվի 4րդ գազանի 10 եղջյուրների միջև (Հռոմ.կայսրության «բեկորների» շրջապատման զոնայում, Դան.7:7,8);

2) 20րդ դարում նրա վերելքի ուղին (Եհովայի ժողովրդի հայտնման պահին) պիտի բերի Հռոմ.կայսրության 10 «բեկորներից» 3 Եղջյուրների անկմանը (Դան.7:7,8,20,24):

3) Իր վերելքի բարձունքում 11րդ Եղջյուրը պիտի նեղի Եհովայի ժողովրդին և կամենա արգելել Եհովայի պաշտամունքի հետ կապված նրա գործունեությունը — անմիջապես այս համակարգի ավարտից առաջ (Դան.7:24,25): Բոլոր այս 3 առանձնահատկությունները քննենք առանձին. հենց նրանք են մատնանշում Ռուսաստանին:

1) նոր Եղջյուրը պետք է հայտնվի 4րդ գազանի 10 եղջյուրների միջև (Հռոմ.կայսրության «բեկորների» շրջապատման զոնայում, Դան.7:8,24):
Հիշենք, որ Հռոմի կայսրությունը բաժանված էր Արևմտյան (ժամանակակից Եվրոպա) և Արևելյան (Բյուզանդիա) մասերի: Մ.թ.1453թ. Օսմանյան կայսրությունը նվաճեց Բյուզանդիան:

Հենց այդ ժամանակ էլ ձևավորվում է պետություն Հին Ռուսիան (1478թ. Ռուսիային է միանում Նովգորոդյան ռեսպուբլիկան): 1547թ. Իվան IV Ահեղը թագադրվում է համայն Ռուսիայի արքա, իսկ 1561թ. Կոստանդինապոլսի Պատրիարքը հաստատում է նրա թագադրումը, ինչը վկայում է Ռուսական պետության ժառանգորդությունը Բյուզանդիայից (Ռուսիան գտնվում էր Հռոմի Եղջյուրների միջև, նրանց շրջապատման զոնայում):

Ռուսիան ամուր կապված էր Բյուզանդիային: Ուղղափառությունը — Բյուզանդիայի կրոնն էր, Ռուսական պետությունը դարձավ Հռոմի Արևելյան կայսրության գահակալության  և հոգևոր  հաջորդականության ժառանգորդը (այսպես փոքր Եղջյուրը — Ռուսիան — ծլեց ընկած Հռոմի «Եղջյուրների մեջտեղը», նրանց շրջապատման զոնայում՝ նաև իր տարածքի առումով, Դան.7:8): Այդպիսին նա մնաց մինչև մ.թ.19 դարը:

Այսօր Մոսկվան կոչում են երրորդ Հռոմ (գուգլով), հաստատելով այն միտքը, որ Դան.7:8-ի նոր Եղջյուրը — դա Դանիելի 4րդ գազանի (Հռոմի փլուզված կայսրության) «միջեղջյուրների» 11րդ բուսածն է առնվազն հոգևոր և գահակալական ժառանգորդության առումով: Այսպիսով՝
1) հատկանիշով Դան.7:8-ի նոր Եղջյուրը — դա Ռուսիան է, Հռոմի Արևելյան կայսրության ժառանգորդը:

Հատկանիշ 2). նոր Եղջյուրի վերելքը 20 դարում պետք է տապալեր Հռոմեական նախկին կայսրության 10 բեկորներից 3 Եղջյուրը (Դան.7:7,8,20,24):
Նախ պարզենք, թե Հռոմի ամբիցիոզ կայսրության ազդեցության տարածքից ինչպիսի 10 Եղջյուրներ էին մնացել մ.թ. 20 դարի սկզբներին:

Քանի որ «երկաթե» Հռոմը ուներ կայսերական գաղութարարական նկրտումներ — մ.թ.20դ. նրա տարածքում պետք է ձևավորվեն նմանատիպ «երկաթե» նկրտումներով 10 եղջյուրներ, այսինքն՝ գաղութարար տերություններ (4րդ գազանը՝ երկաթից է, «կավե» բնանյութի դեմոկրատական երկրները Դանիելին այդ տեսիլքում ցույց չեն տրվում):

Փնտրում ենք 10 «երկաթե» գաղութարար տերություն Հռոմեական կայսրության նախկին Արևելյան և Արևմտյան տարածքներում՝ գիտակցելով, որ Հռոմի կայսրության փլուզումը և 10 եղջյուրի ձևավորումը սկսվեց մ.թ.395 թվին նրա Արևելյան և Արևմտյան թևերի բաժանմամբ և մ.թ.476 թվից (անկման տարին) շարունակվեց մինչև 19 դարը ներառյալ (մինչև 20 դարի սկիզբ):

Սխեմատիկ քարտեզով ցույց տանք Հռոմի նախկին կայսրության ազդեցության տարածքի 10 «երկաթե Եղջյուրները»: Նրանցից երեքը 20 դարում վերացան (ընդգծված է կապույտով): Դա 3 եղջյուրներն են, որոնց «ըկնելը» նախորդվեց 11րդ նոր Եղջյուրի վերելքով դեպի իր արտասովոր և մեծախոս փառքը (Դան.7:20), իսկ հետո կբացատրենք ինչպես դա եղավ:

3 ընկած Եղջյուրները սխեմայի աղյուսակում — դա. 1.Ավստրո-հունգարական տերությունն է (1867-1918); 4.Գերմանական գաղութարար կայսրությունը (1884-1918); 10.Օսմանյան (1299-1922): Ուշադրություն դարձնենք նրանց անկման տարիներին. 1918-1922 — սա Ռուսաստանի ՍՍՀՄ-ի վերաձևման հեղափոխական տարիներն են (Ռուսաստանի Եղջյուրը բարձրացավ մեծախոսության փառքով, Դան.7:20):

Նրանց անկման տարեթվերը համընկնում են միապետական Ռուսական կայսրությունում հեղափոխական խլրտումների ժամանակի հետ, որը 20 դարի սկզբին տարածվեց ողջ աշխարհում՝ ոչնչացնելով «երկաթե» երեք գաղութարար տերություններ. նրանք խորտակվեցին Ռուսաստանի հեղափոխության «վարակից» (գուգլով):

Ելնող Եղջյուր ՍՍՀՄ-ը — Աստծուն հայհոյող է (Դան.7:25), աթեիստ, որ մերժում է Արարչի գոյությունը և հավատի անհրաժեշտությունը Աստծուն (սա է նրա մեծախոսությունը, որով և տարբերվում է Հռոմեական կայսրության նախկին «բեկորային» 10 Եղջյուրներից, Դան.7:24):

Այսպես նոր Եղջյուրի հեղափոխական վերելքը (նախկին Ռուսիայի) աթեիզմի բարձունքներ 1) էտապում Ռուսական ռեսպուբլիկա, 1917թ; 2) ՍՍՀՄ, 1922թ) — հարված հասցրեց Հռոմեական կայսրության 10 բեկորների 3 Եղջյուրներին և ամբողջ աշխարհը պառակտեց երկու ճամբարի՝ կրոնական և աթեիստական:

Եվ այսպես, ըստ 2) հատկանիշի. աթեիստ Եղջյուրի վերելքը (Ռուսիայից ՍՍՀՄ-) 19դ վերջին, 20դ սկզբին հեղափոխական շարժում առաջ բերեց Հռոմի կայսրության «բեկորների» տարածքում, կրախի մատնեց նրա 10 Եղջյուրներից 3-ին, իսկ հետագայում ձևավորեց ահռելի չափի և ազդեցության աթեիստական (սոցիալիստական) իր ճամբարը: Այսպես կատարվեցին Դան.7:7,8,20 խոսքերը:

Մնաց 11րդ Եղջյուրի 3րդ հատկանիշը.
3) Եղջյուրը երազելու է այս համակարգի ավարտից անմիջապես առաջ Եհովայի ժողովրդից խլել Եհովայի պաշտամունքի հետ կապված նրա գործունեությունը (Դան.7:24,25):
Արդեն հայտնի է ՍՍՀՄ-ում Եհովայի ժողովրդի հալածանքի պատմությունը (1946-1965թ)` աքսոր Սիբիր և բանտարկություն:

Սակայն Դան.7:25-ում խոսվում է ոչ թե 1946-1965թթ. ժամանակի, այլ 11րդ Եղջյուրի կենսագործունեության այն շրջանի մասին, երբ Եհովայի ժողովուրդը 3.5 տարով (ժամանակով) պետք է տրվի նրան, ինչը տեղի պիտի ունենա այս համակարգի ավարտից անմիջապես առաջ. նրանք տրվելու են նրա ձեռքը մի ժամանակ, երկու ժամանակ և կես ժամանակ:

Դան.7:25-ը հասկանալ օգնում են Հայտն. 13 և17 գլ., որտեղ այդ նույն Եղջյուրը (նա է հյուսիսի թագավորը) պատկերված է վերքն առողջացած ութերորդ գազանի տեսքով: Նա կանչված է 3.5 տարով (42 ամիս կամ 1260 օր) հատուկ նրա համար, որ — իր ազդեցության տարածքում — պայքար մղի Եհովայի սրբերի մնացորդի դեմ (Քրիստոսի իշխանակիցների թեկնածուների դեմ, Հայտ.12:6,14; 13:5-7; 17:11):

Բայց հյուսիսի Եղջյուր-թագավորի այդ երեսակների մասին կիմանանք հաջորդ անգամ: Իսկ առայժմ ամրագրենք սխեմայով այն, ինչ իմացանք Դան.7:25-ի նոր և մեծախոս Եղջյուրի մասին.

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 

 

Урок №48 СУДНЫЙ ДЕНЬ

Видео разъясняет Библейское значение дня Божьего суда для каждого потомка Адама, а также объясняет кажущееся противоречие между словами Христа из Мтф.11:23,24 о том, что Содому будет отраднее в день суда, нежели Капернауму — и Иуды 7 о том, что Содом уже осуждён казнью огня вечного (навеки). 

Подробнее об этом можно почитать в толковании Мтф.11:23,24 — на сайте «Ящик ответов» 

Урок №48 СУДНЫЙ ДЕНЬ

Тема «страшного дня суда» так или иначе посещает всех здравомыслящих людей, ведь если оценивать жизнь на Земле с точки зрения Божьих норм нравственности и морали, то наказания заслуживают все (Еккл.7:20).

А если представить, что в буквальном смысле придётся стоять пред всемогущим и справедливым Творцом, держа ответ за все свои неправильные дела, то мало  кому будет совсем не страшно (Откр.14:1-5,7; 1Ин.4:17).

Но возникает вопрос: а будем ли все мы стоять пред Богом в день суда Его — в буквальном смысле? Что говорит Библия о том, как будет проходить день Божьего суда для всего человечества? Кому интересно – смотрите дальше: из этого видео вы узнаете:
1) Что означает «судный день»?
2) Как, когда и с каким результатом будет проводиться суд Бога?
3) Как будут судить Содом и Гоморру?

Сразу оговоримся: так как по замыслу Творца люди  будут проходить 2 этапа «отбора» в Его вечное Царство (в этом веке и в 1000летнем правлении Иисуса Христа), Божий суд тоже состоит из этапов: – это суд над жителями этого века; – это суд над теми, кого Бог допустит в 1000летие. Суть же Божьего суда – одинакова. Рассмотрим её на примере 1го этапа суда.

Итак, 1) что означает «судный день»? (Де.17:31).
Его значение можно понять на примере дня судебного заседания в привычном для нас понимании, когда судья, ознакомившись с фактами из «Дела подсудимого», — судит (рассуждает), оценивая их с точки зрения закона государства. Результат суда – это судебное решение (приговор) с определением вида наказания, если вина подсудимого доказана  (если  не доказана, подсудимый оправдан).

Тот же принцип лежит в основе судного дня, где Судьи — это Сам Творец или судьи, назначенные Им (Откр.20:4; Дан.7:9,10; Ин.5:22); «закон государства» — это закон Бога; «подсудимые» – это потомки Адама, а «день» суда для них — понятие образное, так же — как и «день» творения: «день» суда затрагивает весь период жизни каждого человека, так как отвечать придётся за все поступки, совершённые при жизни в этом веке.

Потому и сказано в Библии, что каждый даст отчёт Богу только за себя (никто не сможет оправдать свои грехи, переложив за них ответственность на кого-то другого, как сделали это Адам и Ева, Быт.3:11-13; Рим.14:12). И, — что суд Бога непременно состоится для всех без исключения потомков Адама, живших в этом веке (2Фес.1:5; Де.17:31). Теперь переходим к вопросу 2):

2)Как, когда и с каким результатом будет проводиться суд Бога над потомками Адама?
а) Как: судьи Бога «знакомятся» со всеми фактами из жизни каждого  потомка Адама и судят об их внутренней сущности — по делам и наклонностям, проявлявшимся на протяжении всей жизни «подсудимых». Означает ли это, что что каждый потомок Адама будет в буквальном смысле стоять пред Богом с отчётом о своих делах?

Нет, не означает: Бог, видя наши сердца и определяя мотивацию во всех поступках (1Цар.16:17 Пс.138:2), и без нашего отчёта знает всё, что Ему надо знать о нас для вынесения справедливого решения. Это означает, что ни одно наше деяние, каким бы оно ни было, не будет сокрыто от очей Бога (Евр.4:13). Даже каждое слово будет учтено и «пришито к делу»: за всякое бесполезное слово.. дадут они ответ в день суда (Мтф.12:36).

Суд Бога нацелен на то, чтобы вынести справедливый «приговор» каждому человеку и воздать ему — по делам его (Прит.24:12; Мтф.16:27). Так как Бог планирует собрать небесное правительство и восстановить рай на Земле (Ис.65:20-25; Мтф.5:5, Откр.20:6), Божий «судебный процесс»  сводится к поиску праведников  — людей, способных быть преданными Богу и надёжными, а потому- пригодными для вечности: они вовеки не нарушат Его покой и не нанесут ущерб Его творениям..

Вот почему в этом веке Бог позволил всем людям жить, как им нравится и не наказывает сразу за злодеяния (Еккл.8:11; Де.14:16): в условиях свободы выбора, как жить, что делать и какой настрой проявлять, каждый раскрывается во всей полноте своей сущности, и Бог видит, кто есть кто. То есть, суд Бога – это, по сути, ведение учёта и оценка всех рождённых на Земле — с целью найти праведников: 

каждый родившийся на Земле образно «записывается» Богом в «книгу жизни» (Мал.3:16; Откр.17:8). По делам живущих Бог видит три группы людей: 1) тех, кто имеет богобоязненную совесть; 2) кто явно нечестив (1Ин.3:10) и 3) кто не определился, не успел проявить в этом веке своё отношение к Творцу мироздания (умершие дети, например, или люди, не имеющие возможности узнать правду о Творце – до самой смерти; преткнувшиеся на чём-то и т.д.).

Так Бог определит, кого и куда поместить: кого – на небо (Откр.20:6); кого — в Миллениум 1000летия Христа (для окончательного «отбора» в вечное Царство); а кого – оставить в могиле (аду, греч.яз) — прахом навеки (Быт.3:19; Мтф.25:41). Поэтому в 1000летие Христа попадут лишь праведные (кто старался служить Богу ещё в этом веке) и те неправедные, в ком найдётся нечто доброе (3Цар.14:13; Де.24:15). Итог всему подведёт последнее испытание (об этом — позже).

Итого по  вопросу 2а) Как будет проводиться судный день Бога над потомками Адама? Методом учёта каждого рождённого на Земле в книге жизни Творца и оценки его сущности. К концу этого века все «козлы» будут «вычеркнуты» (их не будет в книге, Откр.17:8), останется лишь «список» тех, кого Бог решит оживить и, либо забрать на небо, либо впустить на Землю на 1000летнее «перевоспитание» (Евр.11:40).

Переходим к вопросу 2б) Когда будет проводиться суд Бога и с каким результатом?
Библия сообщает о том, что 1й этап Божьего суда будет происходить после смерти каждого человека (Евр.9:27). То есть, на момент смерти каждого в этом веке — Иегова знает, кто есть кто и, какую участь заслуживает каждый умерший потомок Адама.

Однако, в Библии сказано и о том, что судимы будут не только мертвые, но и живые. И, — что это случится во время явления и царствования Христа (во 2м пришествии, 2Тим.4:1). Соединив Евр.9:27 (что суд – после смерти каждого)  и  2Тим.4:1 (что суд – во 2м пришествии и царствовании Христа) — мы узнаем, что означает Божий суд над живыми и мёртвыми и когда он состоится (Ин.5:22; Мтф.24:29-31; 25:31-46).

Евр.9:27 и 2Тим.4:1 означают, что а) в этом веке весь суд (оценку потомков Адама, кроме состава соправителей Христа, Мтф.20:23) Бог передал Иисусу Христу (Ин.5:22,27; Де.17: 31); б) участь каждого человека (живых и мёртвых) будет решаться во 2м пришествии Иисуса (не раньше). Остаётся узнать, когда же Иисус вернётся во 2м пришествии – и станет ясно, как будет проходить суд над живыми и мёртвыми.

2е пришествие Христа состоится перед Армагеддоном (при 7й трубе, Откр. 11:15-18). К этому времени не все из жителей Земли этого века  будут живыми, большинство — умрут и будут находиться в могилах. Но будут и такие, кто доживёт до этого времени: они и означают живых из 2Тим.4:1. Христу придётся определять и их участь (живых, доживших до 2го пришествия), включая – служителей Бога (1Петра 4:17), и участь мёртвых.

И если с судом умерших — несложно (на момент смерти каждого Судьям  уже известно, кто есть кто и кого — куда), то о суде над дожившими до 2го пришествия скажем отдельно. После ухода 144000 на небо (напомним: эту группу будет оценивать Иегова,  Мтф.20:23) — остальные будут «сортироваться» по оценке Иисуса на тех, кого возьмут для Царства (в 1000летие Христа), а кого – оставят для наказания в Армагеддоне (Мтф.24:29-31; 40,41).

«Взятие» для Царства, как знаем из видео 1.21, означает внезапную смерть избранного, чтобы спрятать его от зла гнева Бога, грядущего на всех нечестивых в конце века. Точно так же, внезапной смертью, были «взяты» от зла и Енох, и другие служители Бога (Ис.57:1,2; Быт.5:24; Евр.11: 5,13; Ин.3:13). В итоге все богобоязненные «умрут в Господе» (Откр.14:13), а чаши гнева Творца «прольются» лишь на род «козлов» этого века (Отк.16:9-21; Мтф.25:41).

0 том, что этот век по решению 1го этапа Божьего суда над потомками Адама закончится гибелью нечестивых, упомянул и ап. Пётр (2Пет.3:7). А для тех, кто решением Божьего суда будет признан пригодным к Миллениуму, настанет и 2й этап суда. Он описан в Откр.20:11,12: тех, кого Иисус выведет из гробов для жизни на Земле в 1000летии, тоже будут оценивать по делам, совершаемым там (за грехи этого века все расплатятся смертью, Рим.6:7,23а)

Поэтому весь период жизни людей в 1000летии – это тоже «день суда» для всех жителей Миллениума в периоде царствования Христа: он наступит для них после смерти в этом веке (Евр.9:27) и вывода из могил по гласу Иисуса Христа (Ин.5:5:28,29). Итогом этого суда будут 2 группы («овцы» и «козлы», выявленные в 1000летии: не успевших узнать о Творце там не будет).

«Козлы» Миллениума будут выявляться, как по ходу 1000летия (их смерть — это приговор проклятия навеки по суду Бога, Ис.65:20), так и после 1000чи лет в последнем испытании дьяволом (их тоже истребят навеки, Откр. 20:7-9). А «овцы» Миллениума – это «стан святых» кто сохранит верность Иегове в 1000летии и в последнем испытании: они и будут допущены в вечное Царство Бога (Откр.20:8; 21:23,4,7).

Так исполнятся слова из Ин.5:28,29: для кого-то из тех, кто оживёт в эре Царства Бога (к ним не относятся «козлы» этого века, Мтф. 25:41,46) — выход из могил в Миллениум окажется воскрешением к жизни вечной (для «овец» Миллениума). А для кого-то – воскрешением к осуждению (для «козлов» Миллениума). Теперь подведём итог по вопросу 2Б) когда будет проводиться суд Бога и с каким результатом?

1й этап – это суд для всех потомков Адама, состоится во 2м пришествии Христа для умерших к этому времени и для доживших до этого времени (2Тим.4:1). Результатом 1го этапа суда будут 3 группы: 1) «овцы» этого века; 2) неправедные, в ком есть нечто доброе (эти 2 группы оживут в Миллениуме, Мтф.25:31-40; Де.24:15) и 3) «козлы» этого века: их предадут вечному забвению (Мал.3:16,17; Исх.32:33; Мтф.25:41,46).

2й этап Божьего «дня» суда — это оценка каждого жителя Земли в 1000летии Христа (их будут оценивать по образу жизни и дел в Миллениуме, Откр.20:11.12). Результатом 2го этапа суда будут 2 группы:
1) «овцы» Миллениума, допущенные в вечное Царство Бога на Земле (Откр.21:3,4); 2) «козлы» Миллениума (их не впустят в вечное Царство, оставят прахом, забыв навеки, как и «козлов» этого века, Мтф.25:31-46; Откр.20:7-9).

Божий суд над потомками Адама и в этом веке, и в Миллениуме, как помним из видео 1.47, показан в Библии также и в виде образного процесса «продажи белых одежд»: их «продадут» тем потомкам Адама, кто потрудится «заработать» на них и «купить» у Иисуса Христа (кто достигнет полной победы над грехом – в этом веке или хотя бы в Миллениуме, Откр.3:18). Имена победивших грех навеки останутся в книге жизни (Откр.2:7; 3:5).

Остаётся ответить на вопрос 3) Как будут судить Содом и Гоморру?
В Мтф.11:23,24 (Син.пер.) Иисус сказал, что земле Содома и Гоморры будет отраднее в день Божьего суда, чем Капернауму. А апостол Иуда сообщает о том, что суд Бога над Содомом и Гоморрой уже состоялся, и все их жители осуждены, как «козлы» (казнью огня вечного, Иуды 1:7; Быт.18:20,24-26). Так будет суд над Содомом или нет? Размышляем.

Как помним, в Содоме все от молодого до старого были гомосексуалистами и игнорировали вразумление праведного Лота, (Быт.19:4,5; 2Петра 2:7,8). Поэтому по суду Бога их истребили «вечным огнём». В подтверждение казни огня вечного (уничтожения навеки), на месте Содома и Гоморры образовалось Мёртвое море (подтверждено археологией), где нет живых организмов (потому оно и мёртвое)

Почему же Иисус сказал, что Содому и Гоморре будет лучше на суде, чем Капернауму? Дело — в «игре слов», смотрим ещё перевод: [Капернауму в день суда] будет хуже, чем Содому и Гоморре (Всемирный Б.Ц.).
То есть, Содом не будет судим снова. Но Капернауму, когда он будет судим Богом, придётся гораздо хуже, чем было содомлянам от приговора Бога (Содому было бы отраднее в день суда, чем будет Капернауму).

Сказав так, Иисус дал понять, что грех народа Бога, отвергающего Христа Его, «весит» в глазах Иеговы даже больше, чем грех половых извращенцев Содома. Но невольно возникает вопрос: если Содом был подвержен казни огня вечного за свои тяжкие грехи, то что же могло быть ещё хуже — для отвергающих Христа в Капернауме? (Галилея –  территория Завулона и Неффалима, Ис.9:1,2).  Слова Иеремии помогут это понять (Плач Иер.4:6-9):

4 Наказание нечестия дщери народа моего превышает казнь за грехи Содома: тот низринут мгновенно, и руки человеческие не касались его. …9 Умерщвляемые мечом счастливее умерщвляемых голодом, потому что сии истаевают, поражаемые недостатком плодов полевых. То есть, медленная смерть израильтян по приговору Бога – наказание более тяжёлое, чем мгновенная смерть содомлян.

Тем городам Израиля, которые отвергнут Христа — будет хуже во время суда над ними, чем было Содому, так как нечестивцы Содома были уничтожены мгновенно, а народ Бога познает мучительную смерть за то, что отвергнет сына Бога. Что и произошло во время суда над городами Израиля с апогеем в 70 г.н.э., когда римляне разрушили Иерусалим и сожгли храм Иеговы (остаётся в руинах и по сей день):

во время наказания за отвержение Христа, большинство израильтян погибали во время пожаров, когда их бросали в тюрьмы, бичевали, сжигали и убивали римляне, плюс — от мучительного голода, а кто уцелел — того продавали в рабство. Вот о чём говорил Иисус, объявляя приговор Капернауму в Мтф.11:23,24. То есть, судный день для жителей городов Израиля, отвергающих Христа, наступил ещё в этом веке.

Однако, кого из Израиля, отвергающего Иисуса Христа,  Иегова причислит к «козлам» этого века, а кого оживит для Миллениума – о том нам неведомо (Де.3:17). Ясно одно: справедливый суд Бога состоится для всех потомков Адама, живущих в этом веке; Иегова никого из грешников мучить не будет (наказание за грех — это смерть, а не мучения, Рим.6:23а); итогом судного дня будет вечное Царство Бога с праведниками на Земле и на небе.
Закрепим этот материал — в схеме:

 

 

ՀՅՈՒՍԻՍԻ ԹԱԳԱՎՈՐԸ ՄԱՍ 1. ԱՐՁԱՆԸ (Դան.2գլ.)

Текст на армянском языке к русскому видео 1.22 Царь северный, часть 1: ИСТУКАН из Дан. 2 гл.
Это видео на армянском — см.  видео 7.4

Աստվածաշնչի ուսումնասիրություն: Հին Կտակարան:
1. Հյուսիսի թագավորը. Դանիել 2 գլխի արձանը:
Ուսումնասիրում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար:

Սկսում ենք վիդեոսերիաներ ըստ Դանիելի գրքի մարգարեությունների, որոնք կանխագուշակում են հյուսիսի և հարավի թագավորների հակամարտությունը այս աշխարհի ավարտին (իրերի համակարգ, որում մենք ապրում ենք այժմ): Այդ հակամարտությունը կառնչվի Եհովայի ժողովրդին, որին կվիճակվի ապրել վերջին հյուսիսի թագավորի ազդեցության տարածքում: Սկսենք 2 գլխի արձանից (կուռքից):

Արձանը դա սկիզբն է պատմության, որը մարդկությանը բերում հասցնում է այս դարաշրջանին: Տերությունները, որ ցույց են տրվում Դանիելին՝ ակնառու են ոչ միայն համաշխարհային ազդեցությամբ, այլև Եհովայի կամքով կապ ունեն Նրա ժողովրդի հետ՝ ամեն մեկը պատմական իր ժամին, ներառյալ և հյուսիսի վերջին թագավորը:

Եթե արձանը ներկայացներ միայն համաշխարհային տերություններ, ապա նրա մասերը առավել շատ կլինեին. օրինակ, կավելացվեին Մայա կայսրությունը (2000-1540թթ.մ.թ.ա.), Չինաստանը, Ցինի դինաստիա (1644-1912) և Արաբական Խալիֆաթը (650-1258թ.մ.թ):

Բայց ոչ. արձանը ցույց է տալիս միայն Եհովայի ժողովրդի հետ կապ ունեցող տերություններ (սա արձանի հիմնական գաղափարն է): Ահա ինչու Դանիելի արձանում ներառված են պատմության միայն այն էտապները, երբ ներկա է Եհովայի ժողովուրդը և տվյալ տերությունը: Չկա Եհովայի ժողովուրդը — նրա բացակա այդ ժամանակում արձանի վրա չկա և որևէ տերություն: Ցույց տանք սա մանրամասն:

Արձանը (կուռքը) ոսկուց, արծաթից, պղնձից, երկաթից և կավից՝ խորհրդանիշն է հեթանոս տերությունների, որոնց հիմքում կուռքերի պաշտամունքն է: Իսկ այն, որ նա մեծ է և ահազդու՝ խոսում է Եհովայի ժողովրդի վրա նրա մեծ և տխրալի ազդեցության մասին. բոլոր ժամանակներում հեթանոսական տերությունները բազում փորձանք ու վիշտ են պատճառել Աստծու ժողովրդին:

Արձանի փայլը՝ դա այն նվաճումն է, որ ունեն Աստծու սրբությունները տրորող հեթանոս պետությունները. չէ՞ որ աշխարհի բոլոր թագավորությունները այս համակարգում պատկանում են Սատանային՝ Աստծու գլխավոր թշնամուն (Ղկ.4:6): Հենց Սատանան է օգնում իրեններին «փայլել», երբ Աստված դա թույլատրում է, երբ Եհովան հեթանոս տերությունների ձեռքով իրագործում է Իր նպատակները՝ կապված Իր ժողովրդի հետ:

Արձանի տարբեր նյութերից կառուցվածքը նշանակում է, որ Եհովայի ժողովրդին տիրելու են որակով և բնույթով տարբեր ազդեցությամբ տերություններ: Յուրաքանչյուր նյութի արժեքը, գլխից մինչև ոտքեր, նվազում է: Այսինքն, Աստծու նպատակում «արձանի թագավորներից» ամեն մեկի խաղացած դերի գնահատականը — ևս տարբեր է:

Գլուխը՝ Նաբուգոդոնոսորն է և Բաբելոնի կայսրությունը. այս թագավորին Աստված հատուկ է առանձնացրել: Ոսկին ամենաազդեցիկ մետաղն է, ինչպես որ Բաբելոնը դարձավ ամենաազդեցիկ տերությունը Աստծու ժողովրդի հանդեպ.  նրան թույլատրվեց ավերել Եհովայի տաճարը (ինչը մինչ այդ ոչ ոքի չէր թողնվել) և պատժել Աստծու ժողովրդին իր հավատուրացության և կռապաշտության համար (2Տար. 36:14-21):

Սա առաջին հեթանոս տերությունն է, որի հաղթանակից հետո Եհովայի ժողովուրդը Եհովայից նշանակված արքա Իր քաղաք Երուսաղեմում այլևս չունեցավ (1Թագ.11:36): Ուստի Նաբուգ-րը` ոսկե գլուխն է (գլխավորը) — առաջին թագավորը, որ սկիզբ դրեց Երուսաղեմում Աստծու ժողովրդի վրա Եհովայի իշխանության փոխարինմանը հեթանոսական իշխանությամբ:

Բաբելոնից սկսած Հուդան մշտապես գտնվել է որևէ հեթանոսական տերության իշխանության տակ (Ասոր. թագավորը դրանից 100 տարի առաջ գրավեց Հյուսիսային Իսրայելը, բայց նա առաջին չի համարվում, քանզի Տերը նրան թույլ չտվեց գրավել Իր քաղաք Երուսաղեմը):

Գլխի միատար լինելը (ամբողջ գլուխը ոսկուց է) խոսում է մեկ տերության միանման և ուժեղ ազդեցության մասին Եհովայի ողջ ժողովրդի վրա. հիշենք, որ Բաբելոնը 70 տ. իշխանություն ունեցավ Հուդայի վրա՝ մինչև 539թ. մ.թ.ա., երբ Պարսից Կյուրոսը վերջ դրեց Եհովայի ժողովրդի վրա նրա իշխանությանը (2Տար.36:21-23; Եր.25:11,12):

Մարա-Պարսկական կայսրությունը Կյուրոսի գլխ.՝ 2-րդ տերությունն է, որին թողնվեց տիրել Եհովայի ժողովրդին: Նրա արժեքը նվազում է 2-րդ տեղով՝ Բաբելոնի «գլխից» հետո. կուրծքն ու ձեռքերը այդքան ազդեցիկ չեն, ինչպես գլուխը, և արծաթն էլ նվազ արժեք ունի, քան ոսկին (այս տերությունը չէ, որ սկսեց իրագործել Բարձրյալի պատժիչ մտադրությունը Իր ժողովրդի մշտական ուխտադրժության համար):

Աստված օգտագործեց Պարսից Կյուրոսին Բաբելոնից հրեաներին ազատագրելու համար: Այս տերությունը Աստծու ժողովրդին օգնեց գերությունից վերադառնալ Երուսաղեմ 537թ.մ.թ.ա. և սկսել Եհովայի տաճարի վերականգնումը (Եզր.1գլ.): Գոյատևեց մինչև 331թ.մ.թ.ա.:

Արժեքով 3-րդ կայսրությունը — պղնձե ազդրերը — Հունաստանն է, որ փոխարինեց Մարա-պարսիկներին և 331թ.մ.թ.ա. տիրեց Աստծու ժողովրդին: Ա. Մակեդոնացու տիրույթները շատ ընդարձակ էին, հասնում էին անգամ Հնդկաստան: Նպաստեց Եհովայի ժողովրդի մեջ աշխարհի մասին հեթանոսական (հունական) պատկերացումների ներդրմանը (հրեաների հելլենացմանը):

Կուռքի այս մասերի միատարությունը (արծաթե Մարա-Պարսկաստանը և պղնձե Հունաստանը) ևս խոսում է յուրաքանչյուր տերության իր ժամանակում ունեցած իրեն յուրահատուկ մեկ ազդեցության մասին՝ Եհովայի ողջ ժողովրդի վրա:

Հռոմը Բաբելոնից հետո 4-րդ «երկաթյա» տերությունն է՝ երկաթյա ճանկերով և կայսերական նկրտումներով (168 թ.մ.թ.ա.-476թ.մ.թ): Բացի այն, որ Հռոմը դարձավ ահեղ և հզոր աշխարհակալ տերություն, Եհովան օգտագործեց նրան որպես գործիք՝ 70 թվին պատժելով իր հավատուրաց ժողովրդին (Երուսաղեմը կրակի մատնվեց, Եհովայի տաճարը ավերվեց մեկընդմիշտ):

Հռոմեական կայսրության ժամանակ սպանվեց Քրիստոսը, դադարեցվեց Բարձրյալի Հին Ուխտը Իսրայելի հետ և ձևավորվեց Աստծու նոր ժողովուրդը՝ քրիստոնյաները, ովքեր Աստծու հետ Նոր Ուխտի մեջ մտան: Կուռքի ազդրերի և սրունքների միատար կազմությունը ևս խոսում է Եհովայի ժողովրդի վրա մեկ տերության միատիպ երկաթյա ազդեցության մասին:

Հռոմեական կայսրության կառավարիչները, 3 դարերի ընթացքում, շարունակաբար հալածել են Աստծու նոր ժողովրդին մինչև Նիկիական ժողովը, որի կազմակերպիչն էր Կոնստանտին կայսրը (325թ.մ.թ.): Իսկ դրանից հետո հալածել են բոլոր քրիստոնյաներին, ովքեր չեն ընդունել Երրորդության դոգմատը (Արիայի հետևորդներին, ովքեր հավատում էին, որ Հիսուս Քրիստոսը՝ Եհովայի արարածն է, Նրա որդին):

Ի վերջո, Հռոմի երկաթե ռեժիմը իր ողջ տարածքում ոչնչացրեց Քրիստոսի միջոցով մատուցվող Եհովայի պաշտամունքը, իսկ հավատուրացությունը Եհովայից՝ տևեց 16 դար (մինչ 20դ.մ.թ.): Այսինքն, Եհովայի ժողովուրդը աշխարհի արենայից անհետացավ մոտ 4-րդ դարից մինչև մ.թ. 20-րդ դար (Ամ.8:11,12): Վերջին օրերին սակայն (20դ.) Եհովայի պաշտամունքը սկսեց վերականգնվել (համաձայն Միք.4:1,2):

Ուստի կուռքը ցույց է տալիս երկաթե Հռոմը մ.թ.ա.168 թվից մինչև մ.թ.476թ.(անկումը), իսկ Հռոմից հետո ցույց են տրվում անմիջապես թաթերը, որոնք վերաբերում են այս համակարգի վերջին ժամանակին  (20-րդ դարին). թաթերը — դա այս աշխարհի վերջին տերություններն են,  որոնք ինչ-որ դեր են խաղալու Եհովայի նպատակում՝ կապված Իր ժողովրդի հետ: Արձանի վրա մ.թ.476 թվից մինչ 20-րդ դարը ընկած ժամանակահատվածը բաց է թողնված, քանզի այդ ընթացքում Եհովայի ժողովուրդը չկար:

Քանի որ 16 դար ո՛չ Եհովայի պաշտամունքը, ո՛չ Նրա ժողովուրդը չկար — իմաստ էլ չկա թվարկել այդ բացակա ժամանակի տերություններին (արձանի վրա 4-րդ դ. մինչև 20-րդ դար միջանկյալ ժամանակի տերությունները ցույց չեն տրված): Հիշեցնենք. կուռքը ցույց է տալիս միայն տերություններ, որոնց Եհովան օգտագործում է Իր ժողովրդի հետ կապված ինչ-որ մտադրություն իրագործելու համար:

Ոտնաթաթերի գոյության ժամանակ, երբ Եհովայի ժողովուրդը զբաղված կլինի քարոզչական գործով մինչև աշխարհի վախճանը (Մտ.24:14) — Եհովան կկործանի ողջ հեթանոս աշխարհը՝ կառուցված Սատանայի կողմից, և կհաստատի Իր աշխարհը և Իր (երկնային) կառավարումը մոլորակի վրա (Դան.2:33-35):
Ամրագրենք հիմնական մտքերը սխեմայով.  (սխեմա)

Արձանի երկաթ-կավե ոտնաթաթերի գոյության ժամանակաշրջանում Եհովայի ժողովրդի վրա կլինի

տարաբնույթ (կավի և երկաթի) ազդեցություն — տարբեր տերությունների կողմից: Ահա այդ ժամանակ էլ Եհովայի ժողովրդի պատմության «արենայում» կհայտնվի վերջին հյուսիսի թագավորը: Ուստի թաթերի նշանակությանը կանդրադառնանք մանրամասնորեն:

Ոտնաթաթերը, ըստ Դանիելի — դա ողջ աշխարհն է՝ այս համակարգի վախճանին Եհովայի ժողովրդի հանդեպ երկբևեռ վերաբերմունքով բաժանված. չէ՞ որ աշխարհի վերջում Եհովայի ժողովուրդը տարածված կլինի ողջ մոլորակով (Մտ.24:14): Տարբեր նյութերի կառուցվածքը ցույց է տալիս Սատանայի կառավարման ավարտից առաջ ողջ աշխարհում Եհովայի ժողովրդի հանդեպ գոյություն ունեցող հակադիր որակների ազդեցությունը (Ղկ.4:5,6):

Աշխարհում կլինեն.
1) անձը ճնշող, բռնապետական «երկաթե» ռեժիմով երկրներ, ինչպիսին «երկաթե» Հռոմն էր (Չինաստան, Իրաք, Սաուդյան Արաբիա և այլն):
2) երկրներ, որոնք ձևավորվել են Հռոմեական «երկաթե» կայսրության ազդեցության տարածքի բեկորների վրա՝ դառնալով Հռոմի «երկաթե» ռեժիմի ժառանգորդներ: (Տես Հռոմ.կայսրության քարտեզը իր անկումից առաջ. մինչ 476թ.մ.թ).

3) որոշ «կավե» երկրներ՝ աշխարհի վերջի ժամանակ:
Քանի որ այդ ժամանակ Եհովայի ժողովուրդը տարածված կլինի ողջ մոլորակով (Մտ.24:14) — տարբեր երկրներում վերաբերմունքը նրա նկատմամբ կլինի երկակի. կա’մ «երկաթե» (անձը ճնշող և ոտնահարող), կա՛մ «կավե» (կավը — դա մարդու արարման «բնանյութն» է, դեմոկրատիա, անձի իրավունք և ազատություն):

Աշխարհի վերջում Եհովայի ժողովրդի վրա ազդեցության «ռեժիմը» կլինի «երկակի» և իրար հակադիր. որոշ երկրներում Բարձրյալի ժողովուրդը ճնշման կենթարկվի «Հռոմի» պես «երկաթե աքցանով», իսկ որոշ երկրներում նրան կվերաբերվեն մարդկայնորեն (կավը — դա մարդու արարման «բնանյութն» է, դեմոկրատիա, անձի իրավունք և ազատություն):

Այդ է պատճառը, որ որոշ երկրներում Եհովայի ժողովուրդը հանգիստ կլինի (օր., դեմոկրատական ԱՄՆ և Եվրոպա), իսկ որոշներում` երկաթե ռեժիմով ճնշված. ինչ-որ տեղ Եհովայի ժողովուրդը ի սկզբանե արգելքի տակ կլինի (օր., «երկաթե» արևելքում, Չինաստան, Հյուս. Կորեա, Իրան, Իրաք և այլն): Իսկ որոշ երկրներում — պարբերաբար կհալածվի (օր. Էրիթրեայում, Ռուսաստանում):

Եվ այսպես, երկաթ-կավե ոտնաթաթերով ցույց են տրված երկրները, որոնք աշխարհի վերջում Եհովայի ժողովրդի հանդեպ կունենան երկբևեռ վերաբերմունք՝ կախված աշխարհիկ իշխանության ռեժիմից. կա՛մ կավ-դեմոկրատիա (ըստ անձի ազատության արևմտյան քաղաքակրթության): Կա՛մ երկաթե ռեժիմ (անձի հանդեպ արևելյան քաղաքակրթության դեսպոտիզմ):

Հաշվի առնելով, որ հետագայում (11գլ) Դանիելը կխոսի Բարձրյալի ժողովրդին առնչվող հյուսիսի և հարավի վերջին թագավորների հակամարտության մասին, «երկաթը» և «կավը» բնութագրում են տարբեր քաղաքական և գաղափարական ռեժիմներ — նաև այդ թագավորներին (նրանց տարբեր վերաբերմունքը Բարձրյալի ժողովրդին՝ իրերի այս համակարգի ավարտից առաջ):

Որտե՞ղ որոնել այս թագավորներին, եթե թաթերը — դա ՈՂՋ երկբևեռ աշխարհն է՝ աշխարհի վերջից առաջ Եհովայի ժողովրդի հանդեպ «երկաթե» և դեմոկրատական կավե ազդեցությամբ: Հենց այդ երկբևեռ աշխարհում էլ կհայտնաբերեն իրար երկու երկբևեռ թագավորները — հյուսիսի (երկաթե՝ Եհովայի ժողովրդին ճնշող) և հարավի (կավե՝ Եհովայի ժողովրդին դեմոկրատիայի իրավունք և ազատություն տվող):

2017թ. տվյալներով արդեն կարելի է Եհովայի ժամանակակից ժողովրդի հանդեպ իրար հակադիր վերաբերմունքի օրինակը տեսնել «կավե» դեմոկրատական Եվրոպայի և Անգլո-Ամերիկայի և — «երկաթե» Ռուսաստանի և նախկին ՍՍՀՄ երկրների, ինչպիսիք են, Ղազախստանը, Տաջիկստանը, Ուզբեկստանը, Թուրքմենիան, Կիրգիզիան, Ադրբեջանը, Հայաստանը, Վրաստանը, Բելոռուսիան:

Մնացած բոլոր պետությունները կա՛մ «երկաթե» են, կա՛մ «կավե» — կախված դեպի Բարձրյալի ժողովուրդն ունեցած վերաբերմունքից և թե որ թագավորի կողմնակիցն են (հարավի կամ հյուսիսի):
Հաջորդ հոլովակում հյուսիսի թագավորի գաղտնիքը շատ ավելի կբացվի՝ Դան.7:25-ի Եղջյուրի գործունեությամբ: Առայժմ սխեմայով հիշեցնենք Դանիել 2-րդ գլխ. կուռքի նշանակությունը: (սխեմա ).

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 

The Man of Lawlessness in Jehovah’s Temple: Part 3. The Lawlessness of the Governing Body

Here is an adapted version of the video (8.6). The information is expanded about the activities of the Watch Tower Bible and Tract Society.

We learned from the previous video (8.5) that the man of lawlessness in Jehovah’s temple represented the class of leaders of Jehovah’s people, and it was not formed in a single day: all of the leaders began with an effort to please Jehovah, but over time they slid back into apostasy and Jehovah’s people became spoiled (Jer.12:10). The same can be said for the worship of Jehovah that was restored in the 20th and 21st century.

The leadership did not become lawless immediately, not at the beginning of the restoration of Jehovah’s worship, but in the fullness of its formation, when the worship of God became «the seven lampstands». That is to say, when the temple of Jehovah began to have two spiritual «courtyards» (the anointed and people with earthly hope) and spread throughout the globe (which we can observe today in 2018, Mic.4:1,2; Mt.24:14; Re.1:20; 11:1,2).

Also, just as the salient characteristics of the man of lawlessness were manifested in the leaders of Jehovah’s people of antiquity before the first coming of Christ (that’s when Christ was sent with the admonishment, Mt.16:21; 23:37) — similar to modern times — the traits of the man of lawlessness will be revealed before the second coming of Christ (which is why Christ will admonish him by means of the last two prophets, Mt.23; Mr.chapter 7; 2Th.1:7,8; 2:3-6,8).

Since the man of lawlessness disguises himself as a righteous leader, and even fulfills Jehovah’s commandments in many ways, it is not easy to recognize him. Unlike Jesus, we are unable to see the hearts and motivation of the leaders of God’s people today (Mt.23:28; 9:4). However, using the «portrait» of the man of lawlessness, which was described by Jesus Christ in the 1st century, we can define whether or not his characteristics fit the modern leaders of Jehovah’s people.

In general, the «collective man of lawlessness» — the leaders of Jehovah’s people — was characterized by Christ as an adulterous and wicked generation who will not escape punishment (Mt.12: 38,39; 23:36; 24:34). This means that the man of lawlessness is «cheating on» God (violating His principles) and, for the sake of his own self-interest, «plays a double game» (sly — hypocritical, cunning for his own gain, Lu.12:1).

Jesus described the nature of man of lawlessness in different characteristics when referring to the leaders of the 1st century. Let’s consider this with reference to the modern leaders of Jehovah’s people (the Governing Body). We understand that it is wrong to believe every word (Pr.14:15), so in the description of this video we will give references to the sources where we ourselves have learned about the facts of the Governing Body’s iniquities, which are listed below.

The characteristics of the man of lawlessness from the words of Jesus Christ are:

1 : THE MAN OF LAWLESSNESS CORRECTLY TEACHERS THE BASICS OF JEHOVAH’S WORSHIP, BUT HE HIMSELF IS NOT RIGHTNESS IN EVERYTHING (Mt.23:1-3).

Is this applicable to the Governing Body? Yes: the Governing Body correctly teaches the basics of Jehovah’s Worship and about a righteous way of life. But in their affairs, the GB allows for indulgences, violating Jehovah’s principles (reminder: the links to the sources are in the video’s description).

For example, the Governing Body distorts the Word of Jehovah (see the details below; see also section “Appeal to the Watch Tower Bible and Tract Society” ) allows the acceptance of income derived from investments in companies that ruin the Earth (shale gas miners), produce GMO products and equipment for blood transfusions, the defense and tobacco companies (Henrietta M. Riley Trust for the Watchtower Society; see the article on our website about investments, there are details taken from the official website of the US Securities Commission). Also, the Governing Body invests in risky hedge funds (Cayman Islands), which is similar to a gambling (Also, the GB invests in risky hedge funds (Cayman Islands), which is similar to a gambling (see the website section review of events of December 29, 2015, all links were taken from the official sites of the US Securities Commission).

Also, the Governing Body (GB) hides the movements of donations from the people, even though reporting them is the right thing to do (protects against dishonesty, Jn.3:20; Heb.13: 18). In the Old Testament, for example, the principle of accountability for the receiving and spending the donations is shown: it would be wrong to take more than what is required for the Kingdom’s interests or use the donations for the wrong purpose (Ex.38: 24-31; 36:1-6; Nem.13:7-9).

Since May 2014, under the plausible pretext of alleviating the burden of Jehovah’s people (the abolition of the loan system for the construction of the Kingdom Halls), the GB introduced a lifelong monthly «tax» on construction, which does not seem to be in line with the voluntary motivations to donate (regardless of whether the loan was paid off for the construction of the Kingdom Hall or not.  Both must pay; those who pay the loan, and those who have already paid it off. This letter of the Governing Body was read on May 5, 2014, during the meetings).

Also, the GB, being a non-profit organization, participates in the construction business: real estate in the GB is built at a low cost (in a preferential tax regime — plus the free labor from Jehovah’s Witnesses’ volunteers, construction program — since 1985). But when the Governing Body sells it (which has become more frequent, as Kingdom Halls are now built in the style of malls since it is easier to sell), then the GB sells at a market price with a considerable profit (they adopted a worldly attitude: buy low, sell high).

Note: All the material on real estate sales was taken from English-language resources, with a description of detailed projects or halls offered for sale. All of them were available at the time of writing our material. See the news on our website from 09/26/2013; see Bethel for sale in Madrid  ; Kingdom Hall for sale in Britain ; Kingdom Hall for sale in the USA  ; about new projects for the malls , reduction of Bethels and the sale of closed ones (28 branches have been closed since 2010, see the JW Yearbooks after 2009 — compare the number of branches before and after; also see the review of events  from 11/04/2015 ; see also here  and here .  JW New Zealand headquarters are sold to a false religion (Elim Church ).
************

Also, the Governing Body, covering the topic of the courts in the Russian Federation, distorted the essence of the Ministry of Justice’s accusation — in its favor, which is unacceptable for those striving for righteousness: the GB complains about the deceitfulness of the charges, although their publications are actually «filled» with statements and comparisons that exalt the Watchtower Society over other religions (see video 3.6  ).

All of these do not seem to be the work of God.

Furthermore, characteristic 2: THE MAN OF LAWLESSNESS IS A BLIND SHEPHERD (Mt.23:24).

The blind leader, in a spiritual sense, leads Jehovah’s people in a wrong direction — he teaches not according to God’s Word, but according to his own commandments. He leads not to Christ, but to himself. Therefore, both blind leaders and all people trained by them come neither to Jehovah nor to Christ, but fall into the «pit» of punishment (they cannot be approved by Jehovah, Mt. 15:14).

Blind leaders cease to distinguish the Word of God from the word of man, therefore they lead the people according to a distorted guide (according to their own commandments) and believers are formed incorrectly, becoming opportunists because they fear the rulers more than Jehovah. In the end, their priority is not in God’s interests, but in personal well-being (Mr.7:6-13; Joh.12:42,43; 9:22).

Blind leaders protect their authority and position, and they get rid of anyone who notices something wrong with their actions (2Ch.36:14-16). In the 1st century they rejected Christ, declaring him a blasphemer (as they had previously rejected other prophets, Mt.16:21; 23:31,32). So they stirred up all the people to go against him (Mt.27:20), and in the end, all those who rejected Christ fell into the «pit» of God’s punishment (70 AD).

Is spiritual blindness applicable to the Governing Body? Yes. The Governing Body also distorts the Word of God and teaches according to their commandments (They created a false «light» about themselves being the «faithful and discreet slave», and absolute obedience to the leadership; regarding the second coming of Christ — in 1914 and before Armageddon, regarding two overlapping groups of «this generation», regarding the ten virgins, which, will not fall asleep before the second coming of Christ, etc., watchtower 15.06.10, p.5, July 15, 2013 and March 15, 2015). Also, the guidance of the GB is not always similar to the guidance of Jehovah. For example:

Events in the Russian Federation show that the Letter-Writing Campaign to the Russian authorities (with names and addresses) did not bring any benefit (it only facilitated the search for brothers and sisters to arrest them). Ignoring the decision of the Russia Federation court to ban the local religious organization of Jehovah’s Witnesses in the city of Orel in 2016 caused the arrest of brother D. Christensen. Denial of managerial involvement of Management Center in pos. Solnechnoe, St. Petersburg (even though there is involvement) also does not seem to be the work of those who see Jehovah’s light (see video 3.6).

All of this suggests that the GB ceased to see and understand the Word of God. Also, much like the chiefs in the 1st century, the GB fights with everyone who sees something wrong with the Watchtower Society (Mt. 23:34, Jehovah’s Witnesses also fear more rulers than Jehovah, Jn.12:42). As a result, the GB will also reject the two last prophets of Jehovah and will set all of Jehovah’s people against them (Mt.27:20; Re.11:8-10, see video 1.7).

Characteristic 3: THE MAN OF LAWLESSNESS BINDS UP HEAVY LOADS AND PUTS THEM ON THE SHOLDERS OF MEN, BUT HE HIMSELF IS NOT WILLING TO BUDGE THEM WITH HIS FINGER (Mt. 23:3,4).

And what about the GB? For example, from all Jehovah’s Witnesses, the GB expects a rejection of everything related to gambling, blood, tobacco products, military themes, and materialism (it is necessary to live modestly, and whoever has refused ice cream or a cow in favor of donations for the organization, this one  did very good; from the stimulating video congresses).

But the GB itself is not against adventurous investments into hedge funds and companies for defense, the tobacco industry, etc. Also, members of the Governing Body do not refuse materialism and luxury. Instead, they rent 5-star hotels, fly business class, and wear Rolexes ($15-25,000) and gold (gold rings and pins for ties with precious stones. Watch JW broadcasting for 02.2015, Brother Samuel Herd; M. Sanderson, after arriving for the trial in the Russian Federation, stayed in 5 star Marriott hotel, watch the video, starting from the second minute (The information like this is quick to be removed)).

The GB improves personal comfort in Warwick (with costly novelties), although none of them work themselves, as the apostle Paul advised and did, so as to not burden his fellow believers (Ac.18:3; 20:33,34; 1.Th.4:11, Paul was more engaged with the Kingdom’s work than the members of the GB. 1.Cor.11:22-28). The GB also instructed Jehovah’s Witnesses in Russia to preach door-to-door, although they themselves do not want to go to the Russian Federation and show how it is possible in the face of prohibition.

The GB is not against fleeing from Russia spiritually mature (in the eyes of the Governing Body) brothers- «shepherds». Wealthy elders leave their «flocks» (the poor do not have the opportunity to leave the Russian Federation), and they leave the poor «shepherds» and «spiritually immature» (in the eyes of the Governing Body, which is the rest of the Jehovah’s Witnesses) to suffer for Christ. How does Jehovah view this?

Woe to the worthless shepherd, who leaves the flock! (Zech. 11:17).
Also compare Acts 8:1: the leadership of the congregation remained in the place of persecution.

Characteristic 4: THE MAN OF LAWLESSNESS PUTS HIMSELF ON DISPLEY AND LIKES SPESIAL HONORS IN THE CONGREGATION (Mt.6:5; Mr.12:38,39).

The members of the Governing Body have also decided to put themselves on display (they appeared on television). Is this beneficial to the work of God? No. Members of the Governing Body only glorified themselves and became a visible idol for Jehovah’s people (which Jehovah does not approve of, Mt.6:2-4). Members of the GB love the applause: this is noticeable in the pauses during their talks.

Characteristic 5: THE MAN OF LAWLESSNESS APPEARS OUTWARDLY RIGHTEOUS TO MEN, BUT INSIDE HE IS FULL OF HYPOCRISY AND LAWLESSNESS (the leaders of the 1st century lived double standards, Mt.23:3,4;28).

How about the GB? The GB also acts according to double standards. They appear to be righteous people (the faithful servants of Jehovah) and require careful compliance from the people with all of Jehovah’s requirements, but they allow indulgences for themselves (see above regarding investment and the love of luxury).

Also, wanting to preserve their reputation the «faithful and discreet slave», ​​instead of honestly confessing their erroneous prophecies, for example, about the end of this system of things, in 1975 the GB slyly passed the blame onto ordinary Jehovah’s Witnesses. They released a film stating that it WAS NOT the «faithful slave» that was teaching wrong, but Jehovah’s Witnesses themselves who created the date of the end («Like, what can we do, they are ignorant in the Law,» Joh. 7:49, watch video 3.5).

Also, the GB tells all Jehovah’s Witnesses that the GB as the faithful slave is the only representative of Jehovah on Earth (God’s channel). But before the Royal Commission of Australia (08.2015), D. Jackson said that it would seem to be quite presumptuous to say that they are the only spokesperson that God is using. Jehovah’s Witnesses only believe that there would be a slave, a group of people who would have the responsibility to care for the spiritual food. And we (the GB) view ourselves as trying to fulfill that role (video of the trial; Exhibits ; watch this fragment  of statement about arrogance.).

Characteristic 6 : THE «LEAVEN» OF THE MAN OF LAWLESSNESS IS VERY DANGEROUS.

On the one hand, leaders work hard to find people for God and for the Kingdom’s interests, and on the other hand, they spoil the found people (Jer.12:10; Mt.16:6; 23:15).

What does the GB do? They also work to draw people to Jehovah. But, attracting them to Bible study, they subdue them to their publications, leading them away from the Word of Jehovah (watch video 2.13).

Characteristic 7: THE MAN OF LAWLESSNESS STRAINS OUT A GNAT BUT SWALLOWS A CAMEL(Mt.23:24).

How about the GB? For example, the GB pays much attention to the selection of pictures for watchtower magazines, for the replacement of songs, for the cleaning schedule in Kingdom Halls, gives instructions for the use of rags, etc. But for Bible study and care for the poor, the GB neglects them (they prohibit the creation of a fund for helping fellow believers, compare Joh.13:29; Ga.2:10).

Characteristic 8: THE MAN OF LAWLESSNESS PUTS THE AUTHORITY OF HIS OWN WORD ABOVE THE AUTHORITY OF THE WORD OF JEHOVAH(Mt.23:16,17).

How about the GB? If Jehovah’s Witnesses have a question regarding the teachings of the GB, the criterion of correct understanding must be the words from the publications of the GB rather than the Bible. Also, the criterion for evaluating a word of other anointed ones (except the anointed of the GB) is not the Bible, but the attitude of the GB towards them, regarding the principle: «Have any of the rulers believed in him?» (Joh.7:48).

Also, take into account the recent ban for all Jehovah’s Witnesses to post the publications of the Watchtower Society on a personal website or on social media (Watchtower 15.04.2018, Questions from readers). This shows that the GB is more respectful to his own word than Jehovah is to His. God, for example, permits using the information of His Word — the Bible — as His servants deem fit (God trusts His servants more than the GB trusts theirs).

Characteristic 9: THE MAN OF LAWLESSNESS CONSIDERS EVERYONE, EXCEPT HIMSELF, IGNORANT IN THE WORD OF GOD(Joh.7:49).

What about the GB? All of today’s Jehovah’s Witnesses are deprived of the freedom to express their opinion, independently think, ponder over Scriptures, or analyze the teachings of the GB. All are obliged to follow the GB blindly and unconditionally and take any of their words as the truth of Jehovah. Compare Ac.17:11; 1Co.11:19.

Characteristic 10: THE MAN OF LAWLESSNESS MANIPULATES THE WORD OF GOD AS HE WANTS TO (Mr.7:9-12).

How about the GB? For example, the new light about the GB being the faithful and discreet slave, or about Christ coming two times (in 1914 and before Armageddon), or about the two groups of «this generation», about virgins of the GB that will not fall asleep before the return of Christ, etc. These are political doctrines that have nothing to do with the study of the Bible.

These teachings only support the policy of the Society; for example, their status the «faithful and discreet slave» appointed by Jehovah, and the legend that a) the GB cannot incorrectly teach (the virgins will not fall asleep), and b) the anointed make up the GB (when the generation of the anointed of 1914 died, it was necessary to introduce a new doctrine about the two overlapping  groups of the anointed, otherwise the question would have been raised: How is it that the anointed make up the GB? Video 3.9  ).

Also, when the members of the GB encourage money contributions for the construction, they draw attention only to what is beneficial to them (to the Old Testament scriptures when everyone cheerfully contributed to the Temple). But in doing so, they do not explain that, for example, Warwick is not a Temple and they never show the scriptures that state Moses gave a full report on the income and expenditures of the donations (Ex.38:24-31). This, too, is the manipulation of the Word of God.

Characteristic 11: THE MAN OF LAWLESSNESS CREATES HIS OWN COMMANDMENTS AND HONORS THEM MORE THAN THE COMMANDMENTS OF GOD(Mr.7:1-3,18,19).

What about the GB? The society issues a lot of instructions and sacredly honors its word and traditions. For example, it is necessary to study only the publications of the GB (this implies Bible study), use only the New World Translation Bible, to be called only Jehovah’s Witnesses, and to have meetings that should be held in strict accordance with the regulations of the GB (even in the conditions of a ban in the Russian Federation), etc.

Failure to comply with these traditions is equivalent to distrusting Jehovah (if you do not agree, that means you do not trust the faithful slave, which is equivalent to distrusting Jehovah).

Characteristic 12: THE MAN OF LAWLESSNESS GLORIFIES ONLY THE REACH(blessed by God, as it was believed in the 1st century) AND NEGLECTS POOR. (Jas.2:2-4).

Jesus Christ was the only one who commended the widow’s offering (Mr.12:41,42; Joh.5:44; Joh.7:49). How does the GB act?

The GB in their publications and speeches praises only those who give «a lot of silver» — regular pioneers (RP). The GB neglects those «who put in two mites» –  the ordinary publishers (all the benefits are only for the RP). Although, for example, 10 hours of preaching for a single mom or a disabled brother can, in the eyes of Jehovah, be more valuable than 70 hours of preaching for a RP, who does not have any problems («who puts in out of abundance»).

And finally, there is characteristic 13: IF THE MAN OF LAWLESSNESS NEEDS TO GET RID OF SOMEONE, HE HOLDS COURT WITH A FALSE WITNESS AND MAKES THE DECISION EVEN BEFORE THE TRIAL EVEN BIGINS (Mt.12:14; 26:59,60).

How about the GB? The GB developed a similar approach to those who do not agree with some of their teachings (we experienced on ourselves). The decision to disfellowship is made in advance, the arguments are not listened to, and the committee is merely a formality that involves false witnesses (if there’s no other way towards disfellowship).

We have showed that the «portrait» of the man of lawlessness of the 1st century corresponds to the modern GB in some deeds. However, the man of lawlessness distorts not only the deeds, but the principles of governing Jehovah’s people. We will learn this in the following video, if God wills.

Note : We are not responsible If any links to English-language resources are currently unavailable. All of them were available at the time of writing our material, many of them were screenshot. It is clear that such material is quick to be “cleaned up”. It is disadvantageous to those who wish to hide the facts of their unrighteous acts.

Jehovah’s Witnesses, «Box of answers».

Урок №47: Белые одежды великого множества людей из Откр.7:9,14


Это видео показывает Библейское значение белых одежд;  разъясняет, кто, когда и почему их наденет; а также — приводит три доказательства тому, что учение о великом множестве свидетелей Иеговы, переживших Армагеддон (Откр.7:9,10,14) — не соответствует Библии.

Текстовый вариант этого видео см. Урок №47

Урок №47: Белые одежды великого множества людей из Откр.7:9,14

Многие знают из Библии, что белое одеяние – это символ святости и вечной жизни (Иегова, Иисус и все святые ангелы в Библии представлены в белом одеянии). Значит, великое множество людей в белом из Откр.7:9,14 (ВМЛ) – тоже святые, поэтому они и будут жить вечно в мире Бога (Откр.7:9,14-17). Как свидетели Иеговы (сИ), мы научены, что ВМЛ – это сИ, пережившие Армагеддон. В связи с этим рисуется такая картина:

мы, сИ конца века сего, этим учением как бы заявляем, что все сИ – святы, как свят Иегова, Его Христос и ангелы (иначе сложно объяснить, почему сИ, одетые в белые одежды святости, переживут Армагеддон, а остальные – нет). Разумеется, открыто о святости сИ в ОСБ не пишут, но это — подразумевается, т.к. логически вытекает из значения белых одежд — символа святости и вечной жизни для тех, кто их носит (Откр. 19:7,8; 20:6).

Не будем сейчас говорить о пользе скромности и вреде присвоения себе статуса святых (Мтф.19:30. Лк.14:8; 18:10-14),  наша цель — проверить по Библии это учение. То, что сИ – это особый народ по ревности и старанию служить Иегове – в том сомнений нет. Вопрос лишь в белых одеждах ВМЛ: если узнать, в каком времени истории Земли ВМЛ будет одето в белое, то картина с ВМЛ прояснится чуть больше.

Разобьём эту тему на вопросы:
1) что означают «белые одежды»?
2) Кто, когда и почему оденется в белые одежды?
3) Почему Иисус, искупив людей, «продаёт» белые одежды, а не раздаёт их бесплатно? (Отк.3:18).
Отвечая на них, кратко напомним то, о чём мы уже знаем из Библии, и все фрагменты соединим в одно целое, а вывод «нарисуется» сам. Кому интересно – смотрите дальше.

 1) Что означают «белые одежды»?

Белые одежды в принципе (неважен фасон, длина и т.д.) — это символ духовного совершенства: праведности святых (духовной непорочности и нравственной чистоты, Откр.19:8). Поэтому и Сам Иегова, эталон духовного совершенства, и все верные Ему небесные духовные помощники предстают перед читателями Библии в белом одеянии (Дан.7:9; Откр.4:4; 15:6).

Между белым одеянием жителей небес и людей есть одно отличие: о людях в белом сказано, что они образно «отбелили» свои одежды кровью Агнца (верой в  искупление Христово, Откр.14:1,4; 7:9,13, 14).
А святые жители небес не нуждаются в искуплении: Иегова – чист и свят изначально (Лв.11:44), а Его верные ангелы  чисты, так как их Отец – Иегова (они не осквернены порочным происхождением Адама)

Дальше всё просто: так как Иегова и ангелы не носят буквальных одежд, описание ослепительной белизны их «одеяний» лишь помогает нам понять две вещи:
а) на фоне безупречности святой Личности Иеговы и духовного совершенства Его святых ангелов – люди, как потомки Адама, совсем «не на высоте»: их «одежды» испачканы грязным «пятном» греха (Иов 14:4; Рим.3:23). И б):

б) для того, чтобы мы могли жить с Богом вечно (как живут Его святые ангелы), нам тоже надо «одеться в белое» (стать духовно совершенными).

То есть, безупречность белых духовных «одежд» – это наш пропуск в вечное райское Царство Бога (на Земле или на небе, Мтф.5:5; Флп.3:20). И пока мы не достигнем духовного совершенства – белых одежд святости и вечной жизни нам не видать. Когда же мы его достигнем?

Узнаем из вопроса 2) Кто, когда и почему оденется в белые одежды?
Из видео 1.46 /урока №46 знаем, что в белое будут одеты потомки Адама, спасённые от века тления. Это – те, кто победят грех и так станут святыми, почему они и будут допущены в вечный рай, к древу жизни (Мтф.24:13; Откр.2:7; 3:5). Спасённых от века тления  будет две группы (1Кор.15:50; Рим.7:24; Откр.7 гл.), и грех они победят  в разное время истории человечества:

1я группа победителей греха — это 144000 (Откр.7:3,4; 14:1-5). Они победят грех уже в этом веке (при «испорченных» телах, Рим.7:24), поэтому первыми «наденут белое»: ещё до Армагеддона «невеста» Христа воскреснет и попадёт на небо, чтобы вступить в вечный союз с Иисусом Христом (Откр.3:5; 6:11; 19:7,8; 20:6; 1Фес.4:16,17). Белый «лён» их «одежд» будет так же безупречен, как и у других святых ангелов (Отк.19:8; 15:6).

Белые одежды из виссона (льна высшего качества) известны из В.З. (Моисей «срисовал» их с небесного образца для освящённых в земном храме Бога, Евр.8:4,5; Исх. 28:6-8; 30:22-32). Поэтому 144000 (и другие ангелы) тоже показаны в белом виссоне с золотистыми поясами. Хотя жители небес не носят буквальные одежды, этот образ святости служителей небесного храма Бога — на «земном языке» читателям Библии легче понять (Дан.10:5; 15:6; Отк.19:8; Откр. 20:6).

Так как остальные сИ и другие жители Земли не войдут в состав 144000 (первых победителей греха) – значит, в этом веке остальные сИ не «дотянут» до «белых одежд» святости и не смогут победить грех в той полноте, что необходима для вечной жизни (Иак.1:4, иначе и они оказались бы среди первенцев, Отк.14: 1,4,5). То есть, всем остальным жителям этого века, кроме 144000, белые одежды не положены до тех пор, пока и они не станут святыми.

Это – первый «камень» в учение о том, что ВМЛ в белом – это святые сИ этого века: всех, кто в этом веке действительно станет святым, заберут на небо. Так их наградят за первенство в победе над грехом (1Фес.4:16;17; Откр.3:5; 11:12; 14:1,4,5). Они – первый плод святости, «выросший» на Земле от посеянного Иисусом слова Иеговы (1Пет.1:23; 1Ин.3:9). Остальные сИ в этом веке святыми не станут.

И, как следствие, никто, кроме 144000, в этом веке не будет достоин белых одежд святости, чтобы пережить им Армагеддон. Именно поэтому сИ, живущие перед Армагеддоном, отвергнут 2х последних пророков Бога (Откр.11:3-10, стали бы святыми – не отвергли бы). А те, кто раскается от чуда их ухода на небо — умрут до Армагеддона (Иегова избавит их от этого зла, Отк.11:13; 14:1;13; Ис.57:1,2, см. видео 1.21 «один берётся, другой оставится»).

В итоге, Армагеддон встретят только «козлы» — хулители Иеговы, а они точно в белое одеты не будут (Мтф.25:41,46; Откр.16:9,21; 19:13-21). Согласно Библии, все люди Земли, кроме 144000, кто не смог или не имел возможности дотянуть до совершенства Иисуса Христа в этом веке (сИ – в том числе), смогут это сделать во время правления Иисуса Христа и 144000 первых победителей греха (Откр.5:9,10; 20:6).
Как это будет происходить?

После того, как дьявол будет скован на 1000чу лет, начнётся эра нетления, Миллениум (Откр.20:1,2; Ис.65:21-25; 1Кор.15:42). Все, кого Иисус пробудит от смертного сна и вызовет из могил на Землю в новых нетленных телах, смогут побеждать остатки личных проблемных качеств, продвигаясь к духовному совершенству с помощью небесного правительства (Ин.5:28,2; Де.24:15; Евр.11:40).

В 1000летии нетления люди не будут стареть, но не все живущие там смогут победить грех: по ходу 1000летия будут те, кто умрёт за свои грехи навсегда (плохое наследие Адама уже не будет оправданием для них; Ис.65:20). А кто-то пойдёт за дьяволом даже после 1000чи лет (в последнем испытании, Откр.20:7-10). Поэтому, кто из жителей Земли победит грех, а кто нет – выяснится только после 1000чи лет (в последнем испытании дьяволом).

Это – 2й «камень» в учение о святости сИ перед Армагеддоном: все сИ, кроме 144000, будут жителями Земли. А кто из живущих на Земле в тысячелетии Христа станет святым и будет достоин белой одежды — выяснится не перед Армагеддоном, а лишь после 1000лет: пока не пройдено последнее испытание дьяволом, никто из жителей Земли не может о себе говорить, что он — свят и победил грех (Откр.21:3,4,7).

Итак, 2я группа святых обнаружится после 1000 лет на Земле. Это и есть ВМЛ в белом: они искуплены Христом (как и 144000, Отк.14:1,4; 7:14); они тоже смогли победить грех (что выявилось в скорби последнего испытания после 1000 лет). Потому и они стали святыми (Отк.20:8); и их одежды тоже стали белыми; и отныне они никогда больше не увидят смерти (Отк.2:7; 3:5; 7:9;14-17; 21:3,4,7; в 1000летии они её видели, Ис.65:20).

Так исполнится предсказание о том, что Иисус после тысячи лет правления передаст Иегове  жителей Земли, достигших духовного совершенства и потому — одетых в белые одежды вечной святости (Кор.15:24,25,28; Откр.7:9; 14-17; 21:3,4,7). С той поры воля в вечном Царстве Иеговы будет исполняться на Земле так же, как она исполняется на небе, чего ожидают все христиане (Мтф. 6:10; 2Пет.3:13).

Следует помнить: сами по себе искупление Христа и служение Иегове в среде Его народа – никого не делают святыми и пригодными для вечности. Этот факт доказан смертностью христиан (Рим.6:23а; 7:24).

Все приходят к Богу из мира, поэтому сильно испорчены грехом, из-за этого достичь святости нелегко. Не только «пятно» греха Адама, но и все личные «пятна» христиан (несовершенство) «жалят» их смертью в этом веке (Иак.1:14; Евр.9:27 1Кор.15:56).

Поэтому даже искупление Христа и служение Иегове не может в этом веке автоматом «одеть нас в белое» (остановить старение и смерть, см. видео 1.19 о царстве смерти после выкупа). Ясно и то, что «одеваться в белое» верующие будут не в буквальном смысле: образ белых одежд лишь отражает намерение Бога дать вечную жизнь всем победителям греха, вернув им райский «дом» на небе или на Земле (Откр. 2:7; 3:5).

Однако, одним лишь намерением Бога — люди в рай не попадут: на «белые одежды» они должны «заработать» и сами. Поэтому Иисус Христос, кому Иегова доверил «врата в рай» (Ин.5:22), не раздаёт «белые одежды» всем подряд, направо и налево. А «продаёт» их  (Откр.3:18), иногда отказывая в этом – даже искупленным членам своего собрания (Откр.3:18).

Так мы подошли к вопросу 3) Почему Иисус «продаёт» белые одежды искупленным, а не раздаёт их бесплатно? (Отк.3:18). Иисус Христос, искупив нас, лишь «убелил» наши одежды.
А «отстирывать» их до безупречности — мы должны сами (Откр.14:9;14). Если бы не жертва Христа, мы оставались бы нечистыми, от кого Бог далёк, и не смогли бы приближаться к Иегове в поклонении Ему (Иов.14:4; Прит.15:29; Рим. 3:23).

Но под покровом праведности Христа на «одежде» христиан не видно «пятен греха»: в этом веке Иисус словно прикрывает нашу греховность своим «белым плащом» (праведным телом), поэтому Иегова видит нас чистыми (оправданными, Рим.3:23-25).
Так жертва/кровь Христа «убеляет» наши «одежды», поэтому все мы можем «устроиться на работу»к Иегове и трудиться в интересах Его Царства (поклоняться Ему, 1Ин.1:7; 1Кор.3:8).

Однако, как помним, для того, чтобы спастись из века тления и обрести жизнь вечную в вечном мире Иеговы – всем христианам следует не только «прикрыться» покровом святой жертвы Иисуса Христа («подбелить» одежды его кровью). Но и – самим победить грех («отстирать» свои «одежды» до безупречности святых служителей Иеговы, Отк.3:5; 7:13,14).

Стремление к совершенству, борьба с грехом и духовный рост под «покровом» святой жертвы Иисуса Христа (в его собрании, Кол.1:24) – это и есть процесс «зарабатывания» на «белые одежды», на «пропуск» в будущий вечный Божий рай (Марк 10:29, 30). Каждый христианин должен добиваться своего спасения пред Иеговой — со страхом и трепетом (Флп.2:12). Иначе Иисус «не продаст» нам белые одежды.

Именно поэтому ап. Павел, например, искупленный Христом и убеливший свои «одежды» его кровью, не считал, что этого для спасения достаточно. Он разъяснял, что Христос лишь помог нам стартовать в «беге за спасение и обретение вечной жизни». Но, чтобы победить в этом «забеге» и достичь спасения в мире Иеговы, нужно ежедневно бороться с грехом — до полной победы над ним (1Кор.7:23; 9:22-27).

Вот почему победителей греха в этом веке будет мало: всего 144000. Это те, кто, подобно ап. Павлу, целиком и полностью погрузились лишь в служение Иегове. Ни к чему из земных радостей (комфорту, материальным благам, славе, почёту, личному счастью и т.д.) – они не стремились, и ни за что из земного – не держались. Потому Иисус и «продал» им белые одежды (они смогли подняться выше земных страстей и победить грех ещё в этом веке).

То есть, образный процесс «продажи белых одежд» — это процесс оценки жизни каждого христианина и вынесение решения по поводу того, чего окажется достоин христианин с точки зрения «оценщика» (судьи). Либо его причислят к меньшим братьям Христа («выдадут белые одежды» 144000), либо -к «овцам» (воскресят и дадут шанс победить грех в Миллениуме), либо — к «козлам» (в Миллениум они не попадут, Мтф.25:31-46).

Поэтому белые одежды «получают» образно:
к моменту смерти каждого христианина, живущего в этом веке, Вышние судьи уже знают, к какой категории человечества его причислить: к 144000, «овцам»(будущим жителям 1000летия) или «козлам».

А кто присуждает белые одежды сам себе и в этом веке, тот может сильно ошибиться (первые могут оказаться последними и наоборот, Мтф.19:30; 7:21-23)

Итого по материалу видео о белых одеждах:
«белые одежды» – это символ спасения и тот «пропуск» в вечное Царство Бога на небе или на Земле, который Иисус образно «продаст» лишь победителям греха: в этом веке будет «продано» лишь 144000 белых одежд, а после 1000лет Миллениума «белые одежды будут проданы»и великому множеству людей (Откр.3:5; 7:9,14-17; 14:1; 20:6; 21:3,4).

Чтобы «купить» у Иисуса белые одежды, придётся хорошо потрудиться: «заработать» на них можно только упорной борьбой с грехом, праведными поступками и верностью Иегове в скорбях всех вообще испытаний (после тысячи лет Миллениума – в том числе, Деян.14:22; Откр.20:4; 7:14). Иного способа достичь духовного совершенства – нет.

К сказанному выше добавим и третий «камень»:
по Откр.7:9 — людей в белом будет несчётное количество, чего не скажешь о 8-9 млн. сИ, живущих перед Армагеддоном (даже если их всех считать святыми). Этот аргумент — также против учения о том, что ВМЛ в белом – это святые сИ, пережившие Армагеддон.
Лишь о спасённых после 1000 лет можно будет сказать, что это – несчётное множество миллиардов людей (ведь они будут набраны из всех, кто жил на Земле — от детей Адама и до Армагеддона).

 

 

Մտթ.24:40.մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի: Ինչպե՞ս:

Текст на армянском языке к   видео 1.21 «Мтф.24:40: один берётся, другой оставляется. Как это?»
Это видео на армянском — см. видео 7.3

              Աստվածաշնչի ուսումնասիրություն:
Նոր Կտակարան:

       Մեկը վերցվում է, մյուսը թողնվում՝ ինչպե՞ս
                                      հասկանալ:
                    Ուսումնասիրենք միասին:
      Պատասխանների արկղ — բոլորի համար:

Աստվածաշնչից հայտնի է, որ երբ Հիսուսը երկինք վերցնի իր 144000 իշխանակիցներին (Մտ.24:29-31)` երկրի վրա մնացածների հետ տեղի կունենա հետեվյալը. այն գիշեր երկու հոգի կլինեն մի անկողնում, մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի, երկու կին միասին աղալիս կլինեն՝ մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի (Ղուկ.17:34,35):

Հարց է ծագում. ի՞նչ են նշանակում <<մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի>> Հիսուս Քրիստոսի այս խոսքերը: Ո՞վ եվ ո՞ւր կվերցվի, իսկ ո՞վ եվ որտե՞ղ կթողնվի:
Պատասխանների համար — դիմենք Աստվածաշնչին:

Հիշեցնենք, որ նույն գործն անող մարդկանց տարբեր զատումների գործընթացը (աղացողների եվ գիշերը հանգստացողների համար), կսկսվի Քրիստոսի 2-րդ գալստի եվ 144000 երկնայինների հավաքից հետո: Երկրի վրա այդ ժամանակամիջոցում կմնա մնացյալ ողջ մարդկությունը՝ թե Աստծու ժողովրդից, թե աշխարհից: Իսկ երկնքում կսկսեն պատրաստվել Արմագեդոնի անցկացմանը (Մտթ.24:29-31; 1Թես.4:16,17; Հայտ.11:15-18):

<<Մեկը վերցվելու, իսկ մյուսը թողնվելու>> այս միջոցառմանը կբախվեն երկրի այդ ժամանակի բոլոր բնակիչները. աշխարհիկ մարդիկ, Եհովայի ժողովուրդը եվ բոլոր մյուս կրոնների հավատացյալները՝ ցանկացած տարիքի եվ սեռի: Ի դեպ, կարող է լինել այնպես, որ ովքեր իրենց մասին մտածում են, թե արդար են — Աստծու աչքին այդպիսին չլինեն: Եվ ընդհակառակը (Ղուկ.18:10-14; Հռոմ.2:21):

Այն բանից հետո երբ Երկրի վրա չի մնա Եհովայի եվ ոչ մի օծյալ՝ կսկսվեն այնպիսի դժվարին ժամանակներ, որ, ովքեր մինչեվ մահ հավատարիմ մնան Եհովային՝ մեծ օրհնություն կստանան. նրանք կունենան նոր աշխարհում վերակենդանանալու անսասանելի երաշխիքը (Հայտ.14:13): Ինչը չի կարելի ասել մնացածի մասին, ովքեր կթողնվեն Արմագեդոնի համար եվ կոչնչացվեն հավիտյան (Մտթ.25:41-46):

Այժմ առավել դյուրին է հասկանալ <<մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի>> խոսքերը. այդ ժամանակաշրջանում երկու միանման գործող անձանցից մեկը Աստծուց կարող է վերցվել նոր աշխարհի, իսկ մյուսը թողնվել Արմագեդոնի՝ հավիտենական ոչնչացման համար: Թողնվածները՝ հասկանալի է՝ կշարունակեն ապրել այնպես, ինչպես ապրում էին (Ղուկ.17:26-30): Բայց հարց է ծագում՝ իսկ ո՞ւր կվերցվեն նոր աշխարհի համար ընտրվածները:

Ինչ-որ մեկը կարող է մտածել. <<վերցվել>> նշանակում է <<թաքցվել ինչ-որ մի մեկուսարանում>> եվ այդպես վերապրել Արմագեդոնը: Սակայն ի՞նչ է <<վերցվել>>-ի նշանակության մասին ասում Աստվածաշունչը: Միտքն են գալիս Ենոքի մասին ասված խոսքերը Ծննդ.5:24-ից. Ենոքը Աստծու հետ քայլեց, եվ չէր գտնվում, քանզի Աստված վերցրեց նրան: Պարզենք՝ ինչպե՞ս Աստված վերցրեց Ենոքին եվ ինչո՞ւ:

Ենոքը, թեպետ ապրում էր սովորական կյանքով, ուներ ընտանիք եվ երեխաներ, սակայն ի տարբերություն իր նախածնողներ Ադամի ու Եվայի՝ կյանքում ընտրել էր Աստծու ուղին: Նա Աստծու խոսքով մերկացնում էր անարդարներին եվ անհաշտ էր չարության հետ: Նա շատ էր տառապում. արատավորությունը տիրել էր Ադամի սերունդներին, եվ Ենոքը միայնակ էր Աստծու արդարատենչության իր ձգտումներում:

Աստված Ենոքին ազատեց չարիքից, <<սպիտակ ագռավի>> կյանքի այդ վիճակից, ով դատապարտված էր միայնության այն ժամանակի հաշվարկով՝ դեռ վաղ տարիքից (Ծննդ.5:23, եթե այսօր համարենք միջին տարիքը 80, ապա Ենոքը մահացավ 28 տարեկանում): Որտե՞ղ էր Ենոքը, եթե Աստված վերցրել էր նրան: Արդյո՞ք նա մի ստորգետնյա մեկուսարանում էր հայտնվել: Կամ գուցե երկի՞նք էր վերացել (ինչպես կարծում են ոմանք):

Աստվածաշնչում Ենոքը հիշատակվում է մնացած բոլոր հավատավորների շարքում, ովքեր մահացել, բայց չէին ստացել խոստացված բաները, Եբր.11:5-13. Հավատով Ենոքը…, Նոյը…, Աբրահամը… եվ Սառան (ինչ-որ բան գործեցին), բայց բոլորը մեռան հավատի մեջ՝ չստանալով խոստացվածը, այլ հեռվից միայն տեսան…

Ենոքին, օրինակ, խոստացված էր տեսնելու դատաստանի գործադրումը անմաքուրների վրա (Հուդա 14,15), ինչին նա չհասավ: Ենոքը մահ չճաշակեց. նա մահացավ այնքան անսպասելի, որ չտեսավ ծերության պրոցեսը եվ բուն մահը (Եբր.11:5): Աստված փոխադրեց նրան ինչ-որ տեղ, բայց ո՞ւր: Երկինք նա չէր փոխադրվել: Ինչո՞ւ ենք այսպես կարծում:

Հիսուս Քրիստոսը մինչ մարդու կերպարանքով երկիր գալը՝ երկնքում Հոր հետ էր (Հովհ.6:38,62): Նշանակում է նա ճշգրիտ գիտեր, որ Եհովայի երկրային հավատարիմ ծառաներից ոչ ոք, համենայնդեպս մինչեվ մ.թ.1-ին դարը, երկնքում չէր հայտնվել (մինչ նրա երկիր գալը): Հիսուս Քրիստոսը հայտարարեց, որ բացի իրենից՝ մարդկանցից ոչ ոք երկինք չի բարձրացել (ոչ կենդանի եղողներից, ոչ էլ մահացածներից, Հովհ.3:13):

Բացի այդ, մարդու մարմինը նախատեսված չէ երկնային կյանքի համար (1Կորն.15:50, Սաղ.115:16): Նրա համար ստեղծված է երկիրը (Ես.45:18): Իսկ մարմինների վերափոխումը ապականությունից անապականություն՝ երկնայինի համար — ասված է միայն մինչ Քրիստոսի երկրորդ գալուստը ապրող իշխանակիցների համար (միայն 144000-ը կվերափոխվեն 7-րդ փողի ժամանակ և կստանան երկնային մարմիններ, 1Կորն.15:51,52; 1Թես. 4:15-17; Հայտ.11:15): Ենոքը նրանց խմբի մեջ չէ:

Այսպիսով, Աստվածաշունչը որևէ հիմք չի տալիս, թե հնում մահացածներից ինչ-որ մեկը տեղափոխվել է երկինք: Ի՞նչ են այդ դեպքում նշանակում. <<Աստված վերցրեց Ենոքին>> եվ <<Ենոքը փոխադրվեցավ>>:

Տեսնենք ի՞նչ է գրում, օրինակ, Եսայիան արդարների մահվան մասին (նշված են Ստրոնգի համարները). Արդարը մեռնում է եվ ոչ ոք դա սրտին մոտ չի ընդունում, արժանավոր մարդիկ վերցվում են 0622 (երկրից) եվ ոչ ոք չի հասկանում, որ արդարը խլվում է 0622 չարիքից: Նա մտնում է խաղաղության մեջ. ուղիղ ճամփով գնացողները հանգիստ են գտնում իրենց հանգչարաններում (Ես.57:1,2):

Արդարը մեռնում է եվ հանգիստ գտնում (,,հանգուցյալ,, արտահայտությունը պատահական չէ): Աստված ՄԱՀՈՎ վերցնում է արդարին իրերի այս համակարգի չարիքից, այլ ոչ թե նրան երկինք է տանում Իր մոտ, ինչպես որ ոմանք են համարում: Արդարները հանգիստ են գտնում իրենց հանգչարաններում՝ գերեզմանի մեջ՝ սպասելով հարությանը, քանզի արդարների եվ անարդարների հարություն է լինելու (Գործ. 24:15):

Տեսնենք նաև <<վերցվում են>> խոսքի նշանակությունը ըստ Ստրոնգի 0622 ինդեքսի.
ա) 1 ընդունել, 2 իր մոտ վերցնել, 3 հանել, վերցնել,
4 կործանել, ավերել, 5 հավաքել (իր մոտ):
բ) վերցված դառնալ, անհետանալ:

Այսինքն, արդարը վերցվում է երկրի արատավորների միջից. Աստված՝ մահվան օգնությամբ՝ արդարին վերցնում է չարիքի երախից եվ նա անհետանում է ապրողների միջավայրից ու փոխադրվում գերեզման՝ լավագույն ժամանակի սպասման ակնկալիքով:

Սա հենց այն է, ինչը եվ խնդրեց Հոբը. Օ՜, եթե միայն գերեզմանում ինձ ծածկեիր, մինչեվ քո բարկության անցնելը ինձ թաքցնեիր, ինձ համար ժամանակ սահմանեիր ու հետո հիշեիր ինձ (հանեիր գերեզմանից բարկությանդ անցնելուց հետո, Հոբ 14:13): Նույն բանը ասված է եվ Հայտ.14:13-ում: (Եհովայի բարկության ժամին գերեզմանում գտնվողները երջանիկ են, քան այդ պահին կենդանի եղողները):

Նմանատիպ մի պատկեր է նաև այն, ինչ կատարվեց Ենոքի հետ. Եվ Ենոքը Աստծու հետ քայլեց, եվ չէր գտնվում, քանզի Աստված վերցրեց 03947 նրան (Ծննդ.5:24): <<Վերցրեց>> խոսքի նշանակությունը 03947
1.
հափշտակել,
2. խլել, տիրել, գրոհով գրավել:

Այսինքն, Ենոքը, ինչպես եվ ցանկացած արդար, որին Աստված որոշել է փրկել երկրի վրա ապրողների միջավայրից եվ վերցնել չարիքի առաջից՝ հանգչեց մահվան մեջ եվ փոխադրվեց գերեզման՝ լավագույն հարության ակնկալիքով, ինչպես որ հավատում փորձված բոլոր Եհովայի հավատարիմ ծառաները, ովքեր մահացել են Եհովայի աշխարհին՝ լավագույն աշխարհին՝ հասնելու տենչանքով (Եբր.11:39,40):

Որոշել, թե ո՞ւր էր անհետացել Ենոքը կամ որևէ այլ մեկը՝ իրականում այնքան էլ բարդ չէ, եթե նկատի ենք առնում Աստվածաշնչի հետեվյալ սկզբունքը. Ադամի բոլոր սերունդները, մեղքի պատճառով, այս համակարգում ստիպված են լինելու մեռնել (Հռոմ.5:12; Եբր.9:27): Հարություն առնելը` մահից հետո` ըստ Աստծու որդու ձայնի — մարդկության միակ հույսն է (Հովհ.5:28,29):

Իսկ հիմա վերադառնանք այս տեսահոլովակի հարցին՝ հիշելով այն մասին, որ 144000-ի երկինք առնվելուց հետո — երկրում մնացածների համար կսկսվի այս գործընթացը՝ նկարագրված Ղուկ.17:34,35-ում. այն գիշեր երկու հոգի կլինեն մի անկողնում, մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի, երկու կին միասին աղալիս կլինեն՝ մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի:

Երկիրը նախապատրաստելով Արմագեդոնին՝ Եհովան հաշվի կառնի կտրուկ վատթարացող իրավիճակը, որ կառաջանա երկրում: Որպեսզի Իրեն հավատարիմ մարդկանց պահպանի չարիքից եվ Արմագեդոնից՝ Նա կարող է ընդհատել վերջիններիս կյանքը Իր ուղղակի միջամտությամբ:

<<Երջանիկ են Տերում մեռնողները>> խոսքերը, երբ երկրի վրա այլեվս չի լինի Եհովայի եվ ոչ մի օծյալ՝ հենց այդ ետժամանակաշրջանին են վերաբերում (Հայտ.14:13). անիմաստ կլինի երկարաձգել Արմագեդոնի նախապատրաստության տեվողությունը՝ սպասելով Աստծու հավատարիմ երկրային ծառաների բնական կամ բռնի մահին:

Նրանք ովքեր <<կվերցվեն>> — կվերցվեն Աստծուց ճիշտ այնպես, ինչպես Աստծուց վերցվեց Ենոքը. կլինի հանկարծահաս մահ եվ փոխադրում՝ հողի հանգիստը (բացի նրանցից, ովքեր մինչ այդ կհասցնեն Տերում մեռնել՝ առանց Աստծու միջամտության):
Արդարը մեռնում է… արդարը (հափշտակվում է) չարի երախից. ուղիղ ճամփով ընթացողները հանգստանում են իրենց հանգչարաններում (Ես.57:1,2):

Ինչպե՞ս պիտի կատարվի այս ընտրությունը եվ ինչի՞ հիման վրա մեկը պիտի <<վերցվի>> Աստծուց՝ հողի հանգստի համար (Ես.26:20), իսկ մյուսը թողնվի՝ ապրելու մինչեվ Արմագեդոն (ընտրությունը երկրում մնացածների, այդ թվում եվ Աստծու ժողովրդի համար — խիստ է լինելու. մեկը պիտանի է համարվելու Աստծուն, մյուսը՝ ոչ): Թեպետ արտաքինից երկուսն էլ կարող են բացարձակապես միանման թվալ եվ կատարել նույն գործը՝ ներքուստ, այդ ամենով հանդերձ, նրանք կարող են շատ տարբեր լինել:

Աստված ոչ միայն երեվացող գործունեությամբ է դատելու եվ վերցնելու ընտրյալներին երկնքի կամ երկրի համար, այլ նաև ներքին էության գործոններից ելնելով… Եհովային հետաքրքրում է միայն արդար սիրտը, այլ ոչ թե առերեվույթ գործունեությունը, այդ պատճառով էլ նման առանձնացում է լինելու (1Սամ.16:7; Մտթ.7:21-23):

ինչպե՞ս սա հասկանալ: Օրինակ, երկուսն անցնում են գործարանի անցակետով եվ ոչինչ թաքցրած չեն տանում՝ երկուսն էլ միաչափ արդար են երեվում: Բայց մեկը ոչինչ չի գողացել, քանզի դա սկզբունքորեն դուր չի գալիս նրան: Իսկ մյուսը չի գողացել, որովհետեվ վախենում է պահակախմբից եվ բանտ ընկնելուց:

Եթե մա՛րդը դատի այս իրադրությունը, ապա երկուսն էլ արդար կհամարվեն: Իսկ եթե Եհովան, ապա մեկը կվերցվի նոր աշխարհի համար (նա, ով սրտում գող չէ), իսկ մյուսը կթողնվի Արմագեդոնի համար (նա, ով թվացյալ գող չէ): Մոտավորապես այսպես:

Ուրեմն, Հիսուս Քրիստոսի այս խոսքերը Ղուկ.17:34,35-ից, թե այն գիշեր երկու հոգի կլինեն մի անկողնում, մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի, երկու կին միասին աղալիս կլինեն՝ մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի՝ նշանակում են, որ 144000-ի երկինք առնվելուց հետո՝ Երկրի վրա մնացած մարդկության միջից կշարունակվի <<ընտրությունը>>՝ նոր աշխարհի համար: Ով պիտանի է՝ Եհովան նրան կմեռցնի, ինչպես Ենոքին եվ կթաքցնի հողի հանգստում: Մնացյալին կթողնի Արմագեդոնի համար:

Այդ պրոցեսն է ցույց տալիս նաև ոչխարների եվ այծերի զատման առակը՝ աշխարհի ավարտին (Մտթ.25:31-46): Ովքեր որ կթողնվեն Արմագեդոնի համար՝ կդասվեն հոգեվոր <<այծերին>>, որոնք ընդդիմանում են Եհովայի կամքին: Թե ինչպե՞ս նրանցից չլինել՝ Հիսուսը բացատրեց առակում (կարելի է կարդալ մեր կայքում (ռուս.)՝ Նոր Կտակարանի վերլուծականում):

<<Պատասխանների արկղ>> Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:

Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com
 

Урок №46: Всё о значении спасения христиан

Что сегодня известно о спасении? (Де.4:12; 16:30,31). Кто-то верит, что надо принять Христа в сердце, и ты уже спасён (правда, в чём это проявляется – не все могут ответить). Кто-то ожидает спасения от смерти уже в этом веке; а кто-то верит, что спасётся, воскреснув и попав в рай. Мало кто обращает внимание на то, что Иисус Христос спасёт лишь своих людей (Мтф.1:21). И на то, что не всех христиан он признает своими (Мтф.7:21-23).

Из видео 1.43; 1.44 и 1.45  узнали, что достичь спасения нелегко, так как все много согрешаем, но возможно. Для начала нужно иметь Библейские знания о значении спасения, чтобы правильно его добиваться и спастись (Флп.2:12). Кому интересно узнать точку зрения Библии о значении спасения – рассмотрим ответы на эти вопросы:

1) Что означает спасение? 2) Почему нас надо спасать? 3) Что нам даст спасение? 4) Кто и как нас спасает? 5) Как понять выражение «мы спасены», если наши проблемы не исчезают? 6) Что означают слова «претерпевший до конца – спасётся?» (Мтф.24:13) 7) Что означают слова «ради спасения избранных сократятся дни скорби?» (Мтф.24:22). 8) Кто же спасётся?

Начнём с 1) Что означает спасение?
Спасение – это избавление нас от последствий греха Адама и Евы (Рим.5:12). Из-за их согрешения у нас появились «враги», уничтожающие нас. И главный из них – это тленное тело (подверженное «порче») со склонностью ко греху, из-за чего все мы согрешаем, стареем, болеем и однажды уйдём в путь всех потомков Адама — умрём (И.Н.23:14; 3Цар.2:2; 1Ин.1:8; Рим.7:24; Евр.9:27).

Другие наши враги – это дьявол и власть духовной тьмы (ложные религии и мир неверующих, лежащий во власти дьявола, 1Ин.5:19; Еф.2:2; 2Кор.4:4; Кол 1:13). Из-за них многие полюбили зло (то, что не от Творца), что может погубить их навеки (Мтф.25:41,46). Словом, нам есть от чего убегать, добиваясь своего спасения. Но есть нечто, от чего мы не сможем убежать сами. Что это? Узнаем из вопроса
2) Почему нас надо спасать? 

Сами мы  не можем избавиться от смерти и тленного тела. Если бы Адам и Ева не согрешили против Творца, нас не надо было бы спасать от последствий их греха (Рим.5:12); Богу не пришлось бы отправлять на Землю Своего сына, а Иисусу Христу не пришлось бы умирать за нас (Ин.3:16). Мы бы все жили бы в раю без горя  и смерти; все были бы счастливы и радовались каждому дню в общении с Творцом — уже несколько тысяч лет.

Переходим к вопросу 3) Что нам даст спасение? Благодаря спасению, мы сможем вернуться в райский дом к нашему небесному Отцу; жить в общении с Ним вечно в совершенном теле, причём, кто-то будет жить на Земле, а кто-то — на небе (Мтф.5:5; Флп.3:20). Мы сможем избавиться от страданий, старости, болезней и смерти; быть счастливыми и всегда радоваться тому, что живём с Богом (Откр.21:3,4,7; Ис.65:21-25).

А теперь — вопрос 4) Кто и как нас спасает? Опираясь на Титу 2:13 (ожидая … великого Бога и Спасителя нашего Иисуса Христа, Син. Пер.), некоторые учат, что нас спасает Бог Иисус Христос. Так ли это?Для большей объективности понимания слов ап. Павла важно читать всё послание Титу и рассматривать этот текст в свете всего послания ап. Павла.

Так как речь ап. Павла иногда сложна для понимания (2Пет.3:16), контекст его письма поможет понять, о ком он говорил. Например, читаем Титу 3:4-6:
Когда же явилась благодать .. Спасителя нашего, Бога, 5 Он спас нас не по делам .. а по Своей милости, банею .. обновления Святым Духом, 6 Которого излил на нас обильно через Иисуса Христа, Спасителя нашего (Тит.3:4-6)

Здесь речь идёт о том, что Бог дарит спасение христианам, обновляя их при помощи святого духа, излитого через Иисуса Христа (Иисус именно это и обещал до восхождения на небо, Ин.14:26; 16:7). Значит, и ранее, в Тит.2:13, ап. Павел говорил о Спасителе/великом Боге и о Спасителе/Иисусе Христе. То есть, о двух разных личностях, спасающих нас: об Отце Иисуса Христа (кого Иисус назвал и своим Богом, Ин.20:17) и Его сыне.

И Бог Иегова, и Иисус Христос – оба наши Спасители. Иегова — это Автор мероприятия по спасению всех потомков Адама и Творец Иисуса. А Иисус воплотил Его план в жизнь — искуплением (Быт.3:15; 1Петра 1:19,20; Кол.1:13-15). Даже имя Иисуса (Иего-шуа, иврит, см. видео 1.2) несёт весть «Иегова-спасение», что указывает на Иегову, как на Источник спасения, совершаемого при помощи искупления Иисуса.

Этим и объясняется, почему у нас два Спасителя: великий Бог (Иегова) и Иисус Христос, Его сын (Тит 2:11-13; 3:4-6). Однако, искупление не спасает нас автоматически: Иисус, образно, лишь «бросил всем спасательный круг», открыв путь к спасению (1Петра 2:21). Но если мы сами не будем «грести» к этому «кругу» (идти по его следам и добиваться своего спасения), то «утонем» (не спасёмся, Ис.57:20; Флп.2:12).

А здесь возникает вопрос 5) если наше спасение – это вопрос будущего (жизни в Царстве Бога,  Рим.13:11), как же тогда понять выражение «мы уже спасены», если наши проблемы не исчезли? Всё верно, в Библии есть тексты, где слово «спасены» стоит в настоящем, а не будущем времени. Например, ап. Павел иногда говорил: «МЫ/ВЫ СПАСЕНЫ» (Рим.8:24; Еф.2:5,8).

Так как смерть и страдания до сих пор в силе и будут в силе до завершения этого века, — ясно, что христиане спасены не в буквальном смысле. В каком же тогда? В чём проявляется спасение христиан – уже сейчас, в этом веке? Рассмотрим все тексты с выражением «мы спасены». К ним относятся Рим.8:24 и Еф.2:5,8.

а) Рим.8:24 (Рад. весть): мы спасены пока что только в надежде. Если бы наша надежда уже исполнилась, незачем было бы надеяться. Кто же надеется на то, что уже есть?
Здесь о том, что пока что наше спасение — в нашей надежде. Хотя мы и находимся в «море» века сего, но   «спасательный круг» надежды на спасение в Царстве Бога помогает держаться «на плаву» и «грести» к «берегу» Царства Бога (бороться с грехом, 1Кор.9:26,27).

Если мы крепко держимся за «спасательный круг» надежды на избавление от всех страданий в Царстве Бога — мы уже сейчас спасены: надежда не даёт нам «тонуть», когда трудности этого века тянут нас «ко дну»; она помогает «плыть» к берегу Царства Бога и стойко терпеть все тяготы «плавания» в этом веке, не теряя доверия Творцу, общения с Ним и радости (1Кор.4:11,12).

б) Еф.2:5,8(Рад.весть): 5 мертвых от грехов, [Бог]оживил нас вместе с Христом. По доброте Его вы спасены! 8 Вы спасены — через веру — Его великой добротой! И не за ваши заслуги — это Божий дар!Хотя мы из-за греховности заслуживаем смерть, однако, доброта Творца побудила Его спасти нас от обречённости умереть навсегда. Вера в спасительную силу искупления помогает нам не согрешать.

А отсутствие грехов нас оживляет: делает пригодными для жизни вечной, которую желает подарить Творец всем победителям греха (Откр.2:7). То есть, уже в этом веке мы спасены от господства над нами греха; от страхов перед людьми, трудностями, неизвестностью в будущем, старостью и смертью. И проявляется это спасение спокойствием христиан перед любыми трудностями, что неверующим не понять (Флп.4:7).

Переходим к следующему вопросу:
6) Что означают слова «претерпевший до конца – спасётся?» (Мтф.24:13).
Христианам известны два конца: конец этого века и конец их жизни. Не все доживут до конца века, значит, для большинства надо претерпеть все трудности, сохранив верность Творцу – до своей смерти. Но и дожившие до конца этого века – тоже умрут: первый Адам нас обрёк на смерть, но «второй Адам», Иисус — оживит (Евр.9:27; Рим.5:12; 1Кор.15:22,45).

То есть, кто сможет в испытаниях этой системы вещей сохранить преданность Богу до самой смерти (претерпеть до конца) — тот и спасётся, то есть, воскреснет для жизни в Царстве Бога и сможет обрести вечную жизнь (Марк.10:30). К тем, кто обретёт вечную жизнь сразу после воскрешения из мёртвых относятся, во-первых, 144000 (на участников 1го воскресения смерть больше никогда влиять не будет: они будут жить с Христом на небе, Откр.14:1; 20:6).

Все остальные, кого воскресят на Земле, ещё 1000чу лет будут жить в условиях влияния смерти, поэтому некоторые будут умирать за свои грехи (Ис.65:20). Значит, о жителях Земли в Миллениуме нельзя сказать, что они достигли спасения (обрели жизнь вечную) — до тех пор, пока они не избавятся от греха (жала смерти), что обнаружится после 1000 лет в последнем испытании (1Кор.15:56; Откр.20:7-10; 14,15, 21:4).

И спасённых после 1000чи лет на Земле окажется великое множество: с тех пор они смогут жить вечно, и своим спасением будут обязаны Иегове и Иисусу Христу (Откр.7:10; 21:3,4). Значит, к претерпевшим до конца и спасённым будут относиться:
а) 144000;
б) те жители Земли, кто останется верным Творцу в последнем испытании после 1000чи лет.

Но и это — ещё не все из претерпевших до конца, кто сможет спастись:

перед концом этого века (перед Армагеддоном) после сбора 144000 и ухода на небо 2х последних пророков (2ПП) — обнаружатся те, кто сначала отвергнет 2х ПП, а после чуда их ухода на небо — раскается и тоже сможет «умереть в Господе» (претерпеть до своего конца тяжелейшие условия завершения века сатаны – с верой в Бога, Откр.11:12,13; 14:1,13). Это поможет спастись и им (воскреснуть в 1000летии и добиться спасения — вечной жизни — за 1000чу лет).

Можно сказать, что и этот остаток «умирающих в Господе» из Откр.14:13 будет избран Богом для спасения — наряду с остатком от 144000 (2хПП, Откр.11:12) во времени великой скорби (великих или тяжёлых испытаний при завершении этого века). Так мы подошли к вопросу
7) Что означают слова «ради спасения избранных сократятся те дни?» (дни страданий, скорби, Мтф.24:22).
Рассмотрим ответ на этот вопрос.

Здесь Иисус говорит о сокращении периода тяжких испытаний для избранных во времена завершения этого века, что поможет избранным (остатку верных служителей Бога и Христа Его) спастись: если бы Господь не решил сократить эти дни, то никто бы не спасся. Но ради избранных Своих Он сократит эти дни (Мтф.24:22, Всемирный). Узнаем значение избранных перед Армагеддоном и – сокращения тех дней

Время завершения этого века будет особенно тяжёлым для служителей Бога, живущих во время конца этого века. Как помним, в храме Бога – беззаконник; последний царь северный преследует народ Бога; народ Бога отвергает деятельность 2х ПП; на земле – множество стихийных бедствий, кризис мировой экономики, военные действия и т.д. (2Фесс.2:2-4; Откр.13:5-7; Дан.7:25; см. видео 1.29, 1.30; 1.37).

Всё это будет происходить во времени ДО воцарения Иисуса и сбора 144000 (великая скорбь для народа Бога до 7й трубы, Мтф.24:29-31; Откр.11:3-15; 1Фессал.4:16,17).
А после этого начнётся период времени, когда из двух, делающих одинаковую работу, один возьмётся для Царства Бога, а другого оставят для Армагеддона, как непригодного для Царства Бога (Мтф.24:40,41; 25:31-46; Откр.14:1,13, позже покажем это на схеме).

Но, чтобы избранные могли спастись (претерпеть до конца и умереть в Господе, Откр.11:7-12; 14:13), Бог будет сокращать «эти дни». Выясним:
а) кто — избранные для Царства Бога перед Армагеддоном? Первыми избранными станут 2ПП (последний остаток от 144000).
А после ухода 144000 на небо – вторыми избранными станут те, кого обратит к Богу чудо ухода 2хПП: они тоже смогут умереть в Господе (Откр.11:12,13; 14:1;13).

Спасение 1) избранных 2хПП будет таким: их вера не сломается от трудностей; они выдержат все испытания до смерти и воскреснут вместе с другими из 144000, чтобы жить вечно на небе (Откр.11:7-12; 20:4,6).
А спасение 2) избранных после ухода 2ПП будет таким: они раскаются, обратятся к Богу; умрут в Господе, воскреснут на Земле и за 1000чу лет смогут добиться спасения (обрести вечную жизнь, Откр.11:12,13; 14:1;13; 21:3,4).

Выясним и б):
б) значение «Бог сократит те дни ради избранных»
.
Заметим: сам период бедственного времени при завершении этого века сокращён не будет: все этапы указаны в Откровении с 11 по 16 главы, и сдвигать их Всевышний не будет (пророчества должны исполниться). Значит, Бог будет сокращать время страданий каждого избранного – смотря по их способности терпеть скорби:

Бог не допустит, чтобы на них свалились беды свыше их сил (1Кор.10:13). Сокращаться их страдания будут примерно так: когда Бог увидит, что избранный — уже на пределе своих возможностей, Он «заберёт» Его, как забрал Еноха: умертвит быстро и без мучений (они «не увидят смерти», быстро заснут смертным сном, Евр. 11:5; Ис.57:1,2).

То есть,»сократить те дни» (дни скорби для избранных) означает сократить дни жизни избранных для Царства Бога. Так исполнится Мтф.24:22: все, кто перед Армагеддоном будет признан верным и пригодным для Царства Бога в качестве соправителей Христа или жителей Миллениума – спасутся (попадут в Царство Бога, см. видео 1.20 о преображении 2х ПП и 1.21 «один берётся, один нет).

И последний вопрос:
8) Так кто же спасётся?
Тексты из Мтф.7:21-23 и 25:31-46 помогут это понять:
спасутся (попадут в Царство Бога для жизни на небе или на Земле) только те, в ком Иисус Христос признает своих.
Это — меньшие братья Христа (144000) и овцы.
А отвергнутые Христом (козлы) – не спасутся: они не исполняли волю Отца Христа (Иеговы, Мтф.7:21). И не помогали меньшим братьям Христа (Мтф.25:41-46)

Значит, условия для спасения таковы:
1) надо служить Иегове, Отцу Иисуса Христа;
2) исполнять Его волю, записанную в Библии;
3) Ценить жертву Иисуса Христа;
4) идти по следам Христа (подражая ему в образе жизни и мыслей);
5) помогать меньшим братьям Христа;
6) претерпеть до конца (хранить верность Иегове в испытаниях – до самой смерти).

Закрепим основные мысли видео о спасении — в схеме (полный размер см. здесь

Все спасённые наденут белые одежды. Зачем?
Узнаем из следующего урока.

Ինչպես չշփոթել Աստծու ոգին

Текст на армянском языке к видео 2.11  «Как распознать Божий дух».  Это видео на армянском — см. видео 7.2
Հոգեվոր արժեքներ:
Ոգու պտուղն է՝ սեր, ուրախություն,… բարություն
(Գաղ.5:22)
Խորհրդածում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար

Ո՞վ ենք մենք Եհովայի տեսակետից: Ի՞նչ ոգի է բնակվում մեր մեջ կամ մեր ժողովում՝ Աստծու, թե՞ ոչ Աստծու: Ինչպե՞ս դա որոշել: Ի՞նչ գիտենք մենք Աստծու (սուրբ) ոգու մասին: Օրինակ, գիտենք այն, որ Աստծու ոգու «աշխատանքի» պտուղը հավատացյալների մեջ՝ դարձնում է նրանց «լուսավոր», սիրող, բարի, սրտառուչ, ուրախ եվ հավատի մեջ՝ տոկուն (Գաղ.5:22):

Այդպիսին էր Հիսուս Քրիստոսը: Հաճելի էր լինել նրա կողքին, նրան էին ձգվում բոլոր դժբախտ եվ հոգսերով ծանրաբեռ մարդիկ ու ստանում թեթեվություն, լավ տրամադրություն, եվ կյանքը, նրա հետ առնչվելուց հետո՝ այլեվս չէր թվում այդքան վշտալի եվ անիմաստ: Քրիստոսը մարդկանց մեջ դրական տրամադրվածություն էր առաջ բերում (Մտթ.11:28-30): Իսկ մե՞նք:


Ինչպե՞ս ենք ազդում մեր կողքինի վրա: Նմա՞ն ենք Քրիստոսին: Մեզ շրջապատողների համար հե՞շտ է մեզ հետ: Բարձրացնո՞ւմ ենք մենք նրանց տրամադրությունը, թարմացնո՞ւմ ենք նրանց: Թե՞ մեզ հետ շփումից հետո՝ փչանում է նրանց տրամադրությունը: Եթե մենք թարմացնում ենք մարդկանց՝ նշանակում է մեր մեջ Աստծու ոգին է առկա: Իսկ եթե ոչ, ուրեմն՝ ոչ………….

Այս տիպի վերլուծությունները բնորոշ են շատ քրիստոնյա քարոզիչների:
Նրանց համար ուշագրավ են Քրիստոսի ծառայության լոկ զգացահուզական դրսեվորումները՝ սերը, խնդությունը եվ ողորմածության բարեշնորհությունը. չէ՞ որ սա հենց այն է, ինչ պակասում է մարդկանց եվ որի կարիքը բոլորն ունեն:

Այդ իսկ պատճառով, ժողովների փնտրտուքներում,
Աստծուն որոնող մարդիկ ուզում են այնտեղ մնալ, ուր հոգեկան վայելք են զգում: Շատերը ժողով են որոնում՝ ելնելով նրանից, թե ի՞նչ են զգում այնտեղ գալուց, ինչպիսի՞ հույզեր են նրանց համակում այս կամ այնտեղ գտնվելուց: Առկա է նույնիսկ այն կարծիքը, որ եթե դու ուրախություն եվ վայելք չես զգում՝ ճիշտ տեղը չես ընկել:
Այդպե՞ս է դա, արդյոք:

Կարելի՞ է, արդյոք, Աստծու ոգու առկայությունը մարդկանց մեջ կամ ժողովում՝ բնորոշել միայն զգացա -հուզական երեվույթով: Ոչ: Ուրախության ու վայելքի լոկ անձնական զգացողությունը նախապայման չէ, որ մեր մեջ, կամ այնտեղ, ուր որոշել ենք Աստծուն երկրպագության հաճախել՝ առկա է Աստծու ոգին: Ցույց տանք սա հասարակ մի օրինակով:

Քարոզչության ժամանակ մի երիտասարդ՝ լսելով հավատակիցների ուրախության վերաբերյալ զրույցը, խորամանկորեն ժպտալով՝ ասաց. «Կարող եմ առաջարկել վայելք եվ ուրախություն ստանալու ավելի պարզ միջոց»: «Ինչպիսի՞»,- ուրախ հետաքրքրվեցինք մենք: Նա ասաց. «Խմեք երկու գավաթ գինի եվ վայելքն ու խնդությունը առավել սուր կզգաք եվ որևէ տեղ գնալու հարկ այլևս չի լինի: Ինչո՞ւ չարչարվել, երբ կա դյուրինը»:

Կարծես շեղվեցինք, բայց դա չէ էական: Էականն այն է, որ այդ տղան շատ լավ ցույց տվեց, թե որքան սխալ է սոսկ
հուզական եվ զգացական դրսեվորումներով որոշել — Աստծու ոգին առկա՞ է մարդկանց (ժողովի) մեջ, թե՞ ոչ: Վերադառնանք մեր հարցին. «Ի՞նչ մենք գիտենք Աստծու ոգու մասին», եվ Քրիստոսի օրինակով ցույց տանք, թե ինչպե՞ս էր նրա մեջ գործում Աստծու ոգին:

 Աստծու ոգու ներգործման նշանի 1-ին երեսակը

Մենք արդեն սկզբում պարզաբանեցինք Քրիստոսի մեջ Աստծու ոգու (նույնն է՝ սուրբ ոգի) դրսեվորման 1-ին երեսակը. Քրիստոսը սիրում էր մարդկանց եվ դրական տրամադրվածություն առաջ բերում, դրա համար էլ մարդիկ ձգվում էին դեպի նա, շփումը նրա հետ հաճելի էր, նա կարողանում էր սփոփել եվ «վառել» հանգչող «պատրույգները»՝ տոգորելով նրանց կյանքի իմաստով եվ Եհովայի հանդեպ սիրով (Մտթ.11:28-30):

Եթե Քրիստոսի խոսքը առատապես բնակվում է մեր մեջ (Կող.3:16), ապա բնականաբար փոխում է մեր սիրտը (դարձնում նրան կարեկից առ մարդկանց կարիքները), իսկ մենք ինքներս՝ նրանց համար դառնում ենք Քրիստոսի «նամակը» (2Կորնթ.3:3): Մեզնից ճառագում է նույն
դրական «լույսը», սրտի ջերմությունն ու անկեղծությունը, ինչն առանձնացնում էր Քրիստոսին եվ մարդկանց քաշում իրեն:

Այլ կերպ չի էլ կարող լինել. ով «ուտում եվ մարսում» է Քրիստոսի խոսքն ու զգացմունքները՝ նա Քրիստոսի նման է դառնում: Ինչ ներդրված է Քրիստոսից մեր մեջ՝ այն էլ մենք տալիս ենք մարդկանց: Բայց արդյոք բոլո՞րն էին լավ զգում եվ բերկրանք ու շնորհ ստանում Հիսուսի ներկայությունից: Կիմանանք Աստվածաշնչից:

Իհարկե ոչ. Աստծու ժողովրդի մեջ կար նաև մարդկանց մի այլ սերունդ, որ վարակված էր ամբարտավանությամբ եվ ինքնահավանությամբ (Ղուկ.18:11; Հովհ.7:49): Նրանք ուրիշներից իրենց արդար էին համարում եվ իրենց ներկայությամբ ցածրացնում մնացածին: Աստծու ծառաների այս խմբին Հիսուսը դուր չէր գալիս, քանզի ցույց էր տալիս նրանց, որ նրանք սխալ են վարվում մարդկանց եվ Աստծու պատվիրանների հետ (Մարկ.7գլ):

Այս նույն պատճառով անօրեն Աքաաբը չէր սիրում Միքիա մարգարեին, որը, ի տարբերություն մնացած մարգարեների՝ չէր շոյում թագավորի ականջը եվ բարին կանխատեսում նրա համար (1Թագ.22:8,13): Նույն պատճառով էլ չէին սիրում Պողոս առաքյալին Գաղատիայում. նա արգելում էր այդ ժողովին կրկին դառնալու դեպի անհեթեթ բաները, ինչը դուր էր գալիս նրանց (Գաղ.4:16):

Նշանակո՞ւմ է արդյոք, որ քանի որ Միքիան ու Պողոսը հիասթափեցնում էին լսողներին եվ գցում նրանց տրամադրությունը՝ ուրեմն Աստծու ոգին նրանց մեջ չէր գործում: Իհարկե ոչ. հենց Աստծո’ւ ոգին էր նրանց մղում Աստծուց հեռացած այդ ծառաներին (Աքաաբին եվ գաղատացիներին) սթափեցնել՝ իրենց իսկ բարօրության եվ փրկության համար (Եզ.3:18-21):

Եվ այսպես, Աստծու ոգու ներգործման նշանի 1-ին երեսակը (հուզազգացականը)՝ ա) եթե մեզ որևէ մեկը դուր չի գալիս — պարտադիր չէ եզրակացնել, որ նրանում չկա Աստծու ոգին: Գուցե մեզ ուղղակի դուր չի գալիս, որ նա մեզ ցույց է տալիս մեր սխալներն ու ոչ ճիշտ արարքները:

բ) Եթե մենք բերկրանք եվ ուրախություն ենք զգում՝ պարտադիր չէ մտածել, որ մեր մեջ անկասկած Աստծու
ոգին է գործում: Անհավատներն, օրինակ, կամ հավատուրացները՝ նույնպես հաճախ են ուրախանում եվ հիանալի զգում իրենց յուրայինների ընկերակցությամբ (1Թագ.12:32,33):

գ) Եթե, առանց բացառության, բոլոր մարդկանց համար մեզ հետ դժվար է եվ անհարմար, եթե մենք ինքներս դժգոհ ենք բոլորից եվ հակված ենք դեպրեսիայի՝ ուրեմն հարկ է ինչ-որ բան արմատապես փոխել մեր մեջ. դա նշանակում է, որ առայժմ Աստծու ոգին մեր մեջ չկա:
Այժմ անցնենք Աստծու ոգու նշանի 2-րդ երեսակին. Աստծու ճշմարտության եվ իմաստության հանդեպ սիրուն (Հովհ.4:23):

Աստծու ոգու ներգործման նշանի 2-րդ երեսակը

Աստծու ոգին Հիսուս Քրիստոսի մեջ դրսեվորվում էր ոչ միայն սիրով, հեզությամբ եվ սրտացավությամբ: Այլեվ, գլխավորապես՝ Եհովայի իմաստությամբ: Հիսուս Քրիստոսը մարդկանց բերեց Աստծու եվ Նրա նպատակի մասին ճշգրիտ գիտելիքներ, բերեց նոր աշխարհը եվ հավիտենական կյանքը ժառանգելու հնարավորության մասին Աստծու ճշմարտությունը: ( Հովհ.8:32; 10:48-50):