Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելը (1Կոր.11:27)

Текст на армянском языке к   видео 1.17 на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.16

Պողոս առաքյալը Կորնթոսի ժողովի հետ տրամաբանելով Հիսուս Քրիստոսի զոհի հիշատակի Երեկոյի անցկացման մասին՝ ասաց.
ով որ անարժան կերպով ուտի այս հացը և խմի Տիրոջ բաժակից, հանցավոր կլինի Տիրոջ մարմնի և արյան նկատմամբ (1Կոր.11:27)։
Այսինքն՝ Աստծու և Նրա Քրիստոսի դեմ մեղք կգործի:

Այս պատճառով ինչ-որ մեկը, երկյուղ կրելով անարժան օգտվելով մեղք գործել Աստծու և Նրա Քրիստոսի դեմ՝ ընկնում է ծայրահեղության մեջ և ընդհանրապես հրաժարվում մաս կազմել (հաղորդվել) Քրիստոսի մարմնին և արյանը (1Կոր.10:16,17; տես նախորդ 7.15 վիդեոն՝ խորհրդանիշներից օգտվելու նշանակության մասին):

Ինչ-որ մեկն էլ մանուկներին է հաղորդություն անում կամ ինքն է սրտանց հաղորդվում մեծ գավաթներով՝ առանց դույզն իսկ քաշվելու: Ինչպես տեսնում ենք՝ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի Մարմնի և Արյան խորհրդանիշներից օգտվելու հարցում մեծ զանազանություն է նկատվում:

Եթե պարզենք ինչ է նշանակում Երեկոյին խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելը՝ կարելի կլինի Աստծու դատապարտության տակ չընկնել՝ անարժանորեն օգտվելով: Նաև կխուսափենք մյուս ծայրահեղությունից՝ ընդհանրապես մերժելով հաղորդվել, ինչը Ս.Գրքի տեսակետից՝ ևս սխալ է (1Կոր.10:16,17):

Կա հինգ պատճառ, որոնք կարող են քրիստոնյային դարձնել Քրիստոսի մարմնի և արյան սիմվոլներից անարժանորեն օգտվող՝ նրա զոհաբերական մահվան հիշատակի Երեկոյին (նիսանի 14-ի երեկոյան): Երկուսի մասին հիշատակեց Պողոս Առաքյալը, նրանցից էլ սկսենք:

Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու 1)պատճառը
Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու առաջին և ամենապարզ պատճառը՝ դա անպարկեշտ վարքն է Երեկույթի ընթացքում: 1-ին դարում Երեկույթներն անց էին կացվում որպես քրիստոնյաների համատեղ ընթրիք՝ ինչ որ մեկի տանը:

Այս հանդիպմանը քրիստոնյաները ընդհանուր սեղանին ուտելիք էին բերում իրենց պահուստներից՝ այն հաշվարկով, որ դեռ պիտի օգտվեին Տիրոջ ընթրիքից՝ Քրիստոսի կողմից պատվիրված. անթթխմոր հացից՝ բաժանելով այն հավաքվածների միջև, և խաղողի կարմիր գինուց:

Երեկոն պետք է ծառայեր՝ հիշեցնելու ինքնազոհության մեծագույն օրինակը — Քրիստոսի մահը՝ հանուն մարդկանց մեղքի գերությունից ազատագրման: Իսկ բոլորի համար մեկ հացի մասնատումը՝ պետք է ընդգծեր քրիստոնյաների միավորումը Հիսուս Քրիստոսի մեկ հոգևոր մարմնում, որը իր արդարությամբ «ծածկում» է բոլորի թերությունները:

Բայց Կորնթոսում այս իրադարձությունը անպատշաճ էր կատարվում. մինչ բոլորի հավաքվելը՝ ամեն մեկը շտապով տանից բերած իր ընթրիքին էր տիրանում: Այդ պատճառով ինչ-որ մեկը ուժեղ հագենում էր և հարբելու աստիճան խմում, իսկ չքավոր քրիստոնյաները, ովքեր անկարող էին եղել այդ ընթրիքին մի բան բերելու՝ մնում էին քաղցած:

Արդյունքում, հոգևոր միաբանության և Քրիստոսի ինքնաուրացման հիշատակի փոխարեն՝ Երեկույթը դառնում էր անջատման, էգոիզմի, անկարգության և չքավոր քրիստոնյաների արհամարհանքի մի միջոցառման: Ուստի Պողոսը խստորեն հանդիմանեց կորնթացիներին և խորհուրդ տվեց Տիրոջ Երեկոն նվիրել միայն Տիրոջ ընթրիքին. կոտրված նկանակի և մեկ փոքրիկ չափաբաժին կարմիր գինուց օգտվելուն:

Իսկ եթե որևէ մեկը սիրում էր ուտել՝ կարող էր տանը ընթրել մինչ Երեկույթը, որպեսզի Երեկույթն անցներ պատվական կերպով, Եհովայի փառքի համար, որպեսզի բոլորը սպասեին մեկը մյուսին և չշտապեին խորհրդանիշներից օգտվել մինչ մնացածների գալը: Ահա թե ինչպես է նա դա գրել.

20 երբ մեկտեղ եք հավաքվում, հնարավոր չի լինում պատշաճ ձևով ուտել Տիրոջ ընթրիքը, 21 որովհետև մինչև այն ուտելը դուք ձեր ընթրիքն եք ուտում, այնպես որ մեկը քաղցած է լինում, իսկ մյուսը՝ հարբած։ 22 Մի՞թե տուն չունեք, որ այնտեղ ուտեք ու խմեք։ Թե՞ արհամարհում եք Աստծու ժողովը և ամաչեցնում նրանց, ովքեր ոչինչ չունեն։ Ի՞նչ ասեմ ձեզ։ Գովե՞մ։ Սրա համար ձեզ չեմ գովում (1Կոր.11:20-22):

33 Հետևաբար, եղբայրնե՛րս, երբ հավաքվում եք այս ընթրիքն ուտելու, սպասեք իրար։ 34 Եթե որևէ մեկը քաղցած է, թող տանը ուտի, որպեսզի երբ հավաքվեք, դատաստան չբերեք ձեզ վրա (Աստծու դատաստանը այն էր, որ Եհովայի սրբությունը վեր էին ածում սրբապղծության, որի համար էլ պատժվում էին հիվանդություններով, 1Կոր.33,34,30):

Ուստի, ամենալավը Երեկոն միայն անթթխմոր հացով և գինու փոքրիկ չափաբաժնով անցկացնելն է:

Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու 2)պատճառը
Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու երկրորդ պատճառը՝ թեթևամիտ վերաբերմունքն է Քրիստոսի մարմնի նշանակությանը.
29 Եթե որևէ մեկը ուտում և խմում է՝ առանց գիտակցելու, թե ինչ է այդ մարմինը ներկայացնում, իր վրա դատապարտություն է բերում (1Կոր.11:29)։
Ուստի հարկ է խորհրդածել Երեկոյի և Քրիստոսի մարմնի կարևորության մասին:

Հոգևոր առումով Քրիստոսի մարմինը՝ դա առանձին հավատացյալներից կազմված ժողովն է՝ Քրիստոսի արդարությամբ «ծածկված» (Հռ.12:5; Եփ.1:22,23): Եվ քանի որ, Երեկոյին մասնատվող հացը խորհրդանշում է այդ մարմինը, ապա մեղք գործելով որևէ հավատակցի դեմ՝ քրիստոնյան մեղք է գործում անձամբ Քրիստոսի դեմ (1Կոր.8:12; 12:12,27; 10:16,17,):

Անգթորեն քամահրելով իրենց աղքատ եղբայրների կարիքները՝ կորնթացիները մեղավոր էին Տիրոջ մարմնի և ժողովի ամեն մի անդամի համար թափված արյան դեմ.
ով որ անարժան կերպով ուտի այս հացը և խմի Տիրոջ բաժակից, հանցավոր կլինի Տիրոջ մարմնի և արյան նկատմամբ (1Կոր.11:21-22,27):

Ուստի, մինչ Տիրոջ Երեկոն նշելը, Պողոսը հորդորում էր, որ մարդը ստուգի իր վերաբերմունքը Երեկոյի և Քրիստոսի ժողովի հանդեպ՝ ի մտոք գիտակցելով Քրիստոսի Մարմնի և Արյան խորհրդանիշների նշանակությունը.
Թող մարդ, իրեն քննելով, նախ հավաստիանա, որ արժանի է, և ապա ուտի հացը ու խմի բաժակից (1Կոր.11:28)։

Անպատրաստ և թեթևամտորեն վերաբերվել Երեկոյին՝ լինելով մեղքերով հանցավոր Աստծու և հավատակիցների դեմ, նախապես ինքնախոստովանությամբ ներում չհայցել Եհովայից, այդ օրվան ընդառաջ՝ չուղղել այն ամենը, ինչ կարելի է ուղղել և ջանք չներդնել տարաձայնությունների հարթեցման համար — ահա հենց սա էլ կոչվում է չխորհրդածել Տիրոջ մարմնի մասին:

Քրիստոսի մարմնի արժեքի մասին չի խորհրդածում նաև նա, ով երկյուղ կրելով անարժանորեն օգտվել՝ փոխանակ ջանք ներդնելու արժանիորեն օգտվելու — հրաժարվում է հաղորդությունից (իբր հանկարծ մի բան չպատահի):

Քանզի Աստված սպասում է, որ մենք ջանանք արդար ապրել և դրա համար մեր ամբողջ եռանդը ներդնենք: Իսկ այն, ինչ չենք կարող ուղղել կամ փոխել և որի համար զղջում և ափսոսում ենք՝ բոլոր այդ թերությունները Քրիստոսը «կծածկի» իր արդար մարմնով, ինչին անհրաժեշտ է հավատալ և ինչի համար էլ անհրաժեշտ է օգտվել խորհրդանիշներից (տես 7.15 հոլովակը):

Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու 3)պատճառը
Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու երրորդ պատճառը՝ ընդհանրապես բոլոր պարագաներից բխող կասկածն է. եթե քրիստոնյան վստահ չէ, որ խորհրդանիշներից օգտվելը՝ պարտադիր է, եթե նա չի ջանացել պարզելու այդ հարցը և կասկած ունի, բայց օգտվում է (հանուն ընկերակցության), որովհետև դա անում են մնացածները — նա սխալ է վարվում, մեղք է գործում Եհովայի առաջ (Հռ.14:22,23):

Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու 4)պատճառը
Չորրորդ պատճառը. եթե մենք չենք երկրպագում Եհովային, Հիսուս Քրիստոսի Հորը՝ Հիսուս Քրիստոսի միջոցով, և չենք կատարում Նրա կամքը, բայց օգտվում ենք խորհրդանիշներից — դա մեզ հոգևոր որևէ օգուտ չի բերի և չի ստանա Եհովայի և Նրա Քրիստոսի հավանությունը. Աստծուն հաճեցնելու համար՝ սոսկ հաղորդությունը բավարար չէ (Մտ.7:21-23):

Խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու 5)պատճառը
Հինգերորդ պատճառը. սխալ մղումներ: Օրինակ, ժողովին հրապարակավ ձեռնոց նետելու նպատակով՝ գիտենալով, որ Եհովայի վկաները այլ կերպ են ուսված: Կամ՝ իր վրա մեծ ուշադրություն հրավիրելու ակնկալիքով: Այդպիսի հաղորդությունը մեղքի դրսևորում է, քանզի չի համապատասխանում հաղորդության նշանակությանն ու նրա նպատակին:


Այսպիսով, առկա է Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու 5 լրջագույն պատճառ.

1) Անպարկեշտ վարք Երեկոյի ընթացքում (1Կոր.11:20);

2) Չենք խորհրդածում Քրիստոսի մարմնի միաբանող դերի մասին, ինչի համար նրա արյունն է հեղվել. թեթևամտորեն մեղք ենք գործում մերձավորի հանդեպ, ջանք չենք թափում հաշտության և տարաձայնության հարթեցման համար (1Կոր.11:29);

3) ա) խորապես համոզված չենք, որ Երեկոյին Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելը անհրաժեշտ է (Հռ.14:22,23);
բ) ոչինչ չենք անում, որ ձեռք բերենք այդ համոզումը, կարևոր չենք համարում Աստվածաշնչով պարզել այդ հարցը, Եբր.5:12 (իբրև թե, ուսուցիչներն իրենք մեր փոխարեն պատասխան կտան Աստծուն);

4) չենք երկրպագում Եհովային և կատարում Նրա կամքը: Այս դեպքում՝ Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելը անօգուտ ծիսակարգ է, այն մեզ որևէ հոգևոր օգուտ չի բերի (Մտ.7:21-23);

5) սխալ մղումներ:

Եթե այս 5 կետերը մեզ չեն վերաբերում, ապա մենք չունենք հաղորդությունից հրաժարվելու հարգելի պատճառ՝ Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելու միջոցով: Եթե ինչ-ինչ պատճառով չենք հասցրել պատրաստվել Երեկոյի օրվան, որպեսզի մաքուր խղճով այն դիմավորենք՝ կարելի է, ինչպես և հնում, հաղորդությունը հետաձգել մեկ ամսով (Թվ.9:10,11; 1Կոր.11:23-26):

Բայց հրաժարվել նրանից՝ ճիշտ չէ. Քրիստոսի ընթրիքին մասնակցելու անհրաժեշտությունը մղում է քրիստոնյաներին, որ նրանք տարվա ընթացքում իրենց ողջ եռանդը ներդնեն Աստծու կամքը կատարելու, Նրա սկզբունքներով ապրելու և բոլոր տարաձայնությունների հարթեցման համար (Թվ.9:10,11; 1Կոր.11:23-26): Մշտական այս ջանքերն էլ արժանի են դարձնում մեզ Քրիստոսի մարմնի և արյան հաղորդությանը:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 

 

 

Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելու իմաստը:

Текст на армянском языке к   видео 1.16  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.15

Աստվածաշնչի ուսումնասիրություն: Նոր Կտակարան:
Պասեքի խորհրդանիշներից օգտվելու իմաստը Նոր Կտակարանում (1Կոր.5:7; 11:23-26)
Ուսումնասիրում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար:

Շատերը Ս.Գրքից արդեն գիտեն, թե ինչ է մարդկության համար նշանակում Նոր Ուխտի Պասեքը (Հիսուս Քրիստոս), Տիրոջ Ընթրիքը (Քրիստոսի զոհաբերական մահվան հիշատակի օր) և Ընթրիքի խորհրդանիշները (անթթխմոր հաց և կարմիր գինի):
Բայց ի՞նչ է նշանակում Հիսուս Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելը:

Այս հարցի պատասխանը չիմանալը՝ ծնում է սխալ մոտեցում Տիրոջ Ընթրիքի անցկացմանը: Օրինակ, 1-ին դարում այդ Երեկույթին ինչ-որ մեկը ուտում և հարբում էր՝ մնացածին թողնելով սոված (1Կոր.11:21):

Իսկ մեր օրերում Ընթրիքի անցկացման հակառակ մի պատկեր է. ոմանք ընդհանրապես չեն կպչում հացին և կարմիր գինուն: Ե՛վ այն, և՛ այս — կատարվում է խորհրդանիշներից օգտվելու իմաստը չհասկանալու պատճառով:

Երկու պատկերն էլ անհամապատասխան են նրան, ինչ Եհովան սպասում է քրիստոնյաներից հիշատակի այդ օրը, որը Հիսուս Քրիստոսը իր աշակերտներին պատվիրեց նշել՝ տարին 1 անգամ նիսանի 14-ին (1Կոր.11:23-27, օրը որոշել կարելի է հրեական օրացույցով. հրեաները վարժված էին նիսանի 14-ը հաշվարկել դեռ Մովսեսի ժամանակներից):

Նախորդ՝ 7.14 հոլովակից իմացանք, որ համանման կերպով, ինչպես հնում Եհովայի ժողովուրդը նշում էր Պասեքը — Եհովայի ժամանակակից ՈՂՋ ժողովուրդը ևս, ինչպես օծյալները, այնպես էլ չօծյալները՝ պետք է օգտվեն Քրիստոսի մարմնի և արյան սիմվոլներից. խմեն կարմիր գինուց և մի մասնիկ ուտեն նկանակից (անթթխմոր հացից), նիսանի 14-ի երեկոյին:

Ընթրիքի խորհրդանիշներից օգտվելը Ն.Ու-ի մասնակիցների (Եհովայի մկրտված ծառաների) համար — Եհովայի պաշտամունքի նույնքան անքակտելի մի մասնիկ և պատվիրան է, ինչպես, օրինակ, մեղք չգործելու, աղոթելու, քարոզելու և այլ պատվիրաններ (1.Կոր.11:23-26; 1Հով.2:1; 1Թես.5:17; Մրկ.16:15; Եբր.10:25): Ուստիև Քրիստոսի մարմնի և արյան սիմվոլներից օգտվելը — նույնքան անհրաժեշտ է, որքան Նոր Ուխտի մնացած պատվիրանների կատարումը:

1) Ի՞նչ է նշանակում անթթխմոր հացից օգտվելը:
Հիսուսը նիսանի 14-ի գիշերը, իր ձերբակալումից առաջ, կոտրեց անթթխմոր հացը և ասաց. կերեք, սա՝ իմ մարմինն է, որ ձեզ համար է բաշխվում (զոհաբերվում)… Այդպես արեք՝ ի հիշատակ նրա, ինչ ես արեցի ձեզ համար (1Կոր.11:23,24; Մտ.26:26):

Կոտրելով անթթխմոր հացի նկանակը, Հիսուսը ըստ էության ցույց տվեց, որ նման կերպով «կկոտրվի» և իր մարմինը՝ բոլոր ներկա և ապագա Քրիստոսի աշակերտների համար: Մեկ ամբողջական հացի կոտրումը և մասերի բաշխվելը՝ ակնառու կերպով ցույց էր տալիս Քրիստոսի մարմնի անհետացումը և նրա վերամարմնավորումը բազում մանր կերպավորված մասնիկների:

Քրիստոսի մարմնի մի «մասնիկը»՝ անթթխմոր հացի պատառի տեսքով՝ ներս ընդունելով (հաղորդվելով), քրիստոնյաները բոլորը միասին կդառնան այդ ՄԵԿԻ բոլորի համար ԸՆԴՀԱՆՈւՐ Քրիստոսի մարմնի տարբեր «մասնիկները», ինչպես գրված է.

Արդարև … հացը, որ կոտրում ենք՝ հաղորդություն չէ՞ Քրիստոսի մարմնի: Որովհետև կա մեկ հաց. թեպետ մենք շատ ենք, բայց մեկ մարմին ենք, քանի որ բոլորս էլ այդ մեկ հացից ենք օգտվում (1Կոր.10:16,17):
Սա պետք է անել ի հիշատակ մեզ համար զոհված (կոտրված) Քրիստոսի մարմնի: Ինչո՞ւ:

Որպեսզի քրիստոնյաները ըմբռնեն. ներս ընդունելով Քրիստոսի մարմնի մի մասնիկը — նրանք այդ մասնիկի միջոցով դառնում են Քրիստոսի արդար մարմնի մի մասը, իսկ բոլորը միասին — որպես առանձին «մասնիկներ»՝ «դասավորվում են» Քրիստոսի հոգևոր արդար մեկ մարմնում:
(«հաղորդություն» բառը նշանակում է ընդհանուր ինչ-որ բան ունենալ Քրիստոսի հետ, մաս կազմել, 2Պետ.1:4բ):

Իհարկե, այս ամենը — խորհրդանիշ է. նկանակն ինքը որևէ մոգական ազդեցություն չի թողնում քրիստոնյաների վրա, այլ ընդամենը վկայում է, որ Քրիստոսի իր մարմնին հաղորդակցվելու պատվիրանը — մենք կատարում ենք խորհրդանշական իմաստով (օգտվելով նկանակի մասնիկից), բայց կենցաղում՝ ամեն ինչում ջանում ենք ապրել և վարվել այնպես, ինչպես ապրում և վարվում էր Հիսուս Քրիստոսը:

2) Կարմիր գինուց օգտվելը:
Քրիստոսի պատվիրանի կատարման ճիշտ նույն տիպի վկայություն է Ընթրիքին իր արյանը հաղորդվելը — խմելով մի կում չոր կարմիր գինի.
Օրհնության բաժակը (մեր), որ օրհնում ենք (որի համար գովերգում ենք Աստծուն) — չէ՞ որ հաղորդություն է Քրիստոսի արյանը (1Կոր.10:16,17; 11:25; Մտ.26:27,28):

Քրիստոսը հեղեց իր արյունը բոլոր աշակերտների համար՝ պարգևելով նրանց Աստծու հետ Նոր Ուխտի մեջ մտնելու հնարավորություն, և դրա շնորհիվ — նախ ձեռք բերելու մերձ հարաբերություններ Եհովայի հետ, իսկ հետո — հավիտենական կյանք: Կարելի է ասել, որ Քրիստոսի աշակերտների կյանքը — «գտնվում է» Հիսուս Քրիստոսի փրկչական արյան ներսում:

Ըմպելով մեկ կում կարմիր գինի (խորհրդանշորեն) — Քրիստոսի արյան մեկ կաթիլ՝ Քրիստոսի աշակերտը այդ միջոցով դառնում է Քրիստոսի լիովին արդար մարմնի մի մասնիկը, ով կարողություն ունի հավիտյան ապրել (արյունը — դա Քրիստոսի հավ. կյանքի սիմվոլն է): Հրաժարվելով Քրիստոսի «արյան» մասնիկից՝ քրիստոնյան ասես թե հրաժարվում է հավ. կյանքից:

Ուրեմն, ի՞նչ է նշանակում Եհովայի մկրտված ծառայի համար օգտվել Քրիստոսի կատարյալ մարմնի և արյան խորհրդանիշներից:

ա) ընդունել, որ Եհովան Քրիստոս-Պասեքի «կոտրվող» մարմնի միջոցով ազատում է մեզ այս աշխարհի աստծու գերությունից, Իր հետ Նոր Ուխտի մեջ մտնելու հնարավորություն ընձեռում, որի շնորհիվ կարող ենք հասնել Եհովայի բոլոր խոստումներին նոր աշխարհում (1Կոր.5:7; Մրկ.10:29,30):
բ) հաղորդություն (միավորում) Քրիստոսի մարմնին, որով դառնում ենք Քրիստոսի (ժողովի) հոգևոր կատարյալ մարմնի մի մասնիկը;
գ) հաղորդություն (միավորում) Քրիստոսի արյանը (հավ. կյանքին), որով հավիտյան ապրելու հույս ենք ստանում (1Կոր.10:16,17), և՝ մեղքերի քավություն (1Հով.1:7):

Քանի որ անթթխմոր հացը խորհրդանշում է Քրիստոսի կատարյալ մարմինը, օգտվելով այդ մարմնից՝ մենք միաբանվում ենք Քրիստոսի կատարելությանն ու արդարությանը՝ ընդունելով, որ առանց Քրիստոսի — մենք ոչինչ ենք: Միայն Քրիստոսի մարմնի «կազմում» է, որ մենք Եհովայի համար արժեք ենք ներկայացնում, քանզի մեր մեղավորությունը «ծածկվում» է Քրիստոսի արդարությամբ և կատարելությամբ:

Քանի որ կարմիր գինին խորհրդանշում է Քրիստոսի արյունը (կատարյալ մարդու հավիտենական կյանքը), «օգտվելով» Քրիստոսի արյունից՝ մենք հաղորդակցվում ենք հավ.կյանքին, ընդունելով, որ առանց Քրիստոսի դրան չենք հասնի: Եվ որ միայն Քրիստոսի փրկչական արյան «հովանու տակ»՝ մենք հույս ունենք հավիտենական կյանքը ձեռք բերել:

Ով գիտակցաբար չի հաղորդվում Քրիստոսի մարմնին և արյանը (հրաժարվում է օգտվել խորհրդանիշներից) — նա ԴՈՒՐՍ է նրա մարմնից. նրան Աստծու Քրիստոսը չի «ծածկում» իր արդարության հովանիով, այդպիսիից՝ Եհովան հեռու է (Առ.15:29):
Հավատի մարդու համար Քրիստոսը — ինչպես մայրը՝ ճուտիկների համար. ԻՐԵՆՈՎ ծածկում է նրանց հոգևոր մանկությունը և անկատարության մեղանչականությունը:

Բայց որոշ բաներ ևս պարտավորեցնում են Եհովայի բոլոր ծառաներին օգտվել Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից. օգտվելով՝ ամեն մի քրիստոնյա չէ՞ որ նաև «Տիրոջ մահն է հռչակում» (1Կոր.11:26):
Այստեղ կարող է հարց ծագել. ո՞ւմ է հռչակում, եթե խորհրդանիշներից օգտվող Քրիստոսի աշակերտներին ոչ ոք չի տեսնում, բացի իրենցից՝ աշակերտներից:

Հին Պասեքի մասին այս հիշատակումը կօգնի հասկանալ՝ ո՞ւմ.
իսկ ով… Պասեքը չկատարի, ապա այդ հոգին պետք է վերանա իր ժողովրդի միջից, որովհետև Եհովայի ընծան նշանակված ժամին չբերեց. այդ մարդը կկրի իր մեղքը (Թվ.9:13):

Այսինքն, Եհովան Ինքը դիտում է, թե ինչպես ենք մենք վերաբերվում Քրիստոսի պատվիրանին:

Խորհրդանիշներից օգտվելով, քրիստոնյան հռչակում է Աստծուն, որ հավատում է Հիսուս Քրիստոսին, որ հենց ՆԱ է Եհովայից ուղարկվածը, որ ուրիշ Մեսիա չի լինելու և որ հենց ՆՐԱ զոհաբերական մահը — «կոտրված» մարմինը և հեղված արյունը — փրկում է քրիստոնյային մեղքի գերությունից և նրա առաջ Եհովայի հետ Նոր Ուխտի և բոլոր ավետիսների «դռները» բացում:

Խորհրդանիշերից օգտվելով, քրիստոնյան հաստատում է Եհովային նաև իր սուր փափագը՝ մեղքի գերությունից պրծնելու և Քրիստոսի զոհի շնորհիվ Եհովայի ծառան դառնալու մասին: Բայց սա էլ դեռ ամենը չէ: Խորհրդանիշների ընդունումը՝ նաև դատաստանի համար Քրիստոսի երկրորդ գալստի սպասման և փրկության սպասման արտահայտություն է: Ինչո՞ւ:

Որովհետև Ընթրիքը Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշների ընդունումով նշելը հարկ է — «մինչև որ նա գա երկրորդ անգամ» (1Կոր.11:26):
Բայց առայժմ նա չի եկել, նոր դարաշրջանը դեռ չի սկսվել, ուրեմն և Ընթրիքի անցկացումը չի բեկանվել: (Նրանք, ովքեր սովորեցնում են, թե Քրիստոսը արդեն եկել է՝ չպետք է օգտվեն խորհրդանիշներից):

Հենց որ Քրիստոսը երկրորդ անգամ գա՝ զատկական զոհի բովանդակությունը ի կատար կածվի: Ուստի Քրիստոսով բոլոր ազատվածները, ում Աստված այդ ժամին «հաշվառման է վերցրել»՝ հնարավորություն կստանան հավիտյան ապրելու Աստծու աշխարհում — երկնքում կամ Երկրում — կախված թե ում որտեղ կնշանակի Եհովան Իր Թագավորությունում:

2019 թվին նիսանի 14-ը համընկնում է ապրիլի 19-ին: Մենք ամենքս այդ երեկո կգանք մեր հավատի հարազատների ժողով, որպեսզի խորհրդանիշներից օգտվելով՝ նշենք Տիրոջ Ընթրիքը: Գովք Եհովային: Նա շատերին է բացում, որ խորհրդանիշներից պետք է օգտվեն բոլորը: Այդ է պատճառը, որ Եհովայի վկաների մեջ ավելանում է խորհրդանիշներից օգտվողների թվաքանակը:

Եթե ինչ-որ մեկն առայժմ դժվարանում է խորհրդանիշներից օգտվելու կարևորությունն ըմբռնել՝ թող չվհատվի և չշտապի դա անել՝ հակառակ իր հավատի, որ չհայտնվի խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվողների թվում (Հռ.14:23):
Սակայն այս մասին մենք կխոսենք հաջորդ անգամ՝ եթե Աստված թույլ տա:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

«Քրիստոսը՝ մեր Պասեքի գառը» (1Կոր.5:7)

Текст на армянском языке к   видео 1.15  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.14

«Քրիստոսը՝ մեր Պասեքի գառը, զոհաբերվեց մեզ համար» (1Կոր.5:7)

ՊԱՍԵՔԸ (Զատիկը) այսօր տարբեր կերպերով են նշում. մեկը՝ գեղեցիկ բլիթներով, ներկած ձվերով՝ նշում է Քրիստոսի հարությունը, մեկը՝ անթթխմոր հաց և կարմիր գինի ճաշակելով՝ հիշում է Քրիստոսի մահը, իսկ մյուսն էլ լոկ նայում է անթթխմոր հացին և կարմիր գինուն՝ ռիսկ չանելով օգտվել դրանցից: Կարո՞ղ են, արդյոք, նույն իրադարձության — ՊԱՍԵՔԻ — համար տրված պատվերները այսքան տարբեր լինել:

Քանի որ «Պասեք» հասկացությունը Ս.Գրքից է՝ նրանով էլ պարզենք — ինչպես և ինչու նշել այն, ինչ է այն տալիս մեզ, և սխալ վերաբերմունքն այդ իրադարձությանը՝ ինչով է վտանգավոր նրանց համար, ովքեր հնարավորություն ունենալով Ս.Գրքից լիովին իմանալու Պասեքը նշելու կարգը — չեն անում դա:

3,5 հազարամյա հնության այդ իրադարձության պատմությունը մանրամասն նկարագրում է Ելք 12 գլուխը: Համառոտ այն այսպիսին է. ՊԱՍԵՔԸ — դա անարատ գառն է (գառնուկ)` կրակի վրա խորոված 14 աբիբին (նիսանին, 2Օր.16:1;Եսթ.3:7), որն Իսրայելը շտապով պիտի ուտեր անթթխմոր հացով և դառը խոտով՝ մինչ գիշերով կփախչեր Եգիպտոսից (Ծն.15:13,14; Ել.12:8-14;Մար.14:12):

Գառան արյունը օգտագործվում էր Իսրայելի առաջնեկների կյանքը փրկելու համար, որոնց մահ էր սպառնում, երբ Եհովան Եգիպտոսի աստվածների վրա դատաստան տեսներ. նրանով իսրայելացիները պետք է ցողեին իրենց դռների կողերը: Ով չաներ — նրան «կայցելեր» մահը. առաջնեկների կյանքի և Իսրայելի բարօրության համար` զատկական գառը իր կյանքի գնով էր «վճարում» (արյան հեղմամբ):

Տեսնելով դռան կողերի նշանը, կործանիչ-հրեշտակը (Աստված գործում է հրեշտակների միջոցով, 2Սամ.24:16) և մահը — անցնում էին Իսրայելի տների կողքով. նրանց առաջնեկները կենդանի էին մնում: Որպես հիշատակ՝ Եհովան գառան զոհաբերական մահվան այդ օրը կոչեց Պասեք, որը նշանակում է «կողքով անցնել»: Այդպես գառան արյունը Եգիպտոսում փրկեց Իսրայելի առաջնեկներին՝ «ստիպելով մահին» նրանց տների կողքով անցնել:

Իսրայելին հռչակած այս գործողություններով, Աստված ասես թե Իր համար սեփականություն «գնեց» Իսրայելի բոլոր անդրանիկներին՝ կործանիչ-հրեշտակին վճարելով Պասեքի գառան արյամբ (ամեն մի առաջնեկի փոխարեն՝ մահվանը տալով Իր գառանը. կենդանիները՝ Նրա արարածներն են և սեփականությունը, Ել.12:12,21բ,22-24; Թվ.3:13):

Իսրայելի ժողովուրդը՝ Եգիպտոսի աստվածների վրա Եհովայի կայացրած դատաստանից չէր տուժի: Բայց մահից փրկագնված անդրանիկների շնորհիվ — Եգիպտոսի գերությունից կարող էին ազատվել ոչ միայն անդրանիկները, այլև մնացած բոլոր իսրայելացիները. Աստծուն պետք էր Իր համար առաջնեկներ «արտադրող» Ի՛ր ժողովրդի ՄԻՋԱՎԱՅՐԸ ունենալ:

Հետագայում հասկանալի դարձավ ինչու էին Եհովային առաջնեկները պետք. երբ Նա փոխարինեց նրանց Ղևիի հավատարիմ ճյուղով (Ել.32:26), պարզվեց, որ նրանք Նրան պետք էին Իր տաճարի համար: Ղևտացիներին հանձնարարված էր Եհովային տաճարային ծառայություն մատուցելու միջոցով մաքրել Աստծու ժողովրդին մեղքից, ինչը հնարավորություն էր ընձեռում Իսրայելին մերձենալ Աստծուն, Ով հեռու է անմաքուրներից (Թվ.8:14-19; Առ.15:29):

Դժվար չէ կռահել, որ բոլոր այս դեպքերը հենց այնպես չէին կատարվում. դրանք ապագայի նախօրինակ էին (Եբր.10:1): Հիսուս Քրիստոսը պետք է Եհովայի ժողովրդի համար Նոր Ուխտի էպոխայի Պասեքը դառնար, «գներ» հոգևոր «առաջնեկներին» Աստծու երկնային տաճարի համար և նրանց հայտնման շնորհով — մեղքի գերությունից ազատագրեր Եհովայի ապագա պոտենցիալ ողջ ժողովրդին (1Կոր.5:7;6:20;Հյտ.14:4;Հով.8:34,36;Հռ.6:22):

Իսկ առայժմ Իսրայելին ցույց տրվեց, որ Պասեքը իրենց կյանքում գերկարևոր մի իրադարձություն է. ի հիշատակ Պասեքի՝ Աստված նիսան ամիսը տարվա մեջ առաջինը դարձրեց (Ել.12:2; 2Օր.16:1): Չլինեին Պասեքի դեպքերը — Իսրայելի ողջ ժողովուրդը, որն ի վիճակի էր Եհովային ապահովել «առաջնեկներով»՝ չէր կարող Եհովայի հետ ուխտի մասնակից դառնալ և Հին Ուխտը չէր հաստատվի: Ինչո՞ւ:

Աստծու հետ ուխտ հաստատելու համար անհրաժեշտ էր, որ Իսրայելի ՈՂՋ ժողովուրդը, որից առաջնեկներ էին սպասվում՝ ազատ դառնար. Եհովան Ուխտ չէր հաստատի հոգևոր ուրիշ տիրոջ՝ Եգիպտական փարավոնի գերիների հետ, որին Եգիպտոսը պաշտում էր որպես իր աստծու (Մտ.6:24):

Այդպես էլ «հոգևոր առաջնեկներ արտադրող» ապագա նոր ժողովրդի հետ Նոր Ուխտի հաստատման համար — Եհովան նախ Հիսուսի-Պասեքի շնորհով ազատեց Իր բոլոր ապագա ծառաներին մեղքի գերությունից (Հռ.6:22): Եվ ջրի մկրտություն անցած ազատների հետ — հնարավոր եղավ և Նո՛ր Ուխտը հաստատել (որի գործի դրվելը երևաց Պասեքից 50 օր հետո, Գործ.2:1-4):

Այսպիսով, հին Պասեքը, ազատելով Հակոբ/Իսրայելի սերունդներին Եգիպտոսի գերությունից՝ ուղի հարթեց Եհովայի հետ Հին Ուխտի կնքման համար (Եգիպտոսի գերության ելքից 50 օր անց, Ել.16:1;19:1), ընձեռեց նրանց հնարավորություն՝ ձեռք բերել ավետյաց երկիրը, մշակել այն և երկու բերքահավաք ստանալ. վաղ (հացահատիկ ամռան սկզբին) և ուշ (ողջ մնացյալը՝ աշնանը, Ել.23:16; 34:22):

Նույն կերպով և նոր Պասեքը — Հիսուս Քրիստոսը — ուղի հարթեց Եհովայի նոր ժողովրդի համար՝ Նոր Ուխտը կնքելու, Եհովայի հոգևոր «արտը» ստանալու և, Աստծու խոսքը Երկրի վրա ցանելու շնորհիվ՝ արդյունքում երկու հոգևոր բերքահավաքը հավաքելու ի փառս Եհովայի. 144000 քահանաները՝ երկնքի համար, և Երկրի արդար բնակիչների մեծ բազմությունը՝ Եհովայի հավիտենության համար (Հայտ.7 գլ.; 20:6; 21:3,4):

Պասեքը, որ Եհովայի հետ Հին Ուխտի «դուռ» բացեց, պետք է նշվեր մինչ Քրիստոսի գալը՝ հին գառ-Պասեքի արյան փրկչական դերակատարումը հիշեցնելու նպատակով (Ել.12:26,27) — որպեսզի Քրիստոսի ժամանակին հասածներին հասկանալի լիներ մեծ Գառ-Պասեքի «փրկչական արյան» իմաստը (1Կոր.5:7), որը բացում էր Եհովայի Նոր Ուխտի «դուռը» նոր ժողովրդի՝ քրիստոնյաների հետ:

Պասեքի կարևորությունը մարդկության համար՝ ավելի ուշ Եհովան ընդգծեց նաև նրանով, որ Հ.Ու.-ի բոլոր տոներից — Ն.Ու.-ի ծառաների համար, ովքեր նվիրել էին իրենց կյանքը Եհովային և մկրտվել ջրում — Նա տոն թողեց միայն Պասեքը՝ որպես Հիսուս Քրիստոսի մահվան Հիշատակի երեկո (1Կոր.11:23-25): Մնացած բոլոր կրոնական տոները Նա չեղարկեց (Հռ.10:4):

Ինչպե՞ս էին Պասեքը նշում Իսրայելում: Թեպետ Պասեքով գնված էին միայն առաջնեկները — Եհովայի ՈՂՋ ժողովուրդը առանց բացառության, թե օծված քահանայությունը, այնպես էլ մնացած Իսրայելը և թլփատված եկվորները՝ պարտավոր էին ուտելու զատկական գառը, գործածելու նրա արյունը և ուտելու անթթխմոր հացը, այլապես կվերացվեին Եհովայի ժողովրդի միջից (Ել.12:47-49; Թվ.9:9-14):

Պատահաբար որևէ բանից պղծված մարդուն թույլ էր տրվում Պասեքի օրը մեկ ամսով հետաձգել, բայց թույլ ՉԷՐ տրվում ՉԸ նշել այդ օրը (Թվ.9:10,11): Ուստի Հիսուս Քրիստոսն էլ, ինչպես բոլոր հրեաները, նիսանի 14-ի գիշերը նշում էր Պասեքը իր ընկերների հետ, որոնք այդ պահին դեռ մկրտված չէին սուրբ ոգով. նրանք այն ստացան ավելի ուշ, Հիսուսի հարությունից հետո (Հով.15:15; 20:22; Գործ.2:1-4):

Մինչև դա, Հիսուսը բացատրեց, թե ինչ պայմաններ է հարկավոր պահպանել, որպեսզի իր աշակերտները սուրբ ոգով մկրտվելու շնորհն ստանան. սուրբ ոգին չէր կարող թափվել Քրիստոսի աշակերտների վրա Հիսուսի ԿՅԱՆՔԻ ԺԱՄԱՆԱԿ: Այն կարող էր ուղարկվել Եհովայից — միայն նրա զոհաբերական մահից և հարությունից հետո (Հվ.7:39; 14:16; 16:7):

Աշակերտների հետ Հ.Ու.-ի Պասեքը նշելով, Հիսուսը օգտվում էր սեղանին եղած կարմիր գինուց և պարտադիր անթթխմոր հացից.  եգիպտական Պասեքից զատ՝ իսրայելացիներն այլևս պարտավոր չէին իրենց դռների կողերը ցողել գառան արյամբ: Սակայն սերնդեսերունդ հիշել նրա արյան փրկչական ուժը — նրանք պարտավոր էին: Այդ նպատակին էր ծառայում կարմիր գինին հրեաների սեղաններին (Ել.12:23-27; Մրկ.14:12; 22-25):

Ուրեմն դեռ հնուց զատկական գառան արյան մասին էր իսրայելացիներին հիշեցնում խաղողի գինու կարմիր գույնը, որը Հիսուսը նիսանի 14-ի ընթրիքին խմում էր իր աշակերտների հետ: Իսկ զատկական զոհի արյունը, ինչպեսև Եհովային արված ցանկացած զոհի արյունը՝ Մովսեսի Օրենքի ժամանակից՝ օգտագործվում էր միայն քահանաների կողմից և միայն զոհասեղանի համար (Իսրայելի մաքրման, Ղև.17:11):

Այժմ պարզենք, թե ինքը՝ Հիսուս Քրիստոսը ինչպես է պատվիրել նիսանի 14-ի Պասեքը նշել: Դա կօգնի, որ մենք ճիշտ նշենք Պասեքի իրադարձությունը — անկախ նրանից, թե մեր տեղանքում ինչպիսի ավանդություններ են ձևավորվել:

Հիսուսը, իր աշակերտների հետ նիսանի 14-ի գիշերվա ընթրիքին՝ կոտրեց անթթխմոր հացը և ասաց. կերեք, սա — իմ մարմինն է՝ ձեզ համար կոտրվող (զոհվող); վերցրեց և գինու բաժակը՝ ասելով. խմեք, սա — իմ արյունն է՝ հանուն Նոր Ուխտի ձեզ համար թափվող և մեղքերից ձեզ ազատող: Այդպես արեք ի հիշատակ նրա, ինչ ես ձեզ համար արեցի (1Կոր.11:23-25; Մտ.26:26-28):

Ուստի Քրիստոսի բոլոր աշակերտների համար նիսանի 14-ի Պասեքի օրը՝ Հիսուսի զոհաբերական մահվան հիշատակի Երեկո է: Դա և՛ ուրախություն է՝ մեղքի գերությունից Քրիստոսի արյան շնորհիվ ազատագրվելու; և՛ ցավոտ հուշ է այն մասին, թե ինքնակամ ինչպիսի տառապանքների միջով անցավ անարատ Հիսուս Քրիստոսը՝ հանուն մեր ազատագրման:

Ուրեմն. Ն.Ու.-ի պատվերով նոր Պասեքը, ինչպես Հ.Ու.-ի ժամանակ — պետք է նշի Եհովային նվիրված Նրա ՈՂՋ ժողովուրդը (ջրի մկրտություն անցած թե՛ օծյալ, թե՛ ոչ): Նիսանի 14-ի արևամուտից հետո — ընթրիք/երեկո է՝ ի հիշատակ Քրիստոսի զոհընծայի՝ նրա մարմնի և արյան խորհրդանիշների ճաշակմամբ (անթթխմոր հաց և կարմիր գինի) և այդ իրադարձության մասին Աստծու հետ Ն.Ու.-ի մեջ մտած բոլոր մասնակիցների խորհրդածությամբ (1Կոր.11:23-26):

Անթթխմոր հացը՝ Հիսուս Քրիստոսի անարատության խորհրդանիշ է (թթխմորը՝ արատի, 1Պետ.2:22; 1Կոր.5:7,8): Կարմիր խաղողի գինին (ևս անթթխմոր, չոր) — Հիսուսի արյան խորհրդանիշն է (զոհաբերական մահվան), հեղված նրա համար, որ նրանք, ովքեր իրենց կյանքը կնվիրեն Եհովային՝ հնարավորություն ունենան Նրա հետ Ն.Ու.-ի մեջ մտնել՝ արդյունքում փրկվելով մեղքից և մահից՝ ստանալով հավիտենական կյանք Աստծու աշխարհում (Հռ.6:22; Մրկ.10:29,30):

Այժմ, երբ դուք իմացաք, թե ինչպես է Հիսուսը պատվիրել նշել նոր Պասեքը — ինքներդ որոշեք՝ առավոտյան, թե երեկոյան դա անել, բլիթներ և ներկած հավկիթներ համտեսել, թե անթթխմոր հաց, այդ ամենով՝ Քրիստոսի հարությունը, թե մահը հիշել, նայել նկանակներին և գինուն, թե օգտվել դրանցից:

Իսկ մենք ամփոփենք մեր իմացածը Պասեքի նշանակության (Հիսուս Քրիստոսի մահվան հիշատակի երեկոյի) մասին՝ սխեմայով: — Սխեման հստակ ցույց կտա Եհովայի ժողովրդի համար Պասեքի նշանակության ամբողջական պատկերը թե՛ հնում (Հին Ուխտի գործունեության դարաշրջանում), այնպես էլ Նոր Ուխտի ժամանակաշրջանում (Քրիստոսի գալուց հետո).

Հաջորդ վիդեոներում կշոշափենք թեմաներ ա)Տիրոջ Երեկույթի խորհրդանիշներից օգտվելու, և բ)խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու մասին:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

ԵՀՈՎԱՅԻ ՎԵՐՋԻՆ 2 ՄԱՐԳԱՐԵՆ

Текст на армянском языке к   видео 1.27  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.13

Այս վիդեոն Հայտ.11:3-7-ի Եհովայի երկու վկաների մասին է: «Հայտնության փառավոր հանգումը» գրքի 25գլխի 164-170 էջերը սովորեցնում են, թե իբր 2 վկաների մասին մարգարեությունը կատարվել է 1914-1919թթ.ին: Բայց Եհովայի այս 2 վկա մարգարեների հայտնությունը — դեռ նոր պետք է կատարվի հյուսիսի վերջին թագավորի (ՌԴ) տարածքում: Այսինքն՝ ռուսալեզու հատվածում:
*****************************************************************************************

Այս հոլովակը նրանց համար է, ովքեր ծանոթ են 7.12;  7.9 վիդեոյին Երուսաղեմի, 7.10-ին՝ Երուսաղեմ-Սոդոմի, 7.4; 7.5; 7.67.7; 7.8 սերիաներին՝ հյուսիսի և հարավի թագավորների մասին, նաև 15.03.2010, էջ 26, պ.10 «Դիտարան»-ից՝ տեղյակ են Եհովայի ժամանակակից հոգևոր տաճարի կառուցվածքին (Եհովայի ժողովրդի ժողովներում կան օծյալներ՝ հոգևոր «տաճարի ներքին գավիթ», և երկրային հույսի Ե.Վկաներ՝ հոգևոր «տաճարի արտաքին գավիթ», տես 7.11 վիդեոն):

Ինչպես տեղեկացանք 7.7 վիդեոյից՝ հյուսիսի վերջին թագավորը (ՀյԹ), նույն ինքը՝ Հայտ.13:5-7-ի գազանը և Դան.7:25-ի Եղջյուրը — պետք է վերացնի Եհովայի երկու վկաներին՝ Եհովայի մարգարեներին (Հայտ.11:3-7): Քանի որ վերակենդանացումից հետո նրանք պետք է երկինք տարվեն (Հայտ.11:12) — դժվար չէ հասկանալ, որ այս մարգարեները 144000-ի մնացորդից վերջիններն են (Հայտ.6:9-11):

Ինչպե՞ս նրանց «հաշվել»: Այնպես, ինչպես Ս.Գիրքը տալիս է հյուսիսի թագավորին բնորոշելու նշանները — այդպես էլ ցույց են տրվում Եհովայի 2 վերջին մարգարեների նշանները, որոնցով կարելի է նրանց ճանաչել՝ հետևելով պատմական «արենային»: Ցույց տանք Եհովայի 2 վերջին մարգարեների նշանների համապատկերը, իսկ գտնել նրանց՝ ինքներդ ջանացեք:

Բաժանենք Հայտ.11:3-6-ի վերջին մարգարեների նշանների պատկերը երեք մասի՝ 1) պատմական ֆոն, 2) հոգևոր ֆոն և 3) վերջին մարգարեների հայտնվելու ֆոն (հետագա տեքստում՝ ՎՄ):

Սկսենք 1)-ի` պատմական ֆոնի նկարագրումից, երբ հարկ է սպասել 2ՎՄ-ի հայտնվելուն:

1) պատմական ֆոն
2ՎՄ-ի հայտնվելու ժամանակ ներկա է
ա) վերջին ՀյԹ-ը և կամենում է իր ազդեցության տարածքում դադարեցնել Եհովայի պաշտամունքը (Դան.7:25; Հայտ.13:5-7);

բ)
այդ տերությունը անկում և վերելք է ապրել (ՀյԹ-ը Եհովայի ժողովրդին ճնշելու պահին՝ ապաքինված տերություն է, Հայտ.13:3,5-7,12: Մենք համարում ենք, որ դա ՌԴ-ն է):

գ) ՀյԹ-ը ունի իր հոգևոր օգնականը և իր տերության կրոնական ուսուցիչը (Հայտ.13:11,12); դ)ՀյԹ-ը գտնվում է հակամարտության մեջ հարավի թագավորի հետ, ինչը և նեգատիվ կանդրադառնա ՀյԹ-ի ազդեցության տարածքում ապրող Եհովայի ժողովրդի վրա (Դան.11:36-45): Պատմական ֆոնի այդ նշանները ցույց են տրված 7.4-7.7 վիդեոներում՝ հյուսիսի թագավորի մասին:

2) հոգևոր ֆոն.
ա) պատմական այդ ժամանակում գործում է Եհովայի հոգևոր տաճարը. Եհովայի ժողովրդի ժողովները, որոնք մասնակցում են Եհովայի Թագավորության մասին համաշխարհային քարոզչական գործին (Մտ.24:14);

բ)
Եհովայի տաճարը բաղկացած է ներքին և արտաքին «գավիթներից» (երկնային հույսի օծյալներից և երկրային հույսի ոչ օծյալներից, Հայտ.11:1,2; տես «Դիտ.» 01.09.2006, էջ 25, պբ.12,14,15 և 7.12 վիդեոն): 

գ) Եհովայի տաճարը գլխավորում է «անօրենը» — տնտես, ով Եհովայի ծառաներին մղում է կռապաշտության՝ իրեն չափազանց գովերգելու, կուրորեն և առանց առարկության իր խոսքին ենթարկվելու՝ հավասարեցնելով իրեն Եհովայի հետ, իսկ իր խոսքը՝ Եհովայի խոսքի հետ (2Թես.2:2-4; 7.11 վիդեոն ):

դ) այդ պատճառով Եհովայի ժողովրդի ժողովներում կատարվում են Հայտ.11:2-ի դեպքերը. Եհովայի ազդեցիկ երկրային հույսի ծառաները («արտաքին գավիթից»)՝ ճնշում են օծյալներին («ներքին գավիթ»). օծյալները չեն համաձայնվում տնտեսի սխալ ուսմունքներին (1Հով.2:20,27; 4:1), որի համար նրանց վտարում են ժողովից:

Այս երկու ֆոնին 1) պատմական և 2) հոգևոր՝ պետք է միանա և 3) ՎՄ հայտնվելու ֆոնը, որոնք պետք է գտնվեն ՀյԹ-ի ազդեցության տարածքում և ոչնչացվեն նրա կողմից (Հայտ.11:7): Պատկերենք

3 ) վերջին մարգարեների (ՎՄ) հայտնվելու ֆոնը.

ա) նրանք կհայտնվեն վերջին ՀյԹ-ի ազդեցության զոնայում (այլապես նա չի կարող նրանց «հասնել», որ ոչնչացնի (Դան.11:45;Հայտ.11:7):

բ) իրենց գործունեությամբ՝ նրանք կշրջեն հոգևոր «քաղաք» «Երուսաղեմ-Սոդոմ-Եգիպտոսի» «փողոցներով». դա երևում է այն փաստից, որ մահը նրանց վրա կհասնի քաղաքի «փողոցներից» մեկում (Հայտ.11:8):
Այսինքն, ՎՄ-ը պետք է «գնան Եհովայի ժողովրդի կառավարիչների մոտ» («Երուսաղեմի անօրենի»), խոսեն նրա հոգևոր «դավաճանության» (Սոդոմ) և ինչ-ինչ աշխարհիկ գործերով տարվելու մասին (Եգիպտոս, 7.10  , 7.12 վիդեոն):

գ) նրանք կգործեն որպես Եհովայի վկաներ 3,5 տարի (ողջ այն ժամանակ, քանի դեռ ՀյԹ-ը կճնշի Եհովայի ժողովրդին, Հայտ.11:3;13:5-7): Սակայն, քանի որ նրանց գործունեությունը ուղղված կլինի ղեկավարության սթափեցմանը՝ պարզ է, որ երկրային հույսի երեցները նրանց՝ որպես հավատուրացների՝ կվտարեն ժողովից, իսկ մնացածները՝ ղեկավարությանը հաճեցնելու համար՝ կատեն նրանց որպես հավատուրացների:

դ) ուստի, երբ ՀյԹ-ը նրանց սպանի՝ նրանց դիակները գերեզման չեն դրվի (Հայտ.11:9). նրանք կմերժվեն և՛ Եհովայի ժողովրդի, և՛ ՀյԹ-ի կողմից: Ինչո՞ւ: Նրանց սպանող ՀյԹ-ը կհամարի, որ այս երկուսը՝ ա՛յն Եհովայի ժողովրդից են, որի հետ ինքը մարտնչում է: Իսկ Եհովայի ժողովրդի ղեկավարությունը չի ընդունի, որ սպանվածները Եհովայի ժողովրդից են (2ՎՄ-ին կհամարեն հավատուրացներ):

Բոլոր նրանց իմացողները — նրանց չարագործներ կհամարեն՝ ոչ արժանի գութի. չի գտնվի ոչ մի բարեխոս կամ պաշտպան այս մարգարեներին — ոչ Եհովայի երկրպագուների մեջ, ոչ էլ կողմնակի դիտորդների (նրանց դիակները գերեզման չեն դրվի):
Բոլորը, ովքեր ՀյԹ-ի տարածքներում հետևում էին նրանց՝ ուրախ կլինեն նրանց ոչնչացման համար (Հայտ.11:10):

Հարց է ծագում. ի՞նչ առնչություն կարող է ունենալ ՀյԹ-ը «Երուսաղեմ-Սոդոմի» «փողոցի» հետ (նրանց դիակները նրա «փողոցում» կլինեն, Հայտ.11:7,8): Քանի որ «Երուսաղեմ-Սոդոմը» Աստծուց ուղարկվածներին մերժող Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների խորհրդանիշն է (տես 7.10 հոլովակը) — նշանակում է նրանք ինչ-որ կապ պետք է ունենան ՀյԹ-ի և 2ՎՄ-ի սպանության հետ (ինչպես որ 1-ին դարի Եհովայի ժողովրդի ղեկավարությունը՝ Քրիստոսի սպանության հետ — կատարված 1-ին դարի ՀյԹ-ի՝ Հռոմի ձեռքով):
Ինչպիսի՞:

ՀյԹ-ը ոտքի կելնի Եհովայի ժողովրդի գլխավոր վարչության դեմ, որը գտնվում է ԱՄՆ-ում. հենց կառավարիչ կենտրոնը կզայրեցնի ՀյԹ-ին: Ինչո՞ւ: ՀյԹ-ի և ՀԹ-ի հակամարտության պատճառով(Դան.11:36-45): Սրա հետևանքով ՀյԹ-ի ազդեցության տարածքում կտուժի ԱՄՆ-ից կառավարվող Եհովայի ժողովուրդը, միևնույն ժամանակ՝ և 2ՎՄ-ը:

ե) ՎՄ-ի համեմատությունը Զաք.4:2-14-ի 2 ձիթենիների և 2 ճրագակալների հետ (յուղով օծված) հուշում է, որ պետք է սպասել համատեղ «վերականգնողական» գործունեության Եհովայի ժողովրդի մեջ «2» օծյալների կողմից: Նրանցից մեկը՝ քահանայի դերում («Հիսուս»), որ մեկնում է Աստծու խոսքը, իսկ 2-րդը՝ հմուտ կազմակերպչի դերում («Զորաբաբել»), որ օգնում է սթափության խոսքի տարածմանը:

Զաքարիայի մարգարեության համանմանությամբ՝ սպասվում է Եհովայի բառացիորեն երկու վկա: Այս երկուսը խոսելու են միանման, գործելու են մեկ ոգով և պիտի «լուսավառվեն» ՀյԹ-ի տարածքում (այլապես նա նրանց չի «հասնի»): Նրանք գործելու են 7 «ճրագակալներից» առանձին, որոնց, մինչ 2ՎՄ-ի հայտնվելը, Հիսուսը պահում էր աջ ձեռքում՝ սպասելով զղջման և դարձի (Հայտ.1:20, 2 և 3 գլ): Ցույց տանք սխեմայով.

Նրանց քարոզչությունը կիրագործվի Եհովայի ժողովրդի մնացյալ 7 քարոզչական «ճրագակալների» ֆոնին, քանզի ժողովների միջոցով կազմակերպված Եհովայի Թագավորության մասին քարոզը աշխարհով մեկ՝ պետք է տևի մինչև վախճանը (Մտ.24:14):

զ) 2ՎՄ քարոզը կլինի Մովսեսի և Եղիայի ոգով և զորությամբ (Հայտ.11:6): Եղիան գործում էր կռապաշտությամբ տարված Եհովայի ժողովրդի տարածքում՝ նրան սթափեցնելու նպատակով:
Իսկ Մովսեսը՝ Եհովայի ժողովրդին ճնշող վերջին ՀյԹ-ի ժամանակաշրջանում, երբ կլինի և այն, և այն (կռապաշտություն Եհովայի ժողովրդի մեջ, տես 7.10 վիդեոն, և ճնշում Հյուսիսի Թագավորի կողմից):

Ինչպես Եղիան՝ նրանք «կկանգնեցնեն անձրևը և երաշտ կապահովեն» Եհովայի ժողովրդի մեջ 3,5 տարի (Եղիան ևս 3,5 տարի կանգնեցրեց անձրևը, 3Թագ.17:1; Հակ.5:17; Ղուկ.4:25): Եվ ինչպես Մովսեսը՝ «ջրերը արյուն կդարձնեն և պատուհասներ կուղարկեն» ճնշողների երկրում: Ի՞նչ իմաստով:

Հովհ. Մկրտիչը, օրինակ, ևս գործում էր Եղիայի ոգով և ուժով (Ղկ.1:17): Սակայն բառացի հրաշքներ չէր կատարում: Այդպես էլ ՎՄ-ի ժամանակ հրաշքները կլինեն հոգևոր: Օրինակ, (Եղիայի դերով) նրանց օրերում Եհովայի ժողովուրդը կենտրոնից չի ստանա թարմացնող և ծարավը Աստծու խոսքի հասկացողությամբ հագեցնող հոգևոր և ոչ մի նոր միտք:

Այդ շրջափուլում կռապաշտությամբ տարված Եհովայի ժողովրդի հոգևոր արտում աճ չի լինի, քանզի կանաչողը կչորանա (հիասթափությունը ժողովներում անխուսափելի է), իսկ «նորատունկներին» աճել չեն թողնի (նորեկները, «ծարավի» պատճառով՝ չեն բացվի, հմմտ. Մտ.23:15):

Իսկ ինչպե՞ս նրանք կարող են «ջրերը արյուն դարձնել» Եհովայի ժողովրդին ճնշողների երկրում (Մովսեսի դերը): Օրինակ այսպես. իրենց գործունեությամբ նրանք Ս.Գրքի ոչ ճիշտ մեկնաբանությունները (ՀյԹ-ի երկրում հոսող հոգևոր ջրերի ակունքները) — «կդարձնեն» անպիտան՝ ցույց տալով Ս.Գրքի վերլուծությունն այնպես, որ ՀյԹ-ի երկրում «ջրերի» անպիտանելիությունը ակնհայտ կլինի:

Իսկ ինչպե՞ս նրանք պատուհասներով կհարվածեն ՀյԹ-ի (ճնշողների) երկրին: Պարզ է, որ խոսքը հոգևոր պատուհասների մասին է, որոնցով ասես ծածկված են բոլոր Եհովային հակառակվողները.
5 Ձեր էլ ո՞ր տեղին կարելի է հարվածել, համա՛ռ ապստամբներ։ Ձեր գլուխն ամբողջությամբ վերքերի մեջ է… Ոտքի թաթից մինչև գլուխը ոչ մի առողջ տեղ չկա. վերքեր… խոցեր՝ չմաքրված, անվիրակապ (Ես.1:4-6):

Քանի որ մարգարեներին ՀյԹ-ի (ճնշողների) «տարածքում» ոչ ոք չի լսի՝ պատուհասով հարվածները նշանակում են, որ այս մարգարեների գործունեության շրջանում Հյուսիսի Թագավորի հպատակների հոգևոր նեխումը կանգ չի առնի, այլ նրանք առավել համառորեն հանդես կգան Եհովայի և Նրա ժողովրդի դեմ:

Այն բանից հետո, երբ ՀյԹ-ը նրանց սպանի (բառացի, կամ արգելի նրանց գործունեությունը այնպես, որ նրանք անհետանան ուշադրության կենտրոնից) — քիչ անց նրանք կվերակենդանանան (բառացի, կամ վերահաստատված գործունեությամբ): Բայց վերափոխված կերպով երկինք կհամբարձվեն բառացի իմաստով՝ 144000-ի կազմում (Մտ.24:29-31; 1Կոր.15:51,52; 2Թես.4:16,17):

Այն ժամին, երբ նրանք երկինք բարձրանան՝ կճեղքվի «Երուսաղեմ-Սոդոմը…» (Եհովայի ժողովրդի ղեկավարությունը կպառակտվի 2ՎՄ-ին կողմ և դեմ մասերի), և կհնչի 7-րդ փողը՝ հռչակելով 3րդ վայի սկիզբը Երկրի բնակիչների համար. Քրիստոսի թագադրումը Մոլորակի վրա և Արմագեդոնի նախապատրաստության փուլը (Հայտ.11:12-15; 1Թես.4:16,17; 1Կոր.15:51,52):

3րդ վայի (Արմագեդոն) սպասման հատվածում — մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի (Մտ.24:40, տես 7.3 վիդեոն): Նշենք, որ 2րդ վայի ժամանակաշրջանը դա 6րդ և 7րդ փողերի հնչման միջև ընկած շրջանն է (Հայտ.9:12,14-21 և Հայտ.11:14,15): Այդ փուլում ինչ-որ պատերազմ կլինի (այն կվերացնի մոլորակի բնակչության 1/3-ը, Հայտ.9:18) և կսպանվեն 2 մարգարեն (Հայտ.11:7,12,15):

Մոլորակի բնակչության 1/3-ի կործանումից հետո, որի մեջ մտնում է նաև 2ՎՄ-ի սպանությունը 2րդ վայի 6րդ փողի հատվածում՝ Երկրի վրա կմնա մարդկության 2/3-ը՝ տարված կռապաշտության և այլ մեղքերի մեջ (արդարներ  նրանց  մեջ  չկան, Հայտ.9:19-21): Բայց 2/3-ից ցանկացած մեկը — 2ՎՄ-ի երկինք համբարձվելու նշանից հետո — կարող է դարձի գալ Եհովային և Տիրոջով մահանալ մինչև Արմագեդոնը (Հայտ.11:12,13; 14:13): Նայենք սխեման.

Ահա, ըստ էության, Եհովայի վերջին մարգարեների նշանի նկարագիրը: Հիշեցնենք. այս երկուսը կլինեն 144000-ից վերջինները, ովքեր կընտրվեն երկնային գահերի համար և երկինք կհամբարձվեն տեսանելի կերպով՝ որպես Քրիստոսի երկրորդ գալստի ազդակ (Փեսան կգա և կտանի բոլոր իր «կույսերին»՝ 7րդ վերջին փողի հնչեցման ժամին, Գործ.1:11; Մտ.24:29-31):

ՎՄ-ի նկարագրի բոլոր նշանները պետք է իրար ագուցված լինեն՝ անկախ նրանից, թե ով և ինչպես է մեկնում «Աստծու ժողովուրդ», «Երուսաղեմ-Սոդոմ», «երկու գավիթներով տաճար» և այլ Հայտ.11 գլխի տերմիններ:

Իսկ հիմա հիշեցնենք, որ մոտենում է Հիսուս Քրիստոսի մահվան Հիշատակի Երեկոն (19 ապրիլի, 2019թ.): Հաջորդ հոլովակներում կքննարկենք Նոր Ուխտի Պասեքի նշանակությունը (1Կոր.5:7), նաև Հիսուս Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելու և անարժանորեն օգտվելու իմաստները:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 


 

ԿՈւՌՔԸ ԵՀՈՎԱՅԻ ՏԱՃԱՐՈՒՄ ԱՅՍՕՐ

Текст на армянском языке к  видео 1.11  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.12

Մարգարեություն Եհովայի տաճարի «գավիթների» (Աստծու ժողովրդի ժողովների) կուռքի մասին

7.11 հոլովակից հիշում ենք, որ Հայտ.11:1,2-ը ցույց է տալիս Եհովայի հոգևոր տաճարի կառուցվածքը՝ Արմագեդոնից առաջ. դա Աստծու ժողովրդի համաշխարհային ժողովն է՝ բաղկացած փոխաբերական ներքին և արտաքին «գավիթներից» (օծյալներից և ոչ օծյալներից): Այսօր հենց այս կերպ է կազմակերպված Եհովայի ժողովուրդը, և դա գաղտնիք չէ ոչ մեկի համար:

Եթե իրար հետ համեմատենք բառացի և հոգևոր տաճարի գավիթների (Եհովայի ժողովրդի ժողովների) Աստծու երկրպագուներին, ապա Հայտ.11:1,2-ի երկու գավիթների չափման պատկերը մոտավորապես այսպիսին կլինի.

Սա նշանակում է, որ Հիսուս Քրիստոսի երկրորդ գալստից առաջ իրերի դրությունը Եհովայի հոգևոր տաճարում՝ Նրա ժողովրդի համաշխարհային ժողովում — կլինի այսպիսին.

Եհովայի տաճարի «ներքին գավիթը» (օծյալները, հոգևոր «քահանայությունը») «կչափվի», իսկ «արտաքին գավիթը» (երկրային հույսի «ուրիշ ոչխարները») չի չափվի: Նախ պարզաբանենք, թե ինչ է նշանակում «ներքին գավիթի», այսինքն Եհովայի օծյալների չափումը:

 ներքին գավիթի չափումը
Ներքին գավիթի չափումը ըստ «Հայտն.- Ապոգեա» գրքի էջ 163, պ.8-ի՝ նշանակում է օծյալների գնահատականը՝ Աստծու արդարության նորմերին համապատասխանելու առումով: Սա համաձայն է Եզեկ.43:9,10-ին, ըստ որի Եհովայի «չափի» էտալոնով կարելի է համեմատել անցկացվող «չափագրումը» և տեսնել՝ համապատասխանո՞ւմ են արդյոք օծյալները Աստծու սրբության էտալոնին, թե ոչ:

Ինչո՞ւ է չափվում «ներքին գավիթը»: Այդ փուլի Եհովայի բոլոր օծյալների «չափման» շնորհիվ՝ Եհովան նրանց մեջ կհայտնաբերի հավատարիմներին. նրանց, որոնք պետք է լրացնեն 144000-ի առաջին հարության սուրբ մասնակիցների թվակազմը: Այդպես այս համակարգում կիրագործվի 144000 քահանաների հավաքագրման Եհովայի նպատակը՝ երկնային ճշմարիտ «տաճարի» համար (Հայտ.6:9-11; 14:1; 20:6):

144000 (սրբերի) օծյալ մնացորդը, որ կհայտնաբերվի բոլոր «չափվող» օծյալների միջից՝ այդ փուլում երկրի վրա կներկայացնի «սուրբ քաղաքը» — Հայտ.11:2-ի երկնային Երուսաղեմը:
Հիշեք «սուրբ քաղաքի» նշանակությունը այդ մարգարեության մեջ. հետագայում դա մեզ պետք կգա:

Այժմ պարզաբանենք այն ամենը, ինչ վերաբերում է Հայտ.11:2-ի «արտաքին գավիթին», որը չի չափվում. հիշեցնենք մարգարեության այդ հատվածը.
2 Իսկ արտաքին գավիթը թող և մի չափիր, որովհետև այն տրվել է հեթանոսներին. նրանք կկոխկռտեն սուրբ քաղաքը 42 ամիս (Հայտ.11:1,2):

 արտաքին գավիթը չի չափվում
Այժմ հարկ է պատասխանել 3 հարցի.
1) Ինչո՞ւ տաճարի արտաքին գավիթը չի չափվում:
2) Ի՞նչ է նշանակում «արտաքին գավիթը» տրվել է հեթանոսներին, եթե «արտաքին գավիթը»՝ դա Եհովայի երկրային հույսի ծառաներն են:
3) Ի՞նչ է նշանակում «արտաքին գավիթի հեթանոսները կկոխկռտեն սուրբ քաղաքը» (144000-ի օծյալ մնացորդին) 42 ամիս:

1) Ինչո՞ւ Եհովայի տաճարի արտաքին գավիթը չի չափվում: Որովհետև ներքին գավիթի օծյալների «չափման» պահին՝ «արտաքինում» իմաստ չկա որևէ մեկին «չափել»: Այդ «գավիթը» տրված է հեթանոսներին և առանց չափման էլ պարզ է, որ այդ պահին նրանց մեջ սրբեր չկան: Սրբության հասնելու համար Երկրի ապագա բնակիչները դեռ 1000 տարի պիտի ընթանան Հազարամյայում:

2) Ի՞նչ է նշանակում «արտաքին գավիթը» տրված է հեթանոսներին, եթե «արտաքին գավիթը»՝ դա Եհովայի երկրային հույսի ծառաներն են:
Որևէ մեկը գուցե մտածի. դա նշանակում է, որ երկրային հույսի Եհովայի վկաները փորձության համար կտրվեն Եհովայից օտարացած Երկրի բոլոր ազգերի (հեթանոսների) տիրապետությանը: Արդյո՞ք դա այդպես է:

Ոչ, դա այդպես չէ. եթե ազգերը դուրս գան Եհովայի ժողովրդի դեմ, ապա նախ և առաջ, նրանք դա չեն անի ընտրողաբար, որպեսզի փորձության ենթարկեն միայն «արտաքին գավիթը»՝ ստուգելով, թե իրենց կողմից ճնշվող վկան իրո՞ք երկրային հույսի Եհովայի ծառա է: Որ եթե պատահաբար պարզվի երկնային հույսի ծառա է՝ բաց թողնեն նրան:

Երկրորդ, այդ ժամանակահատվածում Եհովայի ժողովուրդը սփռված է ամբողջ Երկրով, իսկ իրավական և սոցիալական իրադրությունը բոլոր երկրներում տարբեր է: Օրինակ ԱՄՆ-ի և եվրոպական երկրների բառացի «հեթանոսները» թշնամաբար չեն վերաբերվում Եհովայի վկաներին և չեն ճնշում նրանց:

Կնշանակի «արտաքին գավիթը կտրվի հեթանոսներին» արտահայտությունը — ՉԻ ենթադրում՝ օծյալներին բացառած՝ երկրային հույսի բոլոր Եհովայի վկաների բառացի «հանձնումը» — բառացի հեթանոսների «գազազած ձեռքն» ու նրանց տիրապետությանը:
Հապա ի՞նչ է նշանակում:

«Արտաքին գավիթը կտրվի հեթանոսներին» արտահայտությունը նշանակում է, որ Եհովայի ժողովրդի ժողովի «արտաքին գավիթի» հոգևոր տարածքը կզբաղեցնեն ինչ-որ «հեթանոսներ»:
Որտեղի՞ց նրանք կհայտնվեն Եհովայի  երկրպագության  մեջ, եթե «արտաքին գավիթում» Եհովային երկրպագում են Նրա երկրային  հույսի  ծառաները:

Մտաբերենք հեթանոսության գլխավոր առանձնահատկությունը. հեթանոսը՝ դա կռապաշտն է: Տալ Եհովայի տաճարի «արտաքին գավիթը» «հեթանոսներին»՝ դա նույնն է թե «արտաքին գավիթը» տալ կռապաշտներին: Այսինքն, Եհովայի երկրպագության մեջ այդ փուլում Եհովայի տաճարի «արտաքին գավիթի» հոգևոր տարածքը զբաղեցրած կլինեն կռապաշտները:

Որտեղի՞ց նրանք կհայտնվեն: Հիշենք Եհովայի տաճարի մասին 2Թես.2:2-4-ի մարգարեությունը. աշխարհի վերջից և Քրիստոսի երկրորդ գալստից առաջ՝ Եհովայի ժողովրդին կկառավարի ոմն անօրեն: Նա կգրավի Եհովայի «տեղը», կներկայացնի իրեն Եհովայի տեղը, կխոսի Եհովայի անունից և իրեն կվերապահի Եհովայի փառքը (կռապաշտություն ներմուծող «գերագույն հեթանոսը»):

Արդյունքում ամբողջ դրսի գավիթը (Եհովայի երկրային հույսի ծառաները՝ ներառյալ ժողովների ղեկավարները)՝ ստրկամտությամբ և կույր ֆանատիկ հնազանդությամբ՝ կենթարկվի Եհովայի տեղը իրեն ներկայացնող Կառավարչին ավելի, քան Անձամբ Եհովային և Նրա խոսքին, ինչը նրանց կվերածի կռապաշտների: Ահա այդպես «արտաքին գավիթը կտրվի հեթանոսներին» (Հայտ.11:2):

Սա արդեն այսօր նկատելի բան է Եհովայի ժողովրդի մեջ: Օրինակ, «ուրիշ ոչխարների» աչքին Դիտ.Ընկ.-թյան հրատարակությունները ավելի ծանրակշիռ են Եհովայի խոսքի Ս.Գրքից: Այդպիսով դրանք կուռք են դարձել «արտաքին գավիթի» ծառաների մեծամասնության համար՝ գցելով Աստվածաշնչի վարկը: Դիտ.Ընկ.-թյան ուսմունքի ցանկացած «նոր շող» (նույնիսկ եթե այն ժամանակ առ ժամանակ փոփոխվում է)` նրանց կողմից ընդունվում է որպես լույս Եհովայից:

Իսկ «Իմաստուն Ծառա» արտահայտությունը՝ ազդում է մոգականորեն. Եհովային հավատարմության չափանիշ՝ այսօր ծառայում է հավատարմությունը «Ծառային» և նրա գրականությանը: «Ծառայի» հրատարակություններից ինչ-որ բանի հետ անհամաձայն լինելը — հավասարեցվում է Եհովայի հետ համաձայն չլինելուն և Նրան ուրանալուն: Սա էլ հենց նշանակում է, որ տաճարի «արտաքին գավիթում» Եհովային են ծառայում «հեթանոս»-կռապաշտները: 2) հարցի պատասխանը տրված է:

Մնաց պատասխանել վերջին հարցին.
3)Ի՞նչ է նշանակում «արտաքին գավիթի հեթանոսները կկոխկռտեն սուրբ քաղաքը 42 ամիս» արտահայտությունը:

Սրա մեջ ներդնենք մեզ արդեն հայտնի իմաստները. նրանք (Եհովայի տաճարի «արտաքին գավիթի» հեթանոս-կռապաշտները) կկոխկռտեն «սուրբ քաղաքը» (Քրիստոսի ապագա իշխանակիցների հավատարիմ օծյալ մնացորդին) 42 ամիս (Հայտ.11:2):

Ինչպե՞ս «արտաքին գավիթի հեթանոսները կկոխկռտեն սուրբ քաղաքը» Հենց այդպես. Քրիստոսի ապագա իշխանակիցներին Նրա ժողովրդի ժողովներում կնեղեն ոչ թե օտարներ, այլ Եհովայի տաճարի «արտաքին գավիթի» ծառայողները: Այսինքն յուրայինները՝ երկրային հույսի Եհովայի ծառաների թվից: Բայց ինչպե՞ս է դա հնարավոր:

Որպեսզի արտաքին գավիթի կռապաշտները (երկրային հույսի Եհովայի ծառաները) կարողանան կոխկռտել 144000-ի հավատարիմ օծյալ մնացորդին (սուրբ քաղաքը)՝ նրանք ամենաքիչը ժողովներում ինչ-որ լիազորություններ պետք է ունենան, այլապես Եհովայի ժողովրդի ժողովներում օծյաալների ճնշումը անհնարին կլինի:

Եվ ուրեմն, Աստծու վերջին առաքյալներին պետք է «կոխկռտի» Եհովայի ժողովրդի երկրային հույսի ղեկավարությունը (արտաքին գավիթի կառավարիչները): Իսկ դա նշանակում է, որ Քրիստոսի ապագա իշխանակիցներից («սուրբ քաղաքի» ներկայացուցիչներից) ոչ ոք ժամանակի այդ փուլում Եհովայի ժողովրդի ժողովներում չի ունենալու պաշտոնական և ոչ մի լիազորություն:

Որտեղի՞ց Եհովայի ժողովրդի երկրային հույսի ղեկավարությունը լիազորություն կստանա օծյալներին կոխկռտելու: Շնորհիվ այդ ժամանակի «Ծառայի» հրատարակությունների և նրա հրահանգների. դրանք կազմված կլինեն այնպես, որ օծյալներից խլվեն ի վերուստ իրենց տրված Գրությունները մեկնաբանելու և «Ծառայի» ուսմունքները վերլուծելու իրավունքը (1Հով.2:20,27; 4:1; Գրծ.17:11; Մաղ.2:7):

Մի շարք ամսագրեր (օրինակ, Դիտ.15.07.2013 և 15.03.2015թ.) «հավատարիմ ծառայի», քնած կույսերի մասին իրենց նոր լույսով՝ ամրացրին Դիտ.Ընկ.-ության «Ծառայի» դերը որպես Գրությունների միակ մոնոպոլ մեկնաբանի, «գցելով» Եհովայի մնացած բոլոր օծյալներին մինչև Աստծու խոսքը ճիշտ հասկանալու ոչ ունակների աստիճան: Այսինքն, «սուրբ» քաղաքը կոխկրտելու հիմքը դրված էր:

Այս Դիտարանները օծյալներին հավասարեցրին ոչ օծյալներին, ասես սուրբ ոգին՝ Եհովայից Քրիստոսի ապագա իշխանակիցներին տրված — ոչինչ է: Որոշիչ դարձավ «Ծառային» օրինապահ երկրային հույսի երեցների խոսքը: Իսկ օծյալների խոսքն ու մեկնումները թույլատրվեց լիովին անտեսել և վտարել նրանց ժողովից՝ եթե նրանք չհամաձայնեն Դիտ.Ընկերության «Ծառայի» կարծիքին:

Արդյունքում Եհովայի ժողովրդի մեջ «երկրային» ամեն մի իշխանավոր (ժողովում ամեն «կարգի» ղեկավար), հիմարացված անօրենի կեղծ մեծարումից (2Թես.2:10,11) և ծրագրելով նոր աշխարհում իշխան լինել՝ կարող է շատ հանգիստ և մաքուր խղճով ճնշել Քրիստոսի ապագա իշխանակիցներին և նույնիսկ վտարել ժողովից:

Իսկ ժողովի մնացած «երկրային» անդամները կարող են արհամարհել հարցեր բարձրացնող օծյալներին և ժողովի երեցների հրահանգով՝ օտարաբար վերաբերվել նրանց՝ որպես հավատուրացների: Ահա այսպես Եհովայի պաշտամունքի «արտաքին գավիթը»՝ հագեցած Ընկերության «Ծառայի» երկրպագուներով («հեթանոս»-կռապաշտներով) — կկոխկռտի «սուրբ քաղաքը»: 3) հարցի պատասխանը տրված է:

Պատկերացրեք, որ Իսրայելի քաղաքների երեցները արգելում են քահանաներին քահանայություն կատարել և հալածում են նրանց: Անհեթեթ է, չէ՞: Իսկ Դիտ.Ընկերության «Ծառան», առանձնացնելով իրեն մնացած օծյալներից անհասանելիության «ցանկապատով»՝ այդպիսի հրահանգներ է տվել իր երեցներին (հմմտ.Գրծ.15:1-4):

Ամփոփենք Հայտ.11:1,2-ը սխեմայով.

Կարո՞ղ էր այս մարգարեությունը կատարվել 1914-1918 թվերին («Հայտն.-Ապոգեան», էջ 162, պ.7): Ոչ, քանի որ այն ժամանակ Եհովայի պաշտամունքում «արտաքին գավիթը» չկար (Եհովայի երկրային հույսի ծառաներ), այնպես որ «հեթանոսներին» տալու բան չկար:

Ինչի՞ն կհանգեցնի Եհովայի օծյալներին նեղելը: Նրան, որ նրանց համար այդ դժվարին փուլում՝ Եհովան կհայտնաբերի Հայտ.11:3-6-ի Իր հավատարիմ օծյալներին և նրանց կուղարկի որպես վերջին երկու մարգարե և երկու ձիթենիներ:
Այդ մասին մանրամասն՝ հաջորդ հոլովակում:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Եհովայի հոգևոր տաճարի նշանակությունը

Текст на армянском языке к  видео 1.9  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.11

Եբր.9:11-15-ի տեքստը՝ «Քրիստոսը, ապագա օրհնությունների Քահանայապետը եկավ ավելի մեծ ու կատարյալ խորանով, որն անձեռակերտ է…» — ցույց է տալիս, որ Եհովայի հոգևոր «Տաճարը»՝ դա Եհովայի պաշտամունքի մի նոր միջոց է Նոր Ուխտի դարաշրջանում: Նրանում Քահանայապետը՝ հարություն առած Հիսուս Քրիստոսն է:

Աստծու «հոգևոր Տուն/Տաճար» արտահայտությունը՝ դա պատկերավոր հասկացություն է, ինչպես «հոգևոր սուրը» (1Պետ.2:5; Եփ.6:17): Ըմբռնելով բառացի սրի և բառացի Տաճարի իմաստները՝ կարող ենք հասկանալ նաև նրանց իմաստները հոգևոր առումով:

Օրինակ, «հոգևոր սուրը» — դա քրիստոնյաների փոխաբերական «զենքն» է, Աստծու խոսքը, որով Աստծու «զինվորները» այս դարում «մարտնչում» են Եհովայի ճշմարտության և արդարության հաղթանակի համար՝ սկսած այն պահից մինչ ի մահ, երբ Աստված նրանց ծառայության է կանչում (2Կոր.6:7; Հայտ.20:4):

Նույնը և «Տաճարը». եթե պարզենք Հին Ուխտի դարաշրջանի Երուսաղեմի բառացի Տաճար/խորանի նշանակությունը, ապա կարելի կլինի և պարզել Նոր Ուխտի (Ն.Ու.) դարաշրջանի Եհովայի հոգևոր «Տաճարի» նշանակությունը:

Աստվածաշունչը հայտնում է, որ Ն.Ու.-ի «Տաճարը» — ի տարբերություն Հ.Ու.-ի ձեռակերտ խորանի — անձեռակերտ կառույց է (Եբր.9:11): Ուստի անիմաստ է Եհովայի հոգևոր Տաճարը որոնել այսպես կոչված բառացի «Տաճարե» շինություններում՝ մարդու ձեռքով կառուցված (Գրծ.17:24):

Որպեսզի հասկանանք, թե ինչու Նոր Ուխտի դարաշրջանում այլևս չեն գործում ձեռակերտ «տաճարները»՝ պետք է հիշենք բառացի Տաճարի ծագման, այնուհետև Եհովայի կողմից նրա մերժման պատմությունը: Դիմենք պատմությանը:

Հ.Ու.-ի բառացի Տաճարը (նույն ինքը՝ խորանը, սրբությունը) — խորհրդանշում էր Եհովայի բնակության «Տունը». կառուցման և խորանի սրբացման օրից սկսած՝ Նա գտնվում էր այնտեղ, հայտնվում Իր օծյալներին (քահանաներին) և բացատրում Իր պահանջները (Ել.25:8; 34:26ա; 29:42բ,43): Իսկ քահանաները այն բացատրում էին մնացյալ ժողովրդին, ոչ օծյալներին (Մաղաք.2:7):

Տաճար/խորանը բաղկացած էր 2 գավիթից. ներքին (քահանաների համար) և արտաքին (երկրային շնորհի ժողովրդի համար, Եզեկ.10:3,5; 44:17,19): Ուստի, Հ.Ու.-ի երկրպագության կառույցը — դա Եհովայի ժողովուրդն է՝ բաղկացած օծյալ քահանաներից, ովքեր ծառայում էին տաճարի ներքին գավիթում, և քահանաներից ուսուցանվող ոչ օծյալ մնացյալ ժողովրդից, ովքեր երկրպագում էին Աստծուն արտաքին գավիթում: Տես սխեման.

Խորանը — դա՝ ամենայն անմաքուրից հեռու Եհովայի՝ երկնային «բնակավայրի» փոքրիկ «մակետն» է: Այն շինվել էր խստորեն ըստ այն օրինակի, որ տրվել էր Մովսեսին Սինայում (Եբր.8:5): Ավետյաց երկրում խորանի փոխարեն Երուսաղեմում կառուցվեց Տաճարը: Աստված Ինքն ընտրեց այդ քաղաքն Իր համար և «բնակվեց» հենց միակ այդ — և ոչ մեկ այլ ուրիշ — տաճարի «Սրբության-Սրբոցում» (3Թագ.11:36; Սաղ.132:13):

Երուսաղեմի տաճարը ևս 2 գավիթներից էր և նույն 3 ֆունկցիան էր կատարում. ա) Եհովայի «բնակության» վայրն էր, բ) Նրան մատուցվող ճշմարիտ երկրպագության շինությունն էր, և գ) սուրբ ոգու աղբյուրն էր՝ Իսրայելի ողջ համայնքի համար, հետևաբար՝ և Եհովայի մասին ճշգրիտ գիտելիքի, արդարության և ճիշտ պաշտամունքի վայրը (դա կարող էին իմանալ նաև ուրիշ ազգերը, ովքեր գային Երուսաղեմ, Զաք.8:3; Մաղ.2:5-7; Գրծ.8:27):

Հիսուս Քրիստոսի աշխարհ գալուց մի քանի հարյուր տարի առաջ՝ Եհովայի ժողովրդի համատարած հավատուրացության պատճառով — Տաճարը Բաբելոնի արքա Նոբուգոդոնոսորի կողմից ավերվեց, Երուսաղեմը կրակի մատնվեց, իսկ հրեաները գերության քշվեցին (Դան.9:25; 2Տրգ.36:14-19):

Բայց Պարսից Կյուրոսի հրամանով Եհովայի բարեհաճությամբ՝ Երուսաղեմի տաճարը վերակառուցվեց, իսկ պաշտամունքը վերականգնվեց դպիր Եզրասի, գավառապետեր Նեեմիայի և Զորաբաբելի, և քահանայապետ Հեսուի ջանքերով (գիրք Եզրաս, Նեեմիա; Զաք.3:6;4:9): Պաշտամունքի համար այդ տաճարն էին գնում Հիսուսը և իր ծնողները (Ղուկ.2:41,42):

Երբ 30 տարեկանում Հիսուսը մկրտվեց և սկսեց իր հատուկ Մեսիական ծառայությունը Եհովային՝ բախվեց տաճարի քահանաների և օրենսգետների հակառակությանը: Արդյունքում Հիսուսը մարգարեացավ, որ Երուսաղեմի Տաճարից քարը քարի վրա չի մնա (ինչը և տեսնում ենք ցայսօր), և որ Եհովան կլքի այդ Տաճարը մեկընդմիշտ (Մտ.23:38; 24:1,2):

Քրիստոսի մահվան պահին Տաճարի Սրբության-Սրբոցի մուտքի վարագույրը երկնային ուժից պատռվեց: Այդպես Եհովան ցույց տվեց, որ լքեց Իր երկրային «բնակավայրը», որ Իր համար այլևս Տաճարի կառույցը ոչ մի նշանակություն չունի. Աստծուն մոտենալու ուղին այժմ ուրիշ էր, ո՛չ Երուսաղեմի Տաճարի միջոցով (առավել ևս՝ ոչ ինչ-որ ուրիշ «տաճարների»), այլ Քրիստոսի քավիչ զոհի ընդունման միջոցով (Մտ.27:51; Եբր.10:19-22):

Բայց քանի դեռ Երուսաղեմի Տաճարը կանգուն էր (հնարավոր է վարագույրը փոխել կամ կարել էին) — սովորույթի ուժով դեռ այնտեղ էին գնում հրեաները և որոշ քրիստոնյա հրեաներ (Գրծ.21:19-26): Դա շարունակվեց մինչև մ.թ.70թ.-ը, մինչև որ հռոմեացիները ավերեցին Երուսաղեմի Տաճարը և թալանեցին այն:

Այդպես Եհովան ցույց տվեց, որ Հ.Ու.-ի պաշտամունքի համար գնալու տեղ և կարիք այլևս չկա: Ձեռակերտ Տաճարի դարաշրջանը մեկընդմիշտ ավարտված էր, իսկ Նոր Ուխտի էրայում բոլորից սպասվում է ոգով և ճշմարտությամբ պաշտամունք՝ նոր կառույցում, այսինքն Եհովայի հոգևոր «Տաճարում», որտեղ Աստված և Իր Քրիստոսը կբնակվեն Իրեն երկրպագել կամեցող մարդկանց միջև՝ ուր էլ նրանք լինեն: (Գրծ.17:24; Հով.4:23; Հռ.10:4; Հով.14:23; Մտ.18:20):

Այդպես Նոր Ուխտի էրան դուրս գցեց Հին Ուխտը և իր տեղը գրավեց մարդկության պատմության մեջ: Ուստի Նոր Ուխտում գործում է միայն Եհովայի հոգևոր անձեռակերտ Տաճարը՝ իր ոգեղեն Քահանայապետով. հարություն առած և երկինք հառնած Հիսուս Քրիստոսով (Մրկ.14:58; Եբր.9:11; Գրծ.17:24):

Հիսուսը՝ Եհովայի նոր հոգևոր «Տաճարի» «հիմքի» «անկյունաքարն է» (1Պետ.2:7): Իսկ ինքը՝ այդ նոր հոգևոր «Տաճարի» «կառույցը» սկսեց ձևավորվել հոգևոր կենդանի «քարերից», Ն.Ու.-ի օծյալներից, ովքեր «կրում» էին սուրբ ոգին և կառուցվում ամուր հիմքի՝ Քահանայապետ Քրիստոսի վրա (1Պետ.2:4,5; 1Կոր.3:11):

Նրանք բոլորը միասին դարձան Եհովայի նոր անձեռակերտ «Տաճարը» (Եբր.9:11): Այն անվանում են նաև «Եկեղեցի», ժողով, Քրիստոսի «Մարմին» (1Տիմ.3:15; Կող.1:24; Եբր.10:25): Այս «Տաճարը» ևս ունի 2 գավիթ և 3 ֆունկցիա, ինչպես Հ.Ու.-ի տաճարում էր: «Ներքին» գավիթում ծառայում են օծյալները (հոգևոր «քահանայությունը»), արտաքինում՝ երկրային հույսի Եհովայի վկաները, տես «Դիտարան», 01.09. 2006, էջ 25, պբ. 12,14,15.

Իսկ իր ֆունկցիաներով «հոգևոր տաճարը»՝ դա ա) Եհովայի «բնակության» վայրն է, բ) Նրա ճշմարիտ երկրպագության կառույցը և գ) սուրբ ոգու, ուստիև ճշգրիտ գիտելիքների աղբյուրը (1հով.2:20,27):

Առաքյալների մահից հետո՝ ժամանակի ընթացքում այս նոր «Տաճար» ներխուժեց հավատուրացությունը՝ շուրջ 16 դար (325թվի Նիկիական ժողովից մինչև 20րդ դար, Գրծ.20:29,30; Ամոս 8:11,12; տես 7.4 վիդեոն): Արդյունքում, կեղծ երկրպագության և Աստվածաշնչի ազատ ձեռքբերման բացակայության պատճառով Երկրի վրա 16 դար անհնար դարձավ Եհովայի ճշմարտությունն իմանալ:

Շուրջ 16 դար Եհովայի ճշմարիտ հոգևոր «Տաճարից» մնաց միայն Քահանայապետ Հիսուս Քրիստոսը և առանձին այն օծյալները, որոնք կանչվեցին տարբեր հանձնարարականներով (օրինակ, լատիներենից Աստվածաշնչի թարգմանության կամ նրա տարածման համար, և այլն): Բայց նրանք բոլորը դաժանորեն հալածվեցին կեղծ կրոնի ինկվիզիցիայի կողմից:

Բայց այս աշխարհի վերջին օրերում (մ.թ.20րդ դարում) Եհովայի պաշտամունքի հոգևոր «Տունը» նորից վեր հառնեց և բոլոր ազգերը հորդեցին դեպի այն (Միք.4:1; Ես.2:2): Աստված հոգաց, որ այն վերականգնվի և լայնարձակ դառնա նրա «տարածքը». վերջին օրերում Նրա երկրպագությունը կազմակերպված է Հ.Ու.-ի կերպով՝ Ն.Ու.-ի օծյալ «քահանայությանը» հոժար կամքով միանում են ոչ օծյալները երկրի բոլոր ժողովուրդներից:

Արդյունքում ձևավորված է Եհովայի ծառաների համաշխարհային ժողով՝ բաղկացած օծյալներից և ոչ օծյալներից (ներքին և արտաքին հոգևոր գավիթներ, Հայտ.11:1,2): Այս «Տաճարում» ուսումնասիրում են Աստծու խոսքը, Աստվածաշունչը, սովորում են ճիշտ վարվել և Քրիստոսի օրինակով՝ քարոզել Եհովայի թագավորության մասին ողջ երկրով մեկ (Ղկ.4:43; Մտ.24:14; 28:19,20):

Մեր օրերում Աստծու Ն.Ու-ի «հոգևոր Տաճարը» (Եկեղեցին, Քրիստոսի Մարմինը, Եհովայի ժողովրդի ժողովը, 1Տիմ.3:15; Եփ.5:25; Կող.1:24) — կազմված է 2 հոգևոր գավիթներից (օծյալներից և երկրային գառներից): Դա ա) թե՛ Եհովայի «բնակության հասցեն» է, բ) թե՛ Նրան ճիշտ պաշտամունք մատուցելու կառույցը, գ) թե՛ սուրբ ոգու աղբյուրը:

2Կոր.6:16-ի տեքստը պարզ ցույց է տալիս Ն.Ու.-ի Եհովայի ժողովրդի ժողովի՝ հոգևոր «Տաճարի» բովանդակային նշանակությունը.
«Ես կբնակվեմ նրանց մեջ, Ես կապրեմ նրանց հետ, Ես նրանց Աստվածը կլինեմ, և նրանք՝ Իմ ժողովուրդը»: (2Կոր.6:16, Ուրախ Լուր; Ղևտ.26:11,12):

Այսինքն, որտեղ որ հավաքվում է Եհովայի ժողովուրդը (լինի սրահ կամ դաշտ)` այնտեղ էլ ա)«բնակվում է Եհովան», այնտեղ էլ բ) ճշմարիտ երկրպագություն է մատուցվում Նրան, այնտեղ էլ գ) սուրբ ոգու աղբյուրն է, և հետևաբար՝ ճշգրիտ գիտություն Աստծու և Նրա նպատակների մասին:

Բազմազգ ժողովների տեսքով Եհովայի ժողովուրդը՝ Եհովայի հոգևոր «Տաճարը»՝ բաղկացած օծյալներից և ոչ օծյալներից (ինչպես հնում բառացի տաճարում էր) — կգործի մինչև այս համակարգի ավարտը: Այս ժողովներից էլ կսկսվի Եհովայի դատաստանը (2Թես.2:2-4; 1Պետ.4:17; Հայտ.1:20; 2 և 3 գլուխներ): Մենք հավատում և սպասում ենք սրան:

Ըստ Հայտ.11:1,2-ի կանխասացության, իրերի այս համակարգի ավարտից առաջ, ժամանակակից հոգևոր տաճարը՝ երկու հոգևոր «գավիթներից» կազմված Եհովայի ժողովուրդը — պետք է չափվի: Ի՞նչ է սա նշանակում՝ կիմանանք հաջորդիվ:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail

«Երուսաղեմ, մարգարեներին կոտորող» («Երուսաղեմ-Սոդոմ», Մտ.23:37):

Текст на армянском языке к   видео 1.7 на русском яз.
Это видео на армянском — см. видео 7.10

«Երուսաղեմ, մարգարեներին սպանող և քարկոծող: Քանի՜ անգամ ես ցանկացա հավաքել քո երեխաներին, ինչպես հավն է հավաքում իր ձագերին իր թևերի տակ: Բայց դուք չուզեցիք» (Մտ.23:37):
Ո՞ւմ էր դառնագին այս ափսոսանքով դիմում Հիսուս Քրիստոսը:
Պարզ է, որ քարից ու փայտից կառուցված բառացի քաղաք Երուսաղեմը չէր կարող նրա ձայնը լսել:
Այդպես վշտագին Հիսուսը դիմում էր 1-ին դարի Եհովայի ժողովրդի Երուսաղեմում ապրող տարբեր «աստիճանի» կառավարիչներին: Նա խոր ցավ էր ապրում նրանց սրտերի անզգամության համար (Մրկ.3:1-5):

Ավելի վաղ Հիսուսն ասել էր. «անհնար է որևէ մարգարե Երուսաղեմից ԴՈՒՐՍ մահվան մատնվի» (Ղկ.13:33):
Դա նշանակում էր, որ Եհովայի ժողովրդի ղեկավարությունը — բոլոր ժամանակներում՝ կապ ուներ Եհովայի մարգարեների սպանության հետ (Մտ.23:35; 2Տրգ.36:14-16):
Ինչպե՞ս:
Նայենք պատմությունը:

Եհովային հավատարիմ Երուսաղեմը հնում ներկայացնում էին.
ա) տաճարում ծառայող օծյալ հավատարիմ քահանաները (Եհովայի պատգամաբերները, Մաղ.2:4-7),
բ) հավատարիմ օծյալ թագավորները, ովքեր օգնում էին Եհովայի ժողովրդի կրթության կազմակերպմանը և պետության ու ժողովրդի գործերը արդարությամբ դատում (2Տրգ.17:7-9; 19:6,7),
գ) տոհմերի գլխավորներն ու իշխանները (Թվ.36:1):
Բայց հետզհետե Եհովային հավատարիմ մայրաքաղաքը դառնում էր հոգևոր «պոռնիկ» — ասես, թե նա Գլուխ-ամուսին չունենար (Ես.1:21,23; Եր.5:1-5):
Կռապաշտության պատճառով՝ Երուսաղեմը դադարում էր արդար դատաստանի և Եհովայի արդարության քաղաքը լինելուց (Ես.59:4,14,15; Եզ.6:1-6; 2Տրգ.28:1-4):
Դրա համար Աստված «փչացած Երուսաղեմի» ղեկավարներին ու մարգարեներին կոչեց — «Սոդոմ» (Ես.1:10; 3:9; Եր.23:14):

Թեպետ Աստծու ճշմարիտ պաշտամունքի բոլոր արարողակարգերը մանրամասնորեն ու ջանադրաբար կատարվում էին «Երուսաղեմ-Սոդոմի» բոլոր ղեկավարների կողմից — Եհովան այլևս չէր ընդունում նրանց ջանքերը. նրանք ուղղվելու կարիք ունեին, այլապես պատիժ էր սպառնում ոչ միայն ղեկավարներին, այլ նաև Իսրայելի ողջ ժողովրդին, որ նրանց մեղքով դարձել էին «Գոմորական» (Ես.1:10-18; Եր.23:14):

Ուստի Աստված Իր մարգարեներին ուղարկում էր «Երուսաղեմ-Սոդոմ»՝ Իր ժողովրդի փչացած ղեկավարների մոտ:
Երեմիան, օրինակ, պիտի կանգներ Երուսաղեմի դարպասների մոտ և Երուսաղեմի թագավորներին ու բնակիչներին ողջամտության կոչեր (Եր.17:19,20):
Սոփոնիան ուղարկված էր խելքի բերելու քահանաներին, իշխաններին և մարգարեներին՝ խոսելով նրանց մասին որպես պիղծ «Երուսաղեմի» (Սոփ.3:1-5):

«Երուսաղեմ-Սոդոմը» պետք է մաքրեր իր սիրտը չարից (Եր.4:4,14). բոլոր ժամանակներում Եհովայի ժողովրդի հոգևոր բարօրությունը ուղղակիորեն կախված էր ղեկավարների հոգևոր վիճակից: Արդար ղեկավարների օրոք՝ ժողովուրդն էլ ընթանում էր արդար ճանապարհով, իսկ անարդարների օրոք՝ ողջ ժողովուրդը ևս ներքաշվում էր ղեկավարի մեղքերի մեջ (Առ.29:2,12; Ժող.10:16,17):

Բայց ուղղվելու փոխարեն՝ «Երուսաղեմ-Սոդոմը» հալածում կամ սպանում էր Եհովայի մարգարեներին (2Տրգ.24:17-21; Մտ.23:35):
Ինչո՞ւ էր ուղղման կոչի արձագանքը այդքան հակառակ: Մարգարեների խոսքերը տհաճ և «անհարմար էին». հարկ էր դառնում կյանքի սովորական դրվածքը փոխել և ջանալ ուղղվել, իսկ ղեկավարները չէին ցանկանում դա անել (Ես.30:9-11; Եր.7:25,26; 6:10):

Ուստի «Երուսաղեմ-Սոդոմին» ավելի ձեռնտու էր ոչնչացնել Աստծու մարգարեներին և փակել նրանց բերանը, քան խելքի գալ, ուղղվել և կյանքի արդար ապրելակերպին վերադառնալ:

Արդյունքում, ուղղվել չկամեցող «Երուսաղեմը» պատժվեց Եհովայից. քաղաքը և տաճարը այրվեցին, իսկ բնակիչները սպանվեցին կամ գերեվարվեցին Բաբելոն (2Տրգ.14-19):

Նույնն էր պարագան նաև Հիսուս Քրիստոսի օրերում: Երևութապես «Երուսաղեմը» ջանադրաբար և նույնիսկ բծախնդրորեն կատարում էր Եհովայի պաշտամունքի բոլոր պատվիրանները, սակայն Եհովայի ժողովրդի ղեկավարները նորից տարվել էին սեփական բարօրությամբ ավելի, քան, օրինակ, Եհովայի ժողովրդին գթալու և ողորմած լինելու ցանկությամբ (Մտ.23:23; Հով.12:43):

Թեպետ ընդհանուր առմամբ Եհովայի ժողովուրդը կրթվում էր Աստծու ճշմարտության հիմքով (Մտ.23:2,3), — Եհովայի ժողովրդի ուսուցիչները, հանուն սեփական հարմարության՝ Աստծու որոշ պատվիրաններ փոխարինել էին իրենց «ավանդույթներով», (Մրկ.7:6-12):
Երուսաղեմի դատավորները դատապարտում էին անմեղներին, բաց թողնում մեղավորներին և դրդում ժողովրդին հակառակ գնալ Աստծու ճշմարտությանը (Գրծ.7:51-54; Հով.9:22; Մտ.12:7; 27:20):

Դրա համար Հիսուսը ևս գնում էր Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների մոտ, որպեսզի գտնի և փրկի կորսվածը: Եվ հաստատ գիտեր, որ չհաշված մի քանիսին — Աստծուց հեռացած Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների այդ սերունդը կսպանի իրեն այնպե՛ս, ինչպես նրանց նախորդները սպանել էին մյուս մարգարեներին (Մտ.16:21;18:11;Ղկ.11:47-54;23:50,51;13:31;Հվ.3:1,2):

Ղեկավարների նման «հակառակությունը» Եհովան այս անգամ ևս հաշվի էր առել. բոլոր ժամանակներում Իր ժողովրդի մեջ հետզհետե, բայց անպայմանորեն իշխանության էր գալիս «չար և շնացող սերունդը»:
Այդ «սերունդը» մշտապես հարմար «տեղավորվում» էր ճշմարտության մեջ, օգտագործում իր դիրքը, Եհովայի ժողովրդին և ճշմարտությունը՝ ի օգուտ իր շահերի, իսկ Եհովայի սկզբունքները՝ խախտում (Եզ.34:2-4,10; Մտ.23:28,33-36):

Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների այս խորամանկ սերնդին, ինչպես Բաբելոնով պատժված «Երուսաղեմ-Սոդոմի» նախկին ղեկավարներին — ձեռնտու չէր Քրիստոսի մեջ ճանաչել Եհովայից ուղարկվածին:

Ընդունեին Քրիստոսին որպես Եհովայից ուղարկվածի՝ ստիպված կլինեին նաև հանձն առնել նրա մերկացնող խոսքերի արդարացիությունը (Մտ.23): Իսկ դա լիովին կփչացներ Եհովայի ժողովրդի մեջ «արդարների» նրանց լուսափայլ հեղինակությունը:

Ուստի՝ 1-ին դարի այս «Երուսաղեմ-Սոդոմը» ևս — Եհովայի պատգամաբերի մերկացնող հորդորներում չուզեց իր համար ուղղվելու և փրկվելու առիթը տեսնել, քանզի մարդկանց փառքը ավելի սիրեց, քան Աստծու փառքը (Հով.12:37,41-43):
Եվ Հիսուսը, մնացած բոլոր մարգարեների նման, ևս մերժվեց այս «Երուսաղեմից» ու դատապարտվեց մահվան:

Այս «Երուսաղեմ-Սոդոմը» ևս պատժվեց Եհովայից, բայց ոչ թե Բաբելոնի, այլ Հռոմի ձեռքով, և ոչ թե ժամանակավորապես, այլ մեկընդմիշտ. մ.թ.70 թվին քաղաքը հիմնավորապես ավերվեց, տաճարը թալանվեց և այրվեց, բազում առաջնորդներ սպանվեցին, իսկ կենդանի մնացածները՝ ստրկության վաճառվեցին (Մտ.23:38; 24:1,2):

Հաստատվեց Նոր Ուխտի դարաշրջանը, երբ հոգևոր «տաճարի» կարգուկանոնին (Եհովայի նոր ժողովրդի ժողովներում)` նույնպես պետք է հետևեին ղեկավարները, այդ թվում՝ նաև վերջին օրերում (Միք.4:1; 1Պետ.5:5; Տիտ.1:5):

Եվ Եհովայի ժողովրդի մեջ կառավարական «Երուսաղեմի» ողբերգությունը — նորից պետք է կրկնվի. այս աշխարհի ավարտին Եհովայի ժողովրդի ղեկավարները, որ նստում են Նրա երկրպագուների հոգևոր «տաճարում»՝ հետզհետե նորից կսկսեն ինչ-որ բան սխալ անել (2Թես.2:2-4):
Եվ Եհովան նորից, խելքի բերելու համար՝ կուղարկի Իր մարգարեներին:
Բայց և այս համակարգի վերջին այս մարգարեները — «Երուսաղեմ-Սոդոմի» «փողոցներում» — նույնպես կսպանվե՛ն Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների «ձեռքով», ովքեր վերջից անմիջապես առաջ հեռացած կլինեն Եհովայից (Հայտ.11:3-8):

Որպեսզի հետևենք այս մարգարեության կատարմանը — հարկ է գտնվել Եհովայի ժողովրդի ժողովներում և մանրազնին վերլուծել կատարվողը:
Եվ սակայն կա մի բան, որ մխիթարում ու զորացնում է Եհովայի ժողովրդին.

Սփոփում և քաջալերում է այն միտքը, որ Եհովայի ամեն մի ծառա հնարավորություն ունի հավատարիմ մնալ Աստծուն — անկախ նրանից՝ հավատարիմ կլինի՞ Եհովային Նրա ժողովրդի ղեկավարների «Երուսաղեմը», թե ոչ (Եզ.9:3-6):

Եթե դիմացան հոգևորապես «մեռած» Սարդեսի հավատարիմ քրիստոնյաները ու չլքեցին այն — ապա հնարավոր է և ժամանակակից Եհովայի ծառաներին ոչ միայն տոկալ՝ մնալով իրենց ժողովներում, այլ նաև հանդիպել Քրիստոսին՝ նրա հազարամյակում (Հայտ.3:1-5; Եբր.10:25):
Մենք համոզված ենք դրանում, ինչին և սպասում ենք:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 

ԵՐՈՒՍԱՂԵՄԸ ԵՎ ՆՐԱ ՀՈԳԵՎՈՐ ԻՄԱՍՏԸ

Текст на армянском языке к  видео  1.6 на русском яз.
Это видео на армянском — см. видео 7.9

«Երուսաղեմ — ճշմարտության քաղաք» (Զաք.8:3): Եհովայի Վկաներ

Երուսաղեմը՝ Հին Ուխտի մարգարիտն է:
Ի՞նչ գաղտնիք է թաքնված այս «քաղաքի» ետևում:
Երուսաղեմը — (եբր. יְרוּשָׁלַיִם‏ Երուշալա(յ)իմ) — Ամենակարող Աստծու Կառավարման Սիստեմի խորհրդանիշն է: Այն կազմված է Եհովայի արդար կառավարիչներից, Նրա օրենքներից, Իր ժողովրդի ուսուցման մեթոդներից և կառավարումից:

Ս.Գիրքը նկարագրում է երեք հոգևոր «Երուսաղեմ», որոնք ներկայացնում են Եհովայի Կառավարման Սիստեմը Նրա արարչությունում:

1) «Վերին Երուսաղեմ»:
Սա Երկնային և Գերագույն «Երուսաղեմն» է Եհովայի արարչությունում:

«Կազմված» է Գերագույն Թագավորից — Եհովայից + բոլոր Նրա ոգեղեն երկնաբնակ օգնականներից (Եբր.12:22): Շնորհիվ նրանց ոգևորիչ համագործակցության — երկրի վրա հայտնվում են Եհովայի օծյալները (Գաղ.4:26):

2) Նոր «Երուսաղեմ», որը Քրիստոսի հազարամյա թագավորությունից հետո՝ իջնում է երկնքից Երկիր:
«Կազմված» է Գերագույն Թագավոր Եհովայից + Երկրագնդի թագավոր Հիսուս Քրիստոսից + Քրիստոսի 144000 իշխանակիցներից (Հայտ.21:2,10,22): Կկառավարի Եհովայի երկրային հպատակներին ողջ հավիտենության ընթացքում (Հայտ.22:1-5):

3)Քրիստոսի հազարամյա թվականության «Երուսաղեմ»: «Սիրելի քաղաքը» (Հայտ.20:8):
«Կազմված» է թագավոր Հիսուս Քրիստոսից + 144000 նրա օգնական/իշխանակիցներից, որոնք երկրից երկինք են վերցված (Հայտ.5:10; 14:1-5; 20:6):

Թեպետ այս երեք «Երուսաղեմները» տարբերվում են իրենց կազմով՝ բոլորը «կառուցված» են Եհովայի կողմից և ծառայում են մեկ ընդհանուր նպատակի. երեք «տեսակներում» էլ Եհովայի Կառավարման Սիստեմը ներկայանում է Եհովայի «օգնականուհու» (հոգևոր «կնոջ») դերով՝ ի արդարացում Նրա գերիշխանության. «Երուսաղեմը» կոչված է գովաբանելու և փառաբանելու երկնային Կառավարիչ Եհովային՝ ողջ հավիտենության ընթացքում (Սաղ.148:1; Հայտ.4:11; 21:22-27):

Եհովայի Կառավարման Սիստեմի էությունը Երկրի ողջ բնակչությանը ցույց է տրված բառացի Երուսաղեմի՝ Եհովայի ժողովրդի Հին Ուխտի մայրաքաղաքի կառուցվածքի օրինակով.

Աստված Ինքն Իր «բնակության» համար ընտրեց այս քաղաքը և «բնակվեց» Երուսաղեմի տաճարի «Սրբության Սրբոցում» (3 Թագ.11:36; Սաղ.132:7,13):

Ուստի զարմանալի չէ, որ Եհովայի Կառավարման Սիստեմը պայմանական կոչվում է «Երուսաղեմ», «քաղաքի նմանությամբ» մի կառուցվածք, որտեղ կա Գլխավոր (Եհովա) և Գլխավորի օգնականներ — տարբեր կարգի հոգևոր կառավարիչներ, որ ճիշտ «հունով» են ուղղորդում Եհովայի հպատակների կենսագործունեությունը (Սաղ.122:3):

Բառացի Երուսաղեմը գտնվում էր Սիոն սարի վրա, և մարգարեները փոխաբերաբար նրան կոչում էին «Սիոնի դուստր», որի հետ Եհովան հավատարմության երդում էր կապել (փոխաբերաբար — «կին» էր վերցրել, Ես.1:8; 54:5; Եզ.16:3,8): Երկրի բոլոր ժողովուրդների համար՝ Երուսաղեմը դարձավ Եհովայի մասին հոգևոր ճշմարիտ գիտելիքների և արդարության ու մարդու կեցության իմաստի ակունքը (Զաք.8:3; 2Օր.4:6,7; Մտ.5:35; Սաղ.122:3; 132:13):

Հ.Ու.-ում Եհովայի իշխանությունը ներկայացնում էին Եհովայի ժողովրդի «քաղաքային իշխանները և հոգևոր ուսուցիչները» (Երուսաղեմում ապրող օծյալ թագավորները և տաճարի քահանաները) — գումարած այլ բնակավայրերում քաղաքայիններին ներկայացնող մնացած վարչապետերը (Ել.19:6; 1Տրգ.28:5; 29:23; Նեեմ.11:1,3ա,4-19; 3Թագ.8:1):

Քանի որ քաղաքն ինքը չի կարող բառացի իմաստով Եհովային հավատարիմ կամ անհավատարիմ լինել, «հավատարիմ քաղաք» արտահայտությամբ նկատի է առնվում Եհովայի ժողովրդի ղեկավար կազմի հավատարմությունը (Ես.1:21):

Ժողովրդի արդարությունը միշտ կախված է նրանից, թե հավատարի՞մ են արդյոք Եհովային Նրա օգնական-ղեկավարները (2Տրգ.12:1):

Հ.Ու.-ի «Երուսաղեմը» (Եհովայի ժողովրդի «ղեկավար կազմը») պետք է լիներ «սուրբ Երուսաղեմ»՝ Եհովային հավատարիմ «օգնականուհի» — փոխաբերաբար՝ Նրա հոգևոր «կինը», որ Աստծու համար արդար ժողովուրդ է «ծնում» (Եզ.16գլ.; Ծն.2:18,24): Ճիշտ ղեկավարումը և հոգևոր ճշմարիտ ուսուցումը կնպաստեր, որ Իսրայելում ձևավորվեր արդար մի ժողովուրդ:

Բայց «Երուսաղեմը» հնում դավաճանեց Եհովային. ժողովրդի կառավարիչները փոխանակ հավատարիմ «սուրբ Երուսաղեմ» դառնալու — ժամանակի ընթացքում նմանվեցին «Սոդոմին» և վերջնական արդյունքում՝ մերժեցին իրենց մոտ ուղարկված Եհովայի Քրիստոսին (Ես.1:10,21-23; Մտ.16:21; Գրծ.3:14,15,17):

Այս հանցանքի համար՝ իրենք կառավարիչներն էլ, մ.թ.70թ.- բառացի Երուսաղեմի և Հին Ուխտի դարաշրջանի հետ միասին — լքվեցին Աստծու կողմից (Մտ.23:37,38; Ղկ.21:20; Հռ.10:4):

Երուսաղեմը թողնվեց Եհովայից, քաղաքը հռոմեացիները հիմնահատակ ավերեցին, տաճարը՝ թալանի ու կրակի մատնվեց, բնակիչները՝ սպանվեցին, իսկ կենդանի մնացածները՝ ծախվեցին ստրկության (Մտ.23:38):

Նոր Ուխտի դարաշրջանում Եհովայի նոր ժողովրդին՝ բոլոր ազգերից քրիստոնյաներին — սկսեց կառավարել հոգևոր «Երուսաղեմը»:

Նրա ղեկավարն ու քահանայապետը դարձավ հարություն առած Հիսուս Քրիստոսը՝ Երկրի ապագա Թագավորը (Կող.2:10; Եփ.5:23; Հայտ.11:15; 20:6):

1-ին դարում և մինչ մ.թ.70թ.՝ Եհովայի գործում Քրիստոսը ևս ուներ օգնականներ. հրեշտակները, Եհովայի ժողովրդի «մայրաքաղաքային կառավարիչ խորհուրդը»՝ սուրբ ոգով օծված Երուսաղեմի առաքյալները, ուրիշ օծյալ-առաքյալներ (ինչպես Պողոսը և Բառնաբասը), և այլ քաղաքների ժողովներում Քրիստոսի առաքյալներին ներկայացնող ժողովների երեցները (Գրծ.8:26;15:4,6;14:14; Տիտ.1:5):

Եհովայի ժողովրդի ղեկավարման ժամանակակից ձևաչափը նույնը պետք է լինի. գլուխը՝ Հիսուս Քրիստոսն է: Նրան օգնում են հրեշտակները (Եբր.1:14); օծյալների կենտրոնացված «մայրաքաղաքային» կառավարիչ խորհուրդը; ամբողջ աշխարհի ուրիշ օծյալները և ժողովների երեցները, որոնք ներկայացնում են «մայրաքաղաքային» ղեկավարներին:

Եթե սխեմայով նկարենք Եհովայի Կառավարման Սիստեմի «Երուսաղեմի» կառուցվածքը՝ երկրային աշխարհակարգում, ապա մոտավորապես կստանանք Եհովայի ժամանակակից ժողովրդի կառավարման այսպիսի պատկեր.

Եհովայի բոլոր հավատարիմ օծյալները (Նոր Ուխտի հավատարիմ «սուրբ Երուսաղեմը»), որ օգնում են Հիսուսին ճիշտ ձևավորել Եհովայի ժողովրդին — Քրիստոսի հետ կտեղափոխվեն երկնային «Սիոն սար», երկնային «Երուսաղեմ»: Հիսուս Քրիստոսի հետ միասին, նրանք կդառնան Երկրի երկնային կառավարիչները (Մտ.24:45-47; Հայտ.10:5; 11:2-7,12; 14:1-5; 20:6):

Իսկ Եհովայի անհավատարիմ օծյալները (այդ թվում նաև աշխարհի վերջի ժամանակաշրջանի), ովքեր նորից, հին ժամանակների պես, կնմանվեն «Երուսաղեմ-Սոդոմին» (Հայտ.11:8) — նույն կերպ կմերժվեն Աստծու կողմից և Երկրի մնացյալ ամբարիշտների հետ կկործանվեն Արմագեդոնին (Մտ.24:48-51):

Աստծուն դավաճանող և «Սոդոմին» նմանվող Եհովայի ժողովրդի ղեկավար «Երուսաղեմը» միշտ ոչնչացրել է սթափության համար «իր» մոտ ուղարկված Եհովայի ծառաներին (Մտ.23:37): Գիտեի՞ք այդ մասին:
Եթե ոչ՝ կիմանանք հաջորդիվ:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:

Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

Երկրից ելնող ԳԱԶԱՆԸ (Հայտ.13:11)

Текст на армянском языке к  видео  1.26 на русском яз.
Это видео на армянском — см. видео 7.8

7.4; 7.5; 7.6; 7.7 վիդեոները ցույց տվեցին ով է Հյուսիսի վերջին Թագավորը: Այս վիդեոն ՀյԹ-ի հոգևոր գլխավոր օգնականի մասին է, ով հատուկ դեր կունենա այդ տերության ռեժիմի և իդեոլոգիայի վերածննդի մեջ ու նրա փոխանցմամբ՝ ՀյԹ-ը հալածանք կսկսի Եհովայի ժողովրդի դեմ: Հոլովակը ցույց կտա նաև 666 թվի նշանակությունը:

Հայտնության մեջ այս հոգևոր օգնականը պատկերված է Հայտ.13:11-18-ում՝ կեղծ գառան տեսքով. նա ուներ երկու եղջյուր՝ գառան նման, և խոսում էր վիշապի պես (Հայտ.13:11): Ճշմարիտ Գառից (Հիսուս Քրիստոսից) — միայն եղջյուրներն են, բայց բերանը՝ վիշապի է: Նկարիչն այսպես է նրան պատկերել.

Համաձայն ենք, գեղեցիկ չէ: Բայց կարևորը միտքը որսալն է. այս «գազանը» ընդունում է Աստծու Գառան (Հիսուս Քրիստոսի) լոկ տեսքը, բայց նրա սիրտը շատ հեռու է Քրիստոսից, ուստիև նրա բերանի խոսքերը (սրտի պարունակությունը, Ղկ.6:45) — վիշապի՝ հին օձի, Սատանայի խոսքերն են (Հայտ.12:3,9; 13:11):

Եվ այսպես, 2րդ գազանը — սուտ գառն է կամ սուտ քրիստոսը (ինչը նույնն է): Քրիստոսը Աստծու մարգարեն էր, իսկ սուտ քրիստոսը — Սատանայի մարգարեն է: Հայտ.19:20-ը ցույց է տալիս, որ 2րդ գազանը 1-ինի օգնականն է ու սուտ մարգարեն. նա հոգևոր, կրոնական մարմին է, այլ ոչ քաղաքական (երկու գազանը նշան են, որ կրոնը ՀյԹ տերության մեջ անջատ է պետությունից):

2րդ գազանի մեջ սուտ մարգարեին ճանաչել կարելի է և մյուս «ծայրից». քանի որ նա խոսում է վիշապի պես, ուրեմն հանդիսանում է վիշապի (Սատանայի) խոսքերի փոխանցողը կամ Սատանայի մարգարեն (մարգարեն դա նա է, ով փոխանցում է վերինների խոսքը): Սա Գառան դիմակն է կրում (իբր Աստծու ծառա է), բայց խոսում է այն, ինչ պետք է Սատանային. այն, ինչ հեռացնում է Եհովայի պաշտամունքից: Տանք նրա ուրիշ հատկանիշները:

Հայտ.13:11 Ապա տեսա մի ուրիշ գազան, որ ելնում էր երկրից: 2րդ գազանը պատմության արենա է ելնում վերքից բուժված 1ին գազանի հետ (վերջին ՀյԹ): Մինչև ՍՍՀՄ-ից ՌԴ վերածնունդը՝ կրոնը ՍՍՀՄ-ում ողջունելի չէր ընդհանրապես, նրա խորհրդանիշն էր աթեիզմը, իսկ աստվածը՝ կոմ.պարտիան (կրոնական կազմակերպության ստեղծման համար պայմաններ չկային):

Բայց «երկիրը» (երկրային, ոչ հոգևոր հասարակարգը) իր կարիքից դուրս կբերի 2րդ գազանին (նա ելնում է երկրից). 2րդ գազանը պետք է գալիս ոչ թե, որ ՀյԹ տերության բնակիչները ճշմարիտ Աստծու որոնման սուր կարիքն են զգում, կամ ցանկանում են ՀյԹ տերության մեջ արդարության և Աստծուն հնազանդվելու ճանապարհը հարթել: Հապա ինչի՞ համար:

2րդ գազանը ՀյԹ տերության մեջ կվերածնվի, որպեսզի հեշտացվի տերության բնակչության գիտակցական մանիպուլյացիան, նրանց հույզերն ու ցանկությունը ուղղորդվի ՀյԹ-ին քաղաքականապես շահավետ հուն: Ուստի 2րդ գազանի երկրից ելնելը նշանակում է, որ նա ոչ երկնային, այլ երկրային ծագում ունի (նա մարմնավորից, ոչ ճշմարիտ Աստծուց է հայտնված):

Քանի որ համարում ենք, որ վերջին ՀյԹ-ը — դա ՌԴ-ն է, ուստի 2րդ «գազանը» — դա ՌՈւԵ-ն է (ՌԴ-ում ՀյԹ-ի հոգևոր օգնականը — Ռուս Ուղղափառ Եկեղեցին): Ով համաձայն չէ — որոնեք այն կրոնը, ով օգնում է ՀյԹ-ին (ըստ ձեզ), իսկ հետայսու հոլովակում ՌՈւԵ-ի փոխարեն պատկերացրեք նրան (մենք տալիս ենք Հայտ.13:11-18-ի նշանակությունը, իսկ թե որ կրոնական կազմակերպությանն է նա համընկնում — որոշեք ինքներդ):

ՌՈւԵ դիրքերի ամրապնդումը սկսվեց ՍՍՀՄ փլուզումից հետո: Թեպետ ՌԴ-ում կան նաև կաթոլիկներ և բողոքականներ, բայց Ռուսաստանի պատմության մեջ ավանդական հատուկ դերը խաղում է ուղղափառությունը (տես «Խղճի ազատության և կրոնական միավորման մասին» №125 Ֆեդեր.օրենքի ներածականը): Կարճ ասած՝ ՌՈւԵ-ն ՌԴ-ում արտոնյալ և ազդեցիկ դիրք է գրավում:

Ինչպես հիշում ենք — ուղղափառությունը Ռուսաստանի ժառանգությունն է Բյուզանդիայից (Հռոմի Արևելյան կայսրության): ՌՈւԵ-ի պետական սկիզբը դրվեց 988թ. սուրբ իշխան Վլադիմիրի կողմից: Այսօր ՌՈւԵ-ն մեծ ազդեցություն ունի ՌԴ հասարակաքաղաքական կյանքում (պետության և Եկեղեցու համագործակցությունը միավորում է Ռուսաստանի հասարակությանը, գուգլով):

Հայտ.13:12 Նա գործում է նրա առաջ (վիշապի առաջ)՝ առաջին գազանի ամբողջ իշխանությամբ… կեղծ գառը գործում է ի շահ Սատանայի՝ նրա «արենայում» և նրա հովանու տակ: Կեղծ գառը և ՀյԹ-ը — երկուսն էլ տվյալ ժամանակում հավասար ծառայության են կանգնած Սատանայի առջև և ունեն մեծ լիազորություններ: (հմմտ.Հայտ.16:20):

Կեղծ քրիստոսը լիազորված է հանդես գալ որպես ՀյԹ մունետիկ և զինակից՝ բոլոր այն դեպքերում, երբ ՀյԹ-ը իր քաղաքականությունն է թելադրում ՌԴ մասսաներին (ՀյԹ-ը «գործում» է իր հոգևոր ուսուցչի հովանու տակ, որը հմտորեն Աստծու ծառա է կերպավորում: Իսկ կեղծ քրիստոսը — ՀյԹ հովանու տակ):

Կեղծ մարգարեի եռանդն ուղղված է ՀյԹ-ի և վերածնված տերության փառաբանմանը. նրա ջանքերի շնորհիվ ՀյԹ-ի ժողովրդին կպատվաստվի անսովոր հայրենասիրության զգացմունք, սեր դեպի ՌԴ լավագույն հոգևոր ավանդական արժեքները և ագրեսիվ հակակրանք դեպի նրանց, ովքեր այդ արժեքները կմերժեն:

Հայտ.13:12 և ստիպում էր երկրին ու նրա բնակիչներին երկրպագել առաջին (բուժված) գազանին: Կեղծ մարգարեն կստիպի ՌԴ ժողովրդին երկրպագել վերջին ՀյԹ-ին. դիմելով ճիշտ և սուտ ամեն միջոցի՝ ժողովրդին կվարժեցնի որպես կուռք պաշտել ՀյԹ-ին և ակնածանքով ու սրտի թրթիռով ընդունել նրա ամեն մի քայլը (ինչը հետագայում կնպաստի, որ միասին հալածեն Եհովայի ժողովրդին):

Հայտ.13:13 և մեծ նշաններ էր անում ու երկնքից կրակ էր իջեցնում երկրի վրա մարդկանց աչքերի առաջ Ուղղափառությունը ՌԴ-ում ակնառու է մի առանձնակի ձիրքով. հրաշքների և այլևայլ նշանների միջոցով ազդել մարդկանց զգացական ընկալումների վրա: ՌՈւԵ-ի բոլոր հրաշքների հաշվարկը այն է, որ ուժգին էֆեկտով ՌԴ բնակչությանը գրավեն դեպի ՌՈւԵ:

Օրինակ, ՌՈւԵ-ն ունի լացող սրբապատկերներ, օդում երևացող խաչի նշաններ, սրբավայրեր եվ բուժիչ ջրեր, խորհրդավոր ծեսեր, Տիրոջ Գերեզմանի տաճարից՝ «երկնքից իջած» բարերար կրակ և այլն (մայրաքաղաքային ՌՈւԵ-ն այդ երկնային կրակի ներգործությանը հատուկ նշանակություն է տալիս և ամեն տարի նրա ետևից Երուսաղեմ է ուղարկում իր լիազորներին):

Ողջ աշխարհում ՌՈւԵ-ի տաճարների փայլը, հրաշքները և ՀյԹ-ի (աշխարհանվաճ) արտաքին քաղաքականությունը — օգնում են 2 «գազանների» «համերաշխ տանդեմին» իրենց հպատակներին (հոտին) ուղղորդել ցանկալի իդեոլոգիական հուն և ամենուր մեծ անվանում ունենալ (օրինակ, ՌՈՒԵ-ն իր թեմերն ունի նույնիսկ Ճապոնիայում և Չինաստանում):

Հայտ.13:14 Եվ նշաններով… նա մոլորեցնում էր երկրի բնակիչներին և ասում, որ պատկերը կերտեն (վերքից բուժված 1-ին գազանի): Կեղծ մարգարեի հրաշքները կհրապուրեն ՌԴ բնակչությանը. խաբեությամբ նրանց մտքում կամրապնդեն ՀյԹ-ի զորության փառքը և Ռուսաստանի վերազարթնած ավանդական արժեքները:

որ պատկերը (դիմանկարը) պատրաստեն գազանի…
ՌՈւԵ-ի ջանքով ՌԴ-ի ղեկավարը ժողովրդի աչքում բարձրացվում է ժողովրդական հերոսի և կուռքի պատվանդան (ՀյԹ-ը — Ռուսական կայսրության անցած հոգևոր փառքի և միաժամանակ ՍՍՀՄ-ի զորության վերածնության խորհրդանիշն է): (ՀյԹ-ից և ՌԴ-ից ստեղծվում է կուռք, «սրբապատկեր». ՌԴ ժողովուրդը աստվածացնում է ՀյԹ-ին, Ռուսաստանի փրկարարին, և ծնրադրում նրան ասես սրբապատկերի առաջ:

Հայտ.13:15 Եվ նրան տրվեց, որ շունչ տա գազանի պատկերին (կենդանացնի ՀյԹ «սրբապատկերը»): Արդյունքում 2րդ «գազանի» ջանքերով վերածնված երկրի բնակչության սրտում 1-ին «գազանի» (ՀյԹ) անկենդան պատկերը կկենդանանա և կդառնա կենդանի կուռք. տերության ողջ բնակչությունը կաստվածացնի թե՛ Ռուսաստանը, թե՛ նրա ղեկավարին — ՀյԹ-ի փրկարարին: Օրինակ այսպես.

Կեղծ մարգարեի ջանքերով՝ ՀյԹ-ի իդեոլոգիան, որ կհիշեցնի ՍՍՀՄ -ի իդեոլոգիան (անսովոր ուժգին հայրենասիրություն եվ սեր դեպի Ռուսաստանը, թշնամու որոնում և մարտ նրա հետ, հանուն հայրենիքի՝ կյանքի զոհաբերում, նվիրում ի շահ Ռուսաստանի և այլն) — կրկին կհառնի ՌԴ բնակչության սրտում և մտքում, ինչը թույլ կտա հեշտությամբ մոլորեցնել ժողովրդական մասսաներին՝ հանուն հայրենիքի (այսինքն՝ ՀյԹ) շահերի:

Հայտ.13:16 ԵՎ (2րդ գազանը) կհարկադրի բոլորին… որ նրանց աջ ձեռքին կամ նրանց ճակատներին նշան դնեն: Կեղծ մարգարեն այնպես կանի, որ վերածնված տերության բնակիչները կուռքի «դրոշմը» ստանան (ոչ միայն «պաշտեն» ՀյԹ-ին). նրանց վրա իրենց «տիրոջը» պատկանելու դրոշմը կդրվի՝ ի հավատարմություն և ճանաչում նրա՝ որպես Ռուսաստանի բարձրյալի:

Փոքրերին եվ մեծերին — ակնարկում է ՌԴ տարբեր հասարակական դիրքեր; հարուստներին եվ աղքատներին — տարբեր սոցիալական վիճակ; ազատներին ու ծառաներին — այսինքն ցանկացած կատեգորիայի քաղաքացու վրա՝ այն տարածքում, որտեղ ՀյԹ կուռք է և տեր — կունենա սեփականատիրոջ ազդեցության լծակ:

որ մարդկանց աջ ձեռքին կամ նրանց ճակատներին նշան դնեն, Սա ՀյԹ-ին հավատարմության «դրոշմ» է, կեղծ մարգարեի ջանքով մտածված, որ կօգնի կուռք-միապետին կառավարել իր տերության հպատակների մտքերը (նշան ճակատին) և գործերը (նշան ձեռքին) (այսինքն ՀյԹ-ի մարտավարության մեջ 2րդ գազանը «գործիք» է՝ բնակչության գիտակցությունը ՀյԹ-ին հարմար իդեոլոգիական հուն ուղղորդելու համար):

Օրինակ, ՀյԹ-ին դուր չի գալիս «ինչ-որ Վանյա»: ՌՈւԵ-ի հետ համատեղ ջանքերով, ՌԴ ժողովրդին ցույց կտրվի, որ այդ «Վանյան» ՌԴ թշնամի է: ՌԴ ողջ ժողովուրդը՝ հանուն հարյենյաց — ակտիվ պայքար կսկսի «Վանյայի» դեմ (այս կերպ ՌԴ ժողովրդի սրտերում և մտքում ՀյԹ-ը կկենդանանա՝ նրանց մտքում և սրտում իրենց տիրոջը տված հավատարմության «դրոշմ»/նշանով — շնորհիվ կեղծ մարգարեի):

Հայտ.13:17 և որ ոչ ոք չկարողանա գնել կամ վաճառել, բացի նրանից, ով ունի նշանը, գազանի անունը կամ նրա անվան թիվը: Այստեղ գնել-վաճառելու (առևտրի) միջոցով ցույց է տրված ՌԴ տնտեսական համակարգը՝ աղբյուրը բարգավաճման. միայն ՀյԹ-ի նվիրյալ հպատակներին կհաջողվի այդ գետնի վրա հարստանալ:

Սակայն կա և «հոգևոր առևտուր» (Մտ.25:27). կիսվել հոգևոր արժեքներով կարող են միայն ՀյԹ երկրպագուները: Քանի որ Եհովայի ժողովուրդը չի երկրպագի ՀյԹ-ին (չի ընդունի կուռքի նշանը իր ճակատին և ձեռքին) — նրան չի թույլատրվի իր հոգևոր արժեքները տարածել ՀյԹ-ի ազդեցության տարածքում (նաև մնացածին, ով չի երկրպագի ՀյԹ-ին):

նշանը, գազանի անունը կամ նրա անվան թիվը:
Նշանը (կուռքի «դրոշմը») նշանակում է, որ բոլոր «դրոշմվածները» իրենց կյանքի կերպով ցույց կտան, որ ՀյԹ-ին ընդունել են իրենց բարձրյալ: Նրան հաճեցնելու համար, ՀյԹ-ի նվիրյալները կձգտեն ընդօրինակել նրա հայացքներն ու դիրքորոշումը՝ շուրջը կատարվողին (Ս.Գրքում անունը ցույց է տալիս այն կրողի էությունը):

այն մարդու թիվ է, և այդ թիվն է 666:
ՀյԹ-ի «դրոշմը» (նշանը) — դա մարդու թիվ է:
Աստծու թիվն է — 7: Միաբանության իմաստով՝ Աստծու նշանը «առկա» է Իր սուրբ ծառաների վրա երկնային Հոր հետ (7), Նրա որդու հետ (ճշմարիտ Գառի, 7) և սուրբ ոգու հետ (7): Սրբության ընդհանուր նշանն է — 777 (Հայտ.7:3):

Այդ սուրբ մարդիկ (ովքեր կընդգրկվեն 144000ի մեջ, Հայտ.7:3,4; 20:6) նման հոգևոր «դրոշմով»՝ իրենց կյանքի կերպով ցույց են տալիս, որ ծառայում են Աստծուն «եռակի» եռանդով. իրենց վրա տեր են ճանաչում միայն Եհովային, ձեռք են բերել Քրիստոսի միտքը և գործում են սուրբ ոգուց շարժված, որի համար էլ նրանց գործերը հաճո են Եհովային:

Իսկ 666 նշանը (Աստծու ծառաների նշանի օրինակով) դրված է ասես Աստծու հակառակորդի ծառաների վրա և նշանակում է եռանդի «եռակի» միաբանություն Սատանայի, կեղծ մարգարեի և անմաքուր ոգու հետ (666): Դրա համար — նրանց գործերը չար են: Դա բոլոր կեղծ հավատացյալների նշանն է (ովքեր անմեղ «գառնուկների» սոսկ արտաքին տեսքը ունեն, իսկ ներսից լիքն են չարությամբ, թալանով և նենգությամբ, Ղկ.11:39; 2Տիմ.3:5):

Աստծու դրոշմով նշված Հիսուս Քրիստոսի իշխանակիցները հանդիսանում եմ Աստծու, Քրիստոսի և արդարության ծառաներ՝ հասկացողության բարձրագույն իմաստով:
Իսկ գազանի ծառաները, եթե չփոխվեն, կդառնան երդվյալ աստվածանարգներ՝ արժանի մահվան (Հայտ.16:1,2):

Գազանի նշանի տակ կարող է «ընկնել» նույնիսկ Եհովայի ծառան: Ի՞նչ կերպով: Գազանը — դա աստվածընդդեմ է սկզբունքորեն, իսկ բոլոր նրա կնքվածները հակառակվում են Աստծուն, Քրիստոսին և սուրբ ոգուն: Օրինակ, 1-ին դարում Եհովայի ժողովրդից նրանք, ովքեր գիտեին Հիսուս Քրիստոսին, ըստ էության դրոշմվեցին 666 նշանով. նրանք սիրեցին ավելի մարդկային պատվերները (կեղծ մարգարեի խոսքը — մարդկային պատվիրանների խորհրդանիշն է, Մարկ.7գլ):

Նույնը կարող է և այս համակարգի ավարտին Եհովայի ժողովրդի մեջ պատահել նրանց, ովքեր մարդկային պատվիրանները Աստծու խոսքից ավելի կսիրեն ու կաղավաղեն Աստվածաշնչյան դասերը: Ինչպես որ Եհովայի ժողովրդի 1-ին դարի առաջնորդներն էին նեղում Քրիստոսին` նրանք էլ կնեղեն նրանց, ովքեր ցույց կտան իրենց սխալները՝ հորդորելով ուղղել դրանք (Մտ.23:34):

Այսպիսով. 2րդ գազանը երկրից — կրոնական կազմակերպություն է, որ գլխավորում է վերջին հեթանոս տերության վերջին ՀյԹ-ի հոգևոր իդեոլոգիան: ՀյԹ-ի և ՌՈւԵ-ի բարեկամական «տանդեմի» շնորհիվ վերջին տերության բնակչությունը «ծրագրավորված» կլինի մարտնչելու Ռուսաստանի շատ թշնամիների, այդ թվում և՝ Եհովայի ժողովրդի դեմ (Դան.7:25 և Հայտ.13:5-7):

Այդ «տանդեմի» ազդեցության ուժը ՀյԹ-ի վերջին տերության բնակչության վրա նույնքան զորեղ կլինի, որքան զորեղ է, օրինակ, Ռուսաստանի ժամանակակից քաղաքական և հոգևոր լիդերների ուժը, ազդեցությունը և համագործակցության արդյունավետությունը.

Հայտ.13-ի 1-ին և 2-րդ «գազանների» «տանդեմի» համագործակցության հետևանքը կլինի Եհովայի ժողովրդի հալածանքը նրանց ազդեցության տարածքում (ինչն արդեն տեսնում ենք, օրինակ, Ռուսաստանում, Դոնբասում և Ղրիմում, Հայտ.13:5-7; Դան.7:25):

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

ՄԱՍ 4. ՀՅՈՒՍԻՍԻ ՎԵՐՋԻՆ ԹԱԳԱՎՈՐԸ

Текст на армянском языке к русскому видео  1.25 Часть 4: последний царь северный 
Это видео на армянском — см. видео 7.7

7.4, 7.5 և 7.6 վիդեոներով փակում ենք շարքը հյուսիսի վերջին թագավորի մասին (Դան.2գլ արձանի թաթերի էպոխայի վերջին հեթանոս տերության կառավարչի), ով այս համակարգում վերջին անգամ պետք է ճնշի Եհովայի ժողովրդին (Դան.11:45): Նա նաև Դան.7:25ի Եղջյուրն է, 7րդ գլուխը Հայտ.17:10ի և գազանը Դան.7:11, Հայտ.11:7; 13:5-7; 17:11ի (կոչնչացվի Արմագեդոնին, Հայտ.19:20; Դան.7:11):

Դանիելի և Հայտնության գրքերից hյուսիսի վերջին թագավորի մանրամասների հավաքագրումը բերում է այն մտքին, որ դա Ռուսաստանն է և իր կառավարիչը — Եհովայի ժողովրդի վերջին ճնշման ժամանակ՝ Արմագեդոնից առաջ (2017թ. Ռուսաստանում Ե.Վ.-ի հալածանքը — համարում ենք Դան.7:25ի և Հայտ.13:5-7ի կատարման նախաբանը):

Ով համաձայն չէ սրան, կամ նրան, որ Ե.Վ. — դա Եհովայի ժողովուրդն է — որոնեք Եհովայի ուրիշ ծառաների՝ ճնշված որևէ այլ տերության մեջ, ով ունի՝ 1) ծագում Հռոմեական կայսրության բեկորներից (Դան.7:7,8); 2) նրա վերելքով — (Հռոմի կայսրության բեկորներից) 3 տերության անկում (Դան.7:7,8,20); 3) փլուզում և վերականգնում զորությամբ (Հայտ.13:3,5-7; Դան.7:25):

Իսկ մենք վերլուծենք Դան.11:36-45ը, որտեղ հյուսիսի թագավորը (ՀյԹ) մենակ չէ, այլ հակասության մեջ է հարավի թագավորի (ՀԹ) հետ: Նրանց իդեոլոգիական և աշխարհի վրա ազդելու ոլորտների հակամարտությունը — վատ կանդրադառնա Եհովայի ժողովրդի վրա, ով կբնակվի ՀյԹ հասանելի տարածքում (կկրկնվի Դան.11գլ. նախկին ՀյԹ և ՀԹ պատմությունը՝ կապված Եհովայի ժողովրդի հետ այս համակարգի ավարտին, Դան.10:14):

Եվ այսպես, վերջին ՀյԹ. Դան.11:36-40  (հմմտ.Դան.7:25; Հայտ.13:5-7) ցույց է տալիս վերջին տերության ձևավորման փուլերը — ՍՍՀՄ-ից (արմատով՝ հին Ռուսիա) — մինչև արդի ՌԴ (վախճանի ժամանակի տերության): ՍՍՀՄ-ը ոչ մեկին հաշվի չէր առնում և վարվում էր իր ուզածով (օր.1939/40 թվերին ինքնակամ իր տարածքին կցեց Բեսսարաբիան, Բուկովինան, Լիտվան, Էստոնիան և Լատվիան):

Դան.11:37. նա կարհամարհի իր հայրերի Աստծուն. հայրերի Աստվածը՝ դա Ռուսական կայսրության հնամենի հոգևոր արժեքներն են, ուղղափառության «Եռանձնյա Աստվածը», որն ուներ Ռուսաստանը մինչ ՍՍՀՄ դառնալը: ՍՍՀՄ-ում այդ արժեքը լիովին արհամարհված էր, նա ուներ իր «աստվածը», որի մասին կխոսենք քիչ հետո:

նաև կանանց ու բոլոր աստվածների ցանկությունները. կանայք՝ ՍՍՀՄ-ի «օգնականներն» են, որոնք օգնում էին կյանքի կոչել նրա ծրագրերը: Դրանք ՍՍՀՄ-ից կախված և Մոսկվային ենթակա հանրապետություններն են: ՍՍՀՄ-ում բոլոր որոշումներն ընդունում էր Մոսկվան, ուստիև ոչ մի ՍՍՀՄ հանրապետության աստված ընդունված չէր և հաշվի չէր առնվում նրանց ինչ-որ ցանկություն:

և իրեն բոլորից բարձր կդասի: ՍՍՀՄ-ը հասավ համաշխարհային ազդեցության՝ ստեղծելով կոմունիզմի գաղափարակիր մի ահռելի սոցիալիստական ճամբար, որը զբաղեցնում էր մոլորակի բնակեցված տարածքի կեսը՝ սփռելով իր ազդեցության ոլորտները աշխարհով մեկ, տես քարտեզը.

Դ.11:38 Իր դիրքում նա փառք կտա ամրոցների աստծուն… նա ոսկով, արծաթով… ցանկալի բաներով կփառաբանի.
Ամրոցների աստվածը — դա զենքի զորությունն է (հնում լավ կառուցված ամրոցները զինվորական հաջողության երաշխիքն էին): Զենքի ուժը — միակ բանն է, ինչին կապավինի ՀյԹ՝ դրանում ներդնելով հսկայական միջոցներ (ոսկի, արծաթ և թանկարժ.քարեր):

Դ.11:39 օտար աստծու հետ զորավոր բերդ կշինի. իրեն ընդունողին …շատերի վրա կառավարիչ կնշանակի, և կբաշխի երկիրը
Օտար աստվածը — դա Կոմկուսն է ի դեմս Կրեմլի (քաղաքագաղափարական կենտրոնը Կրեմլում)՝ կոմունիզմի իդեոլոգիայով իրեն աշխարհի մնացած բոլոր իդեոլոգիաներից բարձր համարող:

Կրեմլը ՍՍՀՄ-ի և Կոմկուսի խորհրդանիշն էր (այնտեղ ապրում էին առաջնորդները, ՍՍՀՄ փլուզումից հետո այն դարձավ ՌԴ նախագահի նստավայրը, ինչպես որ էր մինչև Պյոտր 1-ինը` ցարերի և իշխանների համար): Քաղբյուրոյի բոլոր անդամները և Կոմկուսի երանելի տոմսատերերը՝ դառնում էին հարուստ և պարգև էին ստանում «երկիրը» — մեծ լիազորություններ և ազդեցության ոլորտներ:

Դան.11:40-45 — ցույց են տալիս ՀյԹ տերությանը արդեն այս աշխարհի ամենավերջում. փլուզումից և «մահացու վերքի բուժումից» հետո (Հայտ.13:3): Դա ՌԴ-ն է՝  ՀյԹ  կյանքի  վերջին  ժամանակում, ով պետք է Եհովայի ժողովրդին ճնշի 3,5 տարի (Դան.7:25; Հայտ.13:3,5-7): Պարզաբանենք:

Դ.11:40 Վերջին ժամանակում հարավի թագավորն ու նա իրար կզարկվեն Այս համակարգի ավարտից առաջ աշխարհի արենայում կհայտնվի ՀԹ (ԱՄՆ), իսկ ՍՍՀՄ-ը ՍՍՀՄ-ից կդառնա ՌԴ (Հայտ.13:3): «Վերքի» բուժումը դա այն է, որ ՌԴ կվերականգնի ահեղ զինվորական տերության իր փառքը և երկաթե ռեժիմը (ինչը և նրան հնարավորություն կտա նեղելու Եհովայի ժողովրդին, այն էլ ոչ թե որպես Աստծու ժողովրդի, այլ որպես «աղանդ» ԱՄՆ-ից):

Դան.11:40. ՌԴ (ՀյԹ) փոթորկի պես կգա ԱՄՆ-ի (ՀԹ) վրա և կմտնի երկրներ (ՀԹ). ԱՄՆ (ՆԱՏՕ) և ՌԴ (նրա դաշնակիցներ ըստ ՀԱՊԿ կամ ՇՀԿ) միջև, ազդեցության ոլորտների համար, ինչ-որ մարտ է սպասվում, որի հետևանքով կտուժի Եհովայի ժողովուրդը և որոշ «ամերիկամետ» երկրներ (ՀյԹ կանցնի ՀԹ երկրներով), որոնց կդասվի նաև «փառավոր երկիրը»:

Նա կմտնի փառահեղ երկիրը, ու շատ երկրներ կընկնեն.
Հնում «փառավոր երկիրը»՝ ավետյաց երկիրն էր, մարմնավոր Իսրայելի հարուստ և պտղաբեր բնակության վայրը (Պաղեստինը հենց նրանով էր փառահեղ, որ այնտեղ էր ապրում Եհովայի ժողովուրդը):

Ն.Կ.-ում Եհովայի ժողովուրդը Եհովայի և Նրա Քրիստոսի ծառա հոգևոր Իսրայելն էր, այլ ոչ մարմնավոր (Հռ.2:28,29). Այս համակարգի վերջում նրանց բնակության վայրը կլինեն «կավե» երկրները (Մտ.24:14, «երկաթե» երկրներում ապրել չեն թողնի): Ուստի աշխարհի վերջում փառահեղ երկիրը, օրինակ, կլինի դեմոկրատական Եվրոպան (ՀյԹ տարածքին մոտ ՀԹ ազդեցության երկրներ), ԱՄՆ դաշնակից ՆԱՏՕ երկրները:

Ակնկալե՞լ բառացի պատերազմական կոնֆլիկտ ՌԴ և Եվրոպայի միջև: Օրինակ, ՌԴ կոնֆլիկտի մեջ մտավ Ուկրաինայի՝ ասես դեմոկրատական Եվրոպայի հետ և բռնակցեց Ղրիմը: Իսկ ՆԱՏՕ-ի երկրները, ելնելով միջազգ. պարտավորությունից, ստիպված կոնֆլիկտի մեջ մտան ՌԴ հետ. առայժմ «մարտ» է ընթանում սանկցիաների տեսքով, բայց ժամանակը ցույց կտա, թե ինչ կլինի հետո:

Դ.11:41ՀյԹ ձեռքից կազատվեն Եդոմը, Մովաբն ու Ամոնի որդիների գլխավորները.
ՀյԹ և ՀԹ կոնֆլիկտից շատերը կտուժեն(շատ երկրներ կընկնեն), այդ թվում և Եհովայի ժողովուրդը: Իսկ նրան «արյունակից» և Եհովային չծառայող «Եդոմը, Մովաբն ու Ամմոնի որդիների գլխավորները» — չեն տուժի:

Եդոմը Հակոբի/Իսրայելի եղբայր Եսավն է, որ ևս երկրպագում էր Եհովային, բայց քետացիների ավանդույթներով աղճատած (Ծնն.32:3;26:34): Այսօր հոգևոր «Եդոմը» կարող է լինել հեթանոսությամբ շաղախված քրիստոնյա աշխարհը, ինչպես և հուդաիզմը (Քրիստոսին մերժող):

Մովաբն ու Ամոնը Ղովտի աղջիկների որդիներն են, Ծնն. 19:36-38, երկրպագում էին հեթ.աստվածներ Քամոսին և Մոլոխին: Նրանց կարող են ներկայացնել ոչ քրիստոնյա կրոնները (ասենք` իսլամը, բուդդիզմը): Ուստի ՌԴ-ում այս կրոնները, որոնց չեն նեղում (հուդայական, ուղղափառ, իսլամ և այլն) — կազատվեն ՀյԹ ձեռքից (Եդոմ, Մովաբ և Ամոնի որդիների գլխավորներ), ինչը և դիտվում է այսօր (2017թ.):

Օրինակ, ՌԴ, մտնելով Ղրիմ և Դոնբաս (որ սկզբում լինելով Ուկրաինայի կազմում՝ ունեին կողմնորոշում դեպի դեմոկ. Եվրոպա) — ճնշեց այս տարածքի Եհովայի ժողովրդին: Բայց հուդայական, ուղղափառ, իսլամ և այլ կրոններ (Եդոմը, Մովաբը և Ամոնի որդիների գլխավորները)` այս տարածքներում խուսափեցին ՀյԹ պատժիչ «ձեռքի» ճնշումներից:

Եվրոպան ցավագին է արձագանքում ՌԴ-ում մարդու ազատության և իրավունքների ոտնահարմանը (ասես «իրեն են ճնշել») և իր բողոքն է հայտնում ՌԴ-ին ՄԻԵԴ դատական որոշումներով, բայց ՌԴ դա արհամարհում է. նա իր օրենքն ունի: Հոգևոր իմաստով առնվազն այսպես է կատարվում Դան.11:41-ը (ՀյԹ պետք է կոխկրտի ՀԹ դեմոկրատական արժեքները ՀԹ ազդեցության տարածքներում):

Դ.11:42,43 Եվ ձեռքը կմեկնի …և նույնիսկ Եգիպտոսի երկիրը չի ազատվի: Եվ կտիրի Եգիպտոսի …գանձերին.
հնում ՀԹ՝ Եգիպտոսը, ինչպես և հնամենի ՀյԹ — Հուդայում հայտնի էին որպես անդրծովյան հարուստ երկրներ: Այս նկարագրությանը համապատասխանում է ԱՄՆ. արդի ՀԹ և ՀյԹ ևս բաժանում է ծով-օվկիանոսը:

Դ.11:42,43 Լիբիացիներն ու եթովպացիները նրա ետևից կգնան (ՀյԹ ետևից).
սրանք հնում ՀԹ՝ Եգիպտոսի հարևաններն էին: Ժամանակակից խոսքով՝ սրանք ԱՄՆ կողմնակիցներն են (արդի ՀԹ-ի). ԱՄՆ և ՌԴ կոնֆլիկտում — ԱՄՆ-ի որոշ հարևաններ կանցնեն Ռուսաստանի (ՀյԹ) կողմը:

Ռուսաստանի և ԱՄՆ-ի կոնֆլիկտի հետևանքը կլինի այն, որ Ռուսաստանը կտիրի ԱՄՆ գանձերին: Այսինքն ՀյԹ և ՀԹ միջև կոնֆլիկտը տնտեսական բնույթ կունենա՝ ԱՄՆ-ի համար նեգատիվ հետևանքով (մանրամասն տես Դանիել 11 գլխի վերլուծականում, ՊԱ կայքում (ռուս.):

ՌԴ իր գործողություններով կարող է սադրել ԱՄՆ տնտեսության անկումը (ասենք, դոլարի տապալում կամ ներքին կոնֆլիկտ, ինչը կբեկի ԱՄՆ էկոնոմիկան): Սա թվում է անհնար, բայց ամեն ինչ Աստծու ձեռքին է, Ով հսկում է վերջին ՀյԹ արշավն ու նրա հաջողությունը (ներկայումս ԱՄՆ անհանգստացած է կիբերպատերազմով. բավական է կոտրել բորսային սերվերները, և ԱՄՆ էկոնոմիկան կտապալվի: Պատահական չէ, որ Էդվարդ Սնոուդենը մինչ 2020 թ. ապաստան է ստացել ՌԴ-ում):

Արդյունքում մեծապես կտուժի ԱՄՆ էկոնոմիկան, ինչից էլ՝ համաշխարհային էկոնոմիկան (համաշխ. առևտրի շրջանառության 80% կատարվում է ամերիկյան $): Իսկ ՌԴ կմնա հաղթանակած դիրքում, բայց ոչ երկար: (Հայտ.17:12,13,16 և 18գլ. ցույց են տալիս ինչպես է ՀյԹ/գազանը իր դաշնակիցներով փլուզում համաշխարհային էկոնոմիկան՝ իրերի այս համակարգի հիմնասյունը. Բաբելոնը — դա Սատանայի կառավարման ողջ սիստեմն է):

Դ.11:44 Բայց արևելքից և հյուսիսից լուրեր կգան, որոնք կանհանգստացնեն նրան, և նա մեծ ցասումով դուրս կգա, որպեսզի շատերին ոչնչացնի. ՌԴ արևելքից (օրինակ Հյ.Կորեա, Չինաստան, Ճապոնիա կամ ԱՄՆ, Ալյասկա) մի բան խիստ կվրդովվեցնի ՀյԹ, և նա «հնարքի» դիմելով, պատերազմական մեծ կոնֆլիկտ կհարուցի աշխարհում (Հայտ.9:14-18-ում ցույց է տրված վերջին համաշխարհային պատերազմը):

Դ.11:45 Դեպքերի այս դրվագում ՌԴ կտեղավորվի ծովի և փառահեղ սուրբ լեռան միջև: Այստեղ տրված են սուրբ Երուսաղեմի «կոորդինատները», որ կանգնած էր բառացի Սիոն լեռան վրա. նա գտնվում էր Միջերկրական ծովի և Մորիա տաճարային լեռան միջև:

Բայց այս համակարգի ավարտին ՀյԹ կհասնի հոգևոր «Երուսաղեմին»՝ Եհովայի վերջին մարգարեների ապրելու տեղին (144000 մնացորդին, հոգևոր սուրբ «Երուսաղեմի» ներկայացուցիչներին): Հայտ.11:7-ը հայտնում է, որ ՀյԹ (գազանը) նրանց կսպանի, բայց ինքը մի որոշ ժամանակ՝ մի քիչ էլ կմնա ու կհասնի իր վախճանին Արմագեդոնին (ինչպես և մնացած բոլորը, Հայտ.16:10-21; Դան.7:11):

Այսպիսով՝ վերջին ՀյԹ (Դան.7:25-ի Եղջյուրը և գազանը Հայտ.11:7;13:5-7;17:11-ի, և Եհովայից օգտագործված 7 տերությունների 7-րդ գլուխը, Հայտ.17:10) իր 10՝ միևնույն ամբիցիոզ նպատակներն ունեցող դաշնակիցներով (17:11-16) — կսկսեն նեղել Եհովայի ժողովրդին (կկռվեն Քրիստոսի հետ) և կհակառակվեն ԱՄՆ-ին (և ՆԱՏՕ-ի երկրներին)` համաշխարհային ազդեցության պայքարում: Տես սխեման.

ՀյԹ և ՀԹ հակամարտությունը կրախի կմատնի հմշխ. էկոնոմիկան (Հայտ.18), որից հետո կլինի Արմագեդոնը:
Ինչ վերաբերում է Եզ.38գլ. Գոգին՝ այդ մարգարեությունը կկատարվի Հիսուս Քրիստոսի 1000 տ. իշխանությունից հետո (այն կրկնում է միայն Հովհաննեսը՝ 1000 տարվա վերջում Եհովայի ժողովրդի վերջին փորձության հետ կապված, Հայտ.20:7-10): Դրան գումարած.

Եզ.38:18-23ը ասում է՝
1) այն օրը, երբ Գոգը գա Եհովայի ժողովրդի վրակոչնչացվի կրակով և ծծմբով, իսկ Դան.7:25 և Հայտ.13:5-7ը ասում է, որ Եհովայի ժողովուրդը 3,5 տարով կտրվի Հյ.Թ;
2)մեծ փրկություն Արմգ. առաջ — չի լինի (Աստված մահվան քնով հանգստում կծածկի Իրեններին, Հայտ.14:13; Մտ.24:40, տես 7.3 վիդեոն): Իսկ վերջին ՀյԹ կոալիցիան տրված է եղջյուրներով — գազանի դաշնակիցներով:

Հաջորդիվ կքննարկենք երկրից ելնող 2րդ գազանի նշանակությունը (Հայտ.13:11,12,15):

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ՀՅՈՒՍԻՍԻ ԹԱԳԱՎՈՐԸ ՄԱՍ 3. ԳԱԶԱՆԸ (Հայտ.13 գլ.)

Текст на армянском языке к русскому видео  1.24 Царь северный, часть 3: ЗВЕРЬ из Откр. 13 и 17 гл.
Это видео на армянском — см. видео 7.6

7.4 և 7.5 վիդիոներից իմացանք, որ Դան.2գլ. ցույց է տալիս վերջին հյուսիսի թագավորի հայտնվելու   ժամանակը   (երկաթ-կավե «թաթերի» էպոխա, այս համակարգի ավարտ), իսկ Դան.7:7,8-ը՝ նրա  ծագումը  (դա 11րդ Եղջյուրն է, Հռոմեական Արևելյան կայսրության՝ Բյուզանդիայի ժառանգորդը):

Այն, որ 11րդ Եղջյուրը ծլեց Հռոմի 10 «Եղջյուրների» միջև և նրա փառահեղ վերելքը կործանեց Հռոմի 3 Եղջյուրը (Դան.7:7,8) — օգնեց «տեսնել» ի դեմս 11րդ Եղջյուրի՝ ՍՍՀՄ-ին. երբեմնի Ռուսիան, որ եղջյուրիկ էր (Դան.7:8), անցնելով «հասունացման» փուլերով — դարձավ այն մեծախոս Եղջյուր-ՍՍՀՄ-ը, որին վերապահված է լինել Եհովայի ժողովրդին ճնշող վերջին տերությունը (Դան.7:25-27): Հիշեցնենք.

Այս հոլովակը ցույց կտա, թե ինչպես 11րդ Եղջյուրը կիրագործի Դան.7:25-ը (կսկսի նեղել Եհովայի ժողովրդին անմիջապես աշխարհի վերջից 3,5 ժամանակ կամ 3,5 տարի առաջ, Հայտ.12:6,14) — ի նկատի ունենանք, որ ՍՍՀՄ աթեիստ տերությունը այլեվս չկա, իսկ ժամանակակից Ռուսաստանը՝ կա որպես կրոնական երկիր (Բյուզանդիայի և միապետական Ռուսական ուղղափառ կայսրության ժառանգորդ):
Կարևոր է հասկանալ երեք աստվածաշնչյան պահ.

1) Դանիել 7:25-ը ընդհանուր գծերով է տալիս աշխարհի վերջի նկարագիրը:
2) Հայտ.13 և 17 գլուխները ճշգրտում են վերջին տերության կողմից Եհովայի ժողովրդի ճնշման պատկերը: 3) Դան.7:25-ի 11րդ Եղջյուրը և Հայտ.13:5-7; 17:11-ի 8րդ գազանը — նույնն են (Սատանայի համակարգի վերջին հեթանոս տերությունը, որը աստվածանարգ խոսքեր է ասելու և 3,5 տարի կամ 42 ամիս — աշխարհի վերջից առաջ — նեղելու է Եհովայի ժողովրդին):

Ինչո՞ւ է նույն ֆիգուրան (Եհովայի ժողովրդին ճնշող) Դան.7:25ում նշվում Եղջյուրով, իսկ Հայտ.13:5-7ում՝ գազանով: Դան.8:20,21ը կօգնի հասկանալ. գազանը եղջյուրով — դա Հունաստանի և նրա կառավարչի միագումարն է:  Դանիելը նշել է տերության կառավարչին և տերությանը — որպես մեկ   ամբողջություն,  նրանք՝ մեկ էություն են. տերությանը ղեկավարում է կառավարիչը (եղջյուրը միշտ գազանի վրա է. ինքնուրույն, առանց տերության — նա որևէ նշանակություն չունի):

Նույնը և Եհովայի ժողովրդին ճնշելու պահին. ինչպես տերության ղեկավարը, այնպես էլ տերությունը, ուր հալածվում է Եհովայի ժողովուրդը — մեկ էություն են (ինքը գազան/տերությունը չի կարող հալածել Եհովայի ժողովրդին, դա արվում է տերության ղեկավարի հրամանով. գազանի Եղջյուրով): Ահա ինչու Հայտ.13:5-7-ի գազանը և Դան.7:25-ի Եղջյուրը ներկայացնում են նույն մարմնին (հյուսիսի վերջին թագավորի վերջին տերությանը):

Հիմա պարզենք ինչպես 11րդ Եղջյուրը (Ռուսիա-ՍՍՀՄը)` վերջից անմիջապես առաջ՝ հանդես կգա Հայտ.13:5-7-ի գազանի դերով, եթե 1991թ. ՍՍՀՄը փլուզվեց. Հայտ.13:3,12; 17:8-ը հայտնում են մանրամասներ վերջին տերությունից: Նա մահացու վերք կստանա (կար և չկա, գազանի գլխի վերքը՝ նույնն է, ինչ գազանի վերքը), բայց բուժվելը (նորից հայտնվելը) կրկին կթույլատրի նրան սկսել ճնշել Եհովայի ժողովրդին (Հայտ.13:1-7):

Հայտնի է, որ 1991թ. Եղջյուր/գազան ՍՍՀՄը մահացու վիրավորվեց. նա փլուզվեց, բայց հիմքը մնաց (Ռուսիա-Ռուսաստան, ՌԴ): Նոր պայմաններին ադապտացվելու նրա «տկարությունը»՝ հնարավորություն տվեց Եհովայի ժողովրդին սփռվել Ռուսաստանի ողջ տարածքով և որոշ ժամանակ հանգիստ կյանք վարել՝ կազդուրվելով ՍՍՀՄ-ի երկաթե ռեժիմից:

Բայց ՌԴ իշխանությունների Ռուսական կայսրության ավանդույթները (ուղղափառություն, պատրիոտիզմ) և գերտերության փառավոր դիրքը (ՍՍՀՄ զինուժի հեգեմոնը) վերածնելու փափագը — վերածնունդ տվեց ՌԴում Եհովայի ժողովրդի հանդեպ ՍՍՀՄ «երկաթե» ռեժիմին (հիշեցնենք. Դան.7-ի գազանները — տերություններ են, որոնք Եհովայի կամքով ինչ-որ կապ պետք է ունենան Իր ժողովրդի հետ):

Թեպետ ՍՍՀՄը աստվածանարգ էր որպես աթեիստ, իսկ բուժումից հետո (ՌԴ) Ռուսաստանի տեսքով դարձավ ուղղափառ — ՍՍՀՄ երկաթե ռեժիմի վերածնունդը Եհովայի ժողովրդի հանդեպ — Երկնքում կդիտվի որպես հայհոյանք (Հայտ.13:6). ով հալածում է Եհովայի ժողովրդին՝ դիպչում է Եհովայի աչքի բիբին (հայհոյում է, դեմ է գնում Եհովային, Զաք.2:8):

Հետևաբար, Եղջյուր/գազանի (հյուսիսի թագավորի վերջին տերության) «մահացու վերքի բուժումը» — ըստ Հայտ.13:5-7 մարգարեության — պիտի բերի ինչպես Եհովայի ողջ ժողովրդի հալածմանը, այնպես էլ Եհովայի վերջին մարգարեների ոչնչացմանը (144000 մնացորդի), ովքեր այդ ժամանակ գործելու են ՌԴ ազդեցության տարածքում — 1260 օր (3,5 տարի — Դան.7:25; 42 ամիս — Հայտ.11:3-7; 13:5-7):

Հենց սրան ենք մենք սպասում (համարում ենք, որ դեպքերը ՌԴ-ում Ե.Վ.-ի հետ կապված — Դան.7:25-ի և Հայտ.11:3-7-ի նախաբանն են): Բայց եթե դուք համաձայն չեք — գտեք այն տերությանը, ով փլուզում և վերածնունդ է ապրել՝ իր տարածքում հալածելով Եհովայի ժողովրդին մինչ իր փլուզումը և դրանից հետո (այդ նշաններն են Դան.7:25-ը՝ ընդհանուր, իսկ Հայտ.13:1-7-ը՝ մանրամասն բնութագրում հյուսիսի վերջին թագավորի վերջին տերությանը):

Իսկ մենք ցույց տանք 1)գազանի գլխի 10 եղջյուրները ինչ են նշանակում (վերջին տերության) և 2) ինչու է Հայտ.17:11-ի գազանը կոչվում այն յոթից 8-ը:
Սկսենք 10 եղջյուրների նշանակությունից (շատերը դրանք նկարում են գազանի բոլոր գլուխներին, ինչը խոսում է, որ չեն հասկանում գազանի գլուխների և եղջյուրների իմաստը): Եղջյուրները պետք է գտնվեն միայն մեկ գլխի վրա, վերջինի՝ 7-ի: Պարզաբանենք:

Հայտ.13:1-7-ում Դան.7:25ի 11րդ Եղջյուրը պատկերված է 7 գլխանի և 10 Եղջյուրանի Գազանով: Փաստը, որ նա իր վրա մաս-մաս հավաքել է Դան.7գլ 4 գազանների կերպարը (առյուծ, արջ, ինձ և եղջյուրներով հրեշ) — օգնում է հասկանալ, որ այդ տերությունը նույնացվում է հեթանոս  այն հատուկ տերությունների հետ, որոնց օգտագործել է Եհովան Իր ժողովրդի հետ կապված տարբեր հարցերով:

Գազանի 7գլուխը ցույց է տալիս, որ Եհովայի ժողովրդի պատմության մեջ (թե՛ հնում, թե՛ Ն.Կ.-ի էպոխայում) – Աստված  օգտագործել է լոկ 7 հեթանոս  աշխարհակալ ուժ   (գազանը լոկ 7 գլուխ ունի): Հայտնության գրվելու պահին (մոտ մ.թ.100թ.) — 5 տերություն անցել էին, 6րդը կար, իսկ 7րդը (հյուսիսի վերջին թագավորը)՝ ապագայում էր, 10 եղջյուրները՝ նույնպես (Հայտ.17:9,10,12,16):

Ուստի՝ 10 եղջյուրները չեն կարող գտնվել անցյալի տերությունների գլխին. այլ բոլորը ապագա  7րդի գլխին պետք է լինեն` որպես հյուսիսի վերջին թագավորի դաշնակիցներ (Հայտ.17:12): (Հիշեցնենք. Դան.7:7-ի 10 եղջյուրի հետ նրանք ոչ մի կապ չունեն: Դան.7:7-ի 4րդ գազանի 10 եղջյուրը՝ դա Հռոմի փլուզման 10 տերությունն են 20դ. սկզբին, որից «ընկան» Ավս.-Հունգարիան, Գերմանիան և Օսմանյան կայսրությունը):

Հիշեցումը, որ 6րդ գլուխը կար (Եհովայի ժողովրդի վրա) Հայտնության  գրվելու պահին  (մ.թ.100թ.), և դա Հռոմն է — օգնում է որոշել մնացած տերություններին, քանզի Դանիելի գազանները Հռոմից առաջ ցույց են տալիս երեք տերություն. Բաբելոն, Մարա-Պարսկաստան և Հունաստան: Եթե 6րդը Հռոմն է, ուրեմն 5ը Հունաստանն է, 4ը՝ Մարա-Պարսկաստանը, 3ը՝ Բաբելոնը: Մինչ Բաբելոնը Եհովայի ժողովուրդը իր վրա էր զգացել Ասորեստանին և Եգիպտոսին:

Եհովան Եգիպտոսն օգտագործեց Իսրայելի պահպանման և շատացման, իսկ Ասորիներին՝ Հյ.Իսրայելը պատժելու համար: Այսպիսով՝ 7գլուխը — 7 հեթանոս տերություններ են Եհովայի ժողովրդի վրա՝ սկսած հնուց մինչև այս համակարգի վերջը: Ցույց տանք սխեմայով՝ այն հաշվարկով, որ 10 եղջյուրները 7րդ գլխի (հյուսիսի վերջին թագավորի) դաշնակիցներն են, ապագայի եղջյուրները (ոչ թե բոլոր գլուխների, այլ միայն 7-րդի):

Մնաց պարզել, թե ինչու է վերջին տերությունը կոչվում 8րդ գազանը այն յոթից (Հայտ.17:11): Դա այնքան էլ դժվար չէ. վերջին տերությունը ցույց է տրված տարբեր հաշվարկի կետերից: Հիշեցնենք. նա նշանակված է որպես և՛ նոր Եղջյուր (Դան.7:7,8,25), և՛ գազանի 7րդ գլուխ (Հայտ.13:5-7; 17:10):

Հաշվարկի երկու կերպ՝ ըստ Դանիելի և ըստ Հայտնության, որոնք լրացնում են նրա բնութագիրը. նա և՛ հին Հռոմի ժառանգորդն է, և՛ վերջինն է 7 հատուկ տերությունների թվից, որոնց տարբեր ժամանակներում օգտագործել է Եհովան Իր ժողովրդի համար:

Եթե Եհովայի ժողովրդին ճնշող վերջին տերությանը հաշվենք 4րդ գազանի Եղջյուրներով, ապա նա 8րդն է. 10 Եղջյուր էին +1 նորը =11 — ընկան 3= 8րդ նորը դարձավ Եհովայի ժողովրդին ճնշող վերջին տերությունը (Դան.7:7, 8,25): Իսկ եթե նրան հաշվենք Հայտ.17:10-ի գլուխներով, ապա վերջին տերությունը՝ դա 7րդ գլուխն է գլուխ-տերությունների թվից, որոնցից օգտվել է Եհովան.

Ուստի ստացվում է, որ վերջին տերությունը՝ կոչված 8րդ գազանը այն յոթից — դա 8րդ  Եղջյուրն է՝  Հռոմի ժառանգորդը, որ մտնում է  այն  հատուկ  7 տերությունների մեջ,  որոնք օգտագործվել են Եհովայից Իր ժողովրդի հետ կապված տարբեր նպատակներով: Նայենք սխեման.

Իսկ եթե հիշենք Դան.8:20,21ը (որ եղջյուրով գազանը՝ տերությունը և կառավարիչն են միակից), ապա պարզ է և դա. Դան.7:25ի Եղջյուրը՝ դա  հյուսիսի վերջին թագավորի կյանքի ժամանակի վերջին տերությունն է,  որը 3,5 տարի պետք է ճնշի Եհովայի ժողովրդին: Նաև նա — Հայտ.13:3; 17:9, 10-ի  7րդ գլուխն է՝ վերքի ապաքինման շրջանում (բուժվելուց հետո նա կսկսի ճնշել Եհովայի ժողովրդին, Հայտ.13:5-7), նաև գազանն է՝  Հայտ.11:7;13:1,5-7;17:11-ի:

Ընդհանրացնենք վերջին հեթանոս տերության 5 յուրահատկություն, որը ըստ Դան.2,7 գլ. և Հայտ.13,17գլ-ի՝ այս համակարգում նեղելու է Եհովայի ժողովրդին. դրանք օգնում են ըմբռնել ժամանակակից իրադարձությունները և գտնել որոնվող տերությանը.

վերջին հեթանոս տերության 5 յուրահատկություն

1) վերջին տերությունը պետք է ինչ-որ կապ ունենա փլուզված Հռոմ.կայսրության «բեկորների» հետ (Դան.7:7,8);

2) աստվածանարգ փառավոր տերության նրա վերելքը պետք է իրագործվի 20 դարում (Եհովայի պաշտամունքի վերականգնման և երկրի վրա Եհովայի ժողովրդի հայտնվելու ֆոնին, Միք.4:1,2);

3) նրա վերելքը փառավոր աստվածանարգ տերության՝ կոչնչացնի երկաթե Հռոմի 3 եղջյուր (3 գաղութարար կայսրություն. Դան.7:7,8);

4) նա պետք է մահացու վերք ստանա (փլուզման ենթարկվի. Հայտ.13:3,12);

5) նա պետք է վերականգնվի աստվածանարգ տերության ուժով և նեղի Եհովայի ժողովրդին (Դան.7:25; Հայտ.13:5-7):

Մենք մեր 7.4 , 7.5  և 7.6 վիդեոներում ցույց տվեցինք, թե ինչպես են այս յուրահատկությունները մատնանշում արդի Ռուսաստանին (ՌԴ): Եթե դուք կարող եք գտնել այլ մի տերության, ով կհամապատասխանի այս 5 յուրահատկություններին — կիսվեք մեզ հետ:

Իսկ մեզ, հյուսիսի վերջին թագավորի առնչությամբ, մնաց վերլուծել Դան.11 գլուխը՝ այն հարակցելով Եզ.38 գլխի հյուսիսի թագավորի կանխագուշակության հետ: Տա Աստված՝ դա կանենք հաջորդիվ: Որից հետո ծրագրում ենք ցույց տալ Հայտ.13:11-ի երկրից ելնող գառան եղջյուրներով գազանի նշանակությունը:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

ՀՅՈՒՍԻՍԻ ԹԱԳԱՎՈՐԸ ՄԱՍ 2. ԵՂՋՅՈՒՐԸ (Դան.7գլ.)

Текст на армянском языке к русскому видео 1.23 Царь северный, часть 2: РОГ из Дан. 7:25. 
Это видео на армянском — см. видео 7.5

Դան.2գլ. արձանի մասին հոլովակը ցույց տվեց հյուսիսի վերջին թագավորի հայտնվելու ժամանակը. դա «թաթերի» երկաթ-կավե դարաշրջանն էր (աշխարհի վախճանը): Եհովայի Նոր Ուխտի ժողովուրդը այդ ժամանակ ապրում է ողջ երկրով մեկ (Մտ.24:14): Իսկ մ.թ.20դ. հետո թաթերի աշխարհը կա՛մ ճնշելու է նրա ազատությունն ու իրավունքը (երկաթե ռեժիմով երկրներ), կա՛մ տրամադրելու է դրանք (դեմոկրատական երկրներ):

Դանիելի 7-րդ գլուխը բացահայտում է հյուսիսի վերջին թագավորի ծագումը. նա մեծախոս Եղջյուրն է, երկաթե 4-րդ գազանի ժառանգորդը, որ առնչվելու է իր ազդեցության տարածքում ապրող Եհովայի ժողովրդի հետ (Դան.7:25): Դան.7գլ. գազանները — դրանք արձանի նույն տերություններն են (Բաբելոնը, Մարա-Պարսիկները, Հունաստանը և Հռոմը):

Հիշեցնենք, որ խոսքը հատուկ տերությունների մասին է: Նրանց օգտագործել է Եհովան Իր ժողովրդի համար Հ.Կ. և Ն.Կ. մ.թ.1-ից մինչ 4դ.: Մ.թ.325թ.-ից հետո (Նիկիական ժողով) մինչև մ.թ.20դ. Եհովայի պաշտամունքը դադարեց (մտցվեց Երրորդություն), ուստի Եհովայի ժողովուրդը մինչ մ.թ.20դ. (մինչ թաթերի էպոխա, Ամ.8:11,12) անհետացավ: 20-րդ դարից Եհովայի ժողովուրդը նորից հայտնվեց աշխարհի արենայում (Միք.4:1,2):

Հիմա համառոտ նկարագրենք 4 գազաններին, առավել մանրազնին կանգ կառնենք 4-րդ գազանի վրա. հենց նա նպաստեց 11-րդ նոր Եղջյուրի բարձրացմանը իր 10 Եղջյուրի միջև և նրա պատճառով 3-ին կորցրեց (Դան.7:7,8,20,24):

Առաջին գազանը — մարդու սրտով առյուծը՝ Բաբելոնն է. Նոբուգ-ը վերջում իմաստուն սիրտ ունեցավ, ընդունեց ողջ երկրի վրա Եհովայի տիրակալությունը և փառքը տվեց Նրան: Նրանից հետո Բաբելոնի մյուս արքաները կարճ մնացին, և Եհովայի ժողովուրդն անցավ ուրիշ հեթանոս տիրակալի. արջին — Մարա-Պարսկաստանին:

Արջի երկու կողմը — դա Մարա-Պարսիկների կազմն է (երկու ժողովուրդ), բայց մեկը (պարսիկը) առավել է. պարսիկներն առավել իշխանություն ունեն (պարսիկ իշխանները Բաբելոնի նվաճման պահին առավել էին, քան մարերը): Երեք կողոսկրը. իր ծաղկման շրջանում արջը նվաճում է երեք պետություն. Լիդիա (546-547թ.մ.թ.ա.), Բաբելոն (539թ.մ.թ.ա.) և Եգիպտոս (525թ.մ.թ.ա.):

Մարա-Պարս-ը «շատ միս կերավ». նա նվաճեց ներկա Թուրքիայի, Սիրիայի, Պակիստանի, Աֆղանստանի, Հայաստանի, Ադրբեջանի, Տաջիկստանի տարածքը և այլն: Պարսիկ Կյուրոսը ազատեց Եհովայի ժողովրդին Բաբելոնի գերությունից և «ուղարկեց» Երուսաղեմի տաճարը վերականգնելու (Եզր.1գլ):

Չորսթևանի և գլխանի ինձը — 3-րդ գազանն է, որին Եհովան փոխանցեց Իր ժողովուրդը: Դա Հունաստանն է՝ իր արագընթաց նվաճումներով (Ալ. Մակեդոնացին նվաճողական «թևերով էր թռչում»): Նրանից հետո Հունաստանը բաժանվեց 4 «գլխի» (Մակեդոնիա-Կասանդր; Թրակիա և Փոքր Ասիա-Լիսիմախ; Սիրիա-Սելեվկ և Եգիպտոս-Փթոլոմեյ):

4-րդ երկաթե գազանը — դա Հռոմն է (Դան.2գլ. կուռքի երկաթե ոտքերը): Մ.թ.476թ.նրա փլուզումից հետո 10 երկաթյա եղջյուրների վերակազմավորման ընթացքը (այլ բնանյութ 4-րդ գազանը չունի) — օգնում են մեծախոս նոր Եղջյուրի նշանակությունը պարզել, քանզի նրա հայտնվելը կործանում է Հռոմից մնացած 10 Եղջյուրից 3-ին (Դան.7:7,8):

Ուրեմն, Հռոմից մնացած 10 Եղջյուրից 3-ի «ընկնումը» պետք է կատարվի.
ա) 11-րդ նոր Եղջյուրի բարձրացման ֆոնին:
բ) ոչ շուտ, քան կսկսվի Եհովայի պաշտամունքի վերականգնումը և կհայտնվի Նրա ժողովուրդը, այսինքն — մ.թ.20-րդ դարում (11-րդ նոր Եղջյուրը պետք է նեղի Եհովայի ժողովրդին: Կնշանակի նրա հայտնվելու պահին Եհովայի ժողովուրդը պետք է լինի ոչ միայն երկրի վրա, այլ նաև — Եղջյուրի ազդեցության տարածքում, Միք.4:1,2; Դան.7:25):

Հենց այս նոր 11-րդ Եղջյուրն է  ցույց տալիս Դանիելը որպես հյուսիսի վերջին թագավոր. նա է փռելու իր վրանները մինչ Եհովայի ժողովրդի սրբություններ (Դան. 11:45): Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ Դան. 7:25-ի Եղջյուրը կարող է լինել ժամանակակից Ռուսաստանը: Նայենք ապացույցներ՝ հիշելով նոր Եղջյուրի հիմնական երեք հատկանիշը.

Դան.7:25ի 11րդ նոր Եղջյուրի երեք հատկանիշը

1) նոր Եղջյուրը պետք է հայտնվի 4րդ գազանի 10 եղջյուրների միջև (Հռոմ.կայսրության «բեկորների» շրջապատման զոնայում, Դան.7:7,8);

2) 20րդ դարում նրա վերելքի ուղին (Եհովայի ժողովրդի հայտնման պահին) պիտի բերի Հռոմ.կայսրության 10 «բեկորներից» 3 Եղջյուրների անկմանը (Դան.7:7,8,20,24):

3) Իր վերելքի բարձունքում 11րդ Եղջյուրը պիտի նեղի Եհովայի ժողովրդին և կամենա արգելել Եհովայի պաշտամունքի հետ կապված նրա գործունեությունը — անմիջապես այս համակարգի ավարտից առաջ (Դան.7:24,25): Բոլոր այս 3 առանձնահատկությունները քննենք առանձին. հենց նրանք են մատնանշում Ռուսաստանին:

1) նոր Եղջյուրը պետք է հայտնվի 4րդ գազանի 10 եղջյուրների միջև (Հռոմ.կայսրության «բեկորների» շրջապատման զոնայում, Դան.7:8,24):
Հիշենք, որ Հռոմի կայսրությունը բաժանված էր Արևմտյան (ժամանակակից Եվրոպա) և Արևելյան (Բյուզանդիա) մասերի: Մ.թ.1453թ. Օսմանյան կայսրությունը նվաճեց Բյուզանդիան:

Հենց այդ ժամանակ էլ ձևավորվում է պետություն Հին Ռուսիան (1478թ. Ռուսիային է միանում Նովգորոդյան ռեսպուբլիկան): 1547թ. Իվան IV Ահեղը թագադրվում է համայն Ռուսիայի արքա, իսկ 1561թ. Կոստանդինապոլսի Պատրիարքը հաստատում է նրա թագադրումը, ինչը վկայում է Ռուսական պետության ժառանգորդությունը Բյուզանդիայից (Ռուսիան գտնվում էր Հռոմի Եղջյուրների միջև, նրանց շրջապատման զոնայում):

Ռուսիան ամուր կապված էր Բյուզանդիային: Ուղղափառությունը — Բյուզանդիայի կրոնն էր, Ռուսական պետությունը դարձավ Հռոմի Արևելյան կայսրության գահակալության  և հոգևոր  հաջորդականության ժառանգորդը (այսպես փոքր Եղջյուրը — Ռուսիան — ծլեց ընկած Հռոմի «Եղջյուրների մեջտեղը», նրանց շրջապատման զոնայում՝ նաև իր տարածքի առումով, Դան.7:8): Այդպիսին նա մնաց մինչև մ.թ.19 դարը:

Այսօր Մոսկվան կոչում են երրորդ Հռոմ (գուգլով), հաստատելով այն միտքը, որ Դան.7:8-ի նոր Եղջյուրը — դա Դանիելի 4րդ գազանի (Հռոմի փլուզված կայսրության) «միջեղջյուրների» 11րդ բուսածն է առնվազն հոգևոր և գահակալական ժառանգորդության առումով: Այսպիսով՝
1) հատկանիշով Դան.7:8-ի նոր Եղջյուրը — դա Ռուսիան է, Հռոմի Արևելյան կայսրության ժառանգորդը:

Հատկանիշ 2). նոր Եղջյուրի վերելքը 20 դարում պետք է տապալեր Հռոմեական նախկին կայսրության 10 բեկորներից 3 Եղջյուրը (Դան.7:7,8,20,24):
Նախ պարզենք, թե Հռոմի ամբիցիոզ կայսրության ազդեցության տարածքից ինչպիսի 10 Եղջյուրներ էին մնացել մ.թ. 20 դարի սկզբներին:

Քանի որ «երկաթե» Հռոմը ուներ կայսերական գաղութարարական նկրտումներ — մ.թ.20դ. նրա տարածքում պետք է ձևավորվեն նմանատիպ «երկաթե» նկրտումներով 10 եղջյուրներ, այսինքն՝ գաղութարար տերություններ (4րդ գազանը՝ երկաթից է, «կավե» բնանյութի դեմոկրատական երկրները Դանիելին այդ տեսիլքում ցույց չեն տրվում):

Փնտրում ենք 10 «երկաթե» գաղութարար տերություն Հռոմեական կայսրության նախկին Արևելյան և Արևմտյան տարածքներում՝ գիտակցելով, որ Հռոմի կայսրության փլուզումը և 10 եղջյուրի ձևավորումը սկսվեց մ.թ.395 թվին նրա Արևելյան և Արևմտյան թևերի բաժանմամբ և մ.թ.476 թվից (անկման տարին) շարունակվեց մինչև 19 դարը ներառյալ (մինչև 20 դարի սկիզբ):

Սխեմատիկ քարտեզով ցույց տանք Հռոմի նախկին կայսրության ազդեցության տարածքի 10 «երկաթե Եղջյուրները»: Նրանցից երեքը 20 դարում վերացան (ընդգծված է կապույտով): Դա 3 եղջյուրներն են, որոնց «ըկնելը» նախորդվեց 11րդ նոր Եղջյուրի վերելքով դեպի իր արտասովոր և մեծախոս փառքը (Դան.7:20), իսկ հետո կբացատրենք ինչպես դա եղավ:

3 ընկած Եղջյուրները սխեմայի աղյուսակում — դա. 1.Ավստրո-հունգարական տերությունն է (1867-1918); 4.Գերմանական գաղութարար կայսրությունը (1884-1918); 10.Օսմանյան (1299-1922): Ուշադրություն դարձնենք նրանց անկման տարիներին. 1918-1922 — սա Ռուսաստանի ՍՍՀՄ-ի վերաձևման հեղափոխական տարիներն են (Ռուսաստանի Եղջյուրը բարձրացավ մեծախոսության փառքով, Դան.7:20):

Նրանց անկման տարեթվերը համընկնում են միապետական Ռուսական կայսրությունում հեղափոխական խլրտումների ժամանակի հետ, որը 20 դարի սկզբին տարածվեց ողջ աշխարհում՝ ոչնչացնելով «երկաթե» երեք գաղութարար տերություններ. նրանք խորտակվեցին Ռուսաստանի հեղափոխության «վարակից» (գուգլով):

Ելնող Եղջյուր ՍՍՀՄ-ը — Աստծուն հայհոյող է (Դան.7:25), աթեիստ, որ մերժում է Արարչի գոյությունը և հավատի անհրաժեշտությունը Աստծուն (սա է նրա մեծախոսությունը, որով և տարբերվում է Հռոմեական կայսրության նախկին «բեկորային» 10 Եղջյուրներից, Դան.7:24):

Այսպես նոր Եղջյուրի հեղափոխական վերելքը (նախկին Ռուսիայի) աթեիզմի բարձունքներ 1) էտապում Ռուսական ռեսպուբլիկա, 1917թ; 2) ՍՍՀՄ, 1922թ) — հարված հասցրեց Հռոմեական կայսրության 10 բեկորների 3 Եղջյուրներին և ամբողջ աշխարհը պառակտեց երկու ճամբարի՝ կրոնական և աթեիստական:

Եվ այսպես, ըստ 2) հատկանիշի. աթեիստ Եղջյուրի վերելքը (Ռուսիայից ՍՍՀՄ-) 19դ վերջին, 20դ սկզբին հեղափոխական շարժում առաջ բերեց Հռոմի կայսրության «բեկորների» տարածքում, կրախի մատնեց նրա 10 Եղջյուրներից 3-ին, իսկ հետագայում ձևավորեց ահռելի չափի և ազդեցության աթեիստական (սոցիալիստական) իր ճամբարը: Այսպես կատարվեցին Դան.7:7,8,20 խոսքերը:

Մնաց 11րդ Եղջյուրի 3րդ հատկանիշը.
3) Եղջյուրը երազելու է այս համակարգի ավարտից անմիջապես առաջ Եհովայի ժողովրդից խլել Եհովայի պաշտամունքի հետ կապված նրա գործունեությունը (Դան.7:24,25):
Արդեն հայտնի է ՍՍՀՄ-ում Եհովայի ժողովրդի հալածանքի պատմությունը (1946-1965թ)` աքսոր Սիբիր և բանտարկություն:

Սակայն Դան.7:25-ում խոսվում է ոչ թե 1946-1965թթ. ժամանակի, այլ 11րդ Եղջյուրի կենսագործունեության այն շրջանի մասին, երբ Եհովայի ժողովուրդը 3.5 տարով (ժամանակով) պետք է տրվի նրան, ինչը տեղի պիտի ունենա այս համակարգի ավարտից անմիջապես առաջ. նրանք տրվելու են նրա ձեռքը մի ժամանակ, երկու ժամանակ և կես ժամանակ:

Դան.7:25-ը հասկանալ օգնում են Հայտն. 13 և17 գլ., որտեղ այդ նույն Եղջյուրը (նա է հյուսիսի թագավորը) պատկերված է վերքն առողջացած ութերորդ գազանի տեսքով: Նա կանչված է 3.5 տարով (42 ամիս կամ 1260 օր) հատուկ նրա համար, որ — իր ազդեցության տարածքում — պայքար մղի Եհովայի սրբերի մնացորդի դեմ (Քրիստոսի իշխանակիցների թեկնածուների դեմ, Հայտ.12:6,14; 13:5-7; 17:11):

Բայց հյուսիսի Եղջյուր-թագավորի այդ երեսակների մասին կիմանանք հաջորդ անգամ: Իսկ առայժմ ամրագրենք սխեմայով այն, ինչ իմացանք Դան.7:25-ի նոր և մեծախոս Եղջյուրի մասին.

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 

 

ՀՅՈՒՍԻՍԻ ԹԱԳԱՎՈՐԸ ՄԱՍ 1. ԱՐՁԱՆԸ (Դան.2գլ.)

Текст на армянском языке к русскому видео 1.22 Царь северный, часть 1: ИСТУКАН из Дан. 2 гл.
Это видео на армянском — см.  видео 7.4

Աստվածաշնչի ուսումնասիրություն: Հին Կտակարան:
1. Հյուսիսի թագավորը. Դանիել 2 գլխի արձանը:
Ուսումնասիրում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար:

Սկսում ենք վիդեոսերիաներ ըստ Դանիելի գրքի մարգարեությունների, որոնք կանխագուշակում են հյուսիսի և հարավի թագավորների հակամարտությունը այս աշխարհի ավարտին (իրերի համակարգ, որում մենք ապրում ենք այժմ): Այդ հակամարտությունը կառնչվի Եհովայի ժողովրդին, որին կվիճակվի ապրել վերջին հյուսիսի թագավորի ազդեցության տարածքում: Սկսենք 2 գլխի արձանից (կուռքից):

Արձանը դա սկիզբն է պատմության, որը մարդկությանը բերում հասցնում է այս դարաշրջանին: Տերությունները, որ ցույց են տրվում Դանիելին՝ ակնառու են ոչ միայն համաշխարհային ազդեցությամբ, այլև Եհովայի կամքով կապ ունեն Նրա ժողովրդի հետ՝ ամեն մեկը պատմական իր ժամին, ներառյալ և հյուսիսի վերջին թագավորը:

Եթե արձանը ներկայացներ միայն համաշխարհային տերություններ, ապա նրա մասերը առավել շատ կլինեին. օրինակ, կավելացվեին Մայա կայսրությունը (2000-1540թթ.մ.թ.ա.), Չինաստանը, Ցինի դինաստիա (1644-1912) և Արաբական Խալիֆաթը (650-1258թ.մ.թ):

Բայց ոչ. արձանը ցույց է տալիս միայն Եհովայի ժողովրդի հետ կապ ունեցող տերություններ (սա արձանի հիմնական գաղափարն է): Ահա ինչու Դանիելի արձանում ներառված են պատմության միայն այն էտապները, երբ ներկա է Եհովայի ժողովուրդը և տվյալ տերությունը: Չկա Եհովայի ժողովուրդը — նրա բացակա այդ ժամանակում արձանի վրա չկա և որևէ տերություն: Ցույց տանք սա մանրամասն:

Արձանը (կուռքը) ոսկուց, արծաթից, պղնձից, երկաթից և կավից՝ խորհրդանիշն է հեթանոս տերությունների, որոնց հիմքում կուռքերի պաշտամունքն է: Իսկ այն, որ նա մեծ է և ահազդու՝ խոսում է Եհովայի ժողովրդի վրա նրա մեծ և տխրալի ազդեցության մասին. բոլոր ժամանակներում հեթանոսական տերությունները բազում փորձանք ու վիշտ են պատճառել Աստծու ժողովրդին:

Արձանի փայլը՝ դա այն նվաճումն է, որ ունեն Աստծու սրբությունները տրորող հեթանոս պետությունները. չէ՞ որ աշխարհի բոլոր թագավորությունները այս համակարգում պատկանում են Սատանային՝ Աստծու գլխավոր թշնամուն (Ղկ.4:6): Հենց Սատանան է օգնում իրեններին «փայլել», երբ Աստված դա թույլատրում է, երբ Եհովան հեթանոս տերությունների ձեռքով իրագործում է Իր նպատակները՝ կապված Իր ժողովրդի հետ:

Արձանի տարբեր նյութերից կառուցվածքը նշանակում է, որ Եհովայի ժողովրդին տիրելու են որակով և բնույթով տարբեր ազդեցությամբ տերություններ: Յուրաքանչյուր նյութի արժեքը, գլխից մինչև ոտքեր, նվազում է: Այսինքն, Աստծու նպատակում «արձանի թագավորներից» ամեն մեկի խաղացած դերի գնահատականը — ևս տարբեր է:

Գլուխը՝ Նաբուգոդոնոսորն է և Բաբելոնի կայսրությունը. այս թագավորին Աստված հատուկ է առանձնացրել: Ոսկին ամենաազդեցիկ մետաղն է, ինչպես որ Բաբելոնը դարձավ ամենաազդեցիկ տերությունը Աստծու ժողովրդի հանդեպ.  նրան թույլատրվեց ավերել Եհովայի տաճարը (ինչը մինչ այդ ոչ ոքի չէր թողնվել) և պատժել Աստծու ժողովրդին իր հավատուրացության և կռապաշտության համար (2Տար. 36:14-21):

Սա առաջին հեթանոս տերությունն է, որի հաղթանակից հետո Եհովայի ժողովուրդը Եհովայից նշանակված արքա Իր քաղաք Երուսաղեմում այլևս չունեցավ (1Թագ.11:36): Ուստի Նաբուգ-րը` ոսկե գլուխն է (գլխավորը) — առաջին թագավորը, որ սկիզբ դրեց Երուսաղեմում Աստծու ժողովրդի վրա Եհովայի իշխանության փոխարինմանը հեթանոսական իշխանությամբ:

Բաբելոնից սկսած Հուդան մշտապես գտնվել է որևէ հեթանոսական տերության իշխանության տակ (Ասոր. թագավորը դրանից 100 տարի առաջ գրավեց Հյուսիսային Իսրայելը, բայց նա առաջին չի համարվում, քանզի Տերը նրան թույլ չտվեց գրավել Իր քաղաք Երուսաղեմը):

Գլխի միատար լինելը (ամբողջ գլուխը ոսկուց է) խոսում է մեկ տերության միանման և ուժեղ ազդեցության մասին Եհովայի ողջ ժողովրդի վրա. հիշենք, որ Բաբելոնը 70 տ. իշխանություն ունեցավ Հուդայի վրա՝ մինչև 539թ. մ.թ.ա., երբ Պարսից Կյուրոսը վերջ դրեց Եհովայի ժողովրդի վրա նրա իշխանությանը (2Տար.36:21-23; Եր.25:11,12):

Մարա-Պարսկական կայսրությունը Կյուրոսի գլխ.՝ 2-րդ տերությունն է, որին թողնվեց տիրել Եհովայի ժողովրդին: Նրա արժեքը նվազում է 2-րդ տեղով՝ Բաբելոնի «գլխից» հետո. կուրծքն ու ձեռքերը այդքան ազդեցիկ չեն, ինչպես գլուխը, և արծաթն էլ նվազ արժեք ունի, քան ոսկին (այս տերությունը չէ, որ սկսեց իրագործել Բարձրյալի պատժիչ մտադրությունը Իր ժողովրդի մշտական ուխտադրժության համար):

Աստված օգտագործեց Պարսից Կյուրոսին Բաբելոնից հրեաներին ազատագրելու համար: Այս տերությունը Աստծու ժողովրդին օգնեց գերությունից վերադառնալ Երուսաղեմ 537թ.մ.թ.ա. և սկսել Եհովայի տաճարի վերականգնումը (Եզր.1գլ.): Գոյատևեց մինչև 331թ.մ.թ.ա.:

Արժեքով 3-րդ կայսրությունը — պղնձե ազդրերը — Հունաստանն է, որ փոխարինեց Մարա-պարսիկներին և 331թ.մ.թ.ա. տիրեց Աստծու ժողովրդին: Ա. Մակեդոնացու տիրույթները շատ ընդարձակ էին, հասնում էին անգամ Հնդկաստան: Նպաստեց Եհովայի ժողովրդի մեջ աշխարհի մասին հեթանոսական (հունական) պատկերացումների ներդրմանը (հրեաների հելլենացմանը):

Կուռքի այս մասերի միատարությունը (արծաթե Մարա-Պարսկաստանը և պղնձե Հունաստանը) ևս խոսում է յուրաքանչյուր տերության իր ժամանակում ունեցած իրեն յուրահատուկ մեկ ազդեցության մասին՝ Եհովայի ողջ ժողովրդի վրա:

Հռոմը Բաբելոնից հետո 4-րդ «երկաթյա» տերությունն է՝ երկաթյա ճանկերով և կայսերական նկրտումներով (168 թ.մ.թ.ա.-476թ.մ.թ): Բացի այն, որ Հռոմը դարձավ ահեղ և հզոր աշխարհակալ տերություն, Եհովան օգտագործեց նրան որպես գործիք՝ 70 թվին պատժելով իր հավատուրաց ժողովրդին (Երուսաղեմը կրակի մատնվեց, Եհովայի տաճարը ավերվեց մեկընդմիշտ):

Հռոմեական կայսրության ժամանակ սպանվեց Քրիստոսը, դադարեցվեց Բարձրյալի Հին Ուխտը Իսրայելի հետ և ձևավորվեց Աստծու նոր ժողովուրդը՝ քրիստոնյաները, ովքեր Աստծու հետ Նոր Ուխտի մեջ մտան: Կուռքի ազդրերի և սրունքների միատար կազմությունը ևս խոսում է Եհովայի ժողովրդի վրա մեկ տերության միատիպ երկաթյա ազդեցության մասին:

Հռոմեական կայսրության կառավարիչները, 3 դարերի ընթացքում, շարունակաբար հալածել են Աստծու նոր ժողովրդին մինչև Նիկիական ժողովը, որի կազմակերպիչն էր Կոնստանտին կայսրը (325թ.մ.թ.): Իսկ դրանից հետո հալածել են բոլոր քրիստոնյաներին, ովքեր չեն ընդունել Երրորդության դոգմատը (Արիայի հետևորդներին, ովքեր հավատում էին, որ Հիսուս Քրիստոսը՝ Եհովայի արարածն է, Նրա որդին):

Ի վերջո, Հռոմի երկաթե ռեժիմը իր ողջ տարածքում ոչնչացրեց Քրիստոսի միջոցով մատուցվող Եհովայի պաշտամունքը, իսկ հավատուրացությունը Եհովայից՝ տևեց 16 դար (մինչ 20դ.մ.թ.): Այսինքն, Եհովայի ժողովուրդը աշխարհի արենայից անհետացավ մոտ 4-րդ դարից մինչև մ.թ. 20-րդ դար (Ամ.8:11,12): Վերջին օրերին սակայն (20դ.) Եհովայի պաշտամունքը սկսեց վերականգնվել (համաձայն Միք.4:1,2):

Ուստի կուռքը ցույց է տալիս երկաթե Հռոմը մ.թ.ա.168 թվից մինչև մ.թ.476թ.(անկումը), իսկ Հռոմից հետո ցույց են տրվում անմիջապես թաթերը, որոնք վերաբերում են այս համակարգի վերջին ժամանակին  (20-րդ դարին). թաթերը — դա այս աշխարհի վերջին տերություններն են,  որոնք ինչ-որ դեր են խաղալու Եհովայի նպատակում՝ կապված Իր ժողովրդի հետ: Արձանի վրա մ.թ.476 թվից մինչ 20-րդ դարը ընկած ժամանակահատվածը բաց է թողնված, քանզի այդ ընթացքում Եհովայի ժողովուրդը չկար:

Քանի որ 16 դար ո՛չ Եհովայի պաշտամունքը, ո՛չ Նրա ժողովուրդը չկար — իմաստ էլ չկա թվարկել այդ բացակա ժամանակի տերություններին (արձանի վրա 4-րդ դ. մինչև 20-րդ դար միջանկյալ ժամանակի տերությունները ցույց չեն տրված): Հիշեցնենք. կուռքը ցույց է տալիս միայն տերություններ, որոնց Եհովան օգտագործում է Իր ժողովրդի հետ կապված ինչ-որ մտադրություն իրագործելու համար:

Ոտնաթաթերի գոյության ժամանակ, երբ Եհովայի ժողովուրդը զբաղված կլինի քարոզչական գործով մինչև աշխարհի վախճանը (Մտ.24:14) — Եհովան կկործանի ողջ հեթանոս աշխարհը՝ կառուցված Սատանայի կողմից, և կհաստատի Իր աշխարհը և Իր (երկնային) կառավարումը մոլորակի վրա (Դան.2:33-35):
Ամրագրենք հիմնական մտքերը սխեմայով.  (սխեմա)

Արձանի երկաթ-կավե ոտնաթաթերի գոյության ժամանակաշրջանում Եհովայի ժողովրդի վրա կլինի

տարաբնույթ (կավի և երկաթի) ազդեցություն — տարբեր տերությունների կողմից: Ահա այդ ժամանակ էլ Եհովայի ժողովրդի պատմության «արենայում» կհայտնվի վերջին հյուսիսի թագավորը: Ուստի թաթերի նշանակությանը կանդրադառնանք մանրամասնորեն:

Ոտնաթաթերը, ըստ Դանիելի — դա ողջ աշխարհն է՝ այս համակարգի վախճանին Եհովայի ժողովրդի հանդեպ երկբևեռ վերաբերմունքով բաժանված. չէ՞ որ աշխարհի վերջում Եհովայի ժողովուրդը տարածված կլինի ողջ մոլորակով (Մտ.24:14): Տարբեր նյութերի կառուցվածքը ցույց է տալիս Սատանայի կառավարման ավարտից առաջ ողջ աշխարհում Եհովայի ժողովրդի հանդեպ գոյություն ունեցող հակադիր որակների ազդեցությունը (Ղկ.4:5,6):

Աշխարհում կլինեն.
1) անձը ճնշող, բռնապետական «երկաթե» ռեժիմով երկրներ, ինչպիսին «երկաթե» Հռոմն էր (Չինաստան, Իրաք, Սաուդյան Արաբիա և այլն):
2) երկրներ, որոնք ձևավորվել են Հռոմեական «երկաթե» կայսրության ազդեցության տարածքի բեկորների վրա՝ դառնալով Հռոմի «երկաթե» ռեժիմի ժառանգորդներ: (Տես Հռոմ.կայսրության քարտեզը իր անկումից առաջ. մինչ 476թ.մ.թ).

3) որոշ «կավե» երկրներ՝ աշխարհի վերջի ժամանակ:
Քանի որ այդ ժամանակ Եհովայի ժողովուրդը տարածված կլինի ողջ մոլորակով (Մտ.24:14) — տարբեր երկրներում վերաբերմունքը նրա նկատմամբ կլինի երկակի. կա’մ «երկաթե» (անձը ճնշող և ոտնահարող), կա՛մ «կավե» (կավը — դա մարդու արարման «բնանյութն» է, դեմոկրատիա, անձի իրավունք և ազատություն):

Աշխարհի վերջում Եհովայի ժողովրդի վրա ազդեցության «ռեժիմը» կլինի «երկակի» և իրար հակադիր. որոշ երկրներում Բարձրյալի ժողովուրդը ճնշման կենթարկվի «Հռոմի» պես «երկաթե աքցանով», իսկ որոշ երկրներում նրան կվերաբերվեն մարդկայնորեն (կավը — դա մարդու արարման «բնանյութն» է, դեմոկրատիա, անձի իրավունք և ազատություն):

Այդ է պատճառը, որ որոշ երկրներում Եհովայի ժողովուրդը հանգիստ կլինի (օր., դեմոկրատական ԱՄՆ և Եվրոպա), իսկ որոշներում` երկաթե ռեժիմով ճնշված. ինչ-որ տեղ Եհովայի ժողովուրդը ի սկզբանե արգելքի տակ կլինի (օր., «երկաթե» արևելքում, Չինաստան, Հյուս. Կորեա, Իրան, Իրաք և այլն): Իսկ որոշ երկրներում — պարբերաբար կհալածվի (օր. Էրիթրեայում, Ռուսաստանում):

Եվ այսպես, երկաթ-կավե ոտնաթաթերով ցույց են տրված երկրները, որոնք աշխարհի վերջում Եհովայի ժողովրդի հանդեպ կունենան երկբևեռ վերաբերմունք՝ կախված աշխարհիկ իշխանության ռեժիմից. կա՛մ կավ-դեմոկրատիա (ըստ անձի ազատության արևմտյան քաղաքակրթության): Կա՛մ երկաթե ռեժիմ (անձի հանդեպ արևելյան քաղաքակրթության դեսպոտիզմ):

Հաշվի առնելով, որ հետագայում (11գլ) Դանիելը կխոսի Բարձրյալի ժողովրդին առնչվող հյուսիսի և հարավի վերջին թագավորների հակամարտության մասին, «երկաթը» և «կավը» բնութագրում են տարբեր քաղաքական և գաղափարական ռեժիմներ — նաև այդ թագավորներին (նրանց տարբեր վերաբերմունքը Բարձրյալի ժողովրդին՝ իրերի այս համակարգի ավարտից առաջ):

Որտե՞ղ որոնել այս թագավորներին, եթե թաթերը — դա ՈՂՋ երկբևեռ աշխարհն է՝ աշխարհի վերջից առաջ Եհովայի ժողովրդի հանդեպ «երկաթե» և դեմոկրատական կավե ազդեցությամբ: Հենց այդ երկբևեռ աշխարհում էլ կհայտնաբերեն իրար երկու երկբևեռ թագավորները — հյուսիսի (երկաթե՝ Եհովայի ժողովրդին ճնշող) և հարավի (կավե՝ Եհովայի ժողովրդին դեմոկրատիայի իրավունք և ազատություն տվող):

2017թ. տվյալներով արդեն կարելի է Եհովայի ժամանակակից ժողովրդի հանդեպ իրար հակադիր վերաբերմունքի օրինակը տեսնել «կավե» դեմոկրատական Եվրոպայի և Անգլո-Ամերիկայի և — «երկաթե» Ռուսաստանի և նախկին ՍՍՀՄ երկրների, ինչպիսիք են, Ղազախստանը, Տաջիկստանը, Ուզբեկստանը, Թուրքմենիան, Կիրգիզիան, Ադրբեջանը, Հայաստանը, Վրաստանը, Բելոռուսիան:

Մնացած բոլոր պետությունները կա՛մ «երկաթե» են, կա՛մ «կավե» — կախված դեպի Բարձրյալի ժողովուրդն ունեցած վերաբերմունքից և թե որ թագավորի կողմնակիցն են (հարավի կամ հյուսիսի):
Հաջորդ հոլովակում հյուսիսի թագավորի գաղտնիքը շատ ավելի կբացվի՝ Դան.7:25-ի Եղջյուրի գործունեությամբ: Առայժմ սխեմայով հիշեցնենք Դանիել 2-րդ գլխ. կուռքի նշանակությունը: (սխեմա ).

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 

Մտթ.24:40.մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի: Ինչպե՞ս:

Текст на армянском языке к   видео 1.21 «Мтф.24:40: один берётся, другой оставляется. Как это?»
Это видео на армянском — см. видео 7.3

              Աստվածաշնչի ուսումնասիրություն:
Նոր Կտակարան:

       Մեկը վերցվում է, մյուսը թողնվում՝ ինչպե՞ս
                                      հասկանալ:
                    Ուսումնասիրենք միասին:
      Պատասխանների արկղ — բոլորի համար:

Աստվածաշնչից հայտնի է, որ երբ Հիսուսը երկինք վերցնի իր 144000 իշխանակիցներին (Մտ.24:29-31)` երկրի վրա մնացածների հետ տեղի կունենա հետեվյալը. այն գիշեր երկու հոգի կլինեն մի անկողնում, մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի, երկու կին միասին աղալիս կլինեն՝ մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի (Ղուկ.17:34,35):

Հարց է ծագում. ի՞նչ են նշանակում <<մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի>> Հիսուս Քրիստոսի այս խոսքերը: Ո՞վ եվ ո՞ւր կվերցվի, իսկ ո՞վ եվ որտե՞ղ կթողնվի:
Պատասխանների համար — դիմենք Աստվածաշնչին:

Հիշեցնենք, որ նույն գործն անող մարդկանց տարբեր զատումների գործընթացը (աղացողների եվ գիշերը հանգստացողների համար), կսկսվի Քրիստոսի 2-րդ գալստի եվ 144000 երկնայինների հավաքից հետո: Երկրի վրա այդ ժամանակամիջոցում կմնա մնացյալ ողջ մարդկությունը՝ թե Աստծու ժողովրդից, թե աշխարհից: Իսկ երկնքում կսկսեն պատրաստվել Արմագեդոնի անցկացմանը (Մտթ.24:29-31; 1Թես.4:16,17; Հայտ.11:15-18):

<<Մեկը վերցվելու, իսկ մյուսը թողնվելու>> այս միջոցառմանը կբախվեն երկրի այդ ժամանակի բոլոր բնակիչները. աշխարհիկ մարդիկ, Եհովայի ժողովուրդը եվ բոլոր մյուս կրոնների հավատացյալները՝ ցանկացած տարիքի եվ սեռի: Ի դեպ, կարող է լինել այնպես, որ ովքեր իրենց մասին մտածում են, թե արդար են — Աստծու աչքին այդպիսին չլինեն: Եվ ընդհակառակը (Ղուկ.18:10-14; Հռոմ.2:21):

Այն բանից հետո երբ Երկրի վրա չի մնա Եհովայի եվ ոչ մի օծյալ՝ կսկսվեն այնպիսի դժվարին ժամանակներ, որ, ովքեր մինչեվ մահ հավատարիմ մնան Եհովային՝ մեծ օրհնություն կստանան. նրանք կունենան նոր աշխարհում վերակենդանանալու անսասանելի երաշխիքը (Հայտ.14:13): Ինչը չի կարելի ասել մնացածի մասին, ովքեր կթողնվեն Արմագեդոնի համար եվ կոչնչացվեն հավիտյան (Մտթ.25:41-46):

Այժմ առավել դյուրին է հասկանալ <<մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի>> խոսքերը. այդ ժամանակաշրջանում երկու միանման գործող անձանցից մեկը Աստծուց կարող է վերցվել նոր աշխարհի, իսկ մյուսը թողնվել Արմագեդոնի՝ հավիտենական ոչնչացման համար: Թողնվածները՝ հասկանալի է՝ կշարունակեն ապրել այնպես, ինչպես ապրում էին (Ղուկ.17:26-30): Բայց հարց է ծագում՝ իսկ ո՞ւր կվերցվեն նոր աշխարհի համար ընտրվածները:

Ինչ-որ մեկը կարող է մտածել. <<վերցվել>> նշանակում է <<թաքցվել ինչ-որ մի մեկուսարանում>> եվ այդպես վերապրել Արմագեդոնը: Սակայն ի՞նչ է <<վերցվել>>-ի նշանակության մասին ասում Աստվածաշունչը: Միտքն են գալիս Ենոքի մասին ասված խոսքերը Ծննդ.5:24-ից. Ենոքը Աստծու հետ քայլեց, եվ չէր գտնվում, քանզի Աստված վերցրեց նրան: Պարզենք՝ ինչպե՞ս Աստված վերցրեց Ենոքին եվ ինչո՞ւ:

Ենոքը, թեպետ ապրում էր սովորական կյանքով, ուներ ընտանիք եվ երեխաներ, սակայն ի տարբերություն իր նախածնողներ Ադամի ու Եվայի՝ կյանքում ընտրել էր Աստծու ուղին: Նա Աստծու խոսքով մերկացնում էր անարդարներին եվ անհաշտ էր չարության հետ: Նա շատ էր տառապում. արատավորությունը տիրել էր Ադամի սերունդներին, եվ Ենոքը միայնակ էր Աստծու արդարատենչության իր ձգտումներում:

Աստված Ենոքին ազատեց չարիքից, <<սպիտակ ագռավի>> կյանքի այդ վիճակից, ով դատապարտված էր միայնության այն ժամանակի հաշվարկով՝ դեռ վաղ տարիքից (Ծննդ.5:23, եթե այսօր համարենք միջին տարիքը 80, ապա Ենոքը մահացավ 28 տարեկանում): Որտե՞ղ էր Ենոքը, եթե Աստված վերցրել էր նրան: Արդյո՞ք նա մի ստորգետնյա մեկուսարանում էր հայտնվել: Կամ գուցե երկի՞նք էր վերացել (ինչպես կարծում են ոմանք):

Աստվածաշնչում Ենոքը հիշատակվում է մնացած բոլոր հավատավորների շարքում, ովքեր մահացել, բայց չէին ստացել խոստացված բաները, Եբր.11:5-13. Հավատով Ենոքը…, Նոյը…, Աբրահամը… եվ Սառան (ինչ-որ բան գործեցին), բայց բոլորը մեռան հավատի մեջ՝ չստանալով խոստացվածը, այլ հեռվից միայն տեսան…

Ենոքին, օրինակ, խոստացված էր տեսնելու դատաստանի գործադրումը անմաքուրների վրա (Հուդա 14,15), ինչին նա չհասավ: Ենոքը մահ չճաշակեց. նա մահացավ այնքան անսպասելի, որ չտեսավ ծերության պրոցեսը եվ բուն մահը (Եբր.11:5): Աստված փոխադրեց նրան ինչ-որ տեղ, բայց ո՞ւր: Երկինք նա չէր փոխադրվել: Ինչո՞ւ ենք այսպես կարծում:

Հիսուս Քրիստոսը մինչ մարդու կերպարանքով երկիր գալը՝ երկնքում Հոր հետ էր (Հովհ.6:38,62): Նշանակում է նա ճշգրիտ գիտեր, որ Եհովայի երկրային հավատարիմ ծառաներից ոչ ոք, համենայնդեպս մինչեվ մ.թ.1-ին դարը, երկնքում չէր հայտնվել (մինչ նրա երկիր գալը): Հիսուս Քրիստոսը հայտարարեց, որ բացի իրենից՝ մարդկանցից ոչ ոք երկինք չի բարձրացել (ոչ կենդանի եղողներից, ոչ էլ մահացածներից, Հովհ.3:13):

Բացի այդ, մարդու մարմինը նախատեսված չէ երկնային կյանքի համար (1Կորն.15:50, Սաղ.115:16): Նրա համար ստեղծված է երկիրը (Ես.45:18): Իսկ մարմինների վերափոխումը ապականությունից անապականություն՝ երկնայինի համար — ասված է միայն մինչ Քրիստոսի երկրորդ գալուստը ապրող իշխանակիցների համար (միայն 144000-ը կվերափոխվեն 7-րդ փողի ժամանակ և կստանան երկնային մարմիններ, 1Կորն.15:51,52; 1Թես. 4:15-17; Հայտ.11:15): Ենոքը նրանց խմբի մեջ չէ:

Այսպիսով, Աստվածաշունչը որևէ հիմք չի տալիս, թե հնում մահացածներից ինչ-որ մեկը տեղափոխվել է երկինք: Ի՞նչ են այդ դեպքում նշանակում. <<Աստված վերցրեց Ենոքին>> եվ <<Ենոքը փոխադրվեցավ>>:

Տեսնենք ի՞նչ է գրում, օրինակ, Եսայիան արդարների մահվան մասին (նշված են Ստրոնգի համարները). Արդարը մեռնում է եվ ոչ ոք դա սրտին մոտ չի ընդունում, արժանավոր մարդիկ վերցվում են 0622 (երկրից) եվ ոչ ոք չի հասկանում, որ արդարը խլվում է 0622 չարիքից: Նա մտնում է խաղաղության մեջ. ուղիղ ճամփով գնացողները հանգիստ են գտնում իրենց հանգչարաններում (Ես.57:1,2):

Արդարը մեռնում է եվ հանգիստ գտնում (,,հանգուցյալ,, արտահայտությունը պատահական չէ): Աստված ՄԱՀՈՎ վերցնում է արդարին իրերի այս համակարգի չարիքից, այլ ոչ թե նրան երկինք է տանում Իր մոտ, ինչպես որ ոմանք են համարում: Արդարները հանգիստ են գտնում իրենց հանգչարաններում՝ գերեզմանի մեջ՝ սպասելով հարությանը, քանզի արդարների եվ անարդարների հարություն է լինելու (Գործ. 24:15):

Տեսնենք նաև <<վերցվում են>> խոսքի նշանակությունը ըստ Ստրոնգի 0622 ինդեքսի.
ա) 1 ընդունել, 2 իր մոտ վերցնել, 3 հանել, վերցնել,
4 կործանել, ավերել, 5 հավաքել (իր մոտ):
բ) վերցված դառնալ, անհետանալ:

Այսինքն, արդարը վերցվում է երկրի արատավորների միջից. Աստված՝ մահվան օգնությամբ՝ արդարին վերցնում է չարիքի երախից եվ նա անհետանում է ապրողների միջավայրից ու փոխադրվում գերեզման՝ լավագույն ժամանակի սպասման ակնկալիքով:

Սա հենց այն է, ինչը եվ խնդրեց Հոբը. Օ՜, եթե միայն գերեզմանում ինձ ծածկեիր, մինչեվ քո բարկության անցնելը ինձ թաքցնեիր, ինձ համար ժամանակ սահմանեիր ու հետո հիշեիր ինձ (հանեիր գերեզմանից բարկությանդ անցնելուց հետո, Հոբ 14:13): Նույն բանը ասված է եվ Հայտ.14:13-ում: (Եհովայի բարկության ժամին գերեզմանում գտնվողները երջանիկ են, քան այդ պահին կենդանի եղողները):

Նմանատիպ մի պատկեր է նաև այն, ինչ կատարվեց Ենոքի հետ. Եվ Ենոքը Աստծու հետ քայլեց, եվ չէր գտնվում, քանզի Աստված վերցրեց 03947 նրան (Ծննդ.5:24): <<Վերցրեց>> խոսքի նշանակությունը 03947
1.
հափշտակել,
2. խլել, տիրել, գրոհով գրավել:

Այսինքն, Ենոքը, ինչպես եվ ցանկացած արդար, որին Աստված որոշել է փրկել երկրի վրա ապրողների միջավայրից եվ վերցնել չարիքի առաջից՝ հանգչեց մահվան մեջ եվ փոխադրվեց գերեզման՝ լավագույն հարության ակնկալիքով, ինչպես որ հավատում փորձված բոլոր Եհովայի հավատարիմ ծառաները, ովքեր մահացել են Եհովայի աշխարհին՝ լավագույն աշխարհին՝ հասնելու տենչանքով (Եբր.11:39,40):

Որոշել, թե ո՞ւր էր անհետացել Ենոքը կամ որևէ այլ մեկը՝ իրականում այնքան էլ բարդ չէ, եթե նկատի ենք առնում Աստվածաշնչի հետեվյալ սկզբունքը. Ադամի բոլոր սերունդները, մեղքի պատճառով, այս համակարգում ստիպված են լինելու մեռնել (Հռոմ.5:12; Եբր.9:27): Հարություն առնելը` մահից հետո` ըստ Աստծու որդու ձայնի — մարդկության միակ հույսն է (Հովհ.5:28,29):

Իսկ հիմա վերադառնանք այս տեսահոլովակի հարցին՝ հիշելով այն մասին, որ 144000-ի երկինք առնվելուց հետո — երկրում մնացածների համար կսկսվի այս գործընթացը՝ նկարագրված Ղուկ.17:34,35-ում. այն գիշեր երկու հոգի կլինեն մի անկողնում, մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի, երկու կին միասին աղալիս կլինեն՝ մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի:

Երկիրը նախապատրաստելով Արմագեդոնին՝ Եհովան հաշվի կառնի կտրուկ վատթարացող իրավիճակը, որ կառաջանա երկրում: Որպեսզի Իրեն հավատարիմ մարդկանց պահպանի չարիքից եվ Արմագեդոնից՝ Նա կարող է ընդհատել վերջիններիս կյանքը Իր ուղղակի միջամտությամբ:

<<Երջանիկ են Տերում մեռնողները>> խոսքերը, երբ երկրի վրա այլեվս չի լինի Եհովայի եվ ոչ մի օծյալ՝ հենց այդ ետժամանակաշրջանին են վերաբերում (Հայտ.14:13). անիմաստ կլինի երկարաձգել Արմագեդոնի նախապատրաստության տեվողությունը՝ սպասելով Աստծու հավատարիմ երկրային ծառաների բնական կամ բռնի մահին:

Նրանք ովքեր <<կվերցվեն>> — կվերցվեն Աստծուց ճիշտ այնպես, ինչպես Աստծուց վերցվեց Ենոքը. կլինի հանկարծահաս մահ եվ փոխադրում՝ հողի հանգիստը (բացի նրանցից, ովքեր մինչ այդ կհասցնեն Տերում մեռնել՝ առանց Աստծու միջամտության):
Արդարը մեռնում է… արդարը (հափշտակվում է) չարի երախից. ուղիղ ճամփով ընթացողները հանգստանում են իրենց հանգչարաններում (Ես.57:1,2):

Ինչպե՞ս պիտի կատարվի այս ընտրությունը եվ ինչի՞ հիման վրա մեկը պիտի <<վերցվի>> Աստծուց՝ հողի հանգստի համար (Ես.26:20), իսկ մյուսը թողնվի՝ ապրելու մինչեվ Արմագեդոն (ընտրությունը երկրում մնացածների, այդ թվում եվ Աստծու ժողովրդի համար — խիստ է լինելու. մեկը պիտանի է համարվելու Աստծուն, մյուսը՝ ոչ): Թեպետ արտաքինից երկուսն էլ կարող են բացարձակապես միանման թվալ եվ կատարել նույն գործը՝ ներքուստ, այդ ամենով հանդերձ, նրանք կարող են շատ տարբեր լինել:

Աստված ոչ միայն երեվացող գործունեությամբ է դատելու եվ վերցնելու ընտրյալներին երկնքի կամ երկրի համար, այլ նաև ներքին էության գործոններից ելնելով… Եհովային հետաքրքրում է միայն արդար սիրտը, այլ ոչ թե առերեվույթ գործունեությունը, այդ պատճառով էլ նման առանձնացում է լինելու (1Սամ.16:7; Մտթ.7:21-23):

ինչպե՞ս սա հասկանալ: Օրինակ, երկուսն անցնում են գործարանի անցակետով եվ ոչինչ թաքցրած չեն տանում՝ երկուսն էլ միաչափ արդար են երեվում: Բայց մեկը ոչինչ չի գողացել, քանզի դա սկզբունքորեն դուր չի գալիս նրան: Իսկ մյուսը չի գողացել, որովհետեվ վախենում է պահակախմբից եվ բանտ ընկնելուց:

Եթե մա՛րդը դատի այս իրադրությունը, ապա երկուսն էլ արդար կհամարվեն: Իսկ եթե Եհովան, ապա մեկը կվերցվի նոր աշխարհի համար (նա, ով սրտում գող չէ), իսկ մյուսը կթողնվի Արմագեդոնի համար (նա, ով թվացյալ գող չէ): Մոտավորապես այսպես:

Ուրեմն, Հիսուս Քրիստոսի այս խոսքերը Ղուկ.17:34,35-ից, թե այն գիշեր երկու հոգի կլինեն մի անկողնում, մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի, երկու կին միասին աղալիս կլինեն՝ մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի՝ նշանակում են, որ 144000-ի երկինք առնվելուց հետո՝ Երկրի վրա մնացած մարդկության միջից կշարունակվի <<ընտրությունը>>՝ նոր աշխարհի համար: Ով պիտանի է՝ Եհովան նրան կմեռցնի, ինչպես Ենոքին եվ կթաքցնի հողի հանգստում: Մնացյալին կթողնի Արմագեդոնի համար:

Այդ պրոցեսն է ցույց տալիս նաև ոչխարների եվ այծերի զատման առակը՝ աշխարհի ավարտին (Մտթ.25:31-46): Ովքեր որ կթողնվեն Արմագեդոնի համար՝ կդասվեն հոգեվոր <<այծերին>>, որոնք ընդդիմանում են Եհովայի կամքին: Թե ինչպե՞ս նրանցից չլինել՝ Հիսուսը բացատրեց առակում (կարելի է կարդալ մեր կայքում (ռուս.)՝ Նոր Կտակարանի վերլուծականում):

<<Պատասխանների արկղ>> Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:

Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com
 

Ինչպես չշփոթել Աստծու ոգին

Текст на армянском языке к видео 2.11  «Как распознать Божий дух».  Это видео на армянском — см. видео 7.2
Հոգեվոր արժեքներ:
Ոգու պտուղն է՝ սեր, ուրախություն,… բարություն
(Գաղ.5:22)
Խորհրդածում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար

Ո՞վ ենք մենք Եհովայի տեսակետից: Ի՞նչ ոգի է բնակվում մեր մեջ կամ մեր ժողովում՝ Աստծու, թե՞ ոչ Աստծու: Ինչպե՞ս դա որոշել: Ի՞նչ գիտենք մենք Աստծու (սուրբ) ոգու մասին: Օրինակ, գիտենք այն, որ Աստծու ոգու «աշխատանքի» պտուղը հավատացյալների մեջ՝ դարձնում է նրանց «լուսավոր», սիրող, բարի, սրտառուչ, ուրախ եվ հավատի մեջ՝ տոկուն (Գաղ.5:22):

Այդպիսին էր Հիսուս Քրիստոսը: Հաճելի էր լինել նրա կողքին, նրան էին ձգվում բոլոր դժբախտ եվ հոգսերով ծանրաբեռ մարդիկ ու ստանում թեթեվություն, լավ տրամադրություն, եվ կյանքը, նրա հետ առնչվելուց հետո՝ այլեվս չէր թվում այդքան վշտալի եվ անիմաստ: Քրիստոսը մարդկանց մեջ դրական տրամադրվածություն էր առաջ բերում (Մտթ.11:28-30): Իսկ մե՞նք:


Ինչպե՞ս ենք ազդում մեր կողքինի վրա: Նմա՞ն ենք Քրիստոսին: Մեզ շրջապատողների համար հե՞շտ է մեզ հետ: Բարձրացնո՞ւմ ենք մենք նրանց տրամադրությունը, թարմացնո՞ւմ ենք նրանց: Թե՞ մեզ հետ շփումից հետո՝ փչանում է նրանց տրամադրությունը: Եթե մենք թարմացնում ենք մարդկանց՝ նշանակում է մեր մեջ Աստծու ոգին է առկա: Իսկ եթե ոչ, ուրեմն՝ ոչ………….

Այս տիպի վերլուծությունները բնորոշ են շատ քրիստոնյա քարոզիչների:
Նրանց համար ուշագրավ են Քրիստոսի ծառայության լոկ զգացահուզական դրսեվորումները՝ սերը, խնդությունը եվ ողորմածության բարեշնորհությունը. չէ՞ որ սա հենց այն է, ինչ պակասում է մարդկանց եվ որի կարիքը բոլորն ունեն:

Այդ իսկ պատճառով, ժողովների փնտրտուքներում,
Աստծուն որոնող մարդիկ ուզում են այնտեղ մնալ, ուր հոգեկան վայելք են զգում: Շատերը ժողով են որոնում՝ ելնելով նրանից, թե ի՞նչ են զգում այնտեղ գալուց, ինչպիսի՞ հույզեր են նրանց համակում այս կամ այնտեղ գտնվելուց: Առկա է նույնիսկ այն կարծիքը, որ եթե դու ուրախություն եվ վայելք չես զգում՝ ճիշտ տեղը չես ընկել:
Այդպե՞ս է դա, արդյոք:

Կարելի՞ է, արդյոք, Աստծու ոգու առկայությունը մարդկանց մեջ կամ ժողովում՝ բնորոշել միայն զգացա -հուզական երեվույթով: Ոչ: Ուրախության ու վայելքի լոկ անձնական զգացողությունը նախապայման չէ, որ մեր մեջ, կամ այնտեղ, ուր որոշել ենք Աստծուն երկրպագության հաճախել՝ առկա է Աստծու ոգին: Ցույց տանք սա հասարակ մի օրինակով:

Քարոզչության ժամանակ մի երիտասարդ՝ լսելով հավատակիցների ուրախության վերաբերյալ զրույցը, խորամանկորեն ժպտալով՝ ասաց. «Կարող եմ առաջարկել վայելք եվ ուրախություն ստանալու ավելի պարզ միջոց»: «Ինչպիսի՞»,- ուրախ հետաքրքրվեցինք մենք: Նա ասաց. «Խմեք երկու գավաթ գինի եվ վայելքն ու խնդությունը առավել սուր կզգաք եվ որևէ տեղ գնալու հարկ այլևս չի լինի: Ինչո՞ւ չարչարվել, երբ կա դյուրինը»:

Կարծես շեղվեցինք, բայց դա չէ էական: Էականն այն է, որ այդ տղան շատ լավ ցույց տվեց, թե որքան սխալ է սոսկ
հուզական եվ զգացական դրսեվորումներով որոշել — Աստծու ոգին առկա՞ է մարդկանց (ժողովի) մեջ, թե՞ ոչ: Վերադառնանք մեր հարցին. «Ի՞նչ մենք գիտենք Աստծու ոգու մասին», եվ Քրիստոսի օրինակով ցույց տանք, թե ինչպե՞ս էր նրա մեջ գործում Աստծու ոգին:

 Աստծու ոգու ներգործման նշանի 1-ին երեսակը

Մենք արդեն սկզբում պարզաբանեցինք Քրիստոսի մեջ Աստծու ոգու (նույնն է՝ սուրբ ոգի) դրսեվորման 1-ին երեսակը. Քրիստոսը սիրում էր մարդկանց եվ դրական տրամադրվածություն առաջ բերում, դրա համար էլ մարդիկ ձգվում էին դեպի նա, շփումը նրա հետ հաճելի էր, նա կարողանում էր սփոփել եվ «վառել» հանգչող «պատրույգները»՝ տոգորելով նրանց կյանքի իմաստով եվ Եհովայի հանդեպ սիրով (Մտթ.11:28-30):

Եթե Քրիստոսի խոսքը առատապես բնակվում է մեր մեջ (Կող.3:16), ապա բնականաբար փոխում է մեր սիրտը (դարձնում նրան կարեկից առ մարդկանց կարիքները), իսկ մենք ինքներս՝ նրանց համար դառնում ենք Քրիստոսի «նամակը» (2Կորնթ.3:3): Մեզնից ճառագում է նույն
դրական «լույսը», սրտի ջերմությունն ու անկեղծությունը, ինչն առանձնացնում էր Քրիստոսին եվ մարդկանց քաշում իրեն:

Այլ կերպ չի էլ կարող լինել. ով «ուտում եվ մարսում» է Քրիստոսի խոսքն ու զգացմունքները՝ նա Քրիստոսի նման է դառնում: Ինչ ներդրված է Քրիստոսից մեր մեջ՝ այն էլ մենք տալիս ենք մարդկանց: Բայց արդյոք բոլո՞րն էին լավ զգում եվ բերկրանք ու շնորհ ստանում Հիսուսի ներկայությունից: Կիմանանք Աստվածաշնչից:

Իհարկե ոչ. Աստծու ժողովրդի մեջ կար նաև մարդկանց մի այլ սերունդ, որ վարակված էր ամբարտավանությամբ եվ ինքնահավանությամբ (Ղուկ.18:11; Հովհ.7:49): Նրանք ուրիշներից իրենց արդար էին համարում եվ իրենց ներկայությամբ ցածրացնում մնացածին: Աստծու ծառաների այս խմբին Հիսուսը դուր չէր գալիս, քանզի ցույց էր տալիս նրանց, որ նրանք սխալ են վարվում մարդկանց եվ Աստծու պատվիրանների հետ (Մարկ.7գլ):

Այս նույն պատճառով անօրեն Աքաաբը չէր սիրում Միքիա մարգարեին, որը, ի տարբերություն մնացած մարգարեների՝ չէր շոյում թագավորի ականջը եվ բարին կանխատեսում նրա համար (1Թագ.22:8,13): Նույն պատճառով էլ չէին սիրում Պողոս առաքյալին Գաղատիայում. նա արգելում էր այդ ժողովին կրկին դառնալու դեպի անհեթեթ բաները, ինչը դուր էր գալիս նրանց (Գաղ.4:16):

Նշանակո՞ւմ է արդյոք, որ քանի որ Միքիան ու Պողոսը հիասթափեցնում էին լսողներին եվ գցում նրանց տրամադրությունը՝ ուրեմն Աստծու ոգին նրանց մեջ չէր գործում: Իհարկե ոչ. հենց Աստծո’ւ ոգին էր նրանց մղում Աստծուց հեռացած այդ ծառաներին (Աքաաբին եվ գաղատացիներին) սթափեցնել՝ իրենց իսկ բարօրության եվ փրկության համար (Եզ.3:18-21):

Եվ այսպես, Աստծու ոգու ներգործման նշանի 1-ին երեսակը (հուզազգացականը)՝ ա) եթե մեզ որևէ մեկը դուր չի գալիս — պարտադիր չէ եզրակացնել, որ նրանում չկա Աստծու ոգին: Գուցե մեզ ուղղակի դուր չի գալիս, որ նա մեզ ցույց է տալիս մեր սխալներն ու ոչ ճիշտ արարքները:

բ) Եթե մենք բերկրանք եվ ուրախություն ենք զգում՝ պարտադիր չէ մտածել, որ մեր մեջ անկասկած Աստծու
ոգին է գործում: Անհավատներն, օրինակ, կամ հավատուրացները՝ նույնպես հաճախ են ուրախանում եվ հիանալի զգում իրենց յուրայինների ընկերակցությամբ (1Թագ.12:32,33):

գ) Եթե, առանց բացառության, բոլոր մարդկանց համար մեզ հետ դժվար է եվ անհարմար, եթե մենք ինքներս դժգոհ ենք բոլորից եվ հակված ենք դեպրեսիայի՝ ուրեմն հարկ է ինչ-որ բան արմատապես փոխել մեր մեջ. դա նշանակում է, որ առայժմ Աստծու ոգին մեր մեջ չկա:
Այժմ անցնենք Աստծու ոգու նշանի 2-րդ երեսակին. Աստծու ճշմարտության եվ իմաստության հանդեպ սիրուն (Հովհ.4:23):

Աստծու ոգու ներգործման նշանի 2-րդ երեսակը

Աստծու ոգին Հիսուս Քրիստոսի մեջ դրսեվորվում էր ոչ միայն սիրով, հեզությամբ եվ սրտացավությամբ: Այլեվ, գլխավորապես՝ Եհովայի իմաստությամբ: Հիսուս Քրիստոսը մարդկանց բերեց Աստծու եվ Նրա նպատակի մասին ճշգրիտ գիտելիքներ, բերեց նոր աշխարհը եվ հավիտենական կյանքը ժառանգելու հնարավորության մասին Աստծու ճշմարտությունը: ( Հովհ.8:32; 10:48-50):

Հենց Եհովայից ստացած ճշգրիտ գիտելիքներն են օգնել
հավատի մարդկանց՝ ԱՌԱՆՑ ԿՈՐՑՆԵԼՈՒ ԽՆԴՈՒԹՅՈՒՆՆ ՈՒ ԲԵՐԿՐԱՆՔԸ՝ հաղթահարել ամեն տեսակ դժվարություն (2Կոր.8:2): Ապագայի լավատեսությունը, որ նրանք ձեռք են բերել Աստծու ճշգրիտ գիտության եվ ոչ թե հիանալի հույզերի շնորհիվ — ամուր պահպանել են նրանց հավատի մեջ՝ մինչեվ իրենց մահը (Եբր.6:18,19):

Դրա համար է ասված, թե Քրիստոսի խոսքը պետք է առատորեն «բնակվի» մեր մեջ ու ոչ միայն նորոգի մեր զգացահուզական վիճակը եվ ձևավորի մեր ներսում ուրախ և ապահով վստահություն ապագայի հանդեպ (Փիլ.4:7): Այլ նաև դրսևորվի ամենայն իմաստությամբ՝ մղելու մեզ սովորեցնելու եվ սթափեցնելու մեկս մյուսին՝ հանուն մեր իսկ փրկության (Կող.3:16):

Դրա համար Աստված կարգել է ժողովը, որպեսզի բոլոր հավատի մարդիկ հնարավորություն ունենան ա) ճիշտ ձեվավորվելու՝ շնորհիվ ճշգրիտ գիտելիքների եվ Եհովայի ճշմարտության, որ տրվում է Հիսուս Քրիստոսի միջոցով (Հովհ.17:17). բ)ժամանակին կանգ առնելու, երբ շեղվում ենք (Մտթ.18:15-17). գ)քաջալերելու մեկը մյուսին՝ եվ այնքան ավելի, ինչքան մոտ է երեվում այս համակարգի վախճանը (Եբր.10:25):

Այդ պատճառով, Աստծու ճշմարիտ երկրպագության եվ Նրա ժողովրդի որոնումներում — հարկ է առավելապես կողմնորոշվել՝ հիմնվելով Աստվածաշնչի ճշգրիտ գիտելիքների եվ Աստծու ճշմարտության արտացոլման Քրիստոսի իմաստության վրա: Այլ ոչ թե սոսկ առաջնորդվել հավատացյալների տվյալ խմբում ուրախության, սիրո եվ հուզական հաճելի զգացմունքների առկայությամբ:

Քանզի խրատական նախազգուշացումներն ու նույնիսկ
միջոցառումները՝ եթե դրա հարկը կա — սկզբում այնքան էլ չե՛ն ուրախացնում, այլ վշտացնում են: Բայց հետո դրանք կարող են հավատի մարդկանց մեծ օգուտ բերել, ինչպես եվ գրված է. որովհետեվ Աստծու ուզած կերպով տրտմությունը՝ զղջում է ծնում փրկության համար (2Կորն.7:10; Առ.23:13,14):

Այսինքն, ոչ միայն ուրախությունն է նշանը՝ մեր մեջ կամ ժողովում Աստծու ոգու ներգործման, այլ երբեմն նաև՝ զղջման տրտմությունը: Ահա թե ինչու Հովհաննես առաքյալը՝ խրախուսելով ստուգել Աստծու (սուրբ) ոգին եվ անմաքուր ոգին — խորհուրդ տվեց կողմնորոշվել ոչ թե զգացականությամբ, այլ մատուցվող ուսմունքի ԲՈՎԱՆԴԱԿՈՒԹՅԱՄԲ (1Հովհ.4:1-3):

Նաև սա. եթե մենք ժողով ենք գնում եվ ակնկալում այնտեղից ստանալ սեր, բարեհաճություն եվ օգնություն՝ հապա ի՞նչ ոգի է սա: Սպառողական: Իսկ Պողոսը գնում էր մի ժողով, որտեղ իրեն չէին սիրում, եվ ինքն էր իր սերը տալիս նրանց (2Կորն.10գլ): Ի՞նչ ոգի էր դա: «Տվող», սուրբ: Ով շարժվում է Աստծու ոգով եվ Նրա Քրիստոսով՝ միշտ տալն է երջանկություն, քան առնելը (Գործ.20:35): Իսկ ո՞վ եք դուք ժողովի համար՝ սպառո՞ղ, թե տվող:

Հուսով ենք, որ այժմ դուք չեք ընկնի այն քարոզիչների «կարթը», ովքեր քրիստոնեական կյանքում մերժում են աստվածաշնչյան գիտելիքների կարեվորությունը՝ կոչ անելով ժողով գալ միայն սիրո, ուրախության եվ բարեհաճության համար: Չենք վիճում՝ դրանք եվս կարեվոր են: Սակայն սուրբ ոգով առաջնորդվողների համար նույնքան կարեվոր են գիտելիքները եվ իրենց սերը ուրիշներին տալու հնարավորությունը:

Ուրեմն՝ ըստ Աստծու ոգու ներգործման 2-րդ երեսակի, որ է Քրիստոսի իմաստությունը եվ Աստծու ճշմարտության ճիշտ գիտելիքները.
ա) եթե մենք ժողովի ընտրության հարցում առաջնորդվում ենք աստվածաշնչյան գիտելիքներով եվ մարդկության համար Աստծու մտադրած նպատակով՝ ապա հենց դրանք կօգնեն մեզ մեր զգացահուզական էությունը ճիշտ ձեվավորելու:

Միայն ճշմարտությունն է այս համակարգի բոլոր վախերից ազատագրում (Հովհ.8:32): Աստվածաշնչյան ճիշտ գիտելիքները՝ քրիստոնյայի համար բերկրանքի առիթ են: Առաջնահերթը՝ գիտելիքներն են, իսկ սերը եվ բերկրանքը՝ դրանց հետեվանքը. նրանք պտուղն են մեր մեջ Աստծու «աշխատանքի», Ով ունի սուրբ ոգին եվ ձեվավորում է մեզ հավիտենական կյանքի համար (Հովհ.6:63; 2Տիմ.3:16,17):

Եթե մենք մերժում ենք աստվածաշնչյան ինչ-ինչ գիտելիքներ միայն այն պատճառով, որ դրանք մեզ դուր չեն գալիս, տարօրինակ են թվում եվ զրկում են մեզ մեր ուրախությունից (օրինակ՝ չեն համընկնում մեր երազանքների եվ պատկերացումների հետ), ապա վտանգ կա հայտնվելու Քրիստոսին լքած այն աշակերտների թվում, որոնց հետ նա խոսեց իր մարմնի եվ արյան մասին:
(Հովհ.6:60,66):

Ուրեմն, ո՞վ ենք մենք Եհովայի համար: Ի՞նչ ոգի է բնակվում մեր մեջ՝ Աստծո՞ւ, թե՞ ոչ Աստծու: Հիմա դա արդեն հեշտ է ստուգել.
1) եթե մենք հակված ենք աստվածաշնչյան գիտելիքներին, հետեվում ենք Քրիստոսի պատվիրաններին, որոնց շնորհիվ դարձել ենք բարեսիրտ եվ երջանիկ՝ ում կողքին ցանկալի է գտնվելը — նշանակում է մեր մեջ գործում է Աստծու ոգին (Գաղ.5:22):

2) Իսկ եթե մեր տրամադրության անկումները հաճախակի են, ընկնում ենք դեպրեսիայի մեջ, ամենքից եվ ամեն բանից դժգոհ ենք, հակված ենք խռովելու, բայց հակված չենք խորանալու աստվածաշնչյան ուսմունքների մեջ եվ ունենք մակերեսային մոտեցում՝ ապա վտանգ կա, որ կհայտնվենք անմաքուր ոգու իշխանության տակ, որի նպատակն է — ավերել մեզ ներսից եվ Աստծու համար դարձնել մեռած (Մտթ.8:32; Առ.17:22բ):

Սիրելիներ: Թող բոլորի՛ս հետ լինի Եհովա Աստվածը եվ բոլորի՛ս առատորեն տա Իր սուրբ ոգին: Եվ թող օգնի բոլորիս՝ նմանվելու Հիսուս Քրիստոսին ոչ միայն սիրո եվ մարդկանց հանդեպ սրտացավ լինելու մեջ, այլ սիրո մեջ նաև՝ դեպի Աստծու խոսքի ճշմարտությունը:
Ամեն:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

Գալիք աշխարհում ոչ կին են առնում եվ ոչ էլ մարդու գնում

Текст на армянском языке к видео 2.3  «В том веке ни женятся, ни замуж не выходят». Видео на армянском — см. видео 7.1

Խոսենք ապագայի ընտանիքների մասին:
Շատերին շփոթեցնում են Հիսուս Քրիստոսի այս խոսքերը.
<<…սակայն նրանք, ովքեր արժանի կլինեն հասնելու գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը՝ չեն ամուսնանա…>> (Ղուկ. 20:35,36):
Ինչո՞ւ:

Որովհետեվ շատերը, առաջին հերթին, չեն պատկերացնում երջանկությունն ընտանիքում՝ առանց երեխաների: Առավել եվս, որ այս համակարգում բոլորը չէ, որ կարողացել են ունենալ երեխաներ, կամ էլ՝ ունեցածներին դաստիարակել այնպես, որ նրանք ուրախացնեն իրենց ծնողներին:

Եվ երկրորդ, շատերին սովորեցրել են, թե բոլոր մարդիկ հրեշտակներ են դառնալու եվ ապրելու են երկնքում, իսկ նրանց ընտանիք պետք չէ, չէ՞ որ նրանք ոգիներ են… Կամ էլ թե՝ Հիսուսը պատասխանում էր սադուկեցիներին, որոնք չէին հավատում հարությանը: Ուրեմն եվ՝ Քրիստոսի այդ խոսքերին կարելի է ուշադրություն չդարձնել:
Սակայն այս ամենը խնդիրը ավելի է խճճում:

Պարզենք: Ինչի՞ մասին էր խոսում Հիսուս Քրիստոսը, երբ ասաց, թե ովքեր արժանի կլինեն գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը — չեն ամուսնանա(Ղուկ.20:35,36): Ի՞նչ է նշանակում <<գալիք>> աշխարհը եվ <<մեռելների հարությունը>>: Եվ, ի վերջո, ո՞ւմ կինը կլինի յոթ մարդ ունեցող կինը: Կիմանանք Աստվածաշնչից:

1) Ի՞նչ է նշանակում <<գալիք աշխարհը>>: Հիսուս Քրիստոսի Հազարամյայի մասին Աստվածաշունչը նվազագույնս հայտնում է, որ այնտեղ տներ են կառուցելու, այգիներ են տնկելու, երեխաներ են ծնելու ո՛չ վշտի համար՝ ինչպես այս աշխարհում է (Ես.35:8; 65:21-23): Հայտնի է նաև, որ նույնիսկ հարյուրամյա մարդը երիտասարդի տեսք կունենա այնտեղ, այսինքն ծերանալու պրոցեսը կդադարեցվի (Ես. 65:20):

Նշանակում է, Հիսուսը խոսում էր ո՛չ իր Հազարամյայի մասին. նրա հազարամյա իշխանության ընթացքում Երկրի բոլոր բնակիչները հաստատ ամուսնանալու են, սակայն ո՛չ այնպես, ինչպես այս աշխարհում: Պատահական ամուսնություններ այնտեղ չեն լինելու, այլ յուրաքանչյուր ոք կարող է խնդրել Աստծուն, որ իրեն տա հենց ի՛ր զույգը՝ ըստ իր կատարյա՛լ էության, այլ ոչ թե ընտանիք կազմի առաջին պատահածի հետ (Ծննդ. 2:18,20-23):

Արդյունքում, Հազարամյայի վերջում, Աստծու նախատեսմամբ, Երկիրը լցրած ողջ մարդկությունը բաղկացած կլինի ըստ երջանիկ զույգերի, ինչը եվ ի սկզբանե ծրագրված էր մարդկանց համար. այս զույգերը կհանդիսանան Երկրի արդար հասարակության հիմնաքարերը՝ Եհովայի հավիտենականության մեջ (Ծննդ. 2:27,28; Հայտն. 21:3,4; 22:1,2):

2) Ի՞նչ է նշանակում <<արժանի լինել հասնելու գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը>>:
Հիսուսն ինքը պատասխանեց այդ հարցին. <<հարության զավակներ>>-ը՝ դա Քրիստոսի Հազարամյայում մահից կյանքի կոչվածներն են, ՈՎՔԵՐ, ՀՐԵՇՏԱԿՆԵՐԻ նման՝ ԱՅԼԵՎՍ ՄԵՌՆԵԼ ՉԵՆ ԿԱՐՈՂ, քանզի նրանք էությամբ Աստծու զավակներն են՝ լինելով ՀԱՐՈՒԹՅԱՆ ԶԱՎԱԿՆԵՐ
(Ղուկ. 20:35,36):

Հիսուսը չասաց, թե բոլոր մարդիկ հրեշտակներ կդառնան, այլ ասաց, թե նրանք, ովքեր կլինեն <<հարության զավակներ>> եվ կհասնեն <<գալիք աշխարհին>> — կլինեն հրեշտակների նման ՀԱՎԻՏԵՆԱԿԱՆ ԿՅԱՆՔԻ առումով. մահը <<գալիք աշխարհին հասած հարության զավակների>> համար այլեվս չի լինի:
Բայց ե՞րբ մահը այլեվս չի լինի Երկրի վրա ապրողներից եվ ոչ մեկի համար: Պարզաբանենք: Դա էլ կլինի հենց <<գալիք աշխարհը>>:

Աստվածաշնչից հայտնի է, որ Քրիստոսի հազարամյակում (Հազարամյայում) միայն 144000 երկնաբնակների համար է, որ երկրորդ մահը իշխանություն չի ունենա (Հայտն.20:6): Մնացածների համար, ովքեր Երկրի վրա նոր մարմիններով կյանքի կկոչվեն — նա դեռ իշխանություն կունենա: Այդ պատճառով էլ նույնիսկ հարյուրամյա <<պատանին>>, եթե Հազարամյայում նորից մեղք գործի՝ կմեռնի (Ես.65:20):

Նույնիսկ հազար տարվա ավարտից հետո, Երկրի բնակիչներից նա, ով կգայթակղվի Սատանայի վերջին փորձությունից՝ կկործանվի Եհովայի կրակից (Հայտն.20:7-10): Նշանակում է մահ Երկրի բնակիչների համար չի լինի միայն Հազարամյայից ՀԵՏՈ. ովքեր հաստատուն կմնան Սատանայի վերջին փորձությանը՝ նրանց էլ հենց կթույլատրվի մտնել հավիտենականություն (Հայտն.20:14,15; 21:3,4):

Ահա այս մարդիկ էլ կդառնան <<հարության զավակները>>. Եհովայի զավակներ, ովքեր հազար տարվա ընթացքում հասան մեղքի նկատմամբ լիակատար հաղթանակի եվ ԱՅԴ ՊԱՏՃԱՌՈՎ էլ՝ մեռելներից իսկական հարությանը: Մահվան խայթոցը, որ մեղքն է՝ այլեվս չի կարող վնաս հասցնել նրանց, քանզի այն նրանց մեջ այլեվս չի լինի հավիտյան: Եհովան ինքը կհռչակի նրանց որպես Իր զավակներ: (1Կորնթ. 15:56; Հայտն.2:7,11; 20:12-14; 21:7):

Հարկ է յուրացնել, որ Երկրի վրա Հազարամյայում նոր մարմնով վերակենդանանալը՝ ըստ Քրիստոսի ձայնի՝ ոչ մեկին ավտոմատ կերպով չի դարձնում <<Եհովայի զավակ>> (Հովհ. 5:28,29): Դա է պատճառը, որ նույնիսկ նոր մարմնում կյանքի կոչվածները եվ մինչ հարյուր տարեկան ապրած <<պատանիները>> ՝ մեղք գործելու պատճառով կարող են մեռնել (Ես. 65:20):
Հապա ի՞նչն է մարդկանց Եհովայի զավակներ դարձնում, եթե ոչ նոր մարմինը:

Միայն սրբությունը եվ հոգեվոր կատարելության անաղարտությունն են, որ մարդկանց կդարձնեն Եհովայի զավակներ եվ հարության ՈՐԴԻՆԵՐ, ինչին եվ Հազարամյայում Երկրի վրա վերակենդանացածները հազար տարի պիտի հետամուտ լինեն: Անձամբ Եհովան, իր երկնային գահից, կողջունի Իր սրբերի մեծ բազմությանը, որոնց Հիսուսը կներկայացնի Եհովային հազար տարվա ավարտից հետո (Հայտն. 2011; 7:9,10; 1Կորնթ.15:24,25,28):

Հիմա վերակազմենք Հիսուսի խոսքերի ամբողջական պատկերը. <<իսկ նրանք, ովքեր արժանի կլինեն հասնելու գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը՝ չեն ամուսնանա…>> (Ղուկ.20:35,36):
Գալիք աշխարհը՝ դա <<հավիտենության օրն է, որը կսկսվի Քրիստոսի հազարամյակից հետո (2Պետ.3:18):

<<Մեռելների հարությունը>>՝ դա միայն վերակենդանացումը չէ ըստ Քրիստոսի ձայնի՝ Հազարամյայում (Հովհ.5:28,29): Այլ հաղթանակն է մեղքի հանդեպ եվ ձեռքբերումը հոգեվոր կատարելության (սրբության) Հազարամյայի վերջում. վերջնական փորձությունը ի հայտ կբերի, թե ով է հասել սրբության, իսկ ով՝ Սատանայի գործակիցն է, ուրեմն եվ՝ արժանի հավիտենական ոչնչացման (Հայտն.20:7-10):

Իսկ Երկրում նրանք, ովքեր հազար տարվա ավարտից հետո կմտնեն հավիտենություն՝ հենց նրանք էլ նման կլինեն հրեշտակներին, քանի որ այլեվս չեն մեռնի. վերջին փորձությունից Եհովային հավատարիմ մնացած երկրային այս մարդկանց նույնպես կթույլատրվի մոտենալու հավիտենական կյանքի ծառին, ինչպես դեռեվս Հազարամյայի սկսվելուց առաջ թույլ էր տրվել 144000 մեղքի առաջին հաղթանակածներին: (Հայտն.2:7; 20:6; 21:3,4; 22:1,2):

Մնաց պարզելու, թե ո՞ւմ կինը կլինի յոթ մարդ ունեցած կինը (Ղուկ.20:33):
Այն բանից հետո, երբ բոլորս առաջին մահվամբ կհատուցենք այս համակարգում գործած մեր մեղքերի համար — այս համակարգի բոլոր ամուսնությունները (ներառյալ նաև այն կնոջը)` չեղյալ կհամարվեն (Հռոմ.7:2; 1Կորնթ.7:39): Հազարամյայում կվերակենդանան բոլորը, ովքեր գրված են կյանքի գրքում եվ Եհովայի հիշողության մեջ են (Մաղ.3:16; Հայտն.17:8; Հովհ.5:28,29):

Բոլոր կենդանացածներին (նաև այն կնոջը` եթե կենդանացվի)՝ կտրվի երկրորդ հնարավորությունը երջանիկ ընտանիք ստեղծելու եվ երեխաներ ծնելու համար. յուրաքանչյուր ոք կարող է խնդրել Աստծուն, որ իրեն տա հենց ԻՐ զույգը՝ ըստ իր կատարյալ էության, այնպես որ կինը, ինչպես որ էր Եհովայի մտադրությունը՝ ներդաշնակորեն տարալուծվի ի՛ր ամուսնու, այլ ոչ թե օտարի պակասող <<կողի>> տեղը (Ծննդ.2:18,20-24, Ես.65:21-25);

Նրանք, ովքեր գտել են իրենց յուրայինին այս համակարգում՝ կարող են շարունակել իրենց միությունը Հազարամյայում. Աստված այնտեղ էլ նրանց իրար կտա, ինչպես Իսահակին տվեց Ռեբեկային, իսկ Հակոբին՝ Ռաքելին: Հազարամյայում ոչ ոք չի խաբի Հակոբին եվ նրան կապի ոչ սիրելի Լիայի հետ: Նշանակում է եվ այն կինը Ղուկ.20:33-ից կունենա իր ամուսինը, եվ փաստ չէ, որ դա կլինի այս համակարգի այն յոթից մեկը:

Այն երեխաները, ովքեր Հազարամյայում կյանքի կվերադարձվեն, այնպես էլ այնտեղ ծնվածները՝ կմեծանան Եհովայի դաստիարակությամբ եվ նույնպես կգտնեն իրենց իսկ զույգին (Ծննդ.2:24): Հազար տարվա ավարտին Երկրի ամբողջ հասարակությունը կարգված կլինի ըստ զույգերի: Նրանք, ովքեր կկործանվեն՝ կկործանվեն զույգերով՝ Ադամի եվ Եվայի օրինակի պես: Չէ՞ որ մարդն ու կինը Հազարամյայում մեկ էություն կլինեն: Եթե նրանցից մեկը հակված է գայթակղության, ապա մյուսն էլ նրա պես կլինի (Ծննդ 3): Կմնան միայն Եհովային հավատարիմ զույգերը՝ սրբերը:

Այսպես կիրականանան Քրիստոսի խոսքերն այն մասին, թե նրանք ովքեր արժանի կլինեն հասնելու գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը — ոչ կին կառնեն, ոչ էլ մարդու կգնան. բոլոր ամուսնական զույգերին՝ թույլատրված մոտենալու կյանքի ծառին եվ մտնելու Եհովայի հավիտենություն՝ այլեվս հարկ չի լինի կին առնել կամ մարդու գնալ:
Եվ նրանք կլինեն հրեշտակների պես՝ ապրելով առանց մահի (Ղուկ.20:35,36):

Երկիրը լցրած ողջ սուրբ հասարակությունը պատրաստ կլինի ընդունելու Եհովայի նոր եվ հետագա հորիզոնականները՝ իրենց իսկ համար մտադրված: Քանզի չի տեսել աչքը ա՛յն, չի լսել ականջը ա՛յն, եվ չի եկել ա՛յն մարդու սրտին, ինչ պատրաստել է Աստված Իրեն սիրողների համար (1Կորնթ.2:9); Ինչին եվ մենք ինքներս ենք սպասում եվ ինչին որ հավատում ենք:

<<Պատասխանների արկղ>> Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com