Մտթ.24:40.մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի: Ինչպե՞ս:

Текст на армянском языке к   видео 1.21 «Мтф.24:40: один берётся, другой оставляется. Как это?»
Это видео на армянском — см. видео 7.3

              Աստվածաշնչի ուսումնասիրություն:
Նոր Կտակարան:

       Մեկը վերցվում է, մյուսը թողնվում՝ ինչպե՞ս
                                      հասկանալ:
                    Ուսումնասիրենք միասին:
      Պատասխանների արկղ — բոլորի համար:

Աստվածաշնչից հայտնի է, որ երբ Հիսուսը երկինք վերցնի իր 144000 իշխանակիցներին (Մտ.24:29-31)` երկրի վրա մնացածների հետ տեղի կունենա հետեվյալը. այն գիշեր երկու հոգի կլինեն մի անկողնում, մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի, երկու կին միասին աղալիս կլինեն՝ մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի (Ղուկ.17:34,35):

Հարց է ծագում. ի՞նչ են նշանակում <<մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի>> Հիսուս Քրիստոսի այս խոսքերը: Ո՞վ եվ ո՞ւր կվերցվի, իսկ ո՞վ եվ որտե՞ղ կթողնվի:
Պատասխանների համար — դիմենք Աստվածաշնչին:

Հիշեցնենք, որ նույն գործն անող մարդկանց տարբեր զատումների գործընթացը (աղացողների եվ գիշերը հանգստացողների համար), կսկսվի Քրիստոսի 2-րդ գալստի եվ 144000 երկնայինների հավաքից հետո: Երկրի վրա այդ ժամանակամիջոցում կմնա մնացյալ ողջ մարդկությունը՝ թե Աստծու ժողովրդից, թե աշխարհից: Իսկ երկնքում կսկսեն պատրաստվել Արմագեդոնի անցկացմանը (Մտթ.24:29-31; 1Թես.4:16,17; Հայտ.11:15-18):

<<Մեկը վերցվելու, իսկ մյուսը թողնվելու>> այս միջոցառմանը կբախվեն երկրի այդ ժամանակի բոլոր բնակիչները. աշխարհիկ մարդիկ, Եհովայի ժողովուրդը եվ բոլոր մյուս կրոնների հավատացյալները՝ ցանկացած տարիքի եվ սեռի: Ի դեպ, կարող է լինել այնպես, որ ովքեր իրենց մասին մտածում են, թե արդար են — Աստծու աչքին այդպիսին չլինեն: Եվ ընդհակառակը (Ղուկ.18:10-14; Հռոմ.2:21):

Այն բանից հետո երբ Երկրի վրա չի մնա Եհովայի եվ ոչ մի օծյալ՝ կսկսվեն այնպիսի դժվարին ժամանակներ, որ, ովքեր մինչեվ մահ հավատարիմ մնան Եհովային՝ մեծ օրհնություն կստանան. նրանք կունենան նոր աշխարհում վերակենդանանալու անսասանելի երաշխիքը (Հայտ.14:13): Ինչը չի կարելի ասել մնացածի մասին, ովքեր կթողնվեն Արմագեդոնի համար եվ կոչնչացվեն հավիտյան (Մտթ.25:41-46):

Այժմ առավել դյուրին է հասկանալ <<մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի>> խոսքերը. այդ ժամանակաշրջանում երկու միանման գործող անձանցից մեկը Աստծուց կարող է վերցվել նոր աշխարհի, իսկ մյուսը թողնվել Արմագեդոնի՝ հավիտենական ոչնչացման համար: Թողնվածները՝ հասկանալի է՝ կշարունակեն ապրել այնպես, ինչպես ապրում էին (Ղուկ.17:26-30): Բայց հարց է ծագում՝ իսկ ո՞ւր կվերցվեն նոր աշխարհի համար ընտրվածները:

Ինչ-որ մեկը կարող է մտածել. <<վերցվել>> նշանակում է <<թաքցվել ինչ-որ մի մեկուսարանում>> եվ այդպես վերապրել Արմագեդոնը: Սակայն ի՞նչ է <<վերցվել>>-ի նշանակության մասին ասում Աստվածաշունչը: Միտքն են գալիս Ենոքի մասին ասված խոսքերը Ծննդ.5:24-ից. Ենոքը Աստծու հետ քայլեց, եվ չէր գտնվում, քանզի Աստված վերցրեց նրան: Պարզենք՝ ինչպե՞ս Աստված վերցրեց Ենոքին եվ ինչո՞ւ:

Ենոքը, թեպետ ապրում էր սովորական կյանքով, ուներ ընտանիք եվ երեխաներ, սակայն ի տարբերություն իր նախածնողներ Ադամի ու Եվայի՝ կյանքում ընտրել էր Աստծու ուղին: Նա Աստծու խոսքով մերկացնում էր անարդարներին եվ անհաշտ էր չարության հետ: Նա շատ էր տառապում. արատավորությունը տիրել էր Ադամի սերունդներին, եվ Ենոքը միայնակ էր Աստծու արդարատենչության իր ձգտումներում:

Աստված Ենոքին ազատեց չարիքից, <<սպիտակ ագռավի>> կյանքի այդ վիճակից, ով դատապարտված էր միայնության այն ժամանակի հաշվարկով՝ դեռ վաղ տարիքից (Ծննդ.5:23, եթե այսօր համարենք միջին տարիքը 80, ապա Ենոքը մահացավ 28 տարեկանում): Որտե՞ղ էր Ենոքը, եթե Աստված վերցրել էր նրան: Արդյո՞ք նա մի ստորգետնյա մեկուսարանում էր հայտնվել: Կամ գուցե երկի՞նք էր վերացել (ինչպես կարծում են ոմանք):

Աստվածաշնչում Ենոքը հիշատակվում է մնացած բոլոր հավատավորների շարքում, ովքեր մահացել, բայց չէին ստացել խոստացված բաները, Եբր.11:5-13. Հավատով Ենոքը…, Նոյը…, Աբրահամը… եվ Սառան (ինչ-որ բան գործեցին), բայց բոլորը մեռան հավատի մեջ՝ չստանալով խոստացվածը, այլ հեռվից միայն տեսան…

Ենոքին, օրինակ, խոստացված էր տեսնելու դատաստանի գործադրումը անմաքուրների վրա (Հուդա 14,15), ինչին նա չհասավ: Ենոքը մահ չճաշակեց. նա մահացավ այնքան անսպասելի, որ չտեսավ ծերության պրոցեսը եվ բուն մահը (Եբր.11:5): Աստված փոխադրեց նրան ինչ-որ տեղ, բայց ո՞ւր: Երկինք նա չէր փոխադրվել: Ինչո՞ւ ենք այսպես կարծում:

Հիսուս Քրիստոսը մինչ մարդու կերպարանքով երկիր գալը՝ երկնքում Հոր հետ էր (Հովհ.6:38,62): Նշանակում է նա ճշգրիտ գիտեր, որ Եհովայի երկրային հավատարիմ ծառաներից ոչ ոք, համենայնդեպս մինչեվ մ.թ.1-ին դարը, երկնքում չէր հայտնվել (մինչ նրա երկիր գալը): Հիսուս Քրիստոսը հայտարարեց, որ բացի իրենից՝ մարդկանցից ոչ ոք երկինք չի բարձրացել (ոչ կենդանի եղողներից, ոչ էլ մահացածներից, Հովհ.3:13):

Բացի այդ, մարդու մարմինը նախատեսված չէ երկնային կյանքի համար (1Կորն.15:50, Սաղ.115:16): Նրա համար ստեղծված է երկիրը (Ես.45:18): Իսկ մարմինների վերափոխումը ապականությունից անապականություն՝ երկնայինի համար — ասված է միայն մինչ Քրիստոսի երկրորդ գալուստը ապրող իշխանակիցների համար (միայն 144000-ը կվերափոխվեն 7-րդ փողի ժամանակ և կստանան երկնային մարմիններ, 1Կորն.15:51,52; 1Թես. 4:15-17; Հայտ.11:15): Ենոքը նրանց խմբի մեջ չէ:

Այսպիսով, Աստվածաշունչը որևէ հիմք չի տալիս, թե հնում մահացածներից ինչ-որ մեկը տեղափոխվել է երկինք: Ի՞նչ են այդ դեպքում նշանակում. <<Աստված վերցրեց Ենոքին>> եվ <<Ենոքը փոխադրվեցավ>>:

Տեսնենք ի՞նչ է գրում, օրինակ, Եսայիան արդարների մահվան մասին (նշված են Ստրոնգի համարները). Արդարը մեռնում է եվ ոչ ոք դա սրտին մոտ չի ընդունում, արժանավոր մարդիկ վերցվում են 0622 (երկրից) եվ ոչ ոք չի հասկանում, որ արդարը խլվում է 0622 չարիքից: Նա մտնում է խաղաղության մեջ. ուղիղ ճամփով գնացողները հանգիստ են գտնում իրենց հանգչարաններում (Ես.57:1,2):

Արդարը մեռնում է եվ հանգիստ գտնում (,,հանգուցյալ,, արտահայտությունը պատահական չէ): Աստված ՄԱՀՈՎ վերցնում է արդարին իրերի այս համակարգի չարիքից, այլ ոչ թե նրան երկինք է տանում Իր մոտ, ինչպես որ ոմանք են համարում: Արդարները հանգիստ են գտնում իրենց հանգչարաններում՝ գերեզմանի մեջ՝ սպասելով հարությանը, քանզի արդարների եվ անարդարների հարություն է լինելու (Գործ. 24:15):

Տեսնենք նաև <<վերցվում են>> խոսքի նշանակությունը ըստ Ստրոնգի 0622 ինդեքսի.
ա) 1 ընդունել, 2 իր մոտ վերցնել, 3 հանել, վերցնել,
4 կործանել, ավերել, 5 հավաքել (իր մոտ):
բ) վերցված դառնալ, անհետանալ:

Այսինքն, արդարը վերցվում է երկրի արատավորների միջից. Աստված՝ մահվան օգնությամբ՝ արդարին վերցնում է չարիքի երախից եվ նա անհետանում է ապրողների միջավայրից ու փոխադրվում գերեզման՝ լավագույն ժամանակի սպասման ակնկալիքով:

Սա հենց այն է, ինչը եվ խնդրեց Հոբը. Օ՜, եթե միայն գերեզմանում ինձ ծածկեիր, մինչեվ քո բարկության անցնելը ինձ թաքցնեիր, ինձ համար ժամանակ սահմանեիր ու հետո հիշեիր ինձ (հանեիր գերեզմանից բարկությանդ անցնելուց հետո, Հոբ 14:13): Նույն բանը ասված է եվ Հայտ.14:13-ում: (Եհովայի բարկության ժամին գերեզմանում գտնվողները երջանիկ են, քան այդ պահին կենդանի եղողները):

Նմանատիպ մի պատկեր է նաև այն, ինչ կատարվեց Ենոքի հետ. Եվ Ենոքը Աստծու հետ քայլեց, եվ չէր գտնվում, քանզի Աստված վերցրեց 03947 նրան (Ծննդ.5:24): <<Վերցրեց>> խոսքի նշանակությունը 03947
1.
հափշտակել,
2. խլել, տիրել, գրոհով գրավել:

Այսինքն, Ենոքը, ինչպես եվ ցանկացած արդար, որին Աստված որոշել է փրկել երկրի վրա ապրողների միջավայրից եվ վերցնել չարիքի առաջից՝ հանգչեց մահվան մեջ եվ փոխադրվեց գերեզման՝ լավագույն հարության ակնկալիքով, ինչպես որ հավատում փորձված բոլոր Եհովայի հավատարիմ ծառաները, ովքեր մահացել են Եհովայի աշխարհին՝ լավագույն աշխարհին՝ հասնելու տենչանքով (Եբր.11:39,40):

Որոշել, թե ո՞ւր էր անհետացել Ենոքը կամ որևէ այլ մեկը՝ իրականում այնքան էլ բարդ չէ, եթե նկատի ենք առնում Աստվածաշնչի հետեվյալ սկզբունքը. Ադամի բոլոր սերունդները, մեղքի պատճառով, այս համակարգում ստիպված են լինելու մեռնել (Հռոմ.5:12; Եբր.9:27): Հարություն առնելը` մահից հետո` ըստ Աստծու որդու ձայնի — մարդկության միակ հույսն է (Հովհ.5:28,29):

Իսկ հիմա վերադառնանք այս տեսահոլովակի հարցին՝ հիշելով այն մասին, որ 144000-ի երկինք առնվելուց հետո — երկրում մնացածների համար կսկսվի այս գործընթացը՝ նկարագրված Ղուկ.17:34,35-ում. այն գիշեր երկու հոգի կլինեն մի անկողնում, մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի, երկու կին միասին աղալիս կլինեն՝ մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի:

Երկիրը նախապատրաստելով Արմագեդոնին՝ Եհովան հաշվի կառնի կտրուկ վատթարացող իրավիճակը, որ կառաջանա երկրում: Որպեսզի Իրեն հավատարիմ մարդկանց պահպանի չարիքից եվ Արմագեդոնից՝ Նա կարող է ընդհատել վերջիններիս կյանքը Իր ուղղակի միջամտությամբ:

<<Երջանիկ են Տերում մեռնողները>> խոսքերը, երբ երկրի վրա այլեվս չի լինի Եհովայի եվ ոչ մի օծյալ՝ հենց այդ ետժամանակաշրջանին են վերաբերում (Հայտ.14:13). անիմաստ կլինի երկարաձգել Արմագեդոնի նախապատրաստության տեվողությունը՝ սպասելով Աստծու հավատարիմ երկրային ծառաների բնական կամ բռնի մահին:

Նրանք ովքեր <<կվերցվեն>> — կվերցվեն Աստծուց ճիշտ այնպես, ինչպես Աստծուց վերցվեց Ենոքը. կլինի հանկարծահաս մահ եվ փոխադրում՝ հողի հանգիստը (բացի նրանցից, ովքեր մինչ այդ կհասցնեն Տերում մեռնել՝ առանց Աստծու միջամտության):
Արդարը մեռնում է… արդարը (հափշտակվում է) չարի երախից. ուղիղ ճամփով ընթացողները հանգստանում են իրենց հանգչարաններում (Ես.57:1,2):

Ինչպե՞ս պիտի կատարվի այս ընտրությունը եվ ինչի՞ հիման վրա մեկը պիտի <<վերցվի>> Աստծուց՝ հողի հանգստի համար (Ես.26:20), իսկ մյուսը թողնվի՝ ապրելու մինչեվ Արմագեդոն (ընտրությունը երկրում մնացածների, այդ թվում եվ Աստծու ժողովրդի համար — խիստ է լինելու. մեկը պիտանի է համարվելու Աստծուն, մյուսը՝ ոչ): Թեպետ արտաքինից երկուսն էլ կարող են բացարձակապես միանման թվալ եվ կատարել նույն գործը՝ ներքուստ, այդ ամենով հանդերձ, նրանք կարող են շատ տարբեր լինել:

Աստված ոչ միայն երեվացող գործունեությամբ է դատելու եվ վերցնելու ընտրյալներին երկնքի կամ երկրի համար, այլ նաև ներքին էության գործոններից ելնելով… Եհովային հետաքրքրում է միայն արդար սիրտը, այլ ոչ թե առերեվույթ գործունեությունը, այդ պատճառով էլ նման առանձնացում է լինելու (1Սամ.16:7; Մտթ.7:21-23):

ինչպե՞ս սա հասկանալ: Օրինակ, երկուսն անցնում են գործարանի անցակետով եվ ոչինչ թաքցրած չեն տանում՝ երկուսն էլ միաչափ արդար են երեվում: Բայց մեկը ոչինչ չի գողացել, քանզի դա սկզբունքորեն դուր չի գալիս նրան: Իսկ մյուսը չի գողացել, որովհետեվ վախենում է պահակախմբից եվ բանտ ընկնելուց:

Եթե մա՛րդը դատի այս իրադրությունը, ապա երկուսն էլ արդար կհամարվեն: Իսկ եթե Եհովան, ապա մեկը կվերցվի նոր աշխարհի համար (նա, ով սրտում գող չէ), իսկ մյուսը կթողնվի Արմագեդոնի համար (նա, ով թվացյալ գող չէ): Մոտավորապես այսպես:

Ուրեմն, Հիսուս Քրիստոսի այս խոսքերը Ղուկ.17:34,35-ից, թե այն գիշեր երկու հոգի կլինեն մի անկողնում, մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կթողնվի, երկու կին միասին աղալիս կլինեն՝ մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի՝ նշանակում են, որ 144000-ի երկինք առնվելուց հետո՝ Երկրի վրա մնացած մարդկության միջից կշարունակվի <<ընտրությունը>>՝ նոր աշխարհի համար: Ով պիտանի է՝ Եհովան նրան կմեռցնի, ինչպես Ենոքին եվ կթաքցնի հողի հանգստում: Մնացյալին կթողնի Արմագեդոնի համար:

Այդ պրոցեսն է ցույց տալիս նաև ոչխարների եվ այծերի զատման առակը՝ աշխարհի ավարտին (Մտթ.25:31-46): Ովքեր որ կթողնվեն Արմագեդոնի համար՝ կդասվեն հոգեվոր <<այծերին>>, որոնք ընդդիմանում են Եհովայի կամքին: Թե ինչպե՞ս նրանցից չլինել՝ Հիսուսը բացատրեց առակում (կարելի է կարդալ մեր կայքում (ռուս.)՝ Նոր Կտակարանի վերլուծականում):

<<Պատասխանների արկղ>> Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:

Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com
 

Ինչպես չշփոթել Աստծու ոգին

Текст на армянском языке к видео 2.11  «Как распознать Божий дух».  Это видео на армянском — см. видео 7.2
Հոգեվոր արժեքներ:
Ոգու պտուղն է՝ սեր, ուրախություն,… բարություն
(Գաղ.5:22)
Խորհրդածում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար

Ո՞վ ենք մենք Եհովայի տեսակետից: Ի՞նչ ոգի է բնակվում մեր մեջ կամ մեր ժողովում՝ Աստծու, թե՞ ոչ Աստծու: Ինչպե՞ս դա որոշել: Ի՞նչ գիտենք մենք Աստծու (սուրբ) ոգու մասին: Օրինակ, գիտենք այն, որ Աստծու ոգու «աշխատանքի» պտուղը հավատացյալների մեջ՝ դարձնում է նրանց «լուսավոր», սիրող, բարի, սրտառուչ, ուրախ եվ հավատի մեջ՝ տոկուն (Գաղ.5:22):

Այդպիսին էր Հիսուս Քրիստոսը: Հաճելի էր լինել նրա կողքին, նրան էին ձգվում բոլոր դժբախտ եվ հոգսերով ծանրաբեռ մարդիկ ու ստանում թեթեվություն, լավ տրամադրություն, եվ կյանքը, նրա հետ առնչվելուց հետո՝ այլեվս չէր թվում այդքան վշտալի եվ անիմաստ: Քրիստոսը մարդկանց մեջ դրական տրամադրվածություն էր առաջ բերում (Մտթ.11:28-30): Իսկ մե՞նք:


Ինչպե՞ս ենք ազդում մեր կողքինի վրա: Նմա՞ն ենք Քրիստոսին: Մեզ շրջապատողների համար հե՞շտ է մեզ հետ: Բարձրացնո՞ւմ ենք մենք նրանց տրամադրությունը, թարմացնո՞ւմ ենք նրանց: Թե՞ մեզ հետ շփումից հետո՝ փչանում է նրանց տրամադրությունը: Եթե մենք թարմացնում ենք մարդկանց՝ նշանակում է մեր մեջ Աստծու ոգին է առկա: Իսկ եթե ոչ, ուրեմն՝ ոչ………….

Այս տիպի վերլուծությունները բնորոշ են շատ քրիստոնյա քարոզիչների:
Նրանց համար ուշագրավ են Քրիստոսի ծառայության լոկ զգացահուզական դրսեվորումները՝ սերը, խնդությունը եվ ողորմածության բարեշնորհությունը. չէ՞ որ սա հենց այն է, ինչ պակասում է մարդկանց եվ որի կարիքը բոլորն ունեն:

Այդ իսկ պատճառով, ժողովների փնտրտուքներում,
Աստծուն որոնող մարդիկ ուզում են այնտեղ մնալ, ուր հոգեկան վայելք են զգում: Շատերը ժողով են որոնում՝ ելնելով նրանից, թե ի՞նչ են զգում այնտեղ գալուց, ինչպիսի՞ հույզեր են նրանց համակում այս կամ այնտեղ գտնվելուց: Առկա է նույնիսկ այն կարծիքը, որ եթե դու ուրախություն եվ վայելք չես զգում՝ ճիշտ տեղը չես ընկել:
Այդպե՞ս է դա, արդյոք:

Կարելի՞ է, արդյոք, Աստծու ոգու առկայությունը մարդկանց մեջ կամ ժողովում՝ բնորոշել միայն զգացա -հուզական երեվույթով: Ոչ: Ուրախության ու վայելքի լոկ անձնական զգացողությունը նախապայման չէ, որ մեր մեջ, կամ այնտեղ, ուր որոշել ենք Աստծուն երկրպագության հաճախել՝ առկա է Աստծու ոգին: Ցույց տանք սա հասարակ մի օրինակով:

Քարոզչության ժամանակ մի երիտասարդ՝ լսելով հավատակիցների ուրախության վերաբերյալ զրույցը, խորամանկորեն ժպտալով՝ ասաց. «Կարող եմ առաջարկել վայելք եվ ուրախություն ստանալու ավելի պարզ միջոց»: «Ինչպիսի՞»,- ուրախ հետաքրքրվեցինք մենք: Նա ասաց. «Խմեք երկու գավաթ գինի եվ վայելքն ու խնդությունը առավել սուր կզգաք եվ որևէ տեղ գնալու հարկ այլևս չի լինի: Ինչո՞ւ չարչարվել, երբ կա դյուրինը»:

Կարծես շեղվեցինք, բայց դա չէ էական: Էականն այն է, որ այդ տղան շատ լավ ցույց տվեց, թե որքան սխալ է սոսկ
հուզական եվ զգացական դրսեվորումներով որոշել — Աստծու ոգին առկա՞ է մարդկանց (ժողովի) մեջ, թե՞ ոչ: Վերադառնանք մեր հարցին. «Ի՞նչ մենք գիտենք Աստծու ոգու մասին», եվ Քրիստոսի օրինակով ցույց տանք, թե ինչպե՞ս էր նրա մեջ գործում Աստծու ոգին:

 Աստծու ոգու ներգործման նշանի 1-ին երեսակը

Մենք արդեն սկզբում պարզաբանեցինք Քրիստոսի մեջ Աստծու ոգու (նույնն է՝ սուրբ ոգի) դրսեվորման 1-ին երեսակը. Քրիստոսը սիրում էր մարդկանց եվ դրական տրամադրվածություն առաջ բերում, դրա համար էլ մարդիկ ձգվում էին դեպի նա, շփումը նրա հետ հաճելի էր, նա կարողանում էր սփոփել եվ «վառել» հանգչող «պատրույգները»՝ տոգորելով նրանց կյանքի իմաստով եվ Եհովայի հանդեպ սիրով (Մտթ.11:28-30):

Եթե Քրիստոսի խոսքը առատապես բնակվում է մեր մեջ (Կող.3:16), ապա բնականաբար փոխում է մեր սիրտը (դարձնում նրան կարեկից առ մարդկանց կարիքները), իսկ մենք ինքներս՝ նրանց համար դառնում ենք Քրիստոսի «նամակը» (2Կորնթ.3:3): Մեզնից ճառագում է նույն
դրական «լույսը», սրտի ջերմությունն ու անկեղծությունը, ինչն առանձնացնում էր Քրիստոսին եվ մարդկանց քաշում իրեն:

Այլ կերպ չի էլ կարող լինել. ով «ուտում եվ մարսում» է Քրիստոսի խոսքն ու զգացմունքները՝ նա Քրիստոսի նման է դառնում: Ինչ ներդրված է Քրիստոսից մեր մեջ՝ այն էլ մենք տալիս ենք մարդկանց: Բայց արդյոք բոլո՞րն էին լավ զգում եվ բերկրանք ու շնորհ ստանում Հիսուսի ներկայությունից: Կիմանանք Աստվածաշնչից:

Իհարկե ոչ. Աստծու ժողովրդի մեջ կար նաև մարդկանց մի այլ սերունդ, որ վարակված էր ամբարտավանությամբ եվ ինքնահավանությամբ (Ղուկ.18:11; Հովհ.7:49): Նրանք ուրիշներից իրենց արդար էին համարում եվ իրենց ներկայությամբ ցածրացնում մնացածին: Աստծու ծառաների այս խմբին Հիսուսը դուր չէր գալիս, քանզի ցույց էր տալիս նրանց, որ նրանք սխալ են վարվում մարդկանց եվ Աստծու պատվիրանների հետ (Մարկ.7գլ):

Այս նույն պատճառով անօրեն Աքաաբը չէր սիրում Միքիա մարգարեին, որը, ի տարբերություն մնացած մարգարեների՝ չէր շոյում թագավորի ականջը եվ բարին կանխատեսում նրա համար (1Թագ.22:8,13): Նույն պատճառով էլ չէին սիրում Պողոս առաքյալին Գաղատիայում. նա արգելում էր այդ ժողովին կրկին դառնալու դեպի անհեթեթ բաները, ինչը դուր էր գալիս նրանց (Գաղ.4:16):

Նշանակո՞ւմ է արդյոք, որ քանի որ Միքիան ու Պողոսը հիասթափեցնում էին լսողներին եվ գցում նրանց տրամադրությունը՝ ուրեմն Աստծու ոգին նրանց մեջ չէր գործում: Իհարկե ոչ. հենց Աստծո’ւ ոգին էր նրանց մղում Աստծուց հեռացած այդ ծառաներին (Աքաաբին եվ գաղատացիներին) սթափեցնել՝ իրենց իսկ բարօրության եվ փրկության համար (Եզ.3:18-21):

Եվ այսպես, Աստծու ոգու ներգործման նշանի 1-ին երեսակը (հուզազգացականը)՝ ա) եթե մեզ որևէ մեկը դուր չի գալիս — պարտադիր չէ եզրակացնել, որ նրանում չկա Աստծու ոգին: Գուցե մեզ ուղղակի դուր չի գալիս, որ նա մեզ ցույց է տալիս մեր սխալներն ու ոչ ճիշտ արարքները:

բ) Եթե մենք բերկրանք եվ ուրախություն ենք զգում՝ պարտադիր չէ մտածել, որ մեր մեջ անկասկած Աստծու
ոգին է գործում: Անհավատներն, օրինակ, կամ հավատուրացները՝ նույնպես հաճախ են ուրախանում եվ հիանալի զգում իրենց յուրայինների ընկերակցությամբ (1Թագ.12:32,33):

գ) Եթե, առանց բացառության, բոլոր մարդկանց համար մեզ հետ դժվար է եվ անհարմար, եթե մենք ինքներս դժգոհ ենք բոլորից եվ հակված ենք դեպրեսիայի՝ ուրեմն հարկ է ինչ-որ բան արմատապես փոխել մեր մեջ. դա նշանակում է, որ առայժմ Աստծու ոգին մեր մեջ չկա:
Այժմ անցնենք Աստծու ոգու նշանի 2-րդ երեսակին. Աստծու ճշմարտության եվ իմաստության հանդեպ սիրուն (Հովհ.4:23):

Աստծու ոգու ներգործման նշանի 2-րդ երեսակը

Աստծու ոգին Հիսուս Քրիստոսի մեջ դրսեվորվում էր ոչ միայն սիրով, հեզությամբ եվ սրտացավությամբ: Այլեվ, գլխավորապես՝ Եհովայի իմաստությամբ: Հիսուս Քրիստոսը մարդկանց բերեց Աստծու եվ Նրա նպատակի մասին ճշգրիտ գիտելիքներ, բերեց նոր աշխարհը եվ հավիտենական կյանքը ժառանգելու հնարավորության մասին Աստծու ճշմարտությունը: ( Հովհ.8:32; 10:48-50):

Հենց Եհովայից ստացած ճշգրիտ գիտելիքներն են օգնել
հավատի մարդկանց՝ ԱՌԱՆՑ ԿՈՐՑՆԵԼՈՒ ԽՆԴՈՒԹՅՈՒՆՆ ՈՒ ԲԵՐԿՐԱՆՔԸ՝ հաղթահարել ամեն տեսակ դժվարություն (2Կոր.8:2): Ապագայի լավատեսությունը, որ նրանք ձեռք են բերել Աստծու ճշգրիտ գիտության եվ ոչ թե հիանալի հույզերի շնորհիվ — ամուր պահպանել են նրանց հավատի մեջ՝ մինչեվ իրենց մահը (Եբր.6:18,19):

Դրա համար է ասված, թե Քրիստոսի խոսքը պետք է առատորեն «բնակվի» մեր մեջ ու ոչ միայն նորոգի մեր զգացահուզական վիճակը եվ ձևավորի մեր ներսում ուրախ և ապահով վստահություն ապագայի հանդեպ (Փիլ.4:7): Այլ նաև դրսևորվի ամենայն իմաստությամբ՝ մղելու մեզ սովորեցնելու եվ սթափեցնելու մեկս մյուսին՝ հանուն մեր իսկ փրկության (Կող.3:16):

Դրա համար Աստված կարգել է ժողովը, որպեսզի բոլոր հավատի մարդիկ հնարավորություն ունենան ա) ճիշտ ձեվավորվելու՝ շնորհիվ ճշգրիտ գիտելիքների եվ Եհովայի ճշմարտության, որ տրվում է Հիսուս Քրիստոսի միջոցով (Հովհ.17:17). բ)ժամանակին կանգ առնելու, երբ շեղվում ենք (Մտթ.18:15-17). գ)քաջալերելու մեկը մյուսին՝ եվ այնքան ավելի, ինչքան մոտ է երեվում այս համակարգի վախճանը (Եբր.10:25):

Այդ պատճառով, Աստծու ճշմարիտ երկրպագության եվ Նրա ժողովրդի որոնումներում — հարկ է առավելապես կողմնորոշվել՝ հիմնվելով Աստվածաշնչի ճշգրիտ գիտելիքների եվ Աստծու ճշմարտության արտացոլման Քրիստոսի իմաստության վրա: Այլ ոչ թե սոսկ առաջնորդվել հավատացյալների տվյալ խմբում ուրախության, սիրո եվ հուզական հաճելի զգացմունքների առկայությամբ:

Քանզի խրատական նախազգուշացումներն ու նույնիսկ
միջոցառումները՝ եթե դրա հարկը կա — սկզբում այնքան էլ չե՛ն ուրախացնում, այլ վշտացնում են: Բայց հետո դրանք կարող են հավատի մարդկանց մեծ օգուտ բերել, ինչպես եվ գրված է. որովհետեվ Աստծու ուզած կերպով տրտմությունը՝ զղջում է ծնում փրկության համար (2Կորն.7:10; Առ.23:13,14):

Այսինքն, ոչ միայն ուրախությունն է նշանը՝ մեր մեջ կամ ժողովում Աստծու ոգու ներգործման, այլ երբեմն նաև՝ զղջման տրտմությունը: Ահա թե ինչու Հովհաննես առաքյալը՝ խրախուսելով ստուգել Աստծու (սուրբ) ոգին եվ անմաքուր ոգին — խորհուրդ տվեց կողմնորոշվել ոչ թե զգացականությամբ, այլ մատուցվող ուսմունքի ԲՈՎԱՆԴԱԿՈՒԹՅԱՄԲ (1Հովհ.4:1-3):

Նաև սա. եթե մենք ժողով ենք գնում եվ ակնկալում այնտեղից ստանալ սեր, բարեհաճություն եվ օգնություն՝ հապա ի՞նչ ոգի է սա: Սպառողական: Իսկ Պողոսը գնում էր մի ժողով, որտեղ իրեն չէին սիրում, եվ ինքն էր իր սերը տալիս նրանց (2Կորն.10գլ): Ի՞նչ ոգի էր դա: «Տվող», սուրբ: Ով շարժվում է Աստծու ոգով եվ Նրա Քրիստոսով՝ միշտ տալն է երջանկություն, քան առնելը (Գործ.20:35): Իսկ ո՞վ եք դուք ժողովի համար՝ սպառո՞ղ, թե տվող:

Հուսով ենք, որ այժմ դուք չեք ընկնի այն քարոզիչների «կարթը», ովքեր քրիստոնեական կյանքում մերժում են աստվածաշնչյան գիտելիքների կարեվորությունը՝ կոչ անելով ժողով գալ միայն սիրո, ուրախության եվ բարեհաճության համար: Չենք վիճում՝ դրանք եվս կարեվոր են: Սակայն սուրբ ոգով առաջնորդվողների համար նույնքան կարեվոր են գիտելիքները եվ իրենց սերը ուրիշներին տալու հնարավորությունը:

Ուրեմն՝ ըստ Աստծու ոգու ներգործման 2-րդ երեսակի, որ է Քրիստոսի իմաստությունը եվ Աստծու ճշմարտության ճիշտ գիտելիքները.
ա) եթե մենք ժողովի ընտրության հարցում առաջնորդվում ենք աստվածաշնչյան գիտելիքներով եվ մարդկության համար Աստծու մտադրած նպատակով՝ ապա հենց դրանք կօգնեն մեզ մեր զգացահուզական էությունը ճիշտ ձեվավորելու:

Միայն ճշմարտությունն է այս համակարգի բոլոր վախերից ազատագրում (Հովհ.8:32): Աստվածաշնչյան ճիշտ գիտելիքները՝ քրիստոնյայի համար բերկրանքի առիթ են: Առաջնահերթը՝ գիտելիքներն են, իսկ սերը եվ բերկրանքը՝ դրանց հետեվանքը. նրանք պտուղն են մեր մեջ Աստծու «աշխատանքի», Ով ունի սուրբ ոգին եվ ձեվավորում է մեզ հավիտենական կյանքի համար (Հովհ.6:63; 2Տիմ.3:16,17):

Եթե մենք մերժում ենք աստվածաշնչյան ինչ-ինչ գիտելիքներ միայն այն պատճառով, որ դրանք մեզ դուր չեն գալիս, տարօրինակ են թվում եվ զրկում են մեզ մեր ուրախությունից (օրինակ՝ չեն համընկնում մեր երազանքների եվ պատկերացումների հետ), ապա վտանգ կա հայտնվելու Քրիստոսին լքած այն աշակերտների թվում, որոնց հետ նա խոսեց իր մարմնի եվ արյան մասին:
(Հովհ.6:60,66):

Ուրեմն, ո՞վ ենք մենք Եհովայի համար: Ի՞նչ ոգի է բնակվում մեր մեջ՝ Աստծո՞ւ, թե՞ ոչ Աստծու: Հիմա դա արդեն հեշտ է ստուգել.
1) եթե մենք հակված ենք աստվածաշնչյան գիտելիքներին, հետեվում ենք Քրիստոսի պատվիրաններին, որոնց շնորհիվ դարձել ենք բարեսիրտ եվ երջանիկ՝ ում կողքին ցանկալի է գտնվելը — նշանակում է մեր մեջ գործում է Աստծու ոգին (Գաղ.5:22):

2) Իսկ եթե մեր տրամադրության անկումները հաճախակի են, ընկնում ենք դեպրեսիայի մեջ, ամենքից եվ ամեն բանից դժգոհ ենք, հակված ենք խռովելու, բայց հակված չենք խորանալու աստվածաշնչյան ուսմունքների մեջ եվ ունենք մակերեսային մոտեցում՝ ապա վտանգ կա, որ կհայտնվենք անմաքուր ոգու իշխանության տակ, որի նպատակն է — ավերել մեզ ներսից եվ Աստծու համար դարձնել մեռած (Մտթ.8:32; Առ.17:22բ):

Սիրելիներ: Թող բոլորի՛ս հետ լինի Եհովա Աստվածը եվ բոլորի՛ս առատորեն տա Իր սուրբ ոգին: Եվ թող օգնի բոլորիս՝ նմանվելու Հիսուս Քրիստոսին ոչ միայն սիրո եվ մարդկանց հանդեպ սրտացավ լինելու մեջ, այլ սիրո մեջ նաև՝ դեպի Աստծու խոսքի ճշմարտությունը:
Ամեն:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

Գալիք աշխարհում ոչ կին են առնում եվ ոչ էլ մարդու գնում

Текст на армянском языке к видео 2.3  «В том веке ни женятся, ни замуж не выходят». Видео на армянском — см. видео 7.1

Խոսենք ապագայի ընտանիքների մասին:
Շատերին շփոթեցնում են Հիսուս Քրիստոսի այս խոսքերը.
<<…սակայն նրանք, ովքեր արժանի կլինեն հասնելու գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը՝ չեն ամուսնանա…>> (Ղուկ. 20:35,36):
Ինչո՞ւ:

Որովհետեվ շատերը, առաջին հերթին, չեն պատկերացնում երջանկությունն ընտանիքում՝ առանց երեխաների: Առավել եվս, որ այս համակարգում բոլորը չէ, որ կարողացել են ունենալ երեխաներ, կամ էլ՝ ունեցածներին դաստիարակել այնպես, որ նրանք ուրախացնեն իրենց ծնողներին:

Եվ երկրորդ, շատերին սովորեցրել են, թե բոլոր մարդիկ հրեշտակներ են դառնալու եվ ապրելու են երկնքում, իսկ նրանց ընտանիք պետք չէ, չէ՞ որ նրանք ոգիներ են… Կամ էլ թե՝ Հիսուսը պատասխանում էր սադուկեցիներին, որոնք չէին հավատում հարությանը: Ուրեմն եվ՝ Քրիստոսի այդ խոսքերին կարելի է ուշադրություն չդարձնել:
Սակայն այս ամենը խնդիրը ավելի է խճճում:

Պարզենք: Ինչի՞ մասին էր խոսում Հիսուս Քրիստոսը, երբ ասաց, թե ովքեր արժանի կլինեն գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը — չեն ամուսնանա(Ղուկ.20:35,36): Ի՞նչ է նշանակում <<գալիք>> աշխարհը եվ <<մեռելների հարությունը>>: Եվ, ի վերջո, ո՞ւմ կինը կլինի յոթ մարդ ունեցող կինը: Կիմանանք Աստվածաշնչից:

1) Ի՞նչ է նշանակում <<գալիք աշխարհը>>: Հիսուս Քրիստոսի Հազարամյայի մասին Աստվածաշունչը նվազագույնս հայտնում է, որ այնտեղ տներ են կառուցելու, այգիներ են տնկելու, երեխաներ են ծնելու ո՛չ վշտի համար՝ ինչպես այս աշխարհում է (Ես.35:8; 65:21-23): Հայտնի է նաև, որ նույնիսկ հարյուրամյա մարդը երիտասարդի տեսք կունենա այնտեղ, այսինքն ծերանալու պրոցեսը կդադարեցվի (Ես. 65:20):

Նշանակում է, Հիսուսը խոսում էր ո՛չ իր Հազարամյայի մասին. նրա հազարամյա իշխանության ընթացքում Երկրի բոլոր բնակիչները հաստատ ամուսնանալու են, սակայն ո՛չ այնպես, ինչպես այս աշխարհում: Պատահական ամուսնություններ այնտեղ չեն լինելու, այլ յուրաքանչյուր ոք կարող է խնդրել Աստծուն, որ իրեն տա հենց ի՛ր զույգը՝ ըստ իր կատարյա՛լ էության, այլ ոչ թե ընտանիք կազմի առաջին պատահածի հետ (Ծննդ. 2:18,20-23):

Արդյունքում, Հազարամյայի վերջում, Աստծու նախատեսմամբ, Երկիրը լցրած ողջ մարդկությունը բաղկացած կլինի ըստ երջանիկ զույգերի, ինչը եվ ի սկզբանե ծրագրված էր մարդկանց համար. այս զույգերը կհանդիսանան Երկրի արդար հասարակության հիմնաքարերը՝ Եհովայի հավիտենականության մեջ (Ծննդ. 2:27,28; Հայտն. 21:3,4; 22:1,2):

2) Ի՞նչ է նշանակում <<արժանի լինել հասնելու գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը>>:
Հիսուսն ինքը պատասխանեց այդ հարցին. <<հարության զավակներ>>-ը՝ դա Քրիստոսի Հազարամյայում մահից կյանքի կոչվածներն են, ՈՎՔԵՐ, ՀՐԵՇՏԱԿՆԵՐԻ նման՝ ԱՅԼԵՎՍ ՄԵՌՆԵԼ ՉԵՆ ԿԱՐՈՂ, քանզի նրանք էությամբ Աստծու զավակներն են՝ լինելով ՀԱՐՈՒԹՅԱՆ ԶԱՎԱԿՆԵՐ
(Ղուկ. 20:35,36):

Հիսուսը չասաց, թե բոլոր մարդիկ հրեշտակներ կդառնան, այլ ասաց, թե նրանք, ովքեր կլինեն <<հարության զավակներ>> եվ կհասնեն <<գալիք աշխարհին>> — կլինեն հրեշտակների նման ՀԱՎԻՏԵՆԱԿԱՆ ԿՅԱՆՔԻ առումով. մահը <<գալիք աշխարհին հասած հարության զավակների>> համար այլեվս չի լինի:
Բայց ե՞րբ մահը այլեվս չի լինի Երկրի վրա ապրողներից եվ ոչ մեկի համար: Պարզաբանենք: Դա էլ կլինի հենց <<գալիք աշխարհը>>:

Աստվածաշնչից հայտնի է, որ Քրիստոսի հազարամյակում (Հազարամյայում) միայն 144000 երկնաբնակների համար է, որ երկրորդ մահը իշխանություն չի ունենա (Հայտն.20:6): Մնացածների համար, ովքեր Երկրի վրա նոր մարմիններով կյանքի կկոչվեն — նա դեռ իշխանություն կունենա: Այդ պատճառով էլ նույնիսկ հարյուրամյա <<պատանին>>, եթե Հազարամյայում նորից մեղք գործի՝ կմեռնի (Ես.65:20):

Նույնիսկ հազար տարվա ավարտից հետո, Երկրի բնակիչներից նա, ով կգայթակղվի Սատանայի վերջին փորձությունից՝ կկործանվի Եհովայի կրակից (Հայտն.20:7-10): Նշանակում է մահ Երկրի բնակիչների համար չի լինի միայն Հազարամյայից ՀԵՏՈ. ովքեր հաստատուն կմնան Սատանայի վերջին փորձությանը՝ նրանց էլ հենց կթույլատրվի մտնել հավիտենականություն (Հայտն.20:14,15; 21:3,4):

Ահա այս մարդիկ էլ կդառնան <<հարության զավակները>>. Եհովայի զավակներ, ովքեր հազար տարվա ընթացքում հասան մեղքի նկատմամբ լիակատար հաղթանակի եվ ԱՅԴ ՊԱՏՃԱՌՈՎ էլ՝ մեռելներից իսկական հարությանը: Մահվան խայթոցը, որ մեղքն է՝ այլեվս չի կարող վնաս հասցնել նրանց, քանզի այն նրանց մեջ այլեվս չի լինի հավիտյան: Եհովան ինքը կհռչակի նրանց որպես Իր զավակներ: (1Կորնթ. 15:56; Հայտն.2:7,11; 20:12-14; 21:7):

Հարկ է յուրացնել, որ Երկրի վրա Հազարամյայում նոր մարմնով վերակենդանանալը՝ ըստ Քրիստոսի ձայնի՝ ոչ մեկին ավտոմատ կերպով չի դարձնում <<Եհովայի զավակ>> (Հովհ. 5:28,29): Դա է պատճառը, որ նույնիսկ նոր մարմնում կյանքի կոչվածները եվ մինչ հարյուր տարեկան ապրած <<պատանիները>> ՝ մեղք գործելու պատճառով կարող են մեռնել (Ես. 65:20):
Հապա ի՞նչն է մարդկանց Եհովայի զավակներ դարձնում, եթե ոչ նոր մարմինը:

Միայն սրբությունը եվ հոգեվոր կատարելության անաղարտությունն են, որ մարդկանց կդարձնեն Եհովայի զավակներ եվ հարության ՈՐԴԻՆԵՐ, ինչին եվ Հազարամյայում Երկրի վրա վերակենդանացածները հազար տարի պիտի հետամուտ լինեն: Անձամբ Եհովան, իր երկնային գահից, կողջունի Իր սրբերի մեծ բազմությանը, որոնց Հիսուսը կներկայացնի Եհովային հազար տարվա ավարտից հետո (Հայտն. 2011; 7:9,10; 1Կորնթ.15:24,25,28):

Հիմա վերակազմենք Հիսուսի խոսքերի ամբողջական պատկերը. <<իսկ նրանք, ովքեր արժանի կլինեն հասնելու գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը՝ չեն ամուսնանա…>> (Ղուկ.20:35,36):
Գալիք աշխարհը՝ դա <<հավիտենության օրն է, որը կսկսվի Քրիստոսի հազարամյակից հետո (2Պետ.3:18):

<<Մեռելների հարությունը>>՝ դա միայն վերակենդանացումը չէ ըստ Քրիստոսի ձայնի՝ Հազարամյայում (Հովհ.5:28,29): Այլ հաղթանակն է մեղքի հանդեպ եվ ձեռքբերումը հոգեվոր կատարելության (սրբության) Հազարամյայի վերջում. վերջնական փորձությունը ի հայտ կբերի, թե ով է հասել սրբության, իսկ ով՝ Սատանայի գործակիցն է, ուրեմն եվ՝ արժանի հավիտենական ոչնչացման (Հայտն.20:7-10):

Իսկ Երկրում նրանք, ովքեր հազար տարվա ավարտից հետո կմտնեն հավիտենություն՝ հենց նրանք էլ նման կլինեն հրեշտակներին, քանի որ այլեվս չեն մեռնի. վերջին փորձությունից Եհովային հավատարիմ մնացած երկրային այս մարդկանց նույնպես կթույլատրվի մոտենալու հավիտենական կյանքի ծառին, ինչպես դեռեվս Հազարամյայի սկսվելուց առաջ թույլ էր տրվել 144000 մեղքի առաջին հաղթանակածներին: (Հայտն.2:7; 20:6; 21:3,4; 22:1,2):

Մնաց պարզելու, թե ո՞ւմ կինը կլինի յոթ մարդ ունեցած կինը (Ղուկ.20:33):
Այն բանից հետո, երբ բոլորս առաջին մահվամբ կհատուցենք այս համակարգում գործած մեր մեղքերի համար — այս համակարգի բոլոր ամուսնությունները (ներառյալ նաև այն կնոջը)` չեղյալ կհամարվեն (Հռոմ.7:2; 1Կորնթ.7:39): Հազարամյայում կվերակենդանան բոլորը, ովքեր գրված են կյանքի գրքում եվ Եհովայի հիշողության մեջ են (Մաղ.3:16; Հայտն.17:8; Հովհ.5:28,29):

Բոլոր կենդանացածներին (նաև այն կնոջը` եթե կենդանացվի)՝ կտրվի երկրորդ հնարավորությունը երջանիկ ընտանիք ստեղծելու եվ երեխաներ ծնելու համար. յուրաքանչյուր ոք կարող է խնդրել Աստծուն, որ իրեն տա հենց ԻՐ զույգը՝ ըստ իր կատարյալ էության, այնպես որ կինը, ինչպես որ էր Եհովայի մտադրությունը՝ ներդաշնակորեն տարալուծվի ի՛ր ամուսնու, այլ ոչ թե օտարի պակասող <<կողի>> տեղը (Ծննդ.2:18,20-24, Ես.65:21-25);

Նրանք, ովքեր գտել են իրենց յուրայինին այս համակարգում՝ կարող են շարունակել իրենց միությունը Հազարամյայում. Աստված այնտեղ էլ նրանց իրար կտա, ինչպես Իսահակին տվեց Ռեբեկային, իսկ Հակոբին՝ Ռաքելին: Հազարամյայում ոչ ոք չի խաբի Հակոբին եվ նրան կապի ոչ սիրելի Լիայի հետ: Նշանակում է եվ այն կինը Ղուկ.20:33-ից կունենա իր ամուսինը, եվ փաստ չէ, որ դա կլինի այս համակարգի այն յոթից մեկը:

Այն երեխաները, ովքեր Հազարամյայում կյանքի կվերադարձվեն, այնպես էլ այնտեղ ծնվածները՝ կմեծանան Եհովայի դաստիարակությամբ եվ նույնպես կգտնեն իրենց իսկ զույգին (Ծննդ.2:24): Հազար տարվա ավարտին Երկրի ամբողջ հասարակությունը կարգված կլինի ըստ զույգերի: Նրանք, ովքեր կկործանվեն՝ կկործանվեն զույգերով՝ Ադամի եվ Եվայի օրինակի պես: Չէ՞ որ մարդն ու կինը Հազարամյայում մեկ էություն կլինեն: Եթե նրանցից մեկը հակված է գայթակղության, ապա մյուսն էլ նրա պես կլինի (Ծննդ 3): Կմնան միայն Եհովային հավատարիմ զույգերը՝ սրբերը:

Այսպես կիրականանան Քրիստոսի խոսքերն այն մասին, թե նրանք ովքեր արժանի կլինեն հասնելու գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը — ոչ կին կառնեն, ոչ էլ մարդու կգնան. բոլոր ամուսնական զույգերին՝ թույլատրված մոտենալու կյանքի ծառին եվ մտնելու Եհովայի հավիտենություն՝ այլեվս հարկ չի լինի կին առնել կամ մարդու գնալ:
Եվ նրանք կլինեն հրեշտակների պես՝ ապրելով առանց մահի (Ղուկ.20:35,36):

Երկիրը լցրած ողջ սուրբ հասարակությունը պատրաստ կլինի ընդունելու Եհովայի նոր եվ հետագա հորիզոնականները՝ իրենց իսկ համար մտադրված: Քանզի չի տեսել աչքը ա՛յն, չի լսել ականջը ա՛յն, եվ չի եկել ա՛յն մարդու սրտին, ինչ պատրաստել է Աստված Իրեն սիրողների համար (1Կորնթ.2:9); Ինչին եվ մենք ինքներս ենք սպասում եվ ինչին որ հավատում ենք:

<<Պատասխանների արկղ>> Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com