Урок №46: Всё о значении спасения христиан

Что сегодня известно о спасении? (Де.4:12; 16:30,31). Кто-то верит, что надо принять Христа в сердце, и ты уже спасён (правда, в чём это проявляется – не все могут ответить). Кто-то ожидает спасения от смерти уже в этом веке; а кто-то верит, что спасётся, воскреснув и попав в рай. Мало кто обращает внимание на то, что Иисус Христос спасёт лишь своих людей (Мтф.1:21). И на то, что не всех христиан он признает своими (Мтф.7:21-23).

Из видео 1.43; 1.44 и 1.45  узнали, что достичь спасения нелегко, так как все много согрешаем, но возможно. Для начала нужно иметь Библейские знания о значении спасения, чтобы правильно его добиваться и спастись (Флп.2:12). Кому интересно узнать точку зрения Библии о значении спасения – рассмотрим ответы на эти вопросы:

1) Что означает спасение? 2) Почему нас надо спасать? 3) Что нам даст спасение? 4) Кто и как нас спасает? 5) Как понять выражение «мы спасены», если наши проблемы не исчезают? 6) Что означают слова «претерпевший до конца – спасётся?» (Мтф.24:13) 7) Что означают слова «ради спасения избранных сократятся дни скорби?» (Мтф.24:22). 8) Кто же спасётся?

Начнём с 1) Что означает спасение?
Спасение – это избавление нас от последствий греха Адама и Евы (Рим.5:12). Из-за их согрешения у нас появились «враги», уничтожающие нас. И главный из них – это тленное тело (подверженное «порче») со склонностью ко греху, из-за чего все мы согрешаем, стареем, болеем и однажды уйдём в путь всех потомков Адама — умрём (И.Н.23:14; 3Цар.2:2; 1Ин.1:8; Рим.7:24; Евр.9:27).

Другие наши враги – это дьявол и власть духовной тьмы (ложные религии и мир неверующих, лежащий во власти дьявола, 1Ин.5:19; Еф.2:2; 2Кор.4:4; Кол 1:13). Из-за них многие полюбили зло (то, что не от Творца), что может погубить их навеки (Мтф.25:41,46). Словом, нам есть от чего убегать, добиваясь своего спасения. Но есть нечто, от чего мы не сможем убежать сами. Что это? Узнаем из вопроса
2) Почему нас надо спасать? 

Сами мы  не можем избавиться от смерти и тленного тела. Если бы Адам и Ева не согрешили против Творца, нас не надо было бы спасать от последствий их греха (Рим.5:12); Богу не пришлось бы отправлять на Землю Своего сына, а Иисусу Христу не пришлось бы умирать за нас (Ин.3:16). Мы бы все жили бы в раю без горя  и смерти; все были бы счастливы и радовались каждому дню в общении с Творцом — уже несколько тысяч лет.

Переходим к вопросу 3) Что нам даст спасение? Благодаря спасению, мы сможем вернуться в райский дом к нашему небесному Отцу; жить в общении с Ним вечно в совершенном теле, причём, кто-то будет жить на Земле, а кто-то — на небе (Мтф.5:5; Флп.3:20). Мы сможем избавиться от страданий, старости, болезней и смерти; быть счастливыми и всегда радоваться тому, что живём с Богом (Откр.21:3,4,7; Ис.65:21-25).

А теперь — вопрос 4) Кто и как нас спасает? Опираясь на Титу 2:13 (ожидая … великого Бога и Спасителя нашего Иисуса Христа, Син. Пер.), некоторые учат, что нас спасает Бог Иисус Христос. Так ли это?Для большей объективности понимания слов ап. Павла важно читать всё послание Титу и рассматривать этот текст в свете всего послания ап. Павла.

Так как речь ап. Павла иногда сложна для понимания (2Пет.3:16), контекст его письма поможет понять, о ком он говорил. Например, читаем Титу 3:4-6:
Когда же явилась благодать .. Спасителя нашего, Бога, 5 Он спас нас не по делам .. а по Своей милости, банею .. обновления Святым Духом, 6 Которого излил на нас обильно через Иисуса Христа, Спасителя нашего (Тит.3:4-6)

Здесь речь идёт о том, что Бог дарит спасение христианам, обновляя их при помощи святого духа, излитого через Иисуса Христа (Иисус именно это и обещал до восхождения на небо, Ин.14:26; 16:7). Значит, и ранее, в Тит.2:13, ап. Павел говорил о Спасителе/великом Боге и о Спасителе/Иисусе Христе. То есть, о двух разных личностях, спасающих нас: об Отце Иисуса Христа (кого Иисус назвал и своим Богом, Ин.20:17) и Его сыне.

И Бог Иегова, и Иисус Христос – оба наши Спасители. Иегова — это Автор мероприятия по спасению всех потомков Адама и Творец Иисуса. А Иисус воплотил Его план в жизнь — искуплением (Быт.3:15; 1Петра 1:19,20; Кол.1:13-15). Даже имя Иисуса (Иего-шуа, иврит, см. видео 1.2) несёт весть «Иегова-спасение», что указывает на Иегову, как на Источник спасения, совершаемого при помощи искупления Иисуса.

Этим и объясняется, почему у нас два Спасителя: великий Бог (Иегова) и Иисус Христос, Его сын (Тит 2:11-13; 3:4-6). Однако, искупление не спасает нас автоматически: Иисус, образно, лишь «бросил всем спасательный круг», открыв путь к спасению (1Петра 2:21). Но если мы сами не будем «грести» к этому «кругу» (идти по его следам и добиваться своего спасения), то «утонем» (не спасёмся, Ис.57:20; Флп.2:12).

А здесь возникает вопрос 5) если наше спасение – это вопрос будущего (жизни в Царстве Бога,  Рим.13:11), как же тогда понять выражение «мы уже спасены», если наши проблемы не исчезли? Всё верно, в Библии есть тексты, где слово «спасены» стоит в настоящем, а не будущем времени. Например, ап. Павел иногда говорил: «МЫ/ВЫ СПАСЕНЫ» (Рим.8:24; Еф.2:5,8).

Так как смерть и страдания до сих пор в силе и будут в силе до завершения этого века, — ясно, что христиане спасены не в буквальном смысле. В каком же тогда? В чём проявляется спасение христиан – уже сейчас, в этом веке? Рассмотрим все тексты с выражением «мы спасены». К ним относятся Рим.8:24 и Еф.2:5,8.

а) Рим.8:24 (Рад. весть): мы спасены пока что только в надежде. Если бы наша надежда уже исполнилась, незачем было бы надеяться. Кто же надеется на то, что уже есть?
Здесь о том, что пока что наше спасение — в нашей надежде. Хотя мы и находимся в «море» века сего, но   «спасательный круг» надежды на спасение в Царстве Бога помогает держаться «на плаву» и «грести» к «берегу» Царства Бога (бороться с грехом, 1Кор.9:26,27).

Если мы крепко держимся за «спасательный круг» надежды на избавление от всех страданий в Царстве Бога — мы уже сейчас спасены: надежда не даёт нам «тонуть», когда трудности этого века тянут нас «ко дну»; она помогает «плыть» к берегу Царства Бога и стойко терпеть все тяготы «плавания» в этом веке, не теряя доверия Творцу, общения с Ним и радости (1Кор.4:11,12).

б) Еф.2:5,8(Рад.весть): 5 мертвых от грехов, [Бог]оживил нас вместе с Христом. По доброте Его вы спасены! 8 Вы спасены — через веру — Его великой добротой! И не за ваши заслуги — это Божий дар!Хотя мы из-за греховности заслуживаем смерть, однако, доброта Творца побудила Его спасти нас от обречённости умереть навсегда. Вера в спасительную силу искупления помогает нам не согрешать.

А отсутствие грехов нас оживляет: делает пригодными для жизни вечной, которую желает подарить Творец всем победителям греха (Откр.2:7). То есть, уже в этом веке мы спасены от господства над нами греха; от страхов перед людьми, трудностями, неизвестностью в будущем, старостью и смертью. И проявляется это спасение спокойствием христиан перед любыми трудностями, что неверующим не понять (Флп.4:7).

Переходим к следующему вопросу:
6) Что означают слова «претерпевший до конца – спасётся?» (Мтф.24:13).
Христианам известны два конца: конец этого века и конец их жизни. Не все доживут до конца века, значит, для большинства надо претерпеть все трудности, сохранив верность Творцу – до своей смерти. Но и дожившие до конца этого века – тоже умрут: первый Адам нас обрёк на смерть, но «второй Адам», Иисус — оживит (Евр.9:27; Рим.5:12; 1Кор.15:22,45).

То есть, кто сможет в испытаниях этой системы вещей сохранить преданность Богу до самой смерти (претерпеть до конца) — тот и спасётся, то есть, воскреснет для жизни в Царстве Бога и сможет обрести вечную жизнь (Марк.10:30). К тем, кто обретёт вечную жизнь сразу после воскрешения из мёртвых относятся, во-первых, 144000 (на участников 1го воскресения смерть больше никогда влиять не будет: они будут жить с Христом на небе, Откр.14:1; 20:6).

Все остальные, кого воскресят на Земле, ещё 1000чу лет будут жить в условиях влияния смерти, поэтому некоторые будут умирать за свои грехи (Ис.65:20). Значит, о жителях Земли в Миллениуме нельзя сказать, что они достигли спасения (обрели жизнь вечную) — до тех пор, пока они не избавятся от греха (жала смерти), что обнаружится после 1000 лет в последнем испытании (1Кор.15:56; Откр.20:7-10; 14,15, 21:4).

И спасённых после 1000чи лет на Земле окажется великое множество: с тех пор они смогут жить вечно, и своим спасением будут обязаны Иегове и Иисусу Христу (Откр.7:10; 21:3,4). Значит, к претерпевшим до конца и спасённым будут относиться:
а) 144000;
б) те жители Земли, кто останется верным Творцу в последнем испытании после 1000чи лет.

Но и это — ещё не все из претерпевших до конца, кто сможет спастись:

перед концом этого века (перед Армагеддоном) после сбора 144000 и ухода на небо 2х последних пророков (2ПП) — обнаружатся те, кто сначала отвергнет 2х ПП, а после чуда их ухода на небо — раскается и тоже сможет «умереть в Господе» (претерпеть до своего конца тяжелейшие условия завершения века сатаны – с верой в Бога, Откр.11:12,13; 14:1,13). Это поможет спастись и им (воскреснуть в 1000летии и добиться спасения — вечной жизни — за 1000чу лет).

Можно сказать, что и этот остаток «умирающих в Господе» из Откр.14:13 будет избран Богом для спасения — наряду с остатком от 144000 (2хПП, Откр.11:12) во времени великой скорби (великих или тяжёлых испытаний при завершении этого века). Так мы подошли к вопросу
7) Что означают слова «ради спасения избранных сократятся те дни?» (дни страданий, скорби, Мтф.24:22).
Рассмотрим ответ на этот вопрос.

Здесь Иисус говорит о сокращении периода тяжких испытаний для избранных во времена завершения этого века, что поможет избранным (остатку верных служителей Бога и Христа Его) спастись: если бы Господь не решил сократить эти дни, то никто бы не спасся. Но ради избранных Своих Он сократит эти дни (Мтф.24:22, Всемирный). Узнаем значение избранных перед Армагеддоном и – сокращения тех дней

Время завершения этого века будет особенно тяжёлым для служителей Бога, живущих во время конца этого века. Как помним, в храме Бога – беззаконник; последний царь северный преследует народ Бога; народ Бога отвергает деятельность 2х ПП; на земле – множество стихийных бедствий, кризис мировой экономики, военные действия и т.д. (2Фесс.2:2-4; Откр.13:5-7; Дан.7:25; см. видео 1.29, 1.30; 1.37).

Всё это будет происходить во времени ДО воцарения Иисуса и сбора 144000 (великая скорбь для народа Бога до 7й трубы, Мтф.24:29-31; Откр.11:3-15; 1Фессал.4:16,17).
А после этого начнётся период времени, когда из двух, делающих одинаковую работу, один возьмётся для Царства Бога, а другого оставят для Армагеддона, как непригодного для Царства Бога (Мтф.24:40,41; 25:31-46; Откр.14:1,13, позже покажем это на схеме).

Но, чтобы избранные могли спастись (претерпеть до конца и умереть в Господе, Откр.11:7-12; 14:13), Бог будет сокращать «эти дни». Выясним:
а) кто — избранные для Царства Бога перед Армагеддоном? Первыми избранными станут 2ПП (последний остаток от 144000).
А после ухода 144000 на небо – вторыми избранными станут те, кого обратит к Богу чудо ухода 2хПП: они тоже смогут умереть в Господе (Откр.11:12,13; 14:1;13).

Спасение 1) избранных 2хПП будет таким: их вера не сломается от трудностей; они выдержат все испытания до смерти и воскреснут вместе с другими из 144000, чтобы жить вечно на небе (Откр.11:7-12; 20:4,6).
А спасение 2) избранных после ухода 2ПП будет таким: они раскаются, обратятся к Богу; умрут в Господе, воскреснут на Земле и за 1000чу лет смогут добиться спасения (обрести вечную жизнь, Откр.11:12,13; 14:1;13; 21:3,4).

Выясним и б):
б) значение «Бог сократит те дни ради избранных»
.
Заметим: сам период бедственного времени при завершении этого века сокращён не будет: все этапы указаны в Откровении с 11 по 16 главы, и сдвигать их Всевышний не будет (пророчества должны исполниться). Значит, Бог будет сокращать время страданий каждого избранного – смотря по их способности терпеть скорби:

Бог не допустит, чтобы на них свалились беды свыше их сил (1Кор.10:13). Сокращаться их страдания будут примерно так: когда Бог увидит, что избранный — уже на пределе своих возможностей, Он «заберёт» Его, как забрал Еноха: умертвит быстро и без мучений (они «не увидят смерти», быстро заснут смертным сном, Евр. 11:5; Ис.57:1,2).

То есть,»сократить те дни» (дни скорби для избранных) означает сократить дни жизни избранных для Царства Бога. Так исполнится Мтф.24:22: все, кто перед Армагеддоном будет признан верным и пригодным для Царства Бога в качестве соправителей Христа или жителей Миллениума – спасутся (попадут в Царство Бога, см. видео 1.20 о преображении 2х ПП и 1.21 «один берётся, один нет).

И последний вопрос:
8) Так кто же спасётся?
Тексты из Мтф.7:21-23 и 25:31-46 помогут это понять:
спасутся (попадут в Царство Бога для жизни на небе или на Земле) только те, в ком Иисус Христос признает своих.
Это — меньшие братья Христа (144000) и овцы.
А отвергнутые Христом (козлы) – не спасутся: они не исполняли волю Отца Христа (Иеговы, Мтф.7:21). И не помогали меньшим братьям Христа (Мтф.25:41-46)

Значит, условия для спасения таковы:
1) надо служить Иегове, Отцу Иисуса Христа;
2) исполнять Его волю, записанную в Библии;
3) Ценить жертву Иисуса Христа;
4) идти по следам Христа (подражая ему в образе жизни и мыслей);
5) помогать меньшим братьям Христа;
6) претерпеть до конца (хранить верность Иегове в испытаниях – до самой смерти).

Закрепим основные мысли видео о спасении — в схеме (полный размер см. здесь

Все спасённые наденут белые одежды. Зачем?
Узнаем из следующего урока.

Ինչպես չշփոթել Աստծու ոգին

Текст на армянском языке к видео 2.11  «Как распознать Божий дух».  Это видео на армянском — см. видео 7.2
Հոգեվոր արժեքներ:
Ոգու պտուղն է՝ սեր, ուրախություն,… բարություն
(Գաղ.5:22)
Խորհրդածում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար

Ո՞վ ենք մենք Եհովայի տեսակետից: Ի՞նչ ոգի է բնակվում մեր մեջ կամ մեր ժողովում՝ Աստծու, թե՞ ոչ Աստծու: Ինչպե՞ս դա որոշել: Ի՞նչ գիտենք մենք Աստծու (սուրբ) ոգու մասին: Օրինակ, գիտենք այն, որ Աստծու ոգու «աշխատանքի» պտուղը հավատացյալների մեջ՝ դարձնում է նրանց «լուսավոր», սիրող, բարի, սրտառուչ, ուրախ եվ հավատի մեջ՝ տոկուն (Գաղ.5:22):

Այդպիսին էր Հիսուս Քրիստոսը: Հաճելի էր լինել նրա կողքին, նրան էին ձգվում բոլոր դժբախտ եվ հոգսերով ծանրաբեռ մարդիկ ու ստանում թեթեվություն, լավ տրամադրություն, եվ կյանքը, նրա հետ առնչվելուց հետո՝ այլեվս չէր թվում այդքան վշտալի եվ անիմաստ: Քրիստոսը մարդկանց մեջ դրական տրամադրվածություն էր առաջ բերում (Մտթ.11:28-30): Իսկ մե՞նք:


Ինչպե՞ս ենք ազդում մեր կողքինի վրա: Նմա՞ն ենք Քրիստոսին: Մեզ շրջապատողների համար հե՞շտ է մեզ հետ: Բարձրացնո՞ւմ ենք մենք նրանց տրամադրությունը, թարմացնո՞ւմ ենք նրանց: Թե՞ մեզ հետ շփումից հետո՝ փչանում է նրանց տրամադրությունը: Եթե մենք թարմացնում ենք մարդկանց՝ նշանակում է մեր մեջ Աստծու ոգին է առկա: Իսկ եթե ոչ, ուրեմն՝ ոչ………….

Այս տիպի վերլուծությունները բնորոշ են շատ քրիստոնյա քարոզիչների:
Նրանց համար ուշագրավ են Քրիստոսի ծառայության լոկ զգացահուզական դրսեվորումները՝ սերը, խնդությունը եվ ողորմածության բարեշնորհությունը. չէ՞ որ սա հենց այն է, ինչ պակասում է մարդկանց եվ որի կարիքը բոլորն ունեն:

Այդ իսկ պատճառով, ժողովների փնտրտուքներում,
Աստծուն որոնող մարդիկ ուզում են այնտեղ մնալ, ուր հոգեկան վայելք են զգում: Շատերը ժողով են որոնում՝ ելնելով նրանից, թե ի՞նչ են զգում այնտեղ գալուց, ինչպիսի՞ հույզեր են նրանց համակում այս կամ այնտեղ գտնվելուց: Առկա է նույնիսկ այն կարծիքը, որ եթե դու ուրախություն եվ վայելք չես զգում՝ ճիշտ տեղը չես ընկել:
Այդպե՞ս է դա, արդյոք:

Կարելի՞ է, արդյոք, Աստծու ոգու առկայությունը մարդկանց մեջ կամ ժողովում՝ բնորոշել միայն զգացա -հուզական երեվույթով: Ոչ: Ուրախության ու վայելքի լոկ անձնական զգացողությունը նախապայման չէ, որ մեր մեջ, կամ այնտեղ, ուր որոշել ենք Աստծուն երկրպագության հաճախել՝ առկա է Աստծու ոգին: Ցույց տանք սա հասարակ մի օրինակով:

Քարոզչության ժամանակ մի երիտասարդ՝ լսելով հավատակիցների ուրախության վերաբերյալ զրույցը, խորամանկորեն ժպտալով՝ ասաց. «Կարող եմ առաջարկել վայելք եվ ուրախություն ստանալու ավելի պարզ միջոց»: «Ինչպիսի՞»,- ուրախ հետաքրքրվեցինք մենք: Նա ասաց. «Խմեք երկու գավաթ գինի եվ վայելքն ու խնդությունը առավել սուր կզգաք եվ որևէ տեղ գնալու հարկ այլևս չի լինի: Ինչո՞ւ չարչարվել, երբ կա դյուրինը»:

Կարծես շեղվեցինք, բայց դա չէ էական: Էականն այն է, որ այդ տղան շատ լավ ցույց տվեց, թե որքան սխալ է սոսկ
հուզական եվ զգացական դրսեվորումներով որոշել — Աստծու ոգին առկա՞ է մարդկանց (ժողովի) մեջ, թե՞ ոչ: Վերադառնանք մեր հարցին. «Ի՞նչ մենք գիտենք Աստծու ոգու մասին», եվ Քրիստոսի օրինակով ցույց տանք, թե ինչպե՞ս էր նրա մեջ գործում Աստծու ոգին:

 Աստծու ոգու ներգործման նշանի 1-ին երեսակը

Մենք արդեն սկզբում պարզաբանեցինք Քրիստոսի մեջ Աստծու ոգու (նույնն է՝ սուրբ ոգի) դրսեվորման 1-ին երեսակը. Քրիստոսը սիրում էր մարդկանց եվ դրական տրամադրվածություն առաջ բերում, դրա համար էլ մարդիկ ձգվում էին դեպի նա, շփումը նրա հետ հաճելի էր, նա կարողանում էր սփոփել եվ «վառել» հանգչող «պատրույգները»՝ տոգորելով նրանց կյանքի իմաստով եվ Եհովայի հանդեպ սիրով (Մտթ.11:28-30):

Եթե Քրիստոսի խոսքը առատապես բնակվում է մեր մեջ (Կող.3:16), ապա բնականաբար փոխում է մեր սիրտը (դարձնում նրան կարեկից առ մարդկանց կարիքները), իսկ մենք ինքներս՝ նրանց համար դառնում ենք Քրիստոսի «նամակը» (2Կորնթ.3:3): Մեզնից ճառագում է նույն
դրական «լույսը», սրտի ջերմությունն ու անկեղծությունը, ինչն առանձնացնում էր Քրիստոսին եվ մարդկանց քաշում իրեն:

Այլ կերպ չի էլ կարող լինել. ով «ուտում եվ մարսում» է Քրիստոսի խոսքն ու զգացմունքները՝ նա Քրիստոսի նման է դառնում: Ինչ ներդրված է Քրիստոսից մեր մեջ՝ այն էլ մենք տալիս ենք մարդկանց: Բայց արդյոք բոլո՞րն էին լավ զգում եվ բերկրանք ու շնորհ ստանում Հիսուսի ներկայությունից: Կիմանանք Աստվածաշնչից:

Իհարկե ոչ. Աստծու ժողովրդի մեջ կար նաև մարդկանց մի այլ սերունդ, որ վարակված էր ամբարտավանությամբ եվ ինքնահավանությամբ (Ղուկ.18:11; Հովհ.7:49): Նրանք ուրիշներից իրենց արդար էին համարում եվ իրենց ներկայությամբ ցածրացնում մնացածին: Աստծու ծառաների այս խմբին Հիսուսը դուր չէր գալիս, քանզի ցույց էր տալիս նրանց, որ նրանք սխալ են վարվում մարդկանց եվ Աստծու պատվիրանների հետ (Մարկ.7գլ):

Այս նույն պատճառով անօրեն Աքաաբը չէր սիրում Միքիա մարգարեին, որը, ի տարբերություն մնացած մարգարեների՝ չէր շոյում թագավորի ականջը եվ բարին կանխատեսում նրա համար (1Թագ.22:8,13): Նույն պատճառով էլ չէին սիրում Պողոս առաքյալին Գաղատիայում. նա արգելում էր այդ ժողովին կրկին դառնալու դեպի անհեթեթ բաները, ինչը դուր էր գալիս նրանց (Գաղ.4:16):

Նշանակո՞ւմ է արդյոք, որ քանի որ Միքիան ու Պողոսը հիասթափեցնում էին լսողներին եվ գցում նրանց տրամադրությունը՝ ուրեմն Աստծու ոգին նրանց մեջ չէր գործում: Իհարկե ոչ. հենց Աստծո’ւ ոգին էր նրանց մղում Աստծուց հեռացած այդ ծառաներին (Աքաաբին եվ գաղատացիներին) սթափեցնել՝ իրենց իսկ բարօրության եվ փրկության համար (Եզ.3:18-21):

Եվ այսպես, Աստծու ոգու ներգործման նշանի 1-ին երեսակը (հուզազգացականը)՝ ա) եթե մեզ որևէ մեկը դուր չի գալիս — պարտադիր չէ եզրակացնել, որ նրանում չկա Աստծու ոգին: Գուցե մեզ ուղղակի դուր չի գալիս, որ նա մեզ ցույց է տալիս մեր սխալներն ու ոչ ճիշտ արարքները:

բ) Եթե մենք բերկրանք եվ ուրախություն ենք զգում՝ պարտադիր չէ մտածել, որ մեր մեջ անկասկած Աստծու
ոգին է գործում: Անհավատներն, օրինակ, կամ հավատուրացները՝ նույնպես հաճախ են ուրախանում եվ հիանալի զգում իրենց յուրայինների ընկերակցությամբ (1Թագ.12:32,33):

գ) Եթե, առանց բացառության, բոլոր մարդկանց համար մեզ հետ դժվար է եվ անհարմար, եթե մենք ինքներս դժգոհ ենք բոլորից եվ հակված ենք դեպրեսիայի՝ ուրեմն հարկ է ինչ-որ բան արմատապես փոխել մեր մեջ. դա նշանակում է, որ առայժմ Աստծու ոգին մեր մեջ չկա:
Այժմ անցնենք Աստծու ոգու նշանի 2-րդ երեսակին. Աստծու ճշմարտության եվ իմաստության հանդեպ սիրուն (Հովհ.4:23):

Աստծու ոգու ներգործման նշանի 2-րդ երեսակը

Աստծու ոգին Հիսուս Քրիստոսի մեջ դրսեվորվում էր ոչ միայն սիրով, հեզությամբ եվ սրտացավությամբ: Այլեվ, գլխավորապես՝ Եհովայի իմաստությամբ: Հիսուս Քրիստոսը մարդկանց բերեց Աստծու եվ Նրա նպատակի մասին ճշգրիտ գիտելիքներ, բերեց նոր աշխարհը եվ հավիտենական կյանքը ժառանգելու հնարավորության մասին Աստծու ճշմարտությունը: ( Հովհ.8:32; 10:48-50):

Հենց Եհովայից ստացած ճշգրիտ գիտելիքներն են օգնել
հավատի մարդկանց՝ ԱՌԱՆՑ ԿՈՐՑՆԵԼՈՒ ԽՆԴՈՒԹՅՈՒՆՆ ՈՒ ԲԵՐԿՐԱՆՔԸ՝ հաղթահարել ամեն տեսակ դժվարություն (2Կոր.8:2): Ապագայի լավատեսությունը, որ նրանք ձեռք են բերել Աստծու ճշգրիտ գիտության եվ ոչ թե հիանալի հույզերի շնորհիվ — ամուր պահպանել են նրանց հավատի մեջ՝ մինչեվ իրենց մահը (Եբր.6:18,19):

Դրա համար է ասված, թե Քրիստոսի խոսքը պետք է առատորեն «բնակվի» մեր մեջ ու ոչ միայն նորոգի մեր զգացահուզական վիճակը եվ ձևավորի մեր ներսում ուրախ և ապահով վստահություն ապագայի հանդեպ (Փիլ.4:7): Այլ նաև դրսևորվի ամենայն իմաստությամբ՝ մղելու մեզ սովորեցնելու եվ սթափեցնելու մեկս մյուսին՝ հանուն մեր իսկ փրկության (Կող.3:16):

Դրա համար Աստված կարգել է ժողովը, որպեսզի բոլոր հավատի մարդիկ հնարավորություն ունենան ա) ճիշտ ձեվավորվելու՝ շնորհիվ ճշգրիտ գիտելիքների եվ Եհովայի ճշմարտության, որ տրվում է Հիսուս Քրիստոսի միջոցով (Հովհ.17:17). բ)ժամանակին կանգ առնելու, երբ շեղվում ենք (Մտթ.18:15-17). գ)քաջալերելու մեկը մյուսին՝ եվ այնքան ավելի, ինչքան մոտ է երեվում այս համակարգի վախճանը (Եբր.10:25):

Այդ պատճառով, Աստծու ճշմարիտ երկրպագության եվ Նրա ժողովրդի որոնումներում — հարկ է առավելապես կողմնորոշվել՝ հիմնվելով Աստվածաշնչի ճշգրիտ գիտելիքների եվ Աստծու ճշմարտության արտացոլման Քրիստոսի իմաստության վրա: Այլ ոչ թե սոսկ առաջնորդվել հավատացյալների տվյալ խմբում ուրախության, սիրո եվ հուզական հաճելի զգացմունքների առկայությամբ:

Քանզի խրատական նախազգուշացումներն ու նույնիսկ
միջոցառումները՝ եթե դրա հարկը կա — սկզբում այնքան էլ չե՛ն ուրախացնում, այլ վշտացնում են: Բայց հետո դրանք կարող են հավատի մարդկանց մեծ օգուտ բերել, ինչպես եվ գրված է. որովհետեվ Աստծու ուզած կերպով տրտմությունը՝ զղջում է ծնում փրկության համար (2Կորն.7:10; Առ.23:13,14):

Այսինքն, ոչ միայն ուրախությունն է նշանը՝ մեր մեջ կամ ժողովում Աստծու ոգու ներգործման, այլ երբեմն նաև՝ զղջման տրտմությունը: Ահա թե ինչու Հովհաննես առաքյալը՝ խրախուսելով ստուգել Աստծու (սուրբ) ոգին եվ անմաքուր ոգին — խորհուրդ տվեց կողմնորոշվել ոչ թե զգացականությամբ, այլ մատուցվող ուսմունքի ԲՈՎԱՆԴԱԿՈՒԹՅԱՄԲ (1Հովհ.4:1-3):

Նաև սա. եթե մենք ժողով ենք գնում եվ ակնկալում այնտեղից ստանալ սեր, բարեհաճություն եվ օգնություն՝ հապա ի՞նչ ոգի է սա: Սպառողական: Իսկ Պողոսը գնում էր մի ժողով, որտեղ իրեն չէին սիրում, եվ ինքն էր իր սերը տալիս նրանց (2Կորն.10գլ): Ի՞նչ ոգի էր դա: «Տվող», սուրբ: Ով շարժվում է Աստծու ոգով եվ Նրա Քրիստոսով՝ միշտ տալն է երջանկություն, քան առնելը (Գործ.20:35): Իսկ ո՞վ եք դուք ժողովի համար՝ սպառո՞ղ, թե տվող:

Հուսով ենք, որ այժմ դուք չեք ընկնի այն քարոզիչների «կարթը», ովքեր քրիստոնեական կյանքում մերժում են աստվածաշնչյան գիտելիքների կարեվորությունը՝ կոչ անելով ժողով գալ միայն սիրո, ուրախության եվ բարեհաճության համար: Չենք վիճում՝ դրանք եվս կարեվոր են: Սակայն սուրբ ոգով առաջնորդվողների համար նույնքան կարեվոր են գիտելիքները եվ իրենց սերը ուրիշներին տալու հնարավորությունը:

Ուրեմն՝ ըստ Աստծու ոգու ներգործման 2-րդ երեսակի, որ է Քրիստոսի իմաստությունը եվ Աստծու ճշմարտության ճիշտ գիտելիքները.
ա) եթե մենք ժողովի ընտրության հարցում առաջնորդվում ենք աստվածաշնչյան գիտելիքներով եվ մարդկության համար Աստծու մտադրած նպատակով՝ ապա հենց դրանք կօգնեն մեզ մեր զգացահուզական էությունը ճիշտ ձեվավորելու:

Միայն ճշմարտությունն է այս համակարգի բոլոր վախերից ազատագրում (Հովհ.8:32): Աստվածաշնչյան ճիշտ գիտելիքները՝ քրիստոնյայի համար բերկրանքի առիթ են: Առաջնահերթը՝ գիտելիքներն են, իսկ սերը եվ բերկրանքը՝ դրանց հետեվանքը. նրանք պտուղն են մեր մեջ Աստծու «աշխատանքի», Ով ունի սուրբ ոգին եվ ձեվավորում է մեզ հավիտենական կյանքի համար (Հովհ.6:63; 2Տիմ.3:16,17):

Եթե մենք մերժում ենք աստվածաշնչյան ինչ-ինչ գիտելիքներ միայն այն պատճառով, որ դրանք մեզ դուր չեն գալիս, տարօրինակ են թվում եվ զրկում են մեզ մեր ուրախությունից (օրինակ՝ չեն համընկնում մեր երազանքների եվ պատկերացումների հետ), ապա վտանգ կա հայտնվելու Քրիստոսին լքած այն աշակերտների թվում, որոնց հետ նա խոսեց իր մարմնի եվ արյան մասին:
(Հովհ.6:60,66):

Ուրեմն, ո՞վ ենք մենք Եհովայի համար: Ի՞նչ ոգի է բնակվում մեր մեջ՝ Աստծո՞ւ, թե՞ ոչ Աստծու: Հիմա դա արդեն հեշտ է ստուգել.
1) եթե մենք հակված ենք աստվածաշնչյան գիտելիքներին, հետեվում ենք Քրիստոսի պատվիրաններին, որոնց շնորհիվ դարձել ենք բարեսիրտ եվ երջանիկ՝ ում կողքին ցանկալի է գտնվելը — նշանակում է մեր մեջ գործում է Աստծու ոգին (Գաղ.5:22):

2) Իսկ եթե մեր տրամադրության անկումները հաճախակի են, ընկնում ենք դեպրեսիայի մեջ, ամենքից եվ ամեն բանից դժգոհ ենք, հակված ենք խռովելու, բայց հակված չենք խորանալու աստվածաշնչյան ուսմունքների մեջ եվ ունենք մակերեսային մոտեցում՝ ապա վտանգ կա, որ կհայտնվենք անմաքուր ոգու իշխանության տակ, որի նպատակն է — ավերել մեզ ներսից եվ Աստծու համար դարձնել մեռած (Մտթ.8:32; Առ.17:22բ):

Սիրելիներ: Թող բոլորի՛ս հետ լինի Եհովա Աստվածը եվ բոլորի՛ս առատորեն տա Իր սուրբ ոգին: Եվ թող օգնի բոլորիս՝ նմանվելու Հիսուս Քրիստոսին ոչ միայն սիրո եվ մարդկանց հանդեպ սրտացավ լինելու մեջ, այլ սիրո մեջ նաև՝ դեպի Աստծու խոսքի ճշմարտությունը:
Ամեն:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

The man of lawlessness in Jehovah’s temple. Part 2. His meaning in the 21st century.

video in Russian
video in English
The man of lawlessness in Jehovah’s temple. Part 2
The mystery has been revealed. His meaning in the 21st century.
Studying together.
Box of answers- for everyone.

We learned  from the previous video (8.4), the place and time of the appearance of the man of lawlessness from 2Thess.2:1- 4,8 (21st century AD). He will sit in Jehovah’s worship during the worldwide preaching work about  Jehovah’s Kingdom, foreshadowing the second coming of Jesus Christ and the end of this system of things (Matthew 24:3,14; whoever considers the true temple of God to be another Christian congregation – seek the man of lawlessness there ).

In this article, we will reveal to you how to recognize the man of lawlessness in Jehovah’s worship today (in the 21st century). In its essence, there is nothing new, only the scenery of the current world and the modern worship of Jehovah have changed (Eccl. 1:9).  Therefore, we will discover from the Bible, who represented the man of lawlessness in Jehovah’s worship of antiquity (we will take the 1st century AD, closer in time and clearly described by Christ). We will then transfer his image into the 21st century.

The man of lawlessness in the Temple of God is responsible for Jehovah’s worship (the «capital ruler» of Jehovah’s people, Matthew 23:37), who gradually retreated from God in some way, and have ceased to understand Him and the prophets sent by Him as a result (2Ch.36:14-16, Mt.23:27-35, since Jehovah did not appoint kings after the  Babylonian captivity  — we will not consider the secular authority of Judah, Luke 3:1). So, who was responsible for Jehovah’s worship in the 1st century AD?

Responsibility for Jehovah’s worship by the 1st century AD was not on one person, but a class of religious leaders (the elite of Jehovah’s people). These were the teachers of the Law: the priesthood and the scribes (interpreters of the Word of God, Ezr.7:11).  This also included the elders of Jehovah’s people, obedient to the scribes (Mark 15:1). They were also judges of Jehovah’s people: the Sanhedrin of Jerusalem consisted of priests, Levites, and eminent elders.

In the period of the establishment of Jehovah’s worship, religious leaders sincerely tried to obey Jehovah, if mistakes were made, — only by inexperience (Lev.10:1,2). Strengthened in position and power, they retreated from God for other reasons (which is not so unnatural for the descendants of Adam, De. 8:10-14). God punished them for it, and they were corrected (even after the Babylonian captivity).

How did it turn out that the religious leaders, as well as the heads of the generations, after giving the oath to Jehovah to obey Him in everything after the Babylonian captivity, (Ez.10, Ne.8,9) — by the 1st century AD again departed from Him? It did not happen in one day. Let’s briefly consider the stages of the history of their repeated fall. This will help us to understand the history of the formation of the man of lawlessness in our time (Our sources: the Bible, T. F. Josephus, ​​and several others from Jewish history).

The epoch after the Babylonian captivity (after 539 BC) was vague: there wasn’t a single source of leadership for Jehovah’s people (the kings of Jerusalem were no longer appointed by Jehovah). To help and encourage His people, Jehovah sent His prophets (Zechariah, Haggai). The restoration of the temple took place under the rule of foreign kings, the hostility of foreign peoples, and the impositions of other people’s philosophy and culture.

Therefore, the priesthood had to strengthen the severity of the requirement to observe the Mosaic Law, which was done so that Jehovah’s people could maintain the foundations of true worship. As a result, the written injunctions of the Mosaic Law became the main focus for the priesthood (they began to «serve the Mosaic Law»). The love of God and for the people were moved to a more distant plan as the priests focused solely on the preservation of the prescriptions of the Mosaic Law.

Since there were no teachings in the Mosaic Law (there were only direct commands), and the philosophies of Babylon, the Persians, etc. were usurping the spiritual values ​​of Jehovah’s people, there was a need to strengthen religious education in order to strengthen the influence of synagogues (schools). This is how the basis of the Mosaic Law schools began to appear on the reasoning of the Word of God — beyond what is written in the Mosaic Law.

After the desecration of the temple in Judea, perpetrated by Antiochus IV, a priesthood dynasty from the Hasmoneans (Maccabees, 167-37 BC) and the school of Sadok (Zadok, according to the Geiger — from the dynasty of the high priests, and the Sadducees from him) moved forward. The Hasmoneans were Sadducees, and in their hands was not only spiritual power, but also secular power (a person could not hold both the positions of king and priest, but this is how they hoped to protect the people from the influence of foreign kings).

Zadok appreciated the teachings of Antigonus of Sokho (a third-century BCE curator), but he slightly distorted the words of Antigonus. He taught: «Do not serve the Lord for reward, serve out of love.» Zadok interpreted that doctrine this way: «After death there is no reward, it is necessary to serve Jehovah here and now. For the observance of the Mosaic Law He will reward you with wealth, position and glory, in this – is the essence of righteousness and worship of God.» 

That is why in the 1st century AD, Jehovah’s people valued fame and luxury, believing it to be God’s blessing for righteousness (Mark 10:23, 24. If poor, that meant sinful, devoid of blessing). This doctrine of Zadok soon led to the denial of the resurrection of the dead (Mt. 22:23. If there is no reward after death then there is also no resurrection as a reward). That is why the Sadducees did not believe in the resurrection, instead creating their own blessings in the present (Mt. 22:23).

Since all the streams from the tithes flowed from the temple treasury to the priesthood, the Sadducees were not only patrimonial but also a monetary aristocracy in Jehovah’s people. Although the Sadducees were strict and picky in demanding that all follow the letter of the Mosaic Law, they themselves, under the cover of power and influence (in due course), began to allow themselves liberties, therefore turning the  people against themselves (Neh. 13:4-8).

The second direction of the school in this period is the Essenes. They became stricter than the Sadducees priests: living in the same environment with strangers was considered an abomination. In protest, a small group of men, the Essenes, took a vow of celibacy and went into the desert, where it would seemingly be easier to keep themselves in the holiness of the Mosaic Law (they did not participate in the social life of Jehovah’s people, so Jesus did not mention them as the leaders of Jehovah’s people).

The Pharisees are the third school of the category «from mud to riches.» They emerged from the depths of the masses, but they achieved popularity among Jehovah’s people through hard work regarding their mental development. At first they were politicians. They fought against the Hasmoneans (the Sadducees priesthood), who strictly and solely controlled the temple ritual (even though it was necessary according to the Mosaic Law. Nu.18:20-23).

To the power in Jehovah’s people, the Pharisees came under the high priest and king J. Hyrcanus (from the Hasmoneans, after Antiochus IV in the 1st century BC). The Pharisees demanded that the Sadducee Hyrcanus cease to combine the secular power of the king and of the high priest because it was against the Mosaic Law (and in this they were correct: the king was also a commander, and the person who shed blood was not supposed to raise his hands in prayer to God).

By adopting the customs that the people loved, except the Mosaic Law (in contrast to the Sadducees), the Pharisees won over the hearts of the people. This is how they undermined the religious monopoly of the priesthood. Under Herod (37-4 BCE), they faded away as a political party and became scribes (dedicating themselves to the study of the Torah, the books of Moses). The masses liked the interpretation of the Pharisees more those of the priests (they were less strict; Josephus, the Antiquities of the Jews XIII.10.4).

In the books of Moses, the Pharisees saw the promise of a reward for the righteous after death, believing in the resurrection (Gen.13:15; Joh.11:24), but they were fascinated by the ancient philosophy of the Gentiles in regards to the immortality of the soul (Flavius Josephus, the Antiquities of the Jews XIII. 1.3; Gen.3:4). However, the difference in teaching about the future after death (as an unprovable theory) did not prevent them (along with the Sadducees) to keep the Mosaic Law and lead Jehovah’s people.

Deciding to enrich the Mosaic Law with the record of the Oral Law (the laws that the Sadducees priests rejected), the Pharisees attached the historical customs, traditions, and teachings from the eminent elders to their works. Collecting oral traditions, the Pharisees may have had good intentions. But it turned out that they added man made traditions into Jehovah’s worship. In the future, it took them away from the true path (Mark 7, Mt.23:37).

In the period of their ascension to power, they were establishing relations with the priesthood; strengthening mentoring positions and making their way to the aristocratic Sanhedrin (Acts 23:6); gradually receiving the keys of understanding (the right to interpret the Scriptures, Luke 11:52, Mt 23:2,3) and forming a team of loyal to them elders of Jehovah’s  people, appointing them as heads of synagogues and bringing them closer to their «court». (Joh.9:13,22).

As a result, two elite groups of the leaders of Jehovah’s people appeared on the basis of the Mosaic Law anointed by the lineage of Aaron priesthood/Sadducees (strict with the people). And Pharisees, who were less strict with the people (from among the common people). Both of them were offering the fundamentals of correct knowledge towards Jehovah’s worship according to the Mosaic Law, and the differences in the theory about death did not bother them (there’s a question of whether or not there is resurrection, but the control over the people had to be done immediately).

Gradually, the Pharisees (the defenders of the people in the beginning of their ascent to glory) also became fastidious, prim, and strictly «righteous,» similar to the Sadducees (Lk. 18: 10; Mt. 15: 1, 2). However, the authority of the Pharisees among Jehovah‘s people by inertia was so great that it continued to oppress the authority of a strict priesthood that did not allow for any deviation from the commandments of Jehovah’s Law.

That is why, Jesus said that the scribes (from the priests, to whom Jehovah entrusted the spiritual training, Mal. 2:4-7, Lev.10: 8-11), and the Pharisees have seated themselves in the seat of Moses (in the place of true worship) and became the leaders of Jehovah’s people to whom everyone had to obey. This helped to properly worship Jehovah and to do His will (Mt. 23:2,3).

Now we will find out who are the religious leaders of Jehovah’s people in the 21st century (in the modern worship of Jehovah)?

Let’s briefly review the history of the restoration of Jehovah’s worship in the late 19th and early 20th centuries (according to the prophecy of Mic. 4:1,2). Knowing this will help to understand the history of the formation of the man of lawlessness in the modern worship of Jehovah: he also was not formed in a single day.

In the period of the restoration, as in the period of the formation of Jehovah’s worship of antiquity — it is clear that some mistakes were made by inexperience, as in teachings (for example, Russell believed 1914 to be the end of this system of things and meeting with Christ in heaven), and also in deeds   (in anticipation of various resurrected righteous people of the Old Testament, they built the Beth-Sarim Palace). By trial and error, brothers were creating the way of worshiping Jehovah and meeting the needs of congregations.

As a result, the worship of Jehovah was restored, and by the 21st century the basics for correct knowledge about Jehovah, His Son Jesus Christ, and the purpose for mankind sounded throughout the earth, fulfilling the prophecies of Micah 4:1, 2 and Mt. 24:14 (for 2018, 240 countries are covered. There are about 300 countries in the world, GEO-encyclopedia).

For 100 years of Jehovah’s worship, the Governing Body of Jehovah’s people has undergone several changes: at the dawn of its formation it was represented by a group of anointed men (the Society’s board of directors), headed by presidents. In one person, they combined the spiritual and administrative-directorial power (figuratively speaking, the power of the «king and of priesthood», as the Sadducees. From Russell to N. Norr, they were responsible for the doctrines, for the Kingdom’s interests, and for the legal field).

Since 1971, the authority of the administration and spiritual mentors was divided («kings» and the anointed «priesthood,» separately). This is how the Governing Body advanced (in the Governing Body – only the anointed; presidents and directors — are not anointed). The Governing Body took over the supervision of the creeds and spiritual nourishment (before this, the president was responsible for both the creeds and spiritual food). Since 1976, the Governing Body has taken all decisions in general, including organizational matters (mandatory for all structures of JW).

Although the Governing Body relies on the educational base of the anointed at the beginning of the 20th century (Russell, Rutherford, and others from the period of the restoration of Jehovah’s worship, Mic. 4:1,2), disagreements appeared between them in the teachings over time (as was the case with the Pharisees and Sadducees). The Governing Body gradually replaced some of their teachings as a new light, but the fundamentals of the Biblical knowledge of Jehovah’s worship and His purpose for mankind are the same.

Regarding the tactics of management the Governing Body is similar to the class of the Pharisees: gradually forming its team of assistants (since 1977 — the school for pioneers, 1987 — for elders; only those who are loyal to the Governing Body are accepted); along the way, was superseding the authority of the «priesthood» (other Jehovah’s anointed, except for members of the Governing Body, Russell is no longer a discreet slave, watchtower 15.07.2013). So the Governing Body completely seized the «keys of understanding» (the right to interpret the Scriptures, Lk.11:52: in Russell’s time, all the anointed had access to the discussion of the Scriptures).

In superseding the authority of God’s anointed, the Governing Body even surpassed the Pharisees: they did not dare to forbid the priesthood, called by Jehovah, to teach (Mal.2:7), reason on the Scriptures, and to interpret the Word of God. Over time, however, the Governing Body banned it outright.

How did this happen?

First, the Governing Body taught the same way as Russell: all anointed ones are the faithful and discreet slave class (Watchtower 15.5.1995, p. 16, «… all the anointed as a group, no matter where on earth they live, are members of the slave class»). In 1992, the Governing Body appointed, not anointed, from among the «other sheep» to the Writing Committee, and they later announced that, although all of the anointed ones are members of the slave class, only the Governing Body has the responsibility of representing the slave class opinion (Watchtower 15.06.2009; p.18).

With this interpretation of the meaning «slave», a question arose: «How can the Governing Body represent the opinion of all of God’s anointed (the whole class of the slave) if they are absolutely not interested in their opinion?» Therefore, the Governing Body had to make the concept of a slave even narrower, such as: there is no class of slave; the faithful and discreet slave is only the Governing Body. All other anointed ones are not slaves, and they have no more holy spirit than the «other sheep» (Watchtower 15.07.13; 15.03.15).

As a result, the Governing Body for 2018 is the only religious leader and mentor of Jehovah’s people (according to the Bible, it must consist of anointed ones). To him, all of the money flows from Jehovah’s people. The spiritual school of mentoring the Governing Body is the only leading «school» in Jehovah’s worship nowadays (Russell’s breakaway supporters, as the «Essenes» in the 1st century, do not have much influence on the life of the Earth society).

In the tactics of teaching Jehovah’s people, the Governing Body surpassed the Pharisees too: those allowed the common people to ask them questions, discuss their teachings, and reason about the Bible (Lk. 4:16; Mt. 22:41-46). But the Governing Body gradually banned it (until 2009, during the book study, it was not forbidden). Perhaps this was done for the Kingdom Interests: on a global scale, discipline is essential.

What then is the lawlessness of the Governing Body?  Since the man of lawlessness disguises himself as a righteous leader, and in many ways fulfills Jehovah’s commandments, it is not easy to recognize him. In the 1st century, only Jesus was able to do this. He could see the hearts and understood the motivation of all with whom he had to deal (Mat. 23:28, 9:4).

Unlike Jesus, we are unable to see hearts. However, we can use the characteristics of the man of lawlessness that was described by Jesus Christ in the 1st century. Combining them with the «portrait» of the Governing Body, we will learn, why this generation of the rulers of Jehovah’s people of the present is «wicked and adulterous» (Mat.12: 38,39).

We will discuss this in the following video/article, if God wills.
Jehovah’s Witnesses , “Box of answers”.

Урок №45: Самый смертный грех

В католичестве существует мнение, что к 7ми так называемым «смертным грехам» относятся гордыня- тщеславие, алчность, зависть, гнев, похоть, уныние и чревоугодие. Однако, с точки зрения Библии, любой грех без раскаяния является смертным, даже если его совершают не по причине гордыни, зависти и т.д., а, например, ради забавы (Прит.10:23).

Грех – это непослушание Иегове в любом проявлении, но есть нечто, от чего христианам особенно трудно избавляться. Это особенный вид зла, разрушающий не только делающих его, но и — интересы Иеговы. В видео 1.44 упомянули об этом грехе, назвав его «самым смертным» (смертоносным) — по количеству заражённых им и вреда, причиняемого им.

И если по статистике грехов, например, пьяниц – примерно 80%, наркоманов – 30%, убийц -10%, воров — 15% и т.д. – то заражённых тем злом, о котором будем говорить — 100%, включая и свидетелей Иеговы (сИ). Кому интересно узнать, о каком грехе идет речь – этот урок для вас.

Это зло зародилось ещё в Эдеме, перешло к Адаму и Еве, а от них – к их потомкам. О нём упомянул ап. Павел, перечислив его среди тех грехов, за что следует исключать из собрания сИ (1Кор.5:11).  А также – ап. Иаков, назвав его смертельным ядом и огнём, испепеляющим и самого грешника, и всё его окружение (Иак.3:6-8). Как уже поняли, речь идёт о зле, сходящем с языка — о злых словах.

Если живительное слово Иеговы, «трудится» для пользы человека (духовно его развивает, Евр.4:12), — злые слова «работают» на разрушение и подавление личности: словом можно и убить (сломать жизнь и даже веру, Прит.12:18) – такова сила злого языка. И если за всякое пустое (не полезное) слово мы ответим пред Богом (Мтф.12:36), то что же нас ждёт за злые слова? Если нарисовать злоречие, то выглядит оно очень неприятно, примерно так:

Конечно же ясно, что ни один сИ не считает себя таким некрасивым: все сИ уверены, что они не злоречивы. Но это самоуспокоение очень опасно: можно во всём быть примерным сИ и много часов посвящать проповеди, но при этом быть злоречивым и потому — неугодным Иегове. Как такое возможно? Узнаем из видов злоречия, особенно скрытые – коварны: они наносят такой ущерб, что нецензурная брань на их фоне – сущий пустяк.

Итак, виды злоречия: на явных задерживаться не будем, они легко распознаваемы, поэтому в явном злоречии сИ не замечены. Это откровенное хамство, нецензурная брань, «блатной жаргон» и так далее из «грязной речи» в буквальном смысле, плюс — гневная речь (скандальная), поношение (оскорбления), передразнивание и т.д. из того, что явно мерзко слышать, и чего сИ с успехом избегают.

Но быть злоречивым можно и без гневной, и без оскорбительной речи. Дьявол, например, разговаривал с Евой деликатным языком (Быт.3:1-5) Однако при этом он разжёг такой «костёр» смертоносных проблем, что  всё человечество «горит» до сих пор. То есть, и приятная, и вежливая речь может оказаться злоречием с точки зрения Иеговы, если она направлена на разрушение Его интересов.

Если знать суть интересов Бога, все виды злоречия легко распознать, что мы и сделаем. Например, Он хочет спасти людей благодаря Своему слову (1Тим.2:3,4). Значит, искажающий Его слово –злоречив. Это 1) вид злоречия: именно его использовал дьявол в Эдеме и при искушении Иисуса (Мтф.4 гл). Даже цитируя слово Бога, он манипулировал им, побуждая Христа согрешить против Иеговы.

То же — и сегодня: если мы искажаем слово Бога с целью защитить, например, свои собственные интересы и традиции; оправдать свои учения и поступки или для того, чтобы сохранить своё положение   – мы злоречивы в Его глазах так же, как злоречив дьявол.  Увы.
В чём ещё заинтересован Иегова?

Иегова также желает, чтобы в христианских сообществах (собраниях и семьях) звучала речь, созидающая христианскую личность; чтобы она приносила пользу слушающим: укрепляла их веру и дух  (улучшала настрой и духовность, Кол.4:6 Еф.4:29). Значит, если наши слова кого-то   обижают или кому-то портят настроение – это 2)й вид злоречия.
А если наши слова портят чью-то духовность – 3)й вид злоречия. 

Как можно испортить настроение? Наши слова могут врачевать, быть освежающими и ободряющими, словно чистый родник. А могут задевать чувства, больно ранить или вызывать ощущение, что мы окунаем слушающего в «сточную канаву» — если мы постоянно всем недовольны или «размахиваем» словами бездумно, как глупый — мечом (Прит.12:18; 19:13). А как можно испортить чью-то духовность?

Например, говоря лестное тому, кто неправ, вместо того, чтобы побуждать его исправиться – мы разрушаем его духовность, что отдалит его от Иеговы (Прит.28:23). И хотя уста льстецов мягче масла, и нежнее елея — они несут смерть (Пс.54:22). Поэтому Иисус заповедал пользоваться языком для исправления тех, кто неправ   по принципу Мтф.18:15-17: это – в интересах Иеговы.

Конечно, если нам приходится исправлять кого-то, это тоже может испортить им настроение (даже, если мы говорим с ними доброжелательно и тщательно подбираем слова, Прит.25:11). Однако, так как в исправительных мерах заинтересован Иегова – огорчение согрешившего в этих случаях принесёт ему только пользу (Евр.12:11). Значит, и наша речь в этих случаях будет не злой, а доброй – созидающей личность христианина (Прит.28:23).

Далее. Иегова – Бог всякой правды. Поэтому мы должны правдиво излагать не только духовную истину, но и – известные нам события, например. Поэтому любая ложь, в том числе – и клевета на ближнего, сплетни и обсуждение кого-то в его отсутствие – это 4)й вид злоречия: кто своим языком вводит в заблуждение и портит репутацию ближних, тот тоже злоречив, поэтому и он не попадёт в мир Бога (Пс.14:2,3; Прит.26:19; 1Тим.5:13).

А иногда мы вроде бы и правду говорим, но это не только пользы не приносит (Ин.16:12), а даже может усугубить тяжесть чьей-то жизни  и довести человека до отчаянья и падения (сработать на разрушение личности). Поэтому всем любителям «резать правду-матку» без оглядки на чувства ближних, надо помнить, что их правда может оказаться 5)м видом злоречия, если они станут виновниками чьей-то духовной гибели (Мтф.18:6; Пр.4:16; 12:18).

Также злоречив тот, чей язык разглашает личную тайну другого, -например, то, что было сказано в приватной доверительной беседе. Или, если кто-то случайно оказался свидетелем чьей-то личной драмы, дела и т.д., и распространил это в кругу других – тот тоже злоречив с точки зрения Иеговы. Распространять чьи-то личные  сведения  – это 6)й вид злого языка (Прит.11:13; 20:19; 25:9).

7)й вид злого языка – это насмешники, неуместные шутники, пустословы, глумящиеся над тем, что дорого Иегове (Иуд.1:18; Еф.5:4). Например, Иегове дороги Его репутация, Его истина и каждый Его служитель (Зах.2:8). Как сИ, мы не допускаем и мысли насмехаться над Иеговой и истиной. Но позволяем себе подтрунивать над ближними: если наша шутка не веселит, а огорчает их, то мы — злоречивы в глазах Бога.

8) й вид злоречия – это любые наши слова, из-за которых «зажёгся или ярче разгорелся костёр» разногласий, нарушив покой в каком-то сообществе. Даже если наши слова хорошо подобраны, но из-за них возникли конфликт в коллективе, чья-то ссора или произошло отчуждение в чьих-то отношениях  – Иегова нас обвинит в злоречии коварных наушников, сеющих раздор своим злым языком (Прит.16:28; 26:20)

9)й вид злого языка – это язык лукавствующий, когда мы не лжём, но хитрим, чтобы скрыть истинное намерение – с корыстной целью, ради личного, но не богоугодного интереса или выгоды (замышляем зло, Прит.16:27; 6:12). Иегове не нравится злоречие лукавого языка, оно тоже непременно будет наказано (Прит. 17:20).
Пожалуй, на этом можно и остановиться.

Мы привели 9 самых распространённых видов скрытого злоречия, зажигающего при помощи языка огромный «костёр» духовного ущерба и для нас самих, и для нашего окружения в семье, собрании, на работе и т.д. Если наши речи красивы, слова безупречно подобраны и выглядят благочестиво, но мы кого-то огорчили, обманули, рассорили или обидели – в глазах Иеговы мы злоречивы.

Поэтому каждый, кто желает быть одобренным Иеговой, должен оценивать себя на предмет злого языка. Кто мы в собрании и для остальных людей? Клубок коварных «змей», колючих «ежей», задушевных сплетников — или добросердечные христиане? Комфортно ли с нами другим? А если нас избегают, может, виной тому наш злой, грубый и бестактный язык?

Если мы хотим духовно взрослеть — эти вопросы должен задавать себе время от времени каждый христианин. Если ответы неутешительные – имеет смысл планировать добрые и врачующие слова на каждый день. Если же мы раним людей своими словами и разрушаем добрые отношения — нет нам пользы в том, что мы не курим, не пьём, служим Иегове и сутками проповедуем.

К сожалению, борьбе с разновидностями злоречия в собраниях сИ придают гораздо меньшее значения, чем борьбе с явными грехами, например, пьянством или блудом. В среде сИ перечисленные выше проблемы злоречия зачастую считают не грехом, а несовершенством (дескать, это простительно). Однако, Павел показал, что злой язык – это такой же тяжкий грех, как идолопоклонство и прелюбодеяние (1Кор.11:5)

А Иисус объяснил, что «смертоносный яд» нашего языка  — это лишь внешние проявления, «гниль» же — у нас внутри: что сходит с уст, то из сердца исходит (Мтф.15:18). То есть, порок злоречия на самом деле свидетельствует о серьёзной червоточине нашего духовного «сердца». Это могут быть тщеславие, гордыня, зависть и т.д., что, разрушая нас изнутри, наружу изливается  злоречием. Примерно так:

Поэтому нельзя списывать злоречие на несовершенство в надежде, что в новом мире мы автоматически прекратим говорить злые слова: этого не будет. Почему? Там нам дадут лишь новое тело. Но то, чем наполнят наш «новый сосуд», останется прежним – личностью с тем духовным «сердцем», какое мы сформируем здесь, в этом веке  (какими заснём сном смерти, такими и проснёмся в новом мире). Значит, избавиться от всех своих червоточин надо здесь и сейчас (см.видео 1.44, как святой дух в этом помогает).

Поэтому, дорогие, не следует самоуспокаиваться тем, что мы служим Иегове и, подобно фарисею, гордиться, что мы  — не воры, не прелюбодеи и т.д. (Лк.18:11). Но имеет смысл сражаться со своим языком, чтобы слова наших уст были благоугодны пред Иеговой, иначе пред нами могут закрыть двери в новый мир  (Пс.18:15; Флп.2:12).
Поможет в этом эффективный тройной духовный «фильтр»:

три простых вопроса помогут всегда определять качество нашего языка (того,  что мы собираемся кому-то сказать):
1) правдивая ли это информация? 
2) Принесёт ли она духовную пользу слушающему?
3) Изменит ли она ситуацию к лучшему – с точки зрения Бога?
Если на все вопросы ответ «да» — то можно смело говорить.  Если нет – надо молчать.

Каким источником для «жаждущих» духовной «пустыни» этого мира станете вы? «Чистой водой» к вечной жизни или «смертоносным ядом»? Зависит от вас, дорогие. Об этом предлагаем поразмышлять вместе с Диконом Шеролой, написавшем стих   «Слова, как вода…»

Слова, как вода, могут быть из-под крана,
то льются потоком, то сузятся в нить.
Их привкус с дешёвым оттенком металла
узнаешь повсюду, но станешь ли пить?
Слова могут быть в безупречных бутылках,
хвалить свой источник, сорвавшись на крик,
гордиться составом, ценой и рекламой.
Но пьёшь и гадаешь, правдив ли ярлык?
Слова могут браться из сточной канавы,
а могут быть чище, чем реки в горах,
лечить и калечить, травить, точно ядом,
и душу баюкать в прозрачных руках.
Слова, как вода, дешевеют в избытке,
смешав воедино и правду, и ложь.
Спроси же себя: оказавшись «в пустыне»,
какие слова и кому ты нальёшь?

 

 

Գալիք աշխարհում ոչ կին են առնում եվ ոչ էլ մարդու գնում

Текст на армянском языке к видео 2.3  «В том веке ни женятся, ни замуж не выходят». Видео на армянском — см. видео 7.1

Խոսենք ապագայի ընտանիքների մասին:
Շատերին շփոթեցնում են Հիսուս Քրիստոսի այս խոսքերը.
<<…սակայն նրանք, ովքեր արժանի կլինեն հասնելու գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը՝ չեն ամուսնանա…>> (Ղուկ. 20:35,36):
Ինչո՞ւ:

Որովհետեվ շատերը, առաջին հերթին, չեն պատկերացնում երջանկությունն ընտանիքում՝ առանց երեխաների: Առավել եվս, որ այս համակարգում բոլորը չէ, որ կարողացել են ունենալ երեխաներ, կամ էլ՝ ունեցածներին դաստիարակել այնպես, որ նրանք ուրախացնեն իրենց ծնողներին:

Եվ երկրորդ, շատերին սովորեցրել են, թե բոլոր մարդիկ հրեշտակներ են դառնալու եվ ապրելու են երկնքում, իսկ նրանց ընտանիք պետք չէ, չէ՞ որ նրանք ոգիներ են… Կամ էլ թե՝ Հիսուսը պատասխանում էր սադուկեցիներին, որոնք չէին հավատում հարությանը: Ուրեմն եվ՝ Քրիստոսի այդ խոսքերին կարելի է ուշադրություն չդարձնել:
Սակայն այս ամենը խնդիրը ավելի է խճճում:

Պարզենք: Ինչի՞ մասին էր խոսում Հիսուս Քրիստոսը, երբ ասաց, թե ովքեր արժանի կլինեն գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը — չեն ամուսնանա(Ղուկ.20:35,36): Ի՞նչ է նշանակում <<գալիք>> աշխարհը եվ <<մեռելների հարությունը>>: Եվ, ի վերջո, ո՞ւմ կինը կլինի յոթ մարդ ունեցող կինը: Կիմանանք Աստվածաշնչից:

1) Ի՞նչ է նշանակում <<գալիք աշխարհը>>: Հիսուս Քրիստոսի Հազարամյայի մասին Աստվածաշունչը նվազագույնս հայտնում է, որ այնտեղ տներ են կառուցելու, այգիներ են տնկելու, երեխաներ են ծնելու ո՛չ վշտի համար՝ ինչպես այս աշխարհում է (Ես.35:8; 65:21-23): Հայտնի է նաև, որ նույնիսկ հարյուրամյա մարդը երիտասարդի տեսք կունենա այնտեղ, այսինքն ծերանալու պրոցեսը կդադարեցվի (Ես. 65:20):

Նշանակում է, Հիսուսը խոսում էր ո՛չ իր Հազարամյայի մասին. նրա հազարամյա իշխանության ընթացքում Երկրի բոլոր բնակիչները հաստատ ամուսնանալու են, սակայն ո՛չ այնպես, ինչպես այս աշխարհում: Պատահական ամուսնություններ այնտեղ չեն լինելու, այլ յուրաքանչյուր ոք կարող է խնդրել Աստծուն, որ իրեն տա հենց ի՛ր զույգը՝ ըստ իր կատարյա՛լ էության, այլ ոչ թե ընտանիք կազմի առաջին պատահածի հետ (Ծննդ. 2:18,20-23):

Արդյունքում, Հազարամյայի վերջում, Աստծու նախատեսմամբ, Երկիրը լցրած ողջ մարդկությունը բաղկացած կլինի ըստ երջանիկ զույգերի, ինչը եվ ի սկզբանե ծրագրված էր մարդկանց համար. այս զույգերը կհանդիսանան Երկրի արդար հասարակության հիմնաքարերը՝ Եհովայի հավիտենականության մեջ (Ծննդ. 2:27,28; Հայտն. 21:3,4; 22:1,2):

2) Ի՞նչ է նշանակում <<արժանի լինել հասնելու գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը>>:
Հիսուսն ինքը պատասխանեց այդ հարցին. <<հարության զավակներ>>-ը՝ դա Քրիստոսի Հազարամյայում մահից կյանքի կոչվածներն են, ՈՎՔԵՐ, ՀՐԵՇՏԱԿՆԵՐԻ նման՝ ԱՅԼԵՎՍ ՄԵՌՆԵԼ ՉԵՆ ԿԱՐՈՂ, քանզի նրանք էությամբ Աստծու զավակներն են՝ լինելով ՀԱՐՈՒԹՅԱՆ ԶԱՎԱԿՆԵՐ
(Ղուկ. 20:35,36):

Հիսուսը չասաց, թե բոլոր մարդիկ հրեշտակներ կդառնան, այլ ասաց, թե նրանք, ովքեր կլինեն <<հարության զավակներ>> եվ կհասնեն <<գալիք աշխարհին>> — կլինեն հրեշտակների նման ՀԱՎԻՏԵՆԱԿԱՆ ԿՅԱՆՔԻ առումով. մահը <<գալիք աշխարհին հասած հարության զավակների>> համար այլեվս չի լինի:
Բայց ե՞րբ մահը այլեվս չի լինի Երկրի վրա ապրողներից եվ ոչ մեկի համար: Պարզաբանենք: Դա էլ կլինի հենց <<գալիք աշխարհը>>:

Աստվածաշնչից հայտնի է, որ Քրիստոսի հազարամյակում (Հազարամյայում) միայն 144000 երկնաբնակների համար է, որ երկրորդ մահը իշխանություն չի ունենա (Հայտն.20:6): Մնացածների համար, ովքեր Երկրի վրա նոր մարմիններով կյանքի կկոչվեն — նա դեռ իշխանություն կունենա: Այդ պատճառով էլ նույնիսկ հարյուրամյա <<պատանին>>, եթե Հազարամյայում նորից մեղք գործի՝ կմեռնի (Ես.65:20):

Նույնիսկ հազար տարվա ավարտից հետո, Երկրի բնակիչներից նա, ով կգայթակղվի Սատանայի վերջին փորձությունից՝ կկործանվի Եհովայի կրակից (Հայտն.20:7-10): Նշանակում է մահ Երկրի բնակիչների համար չի լինի միայն Հազարամյայից ՀԵՏՈ. ովքեր հաստատուն կմնան Սատանայի վերջին փորձությանը՝ նրանց էլ հենց կթույլատրվի մտնել հավիտենականություն (Հայտն.20:14,15; 21:3,4):

Ահա այս մարդիկ էլ կդառնան <<հարության զավակները>>. Եհովայի զավակներ, ովքեր հազար տարվա ընթացքում հասան մեղքի նկատմամբ լիակատար հաղթանակի եվ ԱՅԴ ՊԱՏՃԱՌՈՎ էլ՝ մեռելներից իսկական հարությանը: Մահվան խայթոցը, որ մեղքն է՝ այլեվս չի կարող վնաս հասցնել նրանց, քանզի այն նրանց մեջ այլեվս չի լինի հավիտյան: Եհովան ինքը կհռչակի նրանց որպես Իր զավակներ: (1Կորնթ. 15:56; Հայտն.2:7,11; 20:12-14; 21:7):

Հարկ է յուրացնել, որ Երկրի վրա Հազարամյայում նոր մարմնով վերակենդանանալը՝ ըստ Քրիստոսի ձայնի՝ ոչ մեկին ավտոմատ կերպով չի դարձնում <<Եհովայի զավակ>> (Հովհ. 5:28,29): Դա է պատճառը, որ նույնիսկ նոր մարմնում կյանքի կոչվածները եվ մինչ հարյուր տարեկան ապրած <<պատանիները>> ՝ մեղք գործելու պատճառով կարող են մեռնել (Ես. 65:20):
Հապա ի՞նչն է մարդկանց Եհովայի զավակներ դարձնում, եթե ոչ նոր մարմինը:

Միայն սրբությունը եվ հոգեվոր կատարելության անաղարտությունն են, որ մարդկանց կդարձնեն Եհովայի զավակներ եվ հարության ՈՐԴԻՆԵՐ, ինչին եվ Հազարամյայում Երկրի վրա վերակենդանացածները հազար տարի պիտի հետամուտ լինեն: Անձամբ Եհովան, իր երկնային գահից, կողջունի Իր սրբերի մեծ բազմությանը, որոնց Հիսուսը կներկայացնի Եհովային հազար տարվա ավարտից հետո (Հայտն. 2011; 7:9,10; 1Կորնթ.15:24,25,28):

Հիմա վերակազմենք Հիսուսի խոսքերի ամբողջական պատկերը. <<իսկ նրանք, ովքեր արժանի կլինեն հասնելու գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը՝ չեն ամուսնանա…>> (Ղուկ.20:35,36):
Գալիք աշխարհը՝ դա <<հավիտենության օրն է, որը կսկսվի Քրիստոսի հազարամյակից հետո (2Պետ.3:18):

<<Մեռելների հարությունը>>՝ դա միայն վերակենդանացումը չէ ըստ Քրիստոսի ձայնի՝ Հազարամյայում (Հովհ.5:28,29): Այլ հաղթանակն է մեղքի հանդեպ եվ ձեռքբերումը հոգեվոր կատարելության (սրբության) Հազարամյայի վերջում. վերջնական փորձությունը ի հայտ կբերի, թե ով է հասել սրբության, իսկ ով՝ Սատանայի գործակիցն է, ուրեմն եվ՝ արժանի հավիտենական ոչնչացման (Հայտն.20:7-10):

Իսկ Երկրում նրանք, ովքեր հազար տարվա ավարտից հետո կմտնեն հավիտենություն՝ հենց նրանք էլ նման կլինեն հրեշտակներին, քանի որ այլեվս չեն մեռնի. վերջին փորձությունից Եհովային հավատարիմ մնացած երկրային այս մարդկանց նույնպես կթույլատրվի մոտենալու հավիտենական կյանքի ծառին, ինչպես դեռեվս Հազարամյայի սկսվելուց առաջ թույլ էր տրվել 144000 մեղքի առաջին հաղթանակածներին: (Հայտն.2:7; 20:6; 21:3,4; 22:1,2):

Մնաց պարզելու, թե ո՞ւմ կինը կլինի յոթ մարդ ունեցած կինը (Ղուկ.20:33):
Այն բանից հետո, երբ բոլորս առաջին մահվամբ կհատուցենք այս համակարգում գործած մեր մեղքերի համար — այս համակարգի բոլոր ամուսնությունները (ներառյալ նաև այն կնոջը)` չեղյալ կհամարվեն (Հռոմ.7:2; 1Կորնթ.7:39): Հազարամյայում կվերակենդանան բոլորը, ովքեր գրված են կյանքի գրքում եվ Եհովայի հիշողության մեջ են (Մաղ.3:16; Հայտն.17:8; Հովհ.5:28,29):

Բոլոր կենդանացածներին (նաև այն կնոջը` եթե կենդանացվի)՝ կտրվի երկրորդ հնարավորությունը երջանիկ ընտանիք ստեղծելու եվ երեխաներ ծնելու համար. յուրաքանչյուր ոք կարող է խնդրել Աստծուն, որ իրեն տա հենց ԻՐ զույգը՝ ըստ իր կատարյալ էության, այնպես որ կինը, ինչպես որ էր Եհովայի մտադրությունը՝ ներդաշնակորեն տարալուծվի ի՛ր ամուսնու, այլ ոչ թե օտարի պակասող <<կողի>> տեղը (Ծննդ.2:18,20-24, Ես.65:21-25);

Նրանք, ովքեր գտել են իրենց յուրայինին այս համակարգում՝ կարող են շարունակել իրենց միությունը Հազարամյայում. Աստված այնտեղ էլ նրանց իրար կտա, ինչպես Իսահակին տվեց Ռեբեկային, իսկ Հակոբին՝ Ռաքելին: Հազարամյայում ոչ ոք չի խաբի Հակոբին եվ նրան կապի ոչ սիրելի Լիայի հետ: Նշանակում է եվ այն կինը Ղուկ.20:33-ից կունենա իր ամուսինը, եվ փաստ չէ, որ դա կլինի այս համակարգի այն յոթից մեկը:

Այն երեխաները, ովքեր Հազարամյայում կյանքի կվերադարձվեն, այնպես էլ այնտեղ ծնվածները՝ կմեծանան Եհովայի դաստիարակությամբ եվ նույնպես կգտնեն իրենց իսկ զույգին (Ծննդ.2:24): Հազար տարվա ավարտին Երկրի ամբողջ հասարակությունը կարգված կլինի ըստ զույգերի: Նրանք, ովքեր կկործանվեն՝ կկործանվեն զույգերով՝ Ադամի եվ Եվայի օրինակի պես: Չէ՞ որ մարդն ու կինը Հազարամյայում մեկ էություն կլինեն: Եթե նրանցից մեկը հակված է գայթակղության, ապա մյուսն էլ նրա պես կլինի (Ծննդ 3): Կմնան միայն Եհովային հավատարիմ զույգերը՝ սրբերը:

Այսպես կիրականանան Քրիստոսի խոսքերն այն մասին, թե նրանք ովքեր արժանի կլինեն հասնելու գալիք աշխարհին եվ մեռելների հարությանը — ոչ կին կառնեն, ոչ էլ մարդու կգնան. բոլոր ամուսնական զույգերին՝ թույլատրված մոտենալու կյանքի ծառին եվ մտնելու Եհովայի հավիտենություն՝ այլեվս հարկ չի լինի կին առնել կամ մարդու գնալ:
Եվ նրանք կլինեն հրեշտակների պես՝ ապրելով առանց մահի (Ղուկ.20:35,36):

Երկիրը լցրած ողջ սուրբ հասարակությունը պատրաստ կլինի ընդունելու Եհովայի նոր եվ հետագա հորիզոնականները՝ իրենց իսկ համար մտադրված: Քանզի չի տեսել աչքը ա՛յն, չի լսել ականջը ա՛յն, եվ չի եկել ա՛յն մարդու սրտին, ինչ պատրաստել է Աստված Իրեն սիրողների համար (1Կորնթ.2:9); Ինչին եվ մենք ինքներս ենք սպասում եվ ինչին որ հավատում ենք:

<<Պատասխանների արկղ>> Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com