Урок №48 СУДНЫЙ ДЕНЬ

Видео разъясняет Библейское значение дня Божьего суда для каждого потомка Адама, а также объясняет кажущееся противоречие между словами Христа из Мтф.11:23,24 о том, что Содому будет отраднее в день суда, нежели Капернауму — и Иуды 7 о том, что Содом уже осуждён казнью огня вечного (навеки). 

Подробнее об этом можно почитать в толковании Мтф.11:23,24 — на сайте «Ящик ответов» 

Урок №48 СУДНЫЙ ДЕНЬ

Тема «страшного дня суда» так или иначе посещает всех здравомыслящих людей, ведь если оценивать жизнь на Земле с точки зрения Божьих норм нравственности и морали, то наказания заслуживают все (Еккл.7:20).

А если представить, что в буквальном смысле придётся стоять пред всемогущим и справедливым Творцом, держа ответ за все свои неправильные дела, то мало  кому будет совсем не страшно (Откр.14:1-5,7; 1Ин.4:17).

Но возникает вопрос: а будем ли все мы стоять пред Богом в день суда Его — в буквальном смысле? Что говорит Библия о том, как будет проходить день Божьего суда для всего человечества? Кому интересно – смотрите дальше: из этого видео вы узнаете:
1) Что означает «судный день»?
2) Как, когда и с каким результатом будет проводиться суд Бога?
3) Как будут судить Содом и Гоморру?

Сразу оговоримся: так как по замыслу Творца люди  будут проходить 2 этапа «отбора» в Его вечное Царство (в этом веке и в 1000летнем правлении Иисуса Христа), Божий суд тоже состоит из этапов: – это суд над жителями этого века; – это суд над теми, кого Бог допустит в 1000летие. Суть же Божьего суда – одинакова. Рассмотрим её на примере 1го этапа суда.

Итак, 1) что означает «судный день»? (Де.17:31).
Его значение можно понять на примере дня судебного заседания в привычном для нас понимании, когда судья, ознакомившись с фактами из «Дела подсудимого», — судит (рассуждает), оценивая их с точки зрения закона государства. Результат суда – это судебное решение (приговор) с определением вида наказания, если вина подсудимого доказана  (если  не доказана, подсудимый оправдан).

Тот же принцип лежит в основе судного дня, где Судьи — это Сам Творец или судьи, назначенные Им (Откр.20:4; Дан.7:9,10; Ин.5:22); «закон государства» — это закон Бога; «подсудимые» – это потомки Адама, а «день» суда для них — понятие образное, так же — как и «день» творения: «день» суда затрагивает весь период жизни каждого человека, так как отвечать придётся за все поступки, совершённые при жизни в этом веке.

Потому и сказано в Библии, что каждый даст отчёт Богу только за себя (никто не сможет оправдать свои грехи, переложив за них ответственность на кого-то другого, как сделали это Адам и Ева, Быт.3:11-13; Рим.14:12). И, — что суд Бога непременно состоится для всех без исключения потомков Адама, живших в этом веке (2Фес.1:5; Де.17:31). Теперь переходим к вопросу 2):

2)Как, когда и с каким результатом будет проводиться суд Бога над потомками Адама?
а) Как: судьи Бога «знакомятся» со всеми фактами из жизни каждого  потомка Адама и судят об их внутренней сущности — по делам и наклонностям, проявлявшимся на протяжении всей жизни «подсудимых». Означает ли это, что что каждый потомок Адама будет в буквальном смысле стоять пред Богом с отчётом о своих делах?

Нет, не означает: Бог, видя наши сердца и определяя мотивацию во всех поступках (1Цар.16:17 Пс.138:2), и без нашего отчёта знает всё, что Ему надо знать о нас для вынесения справедливого решения. Это означает, что ни одно наше деяние, каким бы оно ни было, не будет сокрыто от очей Бога (Евр.4:13). Даже каждое слово будет учтено и «пришито к делу»: за всякое бесполезное слово.. дадут они ответ в день суда (Мтф.12:36).

Суд Бога нацелен на то, чтобы вынести справедливый «приговор» каждому человеку и воздать ему — по делам его (Прит.24:12; Мтф.16:27). Так как Бог планирует собрать небесное правительство и восстановить рай на Земле (Ис.65:20-25; Мтф.5:5, Откр.20:6), Божий «судебный процесс»  сводится к поиску праведников  — людей, способных быть преданными Богу и надёжными, а потому- пригодными для вечности: они вовеки не нарушат Его покой и не нанесут ущерб Его творениям..

Вот почему в этом веке Бог позволил всем людям жить, как им нравится и не наказывает сразу за злодеяния (Еккл.8:11; Де.14:16): в условиях свободы выбора, как жить, что делать и какой настрой проявлять, каждый раскрывается во всей полноте своей сущности, и Бог видит, кто есть кто. То есть, суд Бога – это, по сути, ведение учёта и оценка всех рождённых на Земле — с целью найти праведников: 

каждый родившийся на Земле образно «записывается» Богом в «книгу жизни» (Мал.3:16; Откр.17:8). По делам живущих Бог видит три группы людей: 1) тех, кто имеет богобоязненную совесть; 2) кто явно нечестив (1Ин.3:10) и 3) кто не определился, не успел проявить в этом веке своё отношение к Творцу мироздания (умершие дети, например, или люди, не имеющие возможности узнать правду о Творце – до самой смерти; преткнувшиеся на чём-то и т.д.).

Так Бог определит, кого и куда поместить: кого – на небо (Откр.20:6); кого — в Миллениум 1000летия Христа (для окончательного «отбора» в вечное Царство); а кого – оставить в могиле (аду, греч.яз) — прахом навеки (Быт.3:19; Мтф.25:41). Поэтому в 1000летие Христа попадут лишь праведные (кто старался служить Богу ещё в этом веке) и те неправедные, в ком найдётся нечто доброе (3Цар.14:13; Де.24:15). Итог всему подведёт последнее испытание (об этом — позже).

Итого по  вопросу 2а) Как будет проводиться судный день Бога над потомками Адама? Методом учёта каждого рождённого на Земле в книге жизни Творца и оценки его сущности. К концу этого века все «козлы» будут «вычеркнуты» (их не будет в книге, Откр.17:8), останется лишь «список» тех, кого Бог решит оживить и, либо забрать на небо, либо впустить на Землю на 1000летнее «перевоспитание» (Евр.11:40).

Переходим к вопросу 2б) Когда будет проводиться суд Бога и с каким результатом?
Библия сообщает о том, что 1й этап Божьего суда будет происходить после смерти каждого человека (Евр.9:27). То есть, на момент смерти каждого в этом веке — Иегова знает, кто есть кто и, какую участь заслуживает каждый умерший потомок Адама.

Однако, в Библии сказано и о том, что судимы будут не только мертвые, но и живые. И, — что это случится во время явления и царствования Христа (во 2м пришествии, 2Тим.4:1). Соединив Евр.9:27 (что суд – после смерти каждого)  и  2Тим.4:1 (что суд – во 2м пришествии и царствовании Христа) — мы узнаем, что означает Божий суд над живыми и мёртвыми и когда он состоится (Ин.5:22; Мтф.24:29-31; 25:31-46).

Евр.9:27 и 2Тим.4:1 означают, что а) в этом веке весь суд (оценку потомков Адама, кроме состава соправителей Христа, Мтф.20:23) Бог передал Иисусу Христу (Ин.5:22,27; Де.17: 31); б) участь каждого человека (живых и мёртвых) будет решаться во 2м пришествии Иисуса (не раньше). Остаётся узнать, когда же Иисус вернётся во 2м пришествии – и станет ясно, как будет проходить суд над живыми и мёртвыми.

2е пришествие Христа состоится перед Армагеддоном (при 7й трубе, Откр. 11:15-18). К этому времени не все из жителей Земли этого века  будут живыми, большинство — умрут и будут находиться в могилах. Но будут и такие, кто доживёт до этого времени: они и означают живых из 2Тим.4:1. Христу придётся определять и их участь (живых, доживших до 2го пришествия), включая – служителей Бога (1Петра 4:17), и участь мёртвых.

И если с судом умерших — несложно (на момент смерти каждого Судьям  уже известно, кто есть кто и кого — куда), то о суде над дожившими до 2го пришествия скажем отдельно. После ухода 144000 на небо (напомним: эту группу будет оценивать Иегова,  Мтф.20:23) — остальные будут «сортироваться» по оценке Иисуса на тех, кого возьмут для Царства (в 1000летие Христа), а кого – оставят для наказания в Армагеддоне (Мтф.24:29-31; 40,41).

«Взятие» для Царства, как знаем из видео 1.21, означает внезапную смерть избранного, чтобы спрятать его от зла гнева Бога, грядущего на всех нечестивых в конце века. Точно так же, внезапной смертью, были «взяты» от зла и Енох, и другие служители Бога (Ис.57:1,2; Быт.5:24; Евр.11: 5,13; Ин.3:13). В итоге все богобоязненные «умрут в Господе» (Откр.14:13), а чаши гнева Творца «прольются» лишь на род «козлов» этого века (Отк.16:9-21; Мтф.25:41).

0 том, что этот век по решению 1го этапа Божьего суда над потомками Адама закончится гибелью нечестивых, упомянул и ап. Пётр (2Пет.3:7). А для тех, кто решением Божьего суда будет признан пригодным к Миллениуму, настанет и 2й этап суда. Он описан в Откр.20:11,12: тех, кого Иисус выведет из гробов для жизни на Земле в 1000летии, тоже будут оценивать по делам, совершаемым там (за грехи этого века все расплатятся смертью, Рим.6:7,23а)

Поэтому весь период жизни людей в 1000летии – это тоже «день суда» для всех жителей Миллениума в периоде царствования Христа: он наступит для них после смерти в этом веке (Евр.9:27) и вывода из могил по гласу Иисуса Христа (Ин.5:5:28,29). Итогом этого суда будут 2 группы («овцы» и «козлы», выявленные в 1000летии: не успевших узнать о Творце там не будет).

«Козлы» Миллениума будут выявляться, как по ходу 1000летия (их смерть — это приговор проклятия навеки по суду Бога, Ис.65:20), так и после 1000чи лет в последнем испытании дьяволом (их тоже истребят навеки, Откр. 20:7-9). А «овцы» Миллениума – это «стан святых» кто сохранит верность Иегове в 1000летии и в последнем испытании: они и будут допущены в вечное Царство Бога (Откр.20:8; 21:23,4,7).

Так исполнятся слова из Ин.5:28,29: для кого-то из тех, кто оживёт в эре Царства Бога (к ним не относятся «козлы» этого века, Мтф. 25:41,46) — выход из могил в Миллениум окажется воскрешением к жизни вечной (для «овец» Миллениума). А для кого-то – воскрешением к осуждению (для «козлов» Миллениума). Теперь подведём итог по вопросу 2Б) когда будет проводиться суд Бога и с каким результатом?

1й этап – это суд для всех потомков Адама, состоится во 2м пришествии Христа для умерших к этому времени и для доживших до этого времени (2Тим.4:1). Результатом 1го этапа суда будут 3 группы: 1) «овцы» этого века; 2) неправедные, в ком есть нечто доброе (эти 2 группы оживут в Миллениуме, Мтф.25:31-40; Де.24:15) и 3) «козлы» этого века: их предадут вечному забвению (Мал.3:16,17; Исх.32:33; Мтф.25:41,46).

2й этап Божьего «дня» суда — это оценка каждого жителя Земли в 1000летии Христа (их будут оценивать по образу жизни и дел в Миллениуме, Откр.20:11.12). Результатом 2го этапа суда будут 2 группы:
1) «овцы» Миллениума, допущенные в вечное Царство Бога на Земле (Откр.21:3,4); 2) «козлы» Миллениума (их не впустят в вечное Царство, оставят прахом, забыв навеки, как и «козлов» этого века, Мтф.25:31-46; Откр.20:7-9).

Божий суд над потомками Адама и в этом веке, и в Миллениуме, как помним из видео 1.47, показан в Библии также и в виде образного процесса «продажи белых одежд»: их «продадут» тем потомкам Адама, кто потрудится «заработать» на них и «купить» у Иисуса Христа (кто достигнет полной победы над грехом – в этом веке или хотя бы в Миллениуме, Откр.3:18). Имена победивших грех навеки останутся в книге жизни (Откр.2:7; 3:5).

Остаётся ответить на вопрос 3) Как будут судить Содом и Гоморру?
В Мтф.11:23,24 (Син.пер.) Иисус сказал, что земле Содома и Гоморры будет отраднее в день Божьего суда, чем Капернауму. А апостол Иуда сообщает о том, что суд Бога над Содомом и Гоморрой уже состоялся, и все их жители осуждены, как «козлы» (казнью огня вечного, Иуды 1:7; Быт.18:20,24-26). Так будет суд над Содомом или нет? Размышляем.

Как помним, в Содоме все от молодого до старого были гомосексуалистами и игнорировали вразумление праведного Лота, (Быт.19:4,5; 2Петра 2:7,8). Поэтому по суду Бога их истребили «вечным огнём». В подтверждение казни огня вечного (уничтожения навеки), на месте Содома и Гоморры образовалось Мёртвое море (подтверждено археологией), где нет живых организмов (потому оно и мёртвое)

Почему же Иисус сказал, что Содому и Гоморре будет лучше на суде, чем Капернауму? Дело — в «игре слов», смотрим ещё перевод: [Капернауму в день суда] будет хуже, чем Содому и Гоморре (Всемирный Б.Ц.).
То есть, Содом не будет судим снова. Но Капернауму, когда он будет судим Богом, придётся гораздо хуже, чем было содомлянам от приговора Бога (Содому было бы отраднее в день суда, чем будет Капернауму).

Сказав так, Иисус дал понять, что грех народа Бога, отвергающего Христа Его, «весит» в глазах Иеговы даже больше, чем грех половых извращенцев Содома. Но невольно возникает вопрос: если Содом был подвержен казни огня вечного за свои тяжкие грехи, то что же могло быть ещё хуже — для отвергающих Христа в Капернауме? (Галилея –  территория Завулона и Неффалима, Ис.9:1,2).  Слова Иеремии помогут это понять (Плач Иер.4:6-9):

4 Наказание нечестия дщери народа моего превышает казнь за грехи Содома: тот низринут мгновенно, и руки человеческие не касались его. …9 Умерщвляемые мечом счастливее умерщвляемых голодом, потому что сии истаевают, поражаемые недостатком плодов полевых. То есть, медленная смерть израильтян по приговору Бога – наказание более тяжёлое, чем мгновенная смерть содомлян.

Тем городам Израиля, которые отвергнут Христа — будет хуже во время суда над ними, чем было Содому, так как нечестивцы Содома были уничтожены мгновенно, а народ Бога познает мучительную смерть за то, что отвергнет сына Бога. Что и произошло во время суда над городами Израиля с апогеем в 70 г.н.э., когда римляне разрушили Иерусалим и сожгли храм Иеговы (остаётся в руинах и по сей день):

во время наказания за отвержение Христа, большинство израильтян погибали во время пожаров, когда их бросали в тюрьмы, бичевали, сжигали и убивали римляне, плюс — от мучительного голода, а кто уцелел — того продавали в рабство. Вот о чём говорил Иисус, объявляя приговор Капернауму в Мтф.11:23,24. То есть, судный день для жителей городов Израиля, отвергающих Христа, наступил ещё в этом веке.

Однако, кого из Израиля, отвергающего Иисуса Христа,  Иегова причислит к «козлам» этого века, а кого оживит для Миллениума – о том нам неведомо (Де.3:17). Ясно одно: справедливый суд Бога состоится для всех потомков Адама, живущих в этом веке; Иегова никого из грешников мучить не будет (наказание за грех — это смерть, а не мучения, Рим.6:23а); итогом судного дня будет вечное Царство Бога с праведниками на Земле и на небе.
Закрепим этот материал — в схеме:

 

 

ՀՅՈՒՍԻՍԻ ԹԱԳԱՎՈՐԸ ՄԱՍ 1. ԱՐՁԱՆԸ (Դան.2գլ.)

Текст на армянском языке к русскому видео 1.22 Царь северный, часть 1: ИСТУКАН из Дан. 2 гл.
Это видео на армянском — см.  видео 7.4

Աստվածաշնչի ուսումնասիրություն: Հին Կտակարան:
1. Հյուսիսի թագավորը. Դանիել 2 գլխի արձանը:
Ուսումնասիրում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար:

Սկսում ենք վիդեոսերիաներ ըստ Դանիելի գրքի մարգարեությունների, որոնք կանխագուշակում են հյուսիսի և հարավի թագավորների հակամարտությունը այս աշխարհի ավարտին (իրերի համակարգ, որում մենք ապրում ենք այժմ): Այդ հակամարտությունը կառնչվի Եհովայի ժողովրդին, որին կվիճակվի ապրել վերջին հյուսիսի թագավորի ազդեցության տարածքում: Սկսենք 2 գլխի արձանից (կուռքից):

Արձանը դա սկիզբն է պատմության, որը մարդկությանը բերում հասցնում է այս դարաշրջանին: Տերությունները, որ ցույց են տրվում Դանիելին՝ ակնառու են ոչ միայն համաշխարհային ազդեցությամբ, այլև Եհովայի կամքով կապ ունեն Նրա ժողովրդի հետ՝ ամեն մեկը պատմական իր ժամին, ներառյալ և հյուսիսի վերջին թագավորը:

Եթե արձանը ներկայացներ միայն համաշխարհային տերություններ, ապա նրա մասերը առավել շատ կլինեին. օրինակ, կավելացվեին Մայա կայսրությունը (2000-1540թթ.մ.թ.ա.), Չինաստանը, Ցինի դինաստիա (1644-1912) և Արաբական Խալիֆաթը (650-1258թ.մ.թ):

Բայց ոչ. արձանը ցույց է տալիս միայն Եհովայի ժողովրդի հետ կապ ունեցող տերություններ (սա արձանի հիմնական գաղափարն է): Ահա ինչու Դանիելի արձանում ներառված են պատմության միայն այն էտապները, երբ ներկա է Եհովայի ժողովուրդը և տվյալ տերությունը: Չկա Եհովայի ժողովուրդը — նրա բացակա այդ ժամանակում արձանի վրա չկա և որևէ տերություն: Ցույց տանք սա մանրամասն:

Արձանը (կուռքը) ոսկուց, արծաթից, պղնձից, երկաթից և կավից՝ խորհրդանիշն է հեթանոս տերությունների, որոնց հիմքում կուռքերի պաշտամունքն է: Իսկ այն, որ նա մեծ է և ահազդու՝ խոսում է Եհովայի ժողովրդի վրա նրա մեծ և տխրալի ազդեցության մասին. բոլոր ժամանակներում հեթանոսական տերությունները բազում փորձանք ու վիշտ են պատճառել Աստծու ժողովրդին:

Արձանի փայլը՝ դա այն նվաճումն է, որ ունեն Աստծու սրբությունները տրորող հեթանոս պետությունները. չէ՞ որ աշխարհի բոլոր թագավորությունները այս համակարգում պատկանում են Սատանային՝ Աստծու գլխավոր թշնամուն (Ղկ.4:6): Հենց Սատանան է օգնում իրեններին «փայլել», երբ Աստված դա թույլատրում է, երբ Եհովան հեթանոս տերությունների ձեռքով իրագործում է Իր նպատակները՝ կապված Իր ժողովրդի հետ:

Արձանի տարբեր նյութերից կառուցվածքը նշանակում է, որ Եհովայի ժողովրդին տիրելու են որակով և բնույթով տարբեր ազդեցությամբ տերություններ: Յուրաքանչյուր նյութի արժեքը, գլխից մինչև ոտքեր, նվազում է: Այսինքն, Աստծու նպատակում «արձանի թագավորներից» ամեն մեկի խաղացած դերի գնահատականը — ևս տարբեր է:

Գլուխը՝ Նաբուգոդոնոսորն է և Բաբելոնի կայսրությունը. այս թագավորին Աստված հատուկ է առանձնացրել: Ոսկին ամենաազդեցիկ մետաղն է, ինչպես որ Բաբելոնը դարձավ ամենաազդեցիկ տերությունը Աստծու ժողովրդի հանդեպ.  նրան թույլատրվեց ավերել Եհովայի տաճարը (ինչը մինչ այդ ոչ ոքի չէր թողնվել) և պատժել Աստծու ժողովրդին իր հավատուրացության և կռապաշտության համար (2Տար. 36:14-21):

Սա առաջին հեթանոս տերությունն է, որի հաղթանակից հետո Եհովայի ժողովուրդը Եհովայից նշանակված արքա Իր քաղաք Երուսաղեմում այլևս չունեցավ (1Թագ.11:36): Ուստի Նաբուգ-րը` ոսկե գլուխն է (գլխավորը) — առաջին թագավորը, որ սկիզբ դրեց Երուսաղեմում Աստծու ժողովրդի վրա Եհովայի իշխանության փոխարինմանը հեթանոսական իշխանությամբ:

Բաբելոնից սկսած Հուդան մշտապես գտնվել է որևէ հեթանոսական տերության իշխանության տակ (Ասոր. թագավորը դրանից 100 տարի առաջ գրավեց Հյուսիսային Իսրայելը, բայց նա առաջին չի համարվում, քանզի Տերը նրան թույլ չտվեց գրավել Իր քաղաք Երուսաղեմը):

Գլխի միատար լինելը (ամբողջ գլուխը ոսկուց է) խոսում է մեկ տերության միանման և ուժեղ ազդեցության մասին Եհովայի ողջ ժողովրդի վրա. հիշենք, որ Բաբելոնը 70 տ. իշխանություն ունեցավ Հուդայի վրա՝ մինչև 539թ. մ.թ.ա., երբ Պարսից Կյուրոսը վերջ դրեց Եհովայի ժողովրդի վրա նրա իշխանությանը (2Տար.36:21-23; Եր.25:11,12):

Մարա-Պարսկական կայսրությունը Կյուրոսի գլխ.՝ 2-րդ տերությունն է, որին թողնվեց տիրել Եհովայի ժողովրդին: Նրա արժեքը նվազում է 2-րդ տեղով՝ Բաբելոնի «գլխից» հետո. կուրծքն ու ձեռքերը այդքան ազդեցիկ չեն, ինչպես գլուխը, և արծաթն էլ նվազ արժեք ունի, քան ոսկին (այս տերությունը չէ, որ սկսեց իրագործել Բարձրյալի պատժիչ մտադրությունը Իր ժողովրդի մշտական ուխտադրժության համար):

Աստված օգտագործեց Պարսից Կյուրոսին Բաբելոնից հրեաներին ազատագրելու համար: Այս տերությունը Աստծու ժողովրդին օգնեց գերությունից վերադառնալ Երուսաղեմ 537թ.մ.թ.ա. և սկսել Եհովայի տաճարի վերականգնումը (Եզր.1գլ.): Գոյատևեց մինչև 331թ.մ.թ.ա.:

Արժեքով 3-րդ կայսրությունը — պղնձե ազդրերը — Հունաստանն է, որ փոխարինեց Մարա-պարսիկներին և 331թ.մ.թ.ա. տիրեց Աստծու ժողովրդին: Ա. Մակեդոնացու տիրույթները շատ ընդարձակ էին, հասնում էին անգամ Հնդկաստան: Նպաստեց Եհովայի ժողովրդի մեջ աշխարհի մասին հեթանոսական (հունական) պատկերացումների ներդրմանը (հրեաների հելլենացմանը):

Կուռքի այս մասերի միատարությունը (արծաթե Մարա-Պարսկաստանը և պղնձե Հունաստանը) ևս խոսում է յուրաքանչյուր տերության իր ժամանակում ունեցած իրեն յուրահատուկ մեկ ազդեցության մասին՝ Եհովայի ողջ ժողովրդի վրա:

Հռոմը Բաբելոնից հետո 4-րդ «երկաթյա» տերությունն է՝ երկաթյա ճանկերով և կայսերական նկրտումներով (168 թ.մ.թ.ա.-476թ.մ.թ): Բացի այն, որ Հռոմը դարձավ ահեղ և հզոր աշխարհակալ տերություն, Եհովան օգտագործեց նրան որպես գործիք՝ 70 թվին պատժելով իր հավատուրաց ժողովրդին (Երուսաղեմը կրակի մատնվեց, Եհովայի տաճարը ավերվեց մեկընդմիշտ):

Հռոմեական կայսրության ժամանակ սպանվեց Քրիստոսը, դադարեցվեց Բարձրյալի Հին Ուխտը Իսրայելի հետ և ձևավորվեց Աստծու նոր ժողովուրդը՝ քրիստոնյաները, ովքեր Աստծու հետ Նոր Ուխտի մեջ մտան: Կուռքի ազդրերի և սրունքների միատար կազմությունը ևս խոսում է Եհովայի ժողովրդի վրա մեկ տերության միատիպ երկաթյա ազդեցության մասին:

Հռոմեական կայսրության կառավարիչները, 3 դարերի ընթացքում, շարունակաբար հալածել են Աստծու նոր ժողովրդին մինչև Նիկիական ժողովը, որի կազմակերպիչն էր Կոնստանտին կայսրը (325թ.մ.թ.): Իսկ դրանից հետո հալածել են բոլոր քրիստոնյաներին, ովքեր չեն ընդունել Երրորդության դոգմատը (Արիայի հետևորդներին, ովքեր հավատում էին, որ Հիսուս Քրիստոսը՝ Եհովայի արարածն է, Նրա որդին):

Ի վերջո, Հռոմի երկաթե ռեժիմը իր ողջ տարածքում ոչնչացրեց Քրիստոսի միջոցով մատուցվող Եհովայի պաշտամունքը, իսկ հավատուրացությունը Եհովայից՝ տևեց 16 դար (մինչ 20դ.մ.թ.): Այսինքն, Եհովայի ժողովուրդը աշխարհի արենայից անհետացավ մոտ 4-րդ դարից մինչև մ.թ. 20-րդ դար (Ամ.8:11,12): Վերջին օրերին սակայն (20դ.) Եհովայի պաշտամունքը սկսեց վերականգնվել (համաձայն Միք.4:1,2):

Ուստի կուռքը ցույց է տալիս երկաթե Հռոմը մ.թ.ա.168 թվից մինչև մ.թ.476թ.(անկումը), իսկ Հռոմից հետո ցույց են տրվում անմիջապես թաթերը, որոնք վերաբերում են այս համակարգի վերջին ժամանակին  (20-րդ դարին). թաթերը — դա այս աշխարհի վերջին տերություններն են,  որոնք ինչ-որ դեր են խաղալու Եհովայի նպատակում՝ կապված Իր ժողովրդի հետ: Արձանի վրա մ.թ.476 թվից մինչ 20-րդ դարը ընկած ժամանակահատվածը բաց է թողնված, քանզի այդ ընթացքում Եհովայի ժողովուրդը չկար:

Քանի որ 16 դար ո՛չ Եհովայի պաշտամունքը, ո՛չ Նրա ժողովուրդը չկար — իմաստ էլ չկա թվարկել այդ բացակա ժամանակի տերություններին (արձանի վրա 4-րդ դ. մինչև 20-րդ դար միջանկյալ ժամանակի տերությունները ցույց չեն տրված): Հիշեցնենք. կուռքը ցույց է տալիս միայն տերություններ, որոնց Եհովան օգտագործում է Իր ժողովրդի հետ կապված ինչ-որ մտադրություն իրագործելու համար:

 

 

Ոտնաթաթերի գոյության ժամանակ, երբ Եհովայի ժողովուրդը զբաղված կլինի քարոզչական գործով մինչև աշխարհի վախճանը (Մտ.24:14) — Եհովան կկործանի ողջ հեթանոս աշխարհը՝ կառուցված Սատանայի կողմից, և կհաստատի Իր աշխարհը և Իր (երկնային) կառավարումը մոլորակի վրա (Դան.2:33-35):
Ամրագրենք հիմնական մտքերը սխեմայով.  (սխեմա)

Արձանի երկաթ-կավե ոտնաթաթերի գոյության ժամանակաշրջանում Եհովայի ժողովրդի վրա կլինի

տարաբնույթ (կավի և երկաթի) ազդեցություն — տարբեր տերությունների կողմից: Ահա այդ ժամանակ էլ Եհովայի ժողովրդի պատմության «արենայում» կհայտնվի վերջին հյուսիսի թագավորը: Ուստի թաթերի նշանակությանը կանդրադառնանք մանրամասնորեն:

Ոտնաթաթերը, ըստ Դանիելի — դա ողջ աշխարհն է՝ այս համակարգի վախճանին Եհովայի ժողովրդի հանդեպ երկբևեռ վերաբերմունքով բաժանված. չէ՞ որ աշխարհի վերջում Եհովայի ժողովուրդը տարածված կլինի ողջ մոլորակով (Մտ.24:14): Տարբեր նյութերի կառուցվածքը ցույց է տալիս Սատանայի կառավարման ավարտից առաջ ողջ աշխարհում Եհովայի ժողովրդի հանդեպ գոյություն ունեցող հակադիր որակների ազդեցությունը (Ղկ.4:5,6):

Աշխարհում կլինեն.
1) անձը ճնշող, բռնապետական «երկաթե» ռեժիմով երկրներ, ինչպիսին «երկաթե» Հռոմն էր (Չինաստան, Իրաք, Սաուդյան Արաբիա և այլն):
2) երկրներ, որոնք ձևավորվել են Հռոմեական «երկաթե» կայսրության ազդեցության տարածքի բեկորների վրա՝ դառնալով Հռոմի «երկաթե» ռեժիմի ժառանգորդներ: (Տես Հռոմ.կայսրության քարտեզը իր անկումից առաջ. մինչ 476թ.մ.թ).

3) որոշ «կավե» երկրներ՝ աշխարհի վերջի ժամանակ:
Քանի որ այդ ժամանակ Եհովայի ժողովուրդը տարածված կլինի ողջ մոլորակով (Մտ.24:14) — տարբեր երկրներում վերաբերմունքը նրա նկատմամբ կլինի երկակի. կա’մ «երկաթե» (անձը ճնշող և ոտնահարող), կա՛մ «կավե» (կավը — դա մարդու արարման «բնանյութն» է, դեմոկրատիա, անձի իրավունք և ազատություն):

Աշխարհի վերջում Եհովայի ժողովրդի վրա ազդեցության «ռեժիմը» կլինի «երկակի» և իրար հակադիր. որոշ երկրներում Բարձրյալի ժողովուրդը ճնշման կենթարկվի «Հռոմի» պես «երկաթե աքցանով», իսկ որոշ երկրներում նրան կվերաբերվեն մարդկայնորեն (կավը — դա մարդու արարման «բնանյութն» է, դեմոկրատիա, անձի իրավունք և ազատություն):

Այդ է պատճառը, որ որոշ երկրներում Եհովայի ժողովուրդը հանգիստ կլինի (օր., դեմոկրատական ԱՄՆ և Եվրոպա), իսկ որոշներում` երկաթե ռեժիմով ճնշված. ինչ-որ տեղ Եհովայի ժողովուրդը ի սկզբանե արգելքի տակ կլինի (օր., «երկաթե» արևելքում, Չինաստան, Հյուս. Կորեա, Իրան, Իրաք և այլն): Իսկ որոշ երկրներում — պարբերաբար կհալածվի (օր. Էրիթրեայում, Ռուսաստանում):

Եվ այսպես, երկաթ-կավե ոտնաթաթերով ցույց են տրված երկրները, որոնք աշխարհի վերջում Եհովայի ժողովրդի հանդեպ կունենան երկբևեռ վերաբերմունք՝ կախված աշխարհիկ իշխանության ռեժիմից. կա՛մ կավ-դեմոկրատիա (ըստ անձի ազատության արևմտյան քաղաքակրթության): Կա՛մ երկաթե ռեժիմ (անձի հանդեպ արևելյան քաղաքակրթության դեսպոտիզմ):

Հաշվի առնելով, որ հետագայում (11գլ) Դանիելը կխոսի Բարձրյալի ժողովրդին առնչվող հյուսիսի և հարավի վերջին թագավորների հակամարտության մասին, «երկաթը» և «կավը» բնութագրում են տարբեր քաղաքական և գաղափարական ռեժիմներ — նաև այդ թագավորներին (նրանց տարբեր վերաբերմունքը Բարձրյալի ժողովրդին՝ իրերի այս համակարգի ավարտից առաջ):

Որտե՞ղ որոնել այս թագավորներին, եթե թաթերը — դա ՈՂՋ երկբևեռ աշխարհն է՝ աշխարհի վերջից առաջ Եհովայի ժողովրդի հանդեպ «երկաթե» և դեմոկրատական կավե ազդեցությամբ: Հենց այդ երկբևեռ աշխարհում էլ կհայտնաբերեն իրար երկու երկբևեռ թագավորները — հյուսիսի (երկաթե՝ Եհովայի ժողովրդին ճնշող) և հարավի (կավե՝ Եհովայի ժողովրդին դեմոկրատիայի իրավունք և ազատություն տվող):

2017թ. տվյալներով արդեն կարելի է Եհովայի ժամանակակից ժողովրդի հանդեպ իրար հակադիր վերաբերմունքի օրինակը տեսնել «կավե» դեմոկրատական Եվրոպայի և Անգլո-Ամերիկայի և — «երկաթե» Ռուսաստանի և նախկին ՍՍՀՄ երկրների, ինչպիսիք են, Ղազախստանը, Տաջիկստանը, Ուզբեկստանը, Թուրքմենիան, Կիրգիզիան, Ադրբեջանը, Հայաստանը, Վրաստանը, Բելոռուսիան:

Մնացած բոլոր պետությունները կա՛մ «երկաթե» են, կա՛մ «կավե» — կախված դեպի Բարձրյալի ժողովուրդն ունեցած վերաբերմունքից և թե որ թագավորի կողմնակիցն են (հարավի կամ հյուսիսի):
Հաջորդ հոլովակում հյուսիսի թագավորի գաղտնիքը շատ ավելի կբացվի՝ Դան.7:25-ի Եղջյուրի գործունեությամբ: Առայժմ սխեմայով հիշեցնենք Դանիել 2-րդ գլխ. կուռքի նշանակությունը: (սխեմա ).

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com