ՀՅՈՒՍԻՍԻ ԹԱԳԱՎՈՐԸ ՄԱՍ 3. ԳԱԶԱՆԸ (Հայտ.13 գլ.)

Текст на армянском языке к русскому видео  1.24 Царь северный, часть 3: ЗВЕРЬ из Откр. 13 и 17 гл.
Это видео на армянском — см. видео 7.6

7.4 և 7.5 վիդիոներից իմացանք, որ Դան.2գլ. ցույց է տալիս վերջին հյուսիսի թագավորի հայտնվելու   ժամանակը   (երկաթ-կավե «թաթերի» էպոխա, այս համակարգի ավարտ), իսկ Դան.7:7,8-ը՝ նրա  ծագումը  (դա 11րդ Եղջյուրն է, Հռոմեական Արևելյան կայսրության՝ Բյուզանդիայի ժառանգորդը):

Այն, որ 11րդ Եղջյուրը ծլեց Հռոմի 10 «Եղջյուրների» միջև և նրա փառահեղ վերելքը կործանեց Հռոմի 3 Եղջյուրը (Դան.7:7,8) — օգնեց «տեսնել» ի դեմս 11րդ Եղջյուրի՝ ՍՍՀՄ-ին. երբեմնի Ռուսիան, որ եղջյուրիկ էր (Դան.7:8), անցնելով «հասունացման» փուլերով — դարձավ այն մեծախոս Եղջյուր-ՍՍՀՄ-ը, որին վերապահված է լինել Եհովայի ժողովրդին ճնշող վերջին տերությունը (Դան.7:25-27): Հիշեցնենք.

Այս հոլովակը ցույց կտա, թե ինչպես 11րդ Եղջյուրը կիրագործի Դան.7:25-ը (կսկսի նեղել Եհովայի ժողովրդին անմիջապես աշխարհի վերջից 3,5 ժամանակ կամ 3,5 տարի առաջ, Հայտ.12:6,14) — ի նկատի ունենանք, որ ՍՍՀՄ աթեիստ տերությունը այլեվս չկա, իսկ ժամանակակից Ռուսաստանը՝ կա որպես կրոնական երկիր (Բյուզանդիայի և միապետական Ռուսական ուղղափառ կայսրության ժառանգորդ):
Կարևոր է հասկանալ երեք աստվածաշնչյան պահ.

1) Դանիել 7:25-ը ընդհանուր գծերով է տալիս աշխարհի վերջի նկարագիրը:
2) Հայտ.13 և 17 գլուխները ճշգրտում են վերջին տերության կողմից Եհովայի ժողովրդի ճնշման պատկերը: 3) Դան.7:25-ի 11րդ Եղջյուրը և Հայտ.13:5-7; 17:11-ի 8րդ գազանը — նույնն են (Սատանայի համակարգի վերջին հեթանոս տերությունը, որը աստվածանարգ խոսքեր է ասելու և 3,5 տարի կամ 42 ամիս — աշխարհի վերջից առաջ — նեղելու է Եհովայի ժողովրդին):

Ինչո՞ւ է նույն ֆիգուրան (Եհովայի ժողովրդին ճնշող) Դան.7:25ում նշվում Եղջյուրով, իսկ Հայտ.13:5-7ում՝ գազանով: Դան.8:20,21ը կօգնի հասկանալ. գազանը եղջյուրով — դա Հունաստանի և նրա կառավարչի միագումարն է:  Դանիելը նշել է տերության կառավարչին և տերությանը — որպես մեկ   ամբողջություն,  նրանք՝ մեկ էություն են. տերությանը ղեկավարում է կառավարիչը (եղջյուրը միշտ գազանի վրա է. ինքնուրույն, առանց տերության — նա որևէ նշանակություն չունի):

Նույնը և Եհովայի ժողովրդին ճնշելու պահին. ինչպես տերության ղեկավարը, այնպես էլ տերությունը, ուր հալածվում է Եհովայի ժողովուրդը — մեկ էություն են (ինքը գազան/տերությունը չի կարող հալածել Եհովայի ժողովրդին, դա արվում է տերության ղեկավարի հրամանով. գազանի Եղջյուրով): Ահա ինչու Հայտ.13:5-7-ի գազանը և Դան.7:25-ի Եղջյուրը ներկայացնում են նույն մարմնին (հյուսիսի վերջին թագավորի վերջին տերությանը):

Հիմա պարզենք ինչպես 11րդ Եղջյուրը (Ռուսիա-ՍՍՀՄը)` վերջից անմիջապես առաջ՝ հանդես կգա Հայտ.13:5-7-ի գազանի դերով, եթե 1991թ. ՍՍՀՄը փլուզվեց. Հայտ.13:3,12; 17:8-ը հայտնում են մանրամասներ վերջին տերությունից: Նա մահացու վերք կստանա (կար և չկա, գազանի գլխի վերքը՝ նույնն է, ինչ գազանի վերքը), բայց բուժվելը (նորից հայտնվելը) կրկին կթույլատրի նրան սկսել ճնշել Եհովայի ժողովրդին (Հայտ.13:1-7):

Հայտնի է, որ 1991թ. Եղջյուր/գազան ՍՍՀՄը մահացու վիրավորվեց. նա փլուզվեց, բայց հիմքը մնաց (Ռուսիա-Ռուսաստան, ՌԴ): Նոր պայմաններին ադապտացվելու նրա «տկարությունը»՝ հնարավորություն տվեց Եհովայի ժողովրդին սփռվել Ռուսաստանի ողջ տարածքով և որոշ ժամանակ հանգիստ կյանք վարել՝ կազդուրվելով ՍՍՀՄ-ի երկաթե ռեժիմից:

Բայց ՌԴ իշխանությունների Ռուսական կայսրության ավանդույթները (ուղղափառություն, պատրիոտիզմ) և գերտերության փառավոր դիրքը (ՍՍՀՄ զինուժի հեգեմոնը) վերածնելու փափագը — վերածնունդ տվեց ՌԴում Եհովայի ժողովրդի հանդեպ ՍՍՀՄ «երկաթե» ռեժիմին (հիշեցնենք. Դան.7-ի գազանները — տերություններ են, որոնք Եհովայի կամքով ինչ-որ կապ պետք է ունենան Իր ժողովրդի հետ):

Թեպետ ՍՍՀՄը աստվածանարգ էր որպես աթեիստ, իսկ բուժումից հետո (ՌԴ) Ռուսաստանի տեսքով դարձավ ուղղափառ — ՍՍՀՄ երկաթե ռեժիմի վերածնունդը Եհովայի ժողովրդի հանդեպ — Երկնքում կդիտվի որպես հայհոյանք (Հայտ.13:6). ով հալածում է Եհովայի ժողովրդին՝ դիպչում է Եհովայի աչքի բիբին (հայհոյում է, դեմ է գնում Եհովային, Զաք.2:8):

Հետևաբար, Եղջյուր/գազանի (հյուսիսի թագավորի վերջին տերության) «մահացու վերքի բուժումը» — ըստ Հայտ.13:5-7 մարգարեության — պիտի բերի ինչպես Եհովայի ողջ ժողովրդի հալածմանը, այնպես էլ Եհովայի վերջին մարգարեների ոչնչացմանը (144000 մնացորդի), ովքեր այդ ժամանակ գործելու են ՌԴ ազդեցության տարածքում — 1260 օր (3,5 տարի — Դան.7:25; 42 ամիս — Հայտ.11:3-7; 13:5-7):

Հենց սրան ենք մենք սպասում (համարում ենք, որ դեպքերը ՌԴ-ում Ե.Վ.-ի հետ կապված — Դան.7:25-ի և Հայտ.11:3-7-ի նախաբանն են): Բայց եթե դուք համաձայն չեք — գտեք այն տերությանը, ով փլուզում և վերածնունդ է ապրել՝ իր տարածքում հալածելով Եհովայի ժողովրդին մինչ իր փլուզումը և դրանից հետո (այդ նշաններն են Դան.7:25-ը՝ ընդհանուր, իսկ Հայտ.13:1-7-ը՝ մանրամասն բնութագրում հյուսիսի վերջին թագավորի վերջին տերությանը):

Իսկ մենք ցույց տանք 1)գազանի գլխի 10 եղջյուրները ինչ են նշանակում (վերջին տերության) և 2) ինչու է Հայտ.17:11-ի գազանը կոչվում այն յոթից 8-ը:
Սկսենք 10 եղջյուրների նշանակությունից (շատերը դրանք նկարում են գազանի բոլոր գլուխներին, ինչը խոսում է, որ չեն հասկանում գազանի գլուխների և եղջյուրների իմաստը): Եղջյուրները պետք է գտնվեն միայն մեկ գլխի վրա, վերջինի՝ 7-ի: Պարզաբանենք:

Հայտ.13:1-7-ում Դան.7:25ի 11րդ Եղջյուրը պատկերված է 7 գլխանի և 10 Եղջյուրանի Գազանով: Փաստը, որ նա իր վրա մաս-մաս հավաքել է Դան.7գլ 4 գազանների կերպարը (առյուծ, արջ, ինձ և եղջյուրներով հրեշ) — օգնում է հասկանալ, որ այդ տերությունը նույնացվում է հեթանոս  այն հատուկ տերությունների հետ, որոնց օգտագործել է Եհովան Իր ժողովրդի հետ կապված տարբեր հարցերով:

Գազանի 7գլուխը ցույց է տալիս, որ Եհովայի ժողովրդի պատմության մեջ (թե՛ հնում, թե՛ Ն.Կ.-ի էպոխայում) – Աստված  օգտագործել է լոկ 7 հեթանոս  աշխարհակալ ուժ   (գազանը լոկ 7 գլուխ ունի): Հայտնության գրվելու պահին (մոտ մ.թ.100թ.) — 5 տերություն անցել էին, 6րդը կար, իսկ 7րդը (հյուսիսի վերջին թագավորը)՝ ապագայում էր, 10 եղջյուրները՝ նույնպես (Հայտ.17:9,10,12,16):

Ուստի՝ 10 եղջյուրները չեն կարող գտնվել անցյալի տերությունների գլխին. այլ բոլորը ապագա  7րդի գլխին պետք է լինեն` որպես հյուսիսի վերջին թագավորի դաշնակիցներ (Հայտ.17:12): (Հիշեցնենք. Դան.7:7-ի 10 եղջյուրի հետ նրանք ոչ մի կապ չունեն: Դան.7:7-ի 4րդ գազանի 10 եղջյուրը՝ դա Հռոմի փլուզման 10 տերությունն են 20դ. սկզբին, որից «ընկան» Ավս.-Հունգարիան, Գերմանիան և Օսմանյան կայսրությունը):

Հիշեցումը, որ 6րդ գլուխը կար (Եհովայի ժողովրդի վրա) Հայտնության  գրվելու պահին  (մ.թ.100թ.), և դա Հռոմն է — օգնում է որոշել մնացած տերություններին, քանզի Դանիելի գազանները Հռոմից առաջ ցույց են տալիս երեք տերություն. Բաբելոն, Մարա-Պարսկաստան և Հունաստան: Եթե 6րդը Հռոմն է, ուրեմն 5ը Հունաստանն է, 4ը՝ Մարա-Պարսկաստանը, 3ը՝ Բաբելոնը: Մինչ Բաբելոնը Եհովայի ժողովուրդը իր վրա էր զգացել Ասորեստանին և Եգիպտոսին:

Եհովան Եգիպտոսն օգտագործեց Իսրայելի պահպանման և շատացման, իսկ Ասորիներին՝ Հյ.Իսրայելը պատժելու համար: Այսպիսով՝ 7գլուխը — 7 հեթանոս տերություններ են Եհովայի ժողովրդի վրա՝ սկսած հնուց մինչև այս համակարգի վերջը: Ցույց տանք սխեմայով՝ այն հաշվարկով, որ 10 եղջյուրները 7րդ գլխի (հյուսիսի վերջին թագավորի) դաշնակիցներն են, ապագայի եղջյուրները (ոչ թե բոլոր գլուխների, այլ միայն 7-րդի):

Մնաց պարզել, թե ինչու է վերջին տերությունը կոչվում 8րդ գազանը այն յոթից (Հայտ.17:11): Դա այնքան էլ դժվար չէ. վերջին տերությունը ցույց է տրված տարբեր հաշվարկի կետերից: Հիշեցնենք. նա նշանակված է որպես և՛ նոր Եղջյուր (Դան.7:7,8,25), և՛ գազանի 7րդ գլուխ (Հայտ.13:5-7; 17:10):

Հաշվարկի երկու կերպ՝ ըստ Դանիելի և ըստ Հայտնության, որոնք լրացնում են նրա բնութագիրը. նա և՛ հին Հռոմի ժառանգորդն է, և՛ վերջինն է 7 հատուկ տերությունների թվից, որոնց տարբեր ժամանակներում օգտագործել է Եհովան Իր ժողովրդի համար:

Եթե Եհովայի ժողովրդին ճնշող վերջին տերությանը հաշվենք 4րդ գազանի Եղջյուրներով, ապա նա 8րդն է. 10 Եղջյուր էին +1 նորը =11 — ընկան 3= 8րդ նորը դարձավ Եհովայի ժողովրդին ճնշող վերջին տերությունը (Դան.7:7, 8,25): Իսկ եթե նրան հաշվենք Հայտ.17:10-ի գլուխներով, ապա վերջին տերությունը՝ դա 7րդ գլուխն է գլուխ-տերությունների թվից, որոնցից օգտվել է Եհովան.

Ուստի ստացվում է, որ վերջին տերությունը՝ կոչված 8րդ գազանը այն յոթից — դա 8րդ  Եղջյուրն է՝  Հռոմի ժառանգորդը, որ մտնում է  այն  հատուկ  7 տերությունների մեջ,  որոնք օգտագործվել են Եհովայից Իր ժողովրդի հետ կապված տարբեր նպատակներով: Նայենք սխեման.

Իսկ եթե հիշենք Դան.8:20,21ը (որ եղջյուրով գազանը՝ տերությունը և կառավարիչն են միակից), ապա պարզ է և դա. Դան.7:25ի Եղջյուրը՝ դա  հյուսիսի վերջին թագավորի կյանքի ժամանակի վերջին տերությունն է,  որը 3,5 տարի պետք է ճնշի Եհովայի ժողովրդին: Նաև նա — Հայտ.13:3; 17:9, 10-ի  7րդ գլուխն է՝ վերքի ապաքինման շրջանում (բուժվելուց հետո նա կսկսի ճնշել Եհովայի ժողովրդին, Հայտ.13:5-7), նաև գազանն է՝  Հայտ.11:7;13:1,5-7;17:11-ի:

Ընդհանրացնենք վերջին հեթանոս տերության 5 յուրահատկություն, որը ըստ Դան.2,7 գլ. և Հայտ.13,17գլ-ի՝ այս համակարգում նեղելու է Եհովայի ժողովրդին. դրանք օգնում են ըմբռնել ժամանակակից իրադարձությունները և գտնել որոնվող տերությանը.

վերջին հեթանոս տերության 5 յուրահատկություն

1) վերջին տերությունը պետք է ինչ-որ կապ ունենա փլուզված Հռոմ.կայսրության «բեկորների» հետ (Դան.7:7,8);

2) աստվածանարգ փառավոր տերության նրա վերելքը պետք է իրագործվի 20 դարում (Եհովայի պաշտամունքի վերականգնման և երկրի վրա Եհովայի ժողովրդի հայտնվելու ֆոնին, Միք.4:1,2);

3) նրա վերելքը փառավոր աստվածանարգ տերության՝ կոչնչացնի երկաթե Հռոմի 3 եղջյուր (3 գաղութարար կայսրություն. Դան.7:7,8);

4) նա պետք է մահացու վերք ստանա (փլուզման ենթարկվի. Հայտ.13:3,12);

5) նա պետք է վերականգնվի աստվածանարգ տերության ուժով և նեղի Եհովայի ժողովրդին (Դան.7:25; Հայտ.13:5-7):

Մենք մեր 7.4 , 7.5  և 7.6 վիդեոներում ցույց տվեցինք, թե ինչպես են այս յուրահատկությունները մատնանշում արդի Ռուսաստանին (ՌԴ): Եթե դուք կարող եք գտնել այլ մի տերության, ով կհամապատասխանի այս 5 յուրահատկություններին — կիսվեք մեզ հետ:

Իսկ մեզ, հյուսիսի վերջին թագավորի առնչությամբ, մնաց վերլուծել Դան.11 գլուխը՝ այն հարակցելով Եզ.38 գլխի հյուսիսի թագավորի կանխագուշակության հետ: Տա Աստված՝ դա կանենք հաջորդիվ: Որից հետո ծրագրում ենք ցույց տալ Հայտ.13:11-ի երկրից ելնող գառան եղջյուրներով գազանի նշանակությունը:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

ՀՅՈՒՍԻՍԻ ԹԱԳԱՎՈՐԸ ՄԱՍ 2. ԵՂՋՅՈՒՐԸ (Դան.7գլ.)

Текст на армянском языке к русскому видео 1.23 Царь северный, часть 2: РОГ из Дан. 7:25. 
Это видео на армянском — см. видео 7.5

Դան.2գլ. արձանի մասին հոլովակը ցույց տվեց հյուսիսի վերջին թագավորի հայտնվելու ժամանակը. դա «թաթերի» երկաթ-կավե դարաշրջանն էր (աշխարհի վախճանը): Եհովայի Նոր Ուխտի ժողովուրդը այդ ժամանակ ապրում է ողջ երկրով մեկ (Մտ.24:14): Իսկ մ.թ.20դ. հետո թաթերի աշխարհը կա՛մ ճնշելու է նրա ազատությունն ու իրավունքը (երկաթե ռեժիմով երկրներ), կա՛մ տրամադրելու է դրանք (դեմոկրատական երկրներ):

Դանիելի 7-րդ գլուխը բացահայտում է հյուսիսի վերջին թագավորի ծագումը. նա մեծախոս Եղջյուրն է, երկաթե 4-րդ գազանի ժառանգորդը, որ առնչվելու է իր ազդեցության տարածքում ապրող Եհովայի ժողովրդի հետ (Դան.7:25): Դան.7գլ. գազանները — դրանք արձանի նույն տերություններն են (Բաբելոնը, Մարա-Պարսիկները, Հունաստանը և Հռոմը):

Հիշեցնենք, որ խոսքը հատուկ տերությունների մասին է: Նրանց օգտագործել է Եհովան Իր ժողովրդի համար Հ.Կ. և Ն.Կ. մ.թ.1-ից մինչ 4դ.: Մ.թ.325թ.-ից հետո (Նիկիական ժողով) մինչև մ.թ.20դ. Եհովայի պաշտամունքը դադարեց (մտցվեց Երրորդություն), ուստի Եհովայի ժողովուրդը մինչ մ.թ.20դ. (մինչ թաթերի էպոխա, Ամ.8:11,12) անհետացավ: 20-րդ դարից Եհովայի ժողովուրդը նորից հայտնվեց աշխարհի արենայում (Միք.4:1,2):

Հիմա համառոտ նկարագրենք 4 գազաններին, առավել մանրազնին կանգ կառնենք 4-րդ գազանի վրա. հենց նա նպաստեց 11-րդ նոր Եղջյուրի բարձրացմանը իր 10 Եղջյուրի միջև և նրա պատճառով 3-ին կորցրեց (Դան.7:7,8,20,24):

Առաջին գազանը — մարդու սրտով առյուծը՝ Բաբելոնն է. Նոբուգ-ը վերջում իմաստուն սիրտ ունեցավ, ընդունեց ողջ երկրի վրա Եհովայի տիրակալությունը և փառքը տվեց Նրան: Նրանից հետո Բաբելոնի մյուս արքաները կարճ մնացին, և Եհովայի ժողովուրդն անցավ ուրիշ հեթանոս տիրակալի. արջին — Մարա-Պարսկաստանին:

Արջի երկու կողմը — դա Մարա-Պարսիկների կազմն է (երկու ժողովուրդ), բայց մեկը (պարսիկը) առավել է. պարսիկներն առավել իշխանություն ունեն (պարսիկ իշխանները Բաբելոնի նվաճման պահին առավել էին, քան մարերը): Երեք կողոսկրը. իր ծաղկման շրջանում արջը նվաճում է երեք պետություն. Լիդիա (546-547թ.մ.թ.ա.), Բաբելոն (539թ.մ.թ.ա.) և Եգիպտոս (525թ.մ.թ.ա.):

Մարա-Պարս-ը «շատ միս կերավ». նա նվաճեց ներկա Թուրքիայի, Սիրիայի, Պակիստանի, Աֆղանստանի, Հայաստանի, Ադրբեջանի, Տաջիկստանի տարածքը և այլն: Պարսիկ Կյուրոսը ազատեց Եհովայի ժողովրդին Բաբելոնի գերությունից և «ուղարկեց» Երուսաղեմի տաճարը վերականգնելու (Եզր.1գլ):

Չորսթևանի և գլխանի ինձը — 3-րդ գազանն է, որին Եհովան փոխանցեց Իր ժողովուրդը: Դա Հունաստանն է՝ իր արագընթաց նվաճումներով (Ալ. Մակեդոնացին նվաճողական «թևերով էր թռչում»): Նրանից հետո Հունաստանը բաժանվեց 4 «գլխի» (Մակեդոնիա-Կասանդր; Թրակիա և Փոքր Ասիա-Լիսիմախ; Սիրիա-Սելեվկ և Եգիպտոս-Փթոլոմեյ):

4-րդ երկաթե գազանը — դա Հռոմն է (Դան.2գլ. կուռքի երկաթե ոտքերը): Մ.թ.476թ.նրա փլուզումից հետո 10 երկաթյա եղջյուրների վերակազմավորման ընթացքը (այլ բնանյութ 4-րդ գազանը չունի) — օգնում են մեծախոս նոր Եղջյուրի նշանակությունը պարզել, քանզի նրա հայտնվելը կործանում է Հռոմից մնացած 10 Եղջյուրից 3-ին (Դան.7:7,8):

Ուրեմն, Հռոմից մնացած 10 Եղջյուրից 3-ի «ընկնումը» պետք է կատարվի.
ա) 11-րդ նոր Եղջյուրի բարձրացման ֆոնին:
բ) ոչ շուտ, քան կսկսվի Եհովայի պաշտամունքի վերականգնումը և կհայտնվի Նրա ժողովուրդը, այսինքն — մ.թ.20-րդ դարում (11-րդ նոր Եղջյուրը պետք է նեղի Եհովայի ժողովրդին: Կնշանակի նրա հայտնվելու պահին Եհովայի ժողովուրդը պետք է լինի ոչ միայն երկրի վրա, այլ նաև — Եղջյուրի ազդեցության տարածքում, Միք.4:1,2; Դան.7:25):

Հենց այս նոր 11-րդ Եղջյուրն է  ցույց տալիս Դանիելը որպես հյուսիսի վերջին թագավոր. նա է փռելու իր վրանները մինչ Եհովայի ժողովրդի սրբություններ (Դան. 11:45): Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ Դան. 7:25-ի Եղջյուրը կարող է լինել ժամանակակից Ռուսաստանը: Նայենք ապացույցներ՝ հիշելով նոր Եղջյուրի հիմնական երեք հատկանիշը.

Դան.7:25ի 11րդ նոր Եղջյուրի երեք հատկանիշը

1) նոր Եղջյուրը պետք է հայտնվի 4րդ գազանի 10 եղջյուրների միջև (Հռոմ.կայսրության «բեկորների» շրջապատման զոնայում, Դան.7:7,8);

2) 20րդ դարում նրա վերելքի ուղին (Եհովայի ժողովրդի հայտնման պահին) պիտի բերի Հռոմ.կայսրության 10 «բեկորներից» 3 Եղջյուրների անկմանը (Դան.7:7,8,20,24):

3) Իր վերելքի բարձունքում 11րդ Եղջյուրը պիտի նեղի Եհովայի ժողովրդին և կամենա արգելել Եհովայի պաշտամունքի հետ կապված նրա գործունեությունը — անմիջապես այս համակարգի ավարտից առաջ (Դան.7:24,25): Բոլոր այս 3 առանձնահատկությունները քննենք առանձին. հենց նրանք են մատնանշում Ռուսաստանին:

1) նոր Եղջյուրը պետք է հայտնվի 4րդ գազանի 10 եղջյուրների միջև (Հռոմ.կայսրության «բեկորների» շրջապատման զոնայում, Դան.7:8,24):
Հիշենք, որ Հռոմի կայսրությունը բաժանված էր Արևմտյան (ժամանակակից Եվրոպա) և Արևելյան (Բյուզանդիա) մասերի: Մ.թ.1453թ. Օսմանյան կայսրությունը նվաճեց Բյուզանդիան:

Հենց այդ ժամանակ էլ ձևավորվում է պետություն Հին Ռուսիան (1478թ. Ռուսիային է միանում Նովգորոդյան ռեսպուբլիկան): 1547թ. Իվան IV Ահեղը թագադրվում է համայն Ռուսիայի արքա, իսկ 1561թ. Կոստանդինապոլսի Պատրիարքը հաստատում է նրա թագադրումը, ինչը վկայում է Ռուսական պետության ժառանգորդությունը Բյուզանդիայից (Ռուսիան գտնվում էր Հռոմի Եղջյուրների միջև, նրանց շրջապատման զոնայում):

Ռուսիան ամուր կապված էր Բյուզանդիային: Ուղղափառությունը — Բյուզանդիայի կրոնն էր, Ռուսական պետությունը դարձավ Հռոմի Արևելյան կայսրության գահակալության  և հոգևոր  հաջորդականության ժառանգորդը (այսպես փոքր Եղջյուրը — Ռուսիան — ծլեց ընկած Հռոմի «Եղջյուրների մեջտեղը», նրանց շրջապատման զոնայում՝ նաև իր տարածքի առումով, Դան.7:8): Այդպիսին նա մնաց մինչև մ.թ.19 դարը:

Այսօր Մոսկվան կոչում են երրորդ Հռոմ (գուգլով), հաստատելով այն միտքը, որ Դան.7:8-ի նոր Եղջյուրը — դա Դանիելի 4րդ գազանի (Հռոմի փլուզված կայսրության) «միջեղջյուրների» 11րդ բուսածն է առնվազն հոգևոր և գահակալական ժառանգորդության առումով: Այսպիսով՝
1) հատկանիշով Դան.7:8-ի նոր Եղջյուրը — դա Ռուսիան է, Հռոմի Արևելյան կայսրության ժառանգորդը:

Հատկանիշ 2). նոր Եղջյուրի վերելքը 20 դարում պետք է տապալեր Հռոմեական նախկին կայսրության 10 բեկորներից 3 Եղջյուրը (Դան.7:7,8,20,24):
Նախ պարզենք, թե Հռոմի ամբիցիոզ կայսրության ազդեցության տարածքից ինչպիսի 10 Եղջյուրներ էին մնացել մ.թ. 20 դարի սկզբներին:

Քանի որ «երկաթե» Հռոմը ուներ կայսերական գաղութարարական նկրտումներ — մ.թ.20դ. նրա տարածքում պետք է ձևավորվեն նմանատիպ «երկաթե» նկրտումներով 10 եղջյուրներ, այսինքն՝ գաղութարար տերություններ (4րդ գազանը՝ երկաթից է, «կավե» բնանյութի դեմոկրատական երկրները Դանիելին այդ տեսիլքում ցույց չեն տրվում):

Փնտրում ենք 10 «երկաթե» գաղութարար տերություն Հռոմեական կայսրության նախկին Արևելյան և Արևմտյան տարածքներում՝ գիտակցելով, որ Հռոմի կայսրության փլուզումը և 10 եղջյուրի ձևավորումը սկսվեց մ.թ.395 թվին նրա Արևելյան և Արևմտյան թևերի բաժանմամբ և մ.թ.476 թվից (անկման տարին) շարունակվեց մինչև 19 դարը ներառյալ (մինչև 20 դարի սկիզբ):

Սխեմատիկ քարտեզով ցույց տանք Հռոմի նախկին կայսրության ազդեցության տարածքի 10 «երկաթե Եղջյուրները»: Նրանցից երեքը 20 դարում վերացան (ընդգծված է կապույտով): Դա 3 եղջյուրներն են, որոնց «ըկնելը» նախորդվեց 11րդ նոր Եղջյուրի վերելքով դեպի իր արտասովոր և մեծախոս փառքը (Դան.7:20), իսկ հետո կբացատրենք ինչպես դա եղավ:

3 ընկած Եղջյուրները սխեմայի աղյուսակում — դա. 1.Ավստրո-հունգարական տերությունն է (1867-1918); 4.Գերմանական գաղութարար կայսրությունը (1884-1918); 10.Օսմանյան (1299-1922): Ուշադրություն դարձնենք նրանց անկման տարիներին. 1918-1922 — սա Ռուսաստանի ՍՍՀՄ-ի վերաձևման հեղափոխական տարիներն են (Ռուսաստանի Եղջյուրը բարձրացավ մեծախոսության փառքով, Դան.7:20):

Նրանց անկման տարեթվերը համընկնում են միապետական Ռուսական կայսրությունում հեղափոխական խլրտումների ժամանակի հետ, որը 20 դարի սկզբին տարածվեց ողջ աշխարհում՝ ոչնչացնելով «երկաթե» երեք գաղութարար տերություններ. նրանք խորտակվեցին Ռուսաստանի հեղափոխության «վարակից» (գուգլով):

Ելնող Եղջյուր ՍՍՀՄ-ը — Աստծուն հայհոյող է (Դան.7:25), աթեիստ, որ մերժում է Արարչի գոյությունը և հավատի անհրաժեշտությունը Աստծուն (սա է նրա մեծախոսությունը, որով և տարբերվում է Հռոմեական կայսրության նախկին «բեկորային» 10 Եղջյուրներից, Դան.7:24):

Այսպես նոր Եղջյուրի հեղափոխական վերելքը (նախկին Ռուսիայի) աթեիզմի բարձունքներ 1) էտապում Ռուսական ռեսպուբլիկա, 1917թ; 2) ՍՍՀՄ, 1922թ) — հարված հասցրեց Հռոմեական կայսրության 10 բեկորների 3 Եղջյուրներին և ամբողջ աշխարհը պառակտեց երկու ճամբարի՝ կրոնական և աթեիստական:

Եվ այսպես, ըստ 2) հատկանիշի. աթեիստ Եղջյուրի վերելքը (Ռուսիայից ՍՍՀՄ-) 19դ վերջին, 20դ սկզբին հեղափոխական շարժում առաջ բերեց Հռոմի կայսրության «բեկորների» տարածքում, կրախի մատնեց նրա 10 Եղջյուրներից 3-ին, իսկ հետագայում ձևավորեց ահռելի չափի և ազդեցության աթեիստական (սոցիալիստական) իր ճամբարը: Այսպես կատարվեցին Դան.7:7,8,20 խոսքերը:

Մնաց 11րդ Եղջյուրի 3րդ հատկանիշը.
3) Եղջյուրը երազելու է այս համակարգի ավարտից անմիջապես առաջ Եհովայի ժողովրդից խլել Եհովայի պաշտամունքի հետ կապված նրա գործունեությունը (Դան.7:24,25):
Արդեն հայտնի է ՍՍՀՄ-ում Եհովայի ժողովրդի հալածանքի պատմությունը (1946-1965թ)` աքսոր Սիբիր և բանտարկություն:

Սակայն Դան.7:25-ում խոսվում է ոչ թե 1946-1965թթ. ժամանակի, այլ 11րդ Եղջյուրի կենսագործունեության այն շրջանի մասին, երբ Եհովայի ժողովուրդը 3.5 տարով (ժամանակով) պետք է տրվի նրան, ինչը տեղի պիտի ունենա այս համակարգի ավարտից անմիջապես առաջ. նրանք տրվելու են նրա ձեռքը մի ժամանակ, երկու ժամանակ և կես ժամանակ:

Դան.7:25-ը հասկանալ օգնում են Հայտն. 13 և17 գլ., որտեղ այդ նույն Եղջյուրը (նա է հյուսիսի թագավորը) պատկերված է վերքն առողջացած ութերորդ գազանի տեսքով: Նա կանչված է 3.5 տարով (42 ամիս կամ 1260 օր) հատուկ նրա համար, որ — իր ազդեցության տարածքում — պայքար մղի Եհովայի սրբերի մնացորդի դեմ (Քրիստոսի իշխանակիցների թեկնածուների դեմ, Հայտ.12:6,14; 13:5-7; 17:11):

Բայց հյուսիսի Եղջյուր-թագավորի այդ երեսակների մասին կիմանանք հաջորդ անգամ: Իսկ առայժմ ամրագրենք սխեմայով այն, ինչ իմացանք Դան.7:25-ի նոր և մեծախոս Եղջյուրի մասին.

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 

 

Урок №48 СУДНЫЙ ДЕНЬ

Видео разъясняет Библейское значение дня Божьего суда для каждого потомка Адама, а также объясняет кажущееся противоречие между словами Христа из Мтф.11:23,24 о том, что Содому будет отраднее в день суда, нежели Капернауму — и Иуды 7 о том, что Содом уже осуждён казнью огня вечного (навеки). 

Подробнее об этом можно почитать в толковании Мтф.11:23,24 — на сайте «Ящик ответов» 

Урок №48 СУДНЫЙ ДЕНЬ

Тема «страшного дня суда» так или иначе посещает всех здравомыслящих людей, ведь если оценивать жизнь на Земле с точки зрения Божьих норм нравственности и морали, то наказания заслуживают все (Еккл.7:20).

А если представить, что в буквальном смысле придётся стоять пред всемогущим и справедливым Творцом, держа ответ за все свои неправильные дела, то мало  кому будет совсем не страшно (Откр.14:1-5,7; 1Ин.4:17).

Но возникает вопрос: а будем ли все мы стоять пред Богом в день суда Его — в буквальном смысле? Что говорит Библия о том, как будет проходить день Божьего суда для всего человечества? Кому интересно – смотрите дальше: из этого видео вы узнаете:
1) Что означает «судный день»?
2) Как, когда и с каким результатом будет проводиться суд Бога?
3) Как будут судить Содом и Гоморру?

Сразу оговоримся: так как по замыслу Творца люди  будут проходить 2 этапа «отбора» в Его вечное Царство (в этом веке и в 1000летнем правлении Иисуса Христа), Божий суд тоже состоит из этапов: – это суд над жителями этого века; – это суд над теми, кого Бог допустит в 1000летие. Суть же Божьего суда – одинакова. Рассмотрим её на примере 1го этапа суда.

Итак, 1) что означает «судный день»? (Де.17:31).
Его значение можно понять на примере дня судебного заседания в привычном для нас понимании, когда судья, ознакомившись с фактами из «Дела подсудимого», — судит (рассуждает), оценивая их с точки зрения закона государства. Результат суда – это судебное решение (приговор) с определением вида наказания, если вина подсудимого доказана  (если  не доказана, подсудимый оправдан).

Тот же принцип лежит в основе судного дня, где Судьи — это Сам Творец или судьи, назначенные Им (Откр.20:4; Дан.7:9,10; Ин.5:22); «закон государства» — это закон Бога; «подсудимые» – это потомки Адама, а «день» суда для них — понятие образное, так же — как и «день» творения: «день» суда затрагивает весь период жизни каждого человека, так как отвечать придётся за все поступки, совершённые при жизни в этом веке.

Потому и сказано в Библии, что каждый даст отчёт Богу только за себя (никто не сможет оправдать свои грехи, переложив за них ответственность на кого-то другого, как сделали это Адам и Ева, Быт.3:11-13; Рим.14:12). И, — что суд Бога непременно состоится для всех без исключения потомков Адама, живших в этом веке (2Фес.1:5; Де.17:31). Теперь переходим к вопросу 2):

2)Как, когда и с каким результатом будет проводиться суд Бога над потомками Адама?
а) Как: судьи Бога «знакомятся» со всеми фактами из жизни каждого  потомка Адама и судят об их внутренней сущности — по делам и наклонностям, проявлявшимся на протяжении всей жизни «подсудимых». Означает ли это, что что каждый потомок Адама будет в буквальном смысле стоять пред Богом с отчётом о своих делах?

Нет, не означает: Бог, видя наши сердца и определяя мотивацию во всех поступках (1Цар.16:17 Пс.138:2), и без нашего отчёта знает всё, что Ему надо знать о нас для вынесения справедливого решения. Это означает, что ни одно наше деяние, каким бы оно ни было, не будет сокрыто от очей Бога (Евр.4:13). Даже каждое слово будет учтено и «пришито к делу»: за всякое бесполезное слово.. дадут они ответ в день суда (Мтф.12:36).

Суд Бога нацелен на то, чтобы вынести справедливый «приговор» каждому человеку и воздать ему — по делам его (Прит.24:12; Мтф.16:27). Так как Бог планирует собрать небесное правительство и восстановить рай на Земле (Ис.65:20-25; Мтф.5:5, Откр.20:6), Божий «судебный процесс»  сводится к поиску праведников  — людей, способных быть преданными Богу и надёжными, а потому- пригодными для вечности: они вовеки не нарушат Его покой и не нанесут ущерб Его творениям..

Вот почему в этом веке Бог позволил всем людям жить, как им нравится и не наказывает сразу за злодеяния (Еккл.8:11; Де.14:16): в условиях свободы выбора, как жить, что делать и какой настрой проявлять, каждый раскрывается во всей полноте своей сущности, и Бог видит, кто есть кто. То есть, суд Бога – это, по сути, ведение учёта и оценка всех рождённых на Земле — с целью найти праведников: 

каждый родившийся на Земле образно «записывается» Богом в «книгу жизни» (Мал.3:16; Откр.17:8). По делам живущих Бог видит три группы людей: 1) тех, кто имеет богобоязненную совесть; 2) кто явно нечестив (1Ин.3:10) и 3) кто не определился, не успел проявить в этом веке своё отношение к Творцу мироздания (умершие дети, например, или люди, не имеющие возможности узнать правду о Творце – до самой смерти; преткнувшиеся на чём-то и т.д.).

Так Бог определит, кого и куда поместить: кого – на небо (Откр.20:6); кого — в Миллениум 1000летия Христа (для окончательного «отбора» в вечное Царство); а кого – оставить в могиле (аду, греч.яз) — прахом навеки (Быт.3:19; Мтф.25:41). Поэтому в 1000летие Христа попадут лишь праведные (кто старался служить Богу ещё в этом веке) и те неправедные, в ком найдётся нечто доброе (3Цар.14:13; Де.24:15). Итог всему подведёт последнее испытание (об этом — позже).

Итого по  вопросу 2а) Как будет проводиться судный день Бога над потомками Адама? Методом учёта каждого рождённого на Земле в книге жизни Творца и оценки его сущности. К концу этого века все «козлы» будут «вычеркнуты» (их не будет в книге, Откр.17:8), останется лишь «список» тех, кого Бог решит оживить и, либо забрать на небо, либо впустить на Землю на 1000летнее «перевоспитание» (Евр.11:40).

Переходим к вопросу 2б) Когда будет проводиться суд Бога и с каким результатом?
Библия сообщает о том, что 1й этап Божьего суда будет происходить после смерти каждого человека (Евр.9:27). То есть, на момент смерти каждого в этом веке — Иегова знает, кто есть кто и, какую участь заслуживает каждый умерший потомок Адама.

Однако, в Библии сказано и о том, что судимы будут не только мертвые, но и живые. И, — что это случится во время явления и царствования Христа (во 2м пришествии, 2Тим.4:1). Соединив Евр.9:27 (что суд – после смерти каждого)  и  2Тим.4:1 (что суд – во 2м пришествии и царствовании Христа) — мы узнаем, что означает Божий суд над живыми и мёртвыми и когда он состоится (Ин.5:22; Мтф.24:29-31; 25:31-46).

Евр.9:27 и 2Тим.4:1 означают, что а) в этом веке весь суд (оценку потомков Адама, кроме состава соправителей Христа, Мтф.20:23) Бог передал Иисусу Христу (Ин.5:22,27; Де.17: 31); б) участь каждого человека (живых и мёртвых) будет решаться во 2м пришествии Иисуса (не раньше). Остаётся узнать, когда же Иисус вернётся во 2м пришествии – и станет ясно, как будет проходить суд над живыми и мёртвыми.

2е пришествие Христа состоится перед Армагеддоном (при 7й трубе, Откр. 11:15-18). К этому времени не все из жителей Земли этого века  будут живыми, большинство — умрут и будут находиться в могилах. Но будут и такие, кто доживёт до этого времени: они и означают живых из 2Тим.4:1. Христу придётся определять и их участь (живых, доживших до 2го пришествия), включая – служителей Бога (1Петра 4:17), и участь мёртвых.

И если с судом умерших — несложно (на момент смерти каждого Судьям  уже известно, кто есть кто и кого — куда), то о суде над дожившими до 2го пришествия скажем отдельно. После ухода 144000 на небо (напомним: эту группу будет оценивать Иегова,  Мтф.20:23) — остальные будут «сортироваться» по оценке Иисуса на тех, кого возьмут для Царства (в 1000летие Христа), а кого – оставят для наказания в Армагеддоне (Мтф.24:29-31; 40,41).

«Взятие» для Царства, как знаем из видео 1.21, означает внезапную смерть избранного, чтобы спрятать его от зла гнева Бога, грядущего на всех нечестивых в конце века. Точно так же, внезапной смертью, были «взяты» от зла и Енох, и другие служители Бога (Ис.57:1,2; Быт.5:24; Евр.11: 5,13; Ин.3:13). В итоге все богобоязненные «умрут в Господе» (Откр.14:13), а чаши гнева Творца «прольются» лишь на род «козлов» этого века (Отк.16:9-21; Мтф.25:41).

0 том, что этот век по решению 1го этапа Божьего суда над потомками Адама закончится гибелью нечестивых, упомянул и ап. Пётр (2Пет.3:7). А для тех, кто решением Божьего суда будет признан пригодным к Миллениуму, настанет и 2й этап суда. Он описан в Откр.20:11,12: тех, кого Иисус выведет из гробов для жизни на Земле в 1000летии, тоже будут оценивать по делам, совершаемым там (за грехи этого века все расплатятся смертью, Рим.6:7,23а)

Поэтому весь период жизни людей в 1000летии – это тоже «день суда» для всех жителей Миллениума в периоде царствования Христа: он наступит для них после смерти в этом веке (Евр.9:27) и вывода из могил по гласу Иисуса Христа (Ин.5:5:28,29). Итогом этого суда будут 2 группы («овцы» и «козлы», выявленные в 1000летии: не успевших узнать о Творце там не будет).

«Козлы» Миллениума будут выявляться, как по ходу 1000летия (их смерть — это приговор проклятия навеки по суду Бога, Ис.65:20), так и после 1000чи лет в последнем испытании дьяволом (их тоже истребят навеки, Откр. 20:7-9). А «овцы» Миллениума – это «стан святых» кто сохранит верность Иегове в 1000летии и в последнем испытании: они и будут допущены в вечное Царство Бога (Откр.20:8; 21:23,4,7).

Так исполнятся слова из Ин.5:28,29: для кого-то из тех, кто оживёт в эре Царства Бога (к ним не относятся «козлы» этого века, Мтф. 25:41,46) — выход из могил в Миллениум окажется воскрешением к жизни вечной (для «овец» Миллениума). А для кого-то – воскрешением к осуждению (для «козлов» Миллениума). Теперь подведём итог по вопросу 2Б) когда будет проводиться суд Бога и с каким результатом?

1й этап – это суд для всех потомков Адама, состоится во 2м пришествии Христа для умерших к этому времени и для доживших до этого времени (2Тим.4:1). Результатом 1го этапа суда будут 3 группы: 1) «овцы» этого века; 2) неправедные, в ком есть нечто доброе (эти 2 группы оживут в Миллениуме, Мтф.25:31-40; Де.24:15) и 3) «козлы» этого века: их предадут вечному забвению (Мал.3:16,17; Исх.32:33; Мтф.25:41,46).

2й этап Божьего «дня» суда — это оценка каждого жителя Земли в 1000летии Христа (их будут оценивать по образу жизни и дел в Миллениуме, Откр.20:11.12). Результатом 2го этапа суда будут 2 группы:
1) «овцы» Миллениума, допущенные в вечное Царство Бога на Земле (Откр.21:3,4); 2) «козлы» Миллениума (их не впустят в вечное Царство, оставят прахом, забыв навеки, как и «козлов» этого века, Мтф.25:31-46; Откр.20:7-9).

Божий суд над потомками Адама и в этом веке, и в Миллениуме, как помним из видео 1.47, показан в Библии также и в виде образного процесса «продажи белых одежд»: их «продадут» тем потомкам Адама, кто потрудится «заработать» на них и «купить» у Иисуса Христа (кто достигнет полной победы над грехом – в этом веке или хотя бы в Миллениуме, Откр.3:18). Имена победивших грех навеки останутся в книге жизни (Откр.2:7; 3:5).

Остаётся ответить на вопрос 3) Как будут судить Содом и Гоморру?
В Мтф.11:23,24 (Син.пер.) Иисус сказал, что земле Содома и Гоморры будет отраднее в день Божьего суда, чем Капернауму. А апостол Иуда сообщает о том, что суд Бога над Содомом и Гоморрой уже состоялся, и все их жители осуждены, как «козлы» (казнью огня вечного, Иуды 1:7; Быт.18:20,24-26). Так будет суд над Содомом или нет? Размышляем.

Как помним, в Содоме все от молодого до старого были гомосексуалистами и игнорировали вразумление праведного Лота, (Быт.19:4,5; 2Петра 2:7,8). Поэтому по суду Бога их истребили «вечным огнём». В подтверждение казни огня вечного (уничтожения навеки), на месте Содома и Гоморры образовалось Мёртвое море (подтверждено археологией), где нет живых организмов (потому оно и мёртвое)

Почему же Иисус сказал, что Содому и Гоморре будет лучше на суде, чем Капернауму? Дело — в «игре слов», смотрим ещё перевод: [Капернауму в день суда] будет хуже, чем Содому и Гоморре (Всемирный Б.Ц.).
То есть, Содом не будет судим снова. Но Капернауму, когда он будет судим Богом, придётся гораздо хуже, чем было содомлянам от приговора Бога (Содому было бы отраднее в день суда, чем будет Капернауму).

Сказав так, Иисус дал понять, что грех народа Бога, отвергающего Христа Его, «весит» в глазах Иеговы даже больше, чем грех половых извращенцев Содома. Но невольно возникает вопрос: если Содом был подвержен казни огня вечного за свои тяжкие грехи, то что же могло быть ещё хуже — для отвергающих Христа в Капернауме? (Галилея –  территория Завулона и Неффалима, Ис.9:1,2).  Слова Иеремии помогут это понять (Плач Иер.4:6-9):

4 Наказание нечестия дщери народа моего превышает казнь за грехи Содома: тот низринут мгновенно, и руки человеческие не касались его. …9 Умерщвляемые мечом счастливее умерщвляемых голодом, потому что сии истаевают, поражаемые недостатком плодов полевых. То есть, медленная смерть израильтян по приговору Бога – наказание более тяжёлое, чем мгновенная смерть содомлян.

Тем городам Израиля, которые отвергнут Христа — будет хуже во время суда над ними, чем было Содому, так как нечестивцы Содома были уничтожены мгновенно, а народ Бога познает мучительную смерть за то, что отвергнет сына Бога. Что и произошло во время суда над городами Израиля с апогеем в 70 г.н.э., когда римляне разрушили Иерусалим и сожгли храм Иеговы (остаётся в руинах и по сей день):

во время наказания за отвержение Христа, большинство израильтян погибали во время пожаров, когда их бросали в тюрьмы, бичевали, сжигали и убивали римляне, плюс — от мучительного голода, а кто уцелел — того продавали в рабство. Вот о чём говорил Иисус, объявляя приговор Капернауму в Мтф.11:23,24. То есть, судный день для жителей городов Израиля, отвергающих Христа, наступил ещё в этом веке.

Однако, кого из Израиля, отвергающего Иисуса Христа,  Иегова причислит к «козлам» этого века, а кого оживит для Миллениума – о том нам неведомо (Де.3:17). Ясно одно: справедливый суд Бога состоится для всех потомков Адама, живущих в этом веке; Иегова никого из грешников мучить не будет (наказание за грех — это смерть, а не мучения, Рим.6:23а); итогом судного дня будет вечное Царство Бога с праведниками на Земле и на небе.
Закрепим этот материал — в схеме:

 

 

ՀՅՈՒՍԻՍԻ ԹԱԳԱՎՈՐԸ ՄԱՍ 1. ԱՐՁԱՆԸ (Դան.2գլ.)

Текст на армянском языке к русскому видео 1.22 Царь северный, часть 1: ИСТУКАН из Дан. 2 гл.
Это видео на армянском — см.  видео 7.4

Աստվածաշնչի ուսումնասիրություն: Հին Կտակարան:
1. Հյուսիսի թագավորը. Դանիել 2 գլխի արձանը:
Ուսումնասիրում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար:

Սկսում ենք վիդեոսերիաներ ըստ Դանիելի գրքի մարգարեությունների, որոնք կանխագուշակում են հյուսիսի և հարավի թագավորների հակամարտությունը այս աշխարհի ավարտին (իրերի համակարգ, որում մենք ապրում ենք այժմ): Այդ հակամարտությունը կառնչվի Եհովայի ժողովրդին, որին կվիճակվի ապրել վերջին հյուսիսի թագավորի ազդեցության տարածքում: Սկսենք 2 գլխի արձանից (կուռքից):

Արձանը դա սկիզբն է պատմության, որը մարդկությանը բերում հասցնում է այս դարաշրջանին: Տերությունները, որ ցույց են տրվում Դանիելին՝ ակնառու են ոչ միայն համաշխարհային ազդեցությամբ, այլև Եհովայի կամքով կապ ունեն Նրա ժողովրդի հետ՝ ամեն մեկը պատմական իր ժամին, ներառյալ և հյուսիսի վերջին թագավորը:

Եթե արձանը ներկայացներ միայն համաշխարհային տերություններ, ապա նրա մասերը առավել շատ կլինեին. օրինակ, կավելացվեին Մայա կայսրությունը (2000-1540թթ.մ.թ.ա.), Չինաստանը, Ցինի դինաստիա (1644-1912) և Արաբական Խալիֆաթը (650-1258թ.մ.թ):

Բայց ոչ. արձանը ցույց է տալիս միայն Եհովայի ժողովրդի հետ կապ ունեցող տերություններ (սա արձանի հիմնական գաղափարն է): Ահա ինչու Դանիելի արձանում ներառված են պատմության միայն այն էտապները, երբ ներկա է Եհովայի ժողովուրդը և տվյալ տերությունը: Չկա Եհովայի ժողովուրդը — նրա բացակա այդ ժամանակում արձանի վրա չկա և որևէ տերություն: Ցույց տանք սա մանրամասն:

Արձանը (կուռքը) ոսկուց, արծաթից, պղնձից, երկաթից և կավից՝ խորհրդանիշն է հեթանոս տերությունների, որոնց հիմքում կուռքերի պաշտամունքն է: Իսկ այն, որ նա մեծ է և ահազդու՝ խոսում է Եհովայի ժողովրդի վրա նրա մեծ և տխրալի ազդեցության մասին. բոլոր ժամանակներում հեթանոսական տերությունները բազում փորձանք ու վիշտ են պատճառել Աստծու ժողովրդին:

Արձանի փայլը՝ դա այն նվաճումն է, որ ունեն Աստծու սրբությունները տրորող հեթանոս պետությունները. չէ՞ որ աշխարհի բոլոր թագավորությունները այս համակարգում պատկանում են Սատանային՝ Աստծու գլխավոր թշնամուն (Ղկ.4:6): Հենց Սատանան է օգնում իրեններին «փայլել», երբ Աստված դա թույլատրում է, երբ Եհովան հեթանոս տերությունների ձեռքով իրագործում է Իր նպատակները՝ կապված Իր ժողովրդի հետ:

Արձանի տարբեր նյութերից կառուցվածքը նշանակում է, որ Եհովայի ժողովրդին տիրելու են որակով և բնույթով տարբեր ազդեցությամբ տերություններ: Յուրաքանչյուր նյութի արժեքը, գլխից մինչև ոտքեր, նվազում է: Այսինքն, Աստծու նպատակում «արձանի թագավորներից» ամեն մեկի խաղացած դերի գնահատականը — ևս տարբեր է:

Գլուխը՝ Նաբուգոդոնոսորն է և Բաբելոնի կայսրությունը. այս թագավորին Աստված հատուկ է առանձնացրել: Ոսկին ամենաազդեցիկ մետաղն է, ինչպես որ Բաբելոնը դարձավ ամենաազդեցիկ տերությունը Աստծու ժողովրդի հանդեպ.  նրան թույլատրվեց ավերել Եհովայի տաճարը (ինչը մինչ այդ ոչ ոքի չէր թողնվել) և պատժել Աստծու ժողովրդին իր հավատուրացության և կռապաշտության համար (2Տար. 36:14-21):

Սա առաջին հեթանոս տերությունն է, որի հաղթանակից հետո Եհովայի ժողովուրդը Եհովայից նշանակված արքա Իր քաղաք Երուսաղեմում այլևս չունեցավ (1Թագ.11:36): Ուստի Նաբուգ-րը` ոսկե գլուխն է (գլխավորը) — առաջին թագավորը, որ սկիզբ դրեց Երուսաղեմում Աստծու ժողովրդի վրա Եհովայի իշխանության փոխարինմանը հեթանոսական իշխանությամբ:

Բաբելոնից սկսած Հուդան մշտապես գտնվել է որևէ հեթանոսական տերության իշխանության տակ (Ասոր. թագավորը դրանից 100 տարի առաջ գրավեց Հյուսիսային Իսրայելը, բայց նա առաջին չի համարվում, քանզի Տերը նրան թույլ չտվեց գրավել Իր քաղաք Երուսաղեմը):

Գլխի միատար լինելը (ամբողջ գլուխը ոսկուց է) խոսում է մեկ տերության միանման և ուժեղ ազդեցության մասին Եհովայի ողջ ժողովրդի վրա. հիշենք, որ Բաբելոնը 70 տ. իշխանություն ունեցավ Հուդայի վրա՝ մինչև 539թ. մ.թ.ա., երբ Պարսից Կյուրոսը վերջ դրեց Եհովայի ժողովրդի վրա նրա իշխանությանը (2Տար.36:21-23; Եր.25:11,12):

Մարա-Պարսկական կայսրությունը Կյուրոսի գլխ.՝ 2-րդ տերությունն է, որին թողնվեց տիրել Եհովայի ժողովրդին: Նրա արժեքը նվազում է 2-րդ տեղով՝ Բաբելոնի «գլխից» հետո. կուրծքն ու ձեռքերը այդքան ազդեցիկ չեն, ինչպես գլուխը, և արծաթն էլ նվազ արժեք ունի, քան ոսկին (այս տերությունը չէ, որ սկսեց իրագործել Բարձրյալի պատժիչ մտադրությունը Իր ժողովրդի մշտական ուխտադրժության համար):

Աստված օգտագործեց Պարսից Կյուրոսին Բաբելոնից հրեաներին ազատագրելու համար: Այս տերությունը Աստծու ժողովրդին օգնեց գերությունից վերադառնալ Երուսաղեմ 537թ.մ.թ.ա. և սկսել Եհովայի տաճարի վերականգնումը (Եզր.1գլ.): Գոյատևեց մինչև 331թ.մ.թ.ա.:

Արժեքով 3-րդ կայսրությունը — պղնձե ազդրերը — Հունաստանն է, որ փոխարինեց Մարա-պարսիկներին և 331թ.մ.թ.ա. տիրեց Աստծու ժողովրդին: Ա. Մակեդոնացու տիրույթները շատ ընդարձակ էին, հասնում էին անգամ Հնդկաստան: Նպաստեց Եհովայի ժողովրդի մեջ աշխարհի մասին հեթանոսական (հունական) պատկերացումների ներդրմանը (հրեաների հելլենացմանը):

Կուռքի այս մասերի միատարությունը (արծաթե Մարա-Պարսկաստանը և պղնձե Հունաստանը) ևս խոսում է յուրաքանչյուր տերության իր ժամանակում ունեցած իրեն յուրահատուկ մեկ ազդեցության մասին՝ Եհովայի ողջ ժողովրդի վրա:

Հռոմը Բաբելոնից հետո 4-րդ «երկաթյա» տերությունն է՝ երկաթյա ճանկերով և կայսերական նկրտումներով (168 թ.մ.թ.ա.-476թ.մ.թ): Բացի այն, որ Հռոմը դարձավ ահեղ և հզոր աշխարհակալ տերություն, Եհովան օգտագործեց նրան որպես գործիք՝ 70 թվին պատժելով իր հավատուրաց ժողովրդին (Երուսաղեմը կրակի մատնվեց, Եհովայի տաճարը ավերվեց մեկընդմիշտ):

Հռոմեական կայսրության ժամանակ սպանվեց Քրիստոսը, դադարեցվեց Բարձրյալի Հին Ուխտը Իսրայելի հետ և ձևավորվեց Աստծու նոր ժողովուրդը՝ քրիստոնյաները, ովքեր Աստծու հետ Նոր Ուխտի մեջ մտան: Կուռքի ազդրերի և սրունքների միատար կազմությունը ևս խոսում է Եհովայի ժողովրդի վրա մեկ տերության միատիպ երկաթյա ազդեցության մասին:

Հռոմեական կայսրության կառավարիչները, 3 դարերի ընթացքում, շարունակաբար հալածել են Աստծու նոր ժողովրդին մինչև Նիկիական ժողովը, որի կազմակերպիչն էր Կոնստանտին կայսրը (325թ.մ.թ.): Իսկ դրանից հետո հալածել են բոլոր քրիստոնյաներին, ովքեր չեն ընդունել Երրորդության դոգմատը (Արիայի հետևորդներին, ովքեր հավատում էին, որ Հիսուս Քրիստոսը՝ Եհովայի արարածն է, Նրա որդին):

Ի վերջո, Հռոմի երկաթե ռեժիմը իր ողջ տարածքում ոչնչացրեց Քրիստոսի միջոցով մատուցվող Եհովայի պաշտամունքը, իսկ հավատուրացությունը Եհովայից՝ տևեց 16 դար (մինչ 20դ.մ.թ.): Այսինքն, Եհովայի ժողովուրդը աշխարհի արենայից անհետացավ մոտ 4-րդ դարից մինչև մ.թ. 20-րդ դար (Ամ.8:11,12): Վերջին օրերին սակայն (20դ.) Եհովայի պաշտամունքը սկսեց վերականգնվել (համաձայն Միք.4:1,2):

Ուստի կուռքը ցույց է տալիս երկաթե Հռոմը մ.թ.ա.168 թվից մինչև մ.թ.476թ.(անկումը), իսկ Հռոմից հետո ցույց են տրվում անմիջապես թաթերը, որոնք վերաբերում են այս համակարգի վերջին ժամանակին  (20-րդ դարին). թաթերը — դա այս աշխարհի վերջին տերություններն են,  որոնք ինչ-որ դեր են խաղալու Եհովայի նպատակում՝ կապված Իր ժողովրդի հետ: Արձանի վրա մ.թ.476 թվից մինչ 20-րդ դարը ընկած ժամանակահատվածը բաց է թողնված, քանզի այդ ընթացքում Եհովայի ժողովուրդը չկար:

Քանի որ 16 դար ո՛չ Եհովայի պաշտամունքը, ո՛չ Նրա ժողովուրդը չկար — իմաստ էլ չկա թվարկել այդ բացակա ժամանակի տերություններին (արձանի վրա 4-րդ դ. մինչև 20-րդ դար միջանկյալ ժամանակի տերությունները ցույց չեն տրված): Հիշեցնենք. կուռքը ցույց է տալիս միայն տերություններ, որոնց Եհովան օգտագործում է Իր ժողովրդի հետ կապված ինչ-որ մտադրություն իրագործելու համար:

Ոտնաթաթերի գոյության ժամանակ, երբ Եհովայի ժողովուրդը զբաղված կլինի քարոզչական գործով մինչև աշխարհի վախճանը (Մտ.24:14) — Եհովան կկործանի ողջ հեթանոս աշխարհը՝ կառուցված Սատանայի կողմից, և կհաստատի Իր աշխարհը և Իր (երկնային) կառավարումը մոլորակի վրա (Դան.2:33-35):
Ամրագրենք հիմնական մտքերը սխեմայով.  (սխեմա)

Արձանի երկաթ-կավե ոտնաթաթերի գոյության ժամանակաշրջանում Եհովայի ժողովրդի վրա կլինի

տարաբնույթ (կավի և երկաթի) ազդեցություն — տարբեր տերությունների կողմից: Ահա այդ ժամանակ էլ Եհովայի ժողովրդի պատմության «արենայում» կհայտնվի վերջին հյուսիսի թագավորը: Ուստի թաթերի նշանակությանը կանդրադառնանք մանրամասնորեն:

Ոտնաթաթերը, ըստ Դանիելի — դա ողջ աշխարհն է՝ այս համակարգի վախճանին Եհովայի ժողովրդի հանդեպ երկբևեռ վերաբերմունքով բաժանված. չէ՞ որ աշխարհի վերջում Եհովայի ժողովուրդը տարածված կլինի ողջ մոլորակով (Մտ.24:14): Տարբեր նյութերի կառուցվածքը ցույց է տալիս Սատանայի կառավարման ավարտից առաջ ողջ աշխարհում Եհովայի ժողովրդի հանդեպ գոյություն ունեցող հակադիր որակների ազդեցությունը (Ղկ.4:5,6):

Աշխարհում կլինեն.
1) անձը ճնշող, բռնապետական «երկաթե» ռեժիմով երկրներ, ինչպիսին «երկաթե» Հռոմն էր (Չինաստան, Իրաք, Սաուդյան Արաբիա և այլն):
2) երկրներ, որոնք ձևավորվել են Հռոմեական «երկաթե» կայսրության ազդեցության տարածքի բեկորների վրա՝ դառնալով Հռոմի «երկաթե» ռեժիմի ժառանգորդներ: (Տես Հռոմ.կայսրության քարտեզը իր անկումից առաջ. մինչ 476թ.մ.թ).

3) որոշ «կավե» երկրներ՝ աշխարհի վերջի ժամանակ:
Քանի որ այդ ժամանակ Եհովայի ժողովուրդը տարածված կլինի ողջ մոլորակով (Մտ.24:14) — տարբեր երկրներում վերաբերմունքը նրա նկատմամբ կլինի երկակի. կա’մ «երկաթե» (անձը ճնշող և ոտնահարող), կա՛մ «կավե» (կավը — դա մարդու արարման «բնանյութն» է, դեմոկրատիա, անձի իրավունք և ազատություն):

Աշխարհի վերջում Եհովայի ժողովրդի վրա ազդեցության «ռեժիմը» կլինի «երկակի» և իրար հակադիր. որոշ երկրներում Բարձրյալի ժողովուրդը ճնշման կենթարկվի «Հռոմի» պես «երկաթե աքցանով», իսկ որոշ երկրներում նրան կվերաբերվեն մարդկայնորեն (կավը — դա մարդու արարման «բնանյութն» է, դեմոկրատիա, անձի իրավունք և ազատություն):

Այդ է պատճառը, որ որոշ երկրներում Եհովայի ժողովուրդը հանգիստ կլինի (օր., դեմոկրատական ԱՄՆ և Եվրոպա), իսկ որոշներում` երկաթե ռեժիմով ճնշված. ինչ-որ տեղ Եհովայի ժողովուրդը ի սկզբանե արգելքի տակ կլինի (օր., «երկաթե» արևելքում, Չինաստան, Հյուս. Կորեա, Իրան, Իրաք և այլն): Իսկ որոշ երկրներում — պարբերաբար կհալածվի (օր. Էրիթրեայում, Ռուսաստանում):

Եվ այսպես, երկաթ-կավե ոտնաթաթերով ցույց են տրված երկրները, որոնք աշխարհի վերջում Եհովայի ժողովրդի հանդեպ կունենան երկբևեռ վերաբերմունք՝ կախված աշխարհիկ իշխանության ռեժիմից. կա՛մ կավ-դեմոկրատիա (ըստ անձի ազատության արևմտյան քաղաքակրթության): Կա՛մ երկաթե ռեժիմ (անձի հանդեպ արևելյան քաղաքակրթության դեսպոտիզմ):

Հաշվի առնելով, որ հետագայում (11գլ) Դանիելը կխոսի Բարձրյալի ժողովրդին առնչվող հյուսիսի և հարավի վերջին թագավորների հակամարտության մասին, «երկաթը» և «կավը» բնութագրում են տարբեր քաղաքական և գաղափարական ռեժիմներ — նաև այդ թագավորներին (նրանց տարբեր վերաբերմունքը Բարձրյալի ժողովրդին՝ իրերի այս համակարգի ավարտից առաջ):

Որտե՞ղ որոնել այս թագավորներին, եթե թաթերը — դա ՈՂՋ երկբևեռ աշխարհն է՝ աշխարհի վերջից առաջ Եհովայի ժողովրդի հանդեպ «երկաթե» և դեմոկրատական կավե ազդեցությամբ: Հենց այդ երկբևեռ աշխարհում էլ կհայտնաբերեն իրար երկու երկբևեռ թագավորները — հյուսիսի (երկաթե՝ Եհովայի ժողովրդին ճնշող) և հարավի (կավե՝ Եհովայի ժողովրդին դեմոկրատիայի իրավունք և ազատություն տվող):

2017թ. տվյալներով արդեն կարելի է Եհովայի ժամանակակից ժողովրդի հանդեպ իրար հակադիր վերաբերմունքի օրինակը տեսնել «կավե» դեմոկրատական Եվրոպայի և Անգլո-Ամերիկայի և — «երկաթե» Ռուսաստանի և նախկին ՍՍՀՄ երկրների, ինչպիսիք են, Ղազախստանը, Տաջիկստանը, Ուզբեկստանը, Թուրքմենիան, Կիրգիզիան, Ադրբեջանը, Հայաստանը, Վրաստանը, Բելոռուսիան:

Մնացած բոլոր պետությունները կա՛մ «երկաթե» են, կա՛մ «կավե» — կախված դեպի Բարձրյալի ժողովուրդն ունեցած վերաբերմունքից և թե որ թագավորի կողմնակիցն են (հարավի կամ հյուսիսի):
Հաջորդ հոլովակում հյուսիսի թագավորի գաղտնիքը շատ ավելի կբացվի՝ Դան.7:25-ի Եղջյուրի գործունեությամբ: Առայժմ սխեմայով հիշեցնենք Դանիել 2-րդ գլխ. կուռքի նշանակությունը: (սխեմա ).

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com