«Երուսաղեմ, մարգարեներին կոտորող» («Երուսաղեմ-Սոդոմ», Մտ.23:37):

Текст на армянском языке к   видео 1.7 на русском яз.
Это видео на армянском — см. видео 7.10

«Երուսաղեմ, մարգարեներին սպանող և քարկոծող: Քանի՜ անգամ ես ցանկացա հավաքել քո երեխաներին, ինչպես հավն է հավաքում իր ձագերին իր թևերի տակ: Բայց դուք չուզեցիք» (Մտ.23:37):
Ո՞ւմ էր դառնագին այս ափսոսանքով դիմում Հիսուս Քրիստոսը:
Պարզ է, որ քարից ու փայտից կառուցված բառացի քաղաք Երուսաղեմը չէր կարող նրա ձայնը լսել:
Այդպես վշտագին Հիսուսը դիմում էր 1-ին դարի Եհովայի ժողովրդի Երուսաղեմում ապրող տարբեր «աստիճանի» կառավարիչներին: Նա խոր ցավ էր ապրում նրանց սրտերի անզգամության համար (Մրկ.3:1-5):

Ավելի վաղ Հիսուսն ասել էր. «անհնար է որևէ մարգարե Երուսաղեմից ԴՈՒՐՍ մահվան մատնվի» (Ղկ.13:33):
Դա նշանակում էր, որ Եհովայի ժողովրդի ղեկավարությունը — բոլոր ժամանակներում՝ կապ ուներ Եհովայի մարգարեների սպանության հետ (Մտ.23:35; 2Տրգ.36:14-16):
Ինչպե՞ս:
Նայենք պատմությունը:

Եհովային հավատարիմ Երուսաղեմը հնում ներկայացնում էին.
ա) տաճարում ծառայող օծյալ հավատարիմ քահանաները (Եհովայի պատգամաբերները, Մաղ.2:4-7),
բ) հավատարիմ օծյալ թագավորները, ովքեր օգնում էին Եհովայի ժողովրդի կրթության կազմակերպմանը և պետության ու ժողովրդի գործերը արդարությամբ դատում (2Տրգ.17:7-9; 19:6,7),
գ) տոհմերի գլխավորներն ու իշխանները (Թվ.36:1):
Բայց հետզհետե Եհովային հավատարիմ մայրաքաղաքը դառնում էր հոգևոր «պոռնիկ» — ասես, թե նա Գլուխ-ամուսին չունենար (Ես.1:21,23; Եր.5:1-5):
Կռապաշտության պատճառով՝ Երուսաղեմը դադարում էր արդար դատաստանի և Եհովայի արդարության քաղաքը լինելուց (Ես.59:4,14,15; Եզ.6:1-6; 2Տրգ.28:1-4):
Դրա համար Աստված «փչացած Երուսաղեմի» ղեկավարներին ու մարգարեներին կոչեց — «Սոդոմ» (Ես.1:10; 3:9; Եր.23:14):

Թեպետ Աստծու ճշմարիտ պաշտամունքի բոլոր արարողակարգերը մանրամասնորեն ու ջանադրաբար կատարվում էին «Երուսաղեմ-Սոդոմի» բոլոր ղեկավարների կողմից — Եհովան այլևս չէր ընդունում նրանց ջանքերը. նրանք ուղղվելու կարիք ունեին, այլապես պատիժ էր սպառնում ոչ միայն ղեկավարներին, այլ նաև Իսրայելի ողջ ժողովրդին, որ նրանց մեղքով դարձել էին «Գոմորական» (Ես.1:10-18; Եր.23:14):

Ուստի Աստված Իր մարգարեներին ուղարկում էր «Երուսաղեմ-Սոդոմ»՝ Իր ժողովրդի փչացած ղեկավարների մոտ:
Երեմիան, օրինակ, պիտի կանգներ Երուսաղեմի դարպասների մոտ և Երուսաղեմի թագավորներին ու բնակիչներին ողջամտության կոչեր (Եր.17:19,20):
Սոփոնիան ուղարկված էր խելքի բերելու քահանաներին, իշխաններին և մարգարեներին՝ խոսելով նրանց մասին որպես պիղծ «Երուսաղեմի» (Սոփ.3:1-5):

«Երուսաղեմ-Սոդոմը» պետք է մաքրեր իր սիրտը չարից (Եր.4:4,14). բոլոր ժամանակներում Եհովայի ժողովրդի հոգևոր բարօրությունը ուղղակիորեն կախված էր ղեկավարների հոգևոր վիճակից: Արդար ղեկավարների օրոք՝ ժողովուրդն էլ ընթանում էր արդար ճանապարհով, իսկ անարդարների օրոք՝ ողջ ժողովուրդը ևս ներքաշվում էր ղեկավարի մեղքերի մեջ (Առ.29:2,12; Ժող.10:16,17):

Բայց ուղղվելու փոխարեն՝ «Երուսաղեմ-Սոդոմը» հալածում կամ սպանում էր Եհովայի մարգարեներին (2Տրգ.24:17-21; Մտ.23:35):
Ինչո՞ւ էր ուղղման կոչի արձագանքը այդքան հակառակ: Մարգարեների խոսքերը տհաճ և «անհարմար էին». հարկ էր դառնում կյանքի սովորական դրվածքը փոխել և ջանալ ուղղվել, իսկ ղեկավարները չէին ցանկանում դա անել (Ես.30:9-11; Եր.7:25,26; 6:10):

Ուստի «Երուսաղեմ-Սոդոմին» ավելի ձեռնտու էր ոչնչացնել Աստծու մարգարեներին և փակել նրանց բերանը, քան խելքի գալ, ուղղվել և կյանքի արդար ապրելակերպին վերադառնալ:

Արդյունքում, ուղղվել չկամեցող «Երուսաղեմը» պատժվեց Եհովայից. քաղաքը և տաճարը այրվեցին, իսկ բնակիչները սպանվեցին կամ գերեվարվեցին Բաբելոն (2Տրգ.14-19):

Նույնն էր պարագան նաև Հիսուս Քրիստոսի օրերում: Երևութապես «Երուսաղեմը» ջանադրաբար և նույնիսկ բծախնդրորեն կատարում էր Եհովայի պաշտամունքի բոլոր պատվիրանները, սակայն Եհովայի ժողովրդի ղեկավարները նորից տարվել էին սեփական բարօրությամբ ավելի, քան, օրինակ, Եհովայի ժողովրդին գթալու և ողորմած լինելու ցանկությամբ (Մտ.23:23; Հով.12:43):

Թեպետ ընդհանուր առմամբ Եհովայի ժողովուրդը կրթվում էր Աստծու ճշմարտության հիմքով (Մտ.23:2,3), — Եհովայի ժողովրդի ուսուցիչները, հանուն սեփական հարմարության՝ Աստծու որոշ պատվիրաններ փոխարինել էին իրենց «ավանդույթներով», (Մրկ.7:6-12):
Երուսաղեմի դատավորները դատապարտում էին անմեղներին, բաց թողնում մեղավորներին և դրդում ժողովրդին հակառակ գնալ Աստծու ճշմարտությանը (Գրծ.7:51-54; Հով.9:22; Մտ.12:7; 27:20):

Դրա համար Հիսուսը ևս գնում էր Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների մոտ, որպեսզի գտնի և փրկի կորսվածը: Եվ հաստատ գիտեր, որ չհաշված մի քանիսին — Աստծուց հեռացած Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների այդ սերունդը կսպանի իրեն այնպե՛ս, ինչպես նրանց նախորդները սպանել էին մյուս մարգարեներին (Մտ.16:21;18:11;Ղկ.11:47-54;23:50,51;13:31;Հվ.3:1,2):

Ղեկավարների նման «հակառակությունը» Եհովան այս անգամ ևս հաշվի էր առել. բոլոր ժամանակներում Իր ժողովրդի մեջ հետզհետե, բայց անպայմանորեն իշխանության էր գալիս «չար և շնացող սերունդը»:
Այդ «սերունդը» մշտապես հարմար «տեղավորվում» էր ճշմարտության մեջ, օգտագործում իր դիրքը, Եհովայի ժողովրդին և ճշմարտությունը՝ ի օգուտ իր շահերի, իսկ Եհովայի սկզբունքները՝ խախտում (Եզ.34:2-4,10; Մտ.23:28,33-36):

Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների այս խորամանկ սերնդին, ինչպես Բաբելոնով պատժված «Երուսաղեմ-Սոդոմի» նախկին ղեկավարներին — ձեռնտու չէր Քրիստոսի մեջ ճանաչել Եհովայից ուղարկվածին:

Ընդունեին Քրիստոսին որպես Եհովայից ուղարկվածի՝ ստիպված կլինեին նաև հանձն առնել նրա մերկացնող խոսքերի արդարացիությունը (Մտ.23): Իսկ դա լիովին կփչացներ Եհովայի ժողովրդի մեջ «արդարների» նրանց լուսափայլ հեղինակությունը:

Ուստի՝ 1-ին դարի այս «Երուսաղեմ-Սոդոմը» ևս — Եհովայի պատգամաբերի մերկացնող հորդորներում չուզեց իր համար ուղղվելու և փրկվելու առիթը տեսնել, քանզի մարդկանց փառքը ավելի սիրեց, քան Աստծու փառքը (Հով.12:37,41-43):
Եվ Հիսուսը, մնացած բոլոր մարգարեների նման, ևս մերժվեց այս «Երուսաղեմից» ու դատապարտվեց մահվան:

Այս «Երուսաղեմ-Սոդոմը» ևս պատժվեց Եհովայից, բայց ոչ թե Բաբելոնի, այլ Հռոմի ձեռքով, և ոչ թե ժամանակավորապես, այլ մեկընդմիշտ. մ.թ.70 թվին քաղաքը հիմնավորապես ավերվեց, տաճարը թալանվեց և այրվեց, բազում առաջնորդներ սպանվեցին, իսկ կենդանի մնացածները՝ ստրկության վաճառվեցին (Մտ.23:38; 24:1,2):

Հաստատվեց Նոր Ուխտի դարաշրջանը, երբ հոգևոր «տաճարի» կարգուկանոնին (Եհովայի նոր ժողովրդի ժողովներում)` նույնպես պետք է հետևեին ղեկավարները, այդ թվում՝ նաև վերջին օրերում (Միք.4:1; 1Պետ.5:5; Տիտ.1:5):

Եվ Եհովայի ժողովրդի մեջ կառավարական «Երուսաղեմի» ողբերգությունը — նորից պետք է կրկնվի. այս աշխարհի ավարտին Եհովայի ժողովրդի ղեկավարները, որ նստում են Նրա երկրպագուների հոգևոր «տաճարում»՝ հետզհետե նորից կսկսեն ինչ-որ բան սխալ անել (2Թես.2:2-4):
Եվ Եհովան նորից, խելքի բերելու համար՝ կուղարկի Իր մարգարեներին:
Բայց և այս համակարգի վերջին այս մարգարեները — «Երուսաղեմ-Սոդոմի» «փողոցներում» — նույնպես կսպանվե՛ն Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների «ձեռքով», ովքեր վերջից անմիջապես առաջ հեռացած կլինեն Եհովայից (Հայտ.11:3-8):

Որպեսզի հետևենք այս մարգարեության կատարմանը — հարկ է գտնվել Եհովայի ժողովրդի ժողովներում և մանրազնին վերլուծել կատարվողը:
Եվ սակայն կա մի բան, որ մխիթարում ու զորացնում է Եհովայի ժողովրդին.

Սփոփում և քաջալերում է այն միտքը, որ Եհովայի ամեն մի ծառա հնարավորություն ունի հավատարիմ մնալ Աստծուն — անկախ նրանից՝ հավատարիմ կլինի՞ Եհովային Նրա ժողովրդի ղեկավարների «Երուսաղեմը», թե ոչ (Եզ.9:3-6):

Եթե դիմացան հոգևորապես «մեռած» Սարդեսի հավատարիմ քրիստոնյաները ու չլքեցին այն — ապա հնարավոր է և ժամանակակից Եհովայի ծառաներին ոչ միայն տոկալ՝ մնալով իրենց ժողովներում, այլ նաև հանդիպել Քրիստոսին՝ նրա հազարամյակում (Հայտ.3:1-5; Եբր.10:25):
Մենք համոզված ենք դրանում, ինչին և սպասում ենք:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

 

 

 

 

 

 

ԵՐՈՒՍԱՂԵՄԸ ԵՎ ՆՐԱ ՀՈԳԵՎՈՐ ԻՄԱՍՏԸ

Текст на армянском языке к  видео  1.6 на русском яз.
Это видео на армянском — см. видео 7.9

«Երուսաղեմ — ճշմարտության քաղաք» (Զաք.8:3): Եհովայի Վկաներ

Երուսաղեմը՝ Հին Ուխտի մարգարիտն է:
Ի՞նչ գաղտնիք է թաքնված այս «քաղաքի» ետևում:
Երուսաղեմը — (եբր. יְרוּשָׁלַיִם‏ Երուշալա(յ)իմ) — Ամենակարող Աստծու Կառավարման Սիստեմի խորհրդանիշն է: Այն կազմված է Եհովայի արդար կառավարիչներից, Նրա օրենքներից, Իր ժողովրդի ուսուցման մեթոդներից և կառավարումից:

Ս.Գիրքը նկարագրում է երեք հոգևոր «Երուսաղեմ», որոնք ներկայացնում են Եհովայի Կառավարման Սիստեմը Նրա արարչությունում:

1) «Վերին Երուսաղեմ»:
Սա Երկնային և Գերագույն «Երուսաղեմն» է Եհովայի արարչությունում:

«Կազմված» է Գերագույն Թագավորից — Եհովայից + բոլոր Նրա ոգեղեն երկնաբնակ օգնականներից (Եբր.12:22): Շնորհիվ նրանց ոգևորիչ համագործակցության — երկրի վրա հայտնվում են Եհովայի օծյալները (Գաղ.4:26):

2) Նոր «Երուսաղեմ», որը Քրիստոսի հազարամյա թագավորությունից հետո՝ իջնում է երկնքից Երկիր:
«Կազմված» է Գերագույն Թագավոր Եհովայից + Երկրագնդի թագավոր Հիսուս Քրիստոսից + Քրիստոսի 144000 իշխանակիցներից (Հայտ.21:2,10,22): Կկառավարի Եհովայի երկրային հպատակներին ողջ հավիտենության ընթացքում (Հայտ.22:1-5):

3)Քրիստոսի հազարամյա թվականության «Երուսաղեմ»: «Սիրելի քաղաքը» (Հայտ.20:8):
«Կազմված» է թագավոր Հիսուս Քրիստոսից + 144000 նրա օգնական/իշխանակիցներից, որոնք երկրից երկինք են վերցված (Հայտ.5:10; 14:1-5; 20:6):

Թեպետ այս երեք «Երուսաղեմները» տարբերվում են իրենց կազմով՝ բոլորը «կառուցված» են Եհովայի կողմից և ծառայում են մեկ ընդհանուր նպատակի. երեք «տեսակներում» էլ Եհովայի Կառավարման Սիստեմը ներկայանում է Եհովայի «օգնականուհու» (հոգևոր «կնոջ») դերով՝ ի արդարացում Նրա գերիշխանության. «Երուսաղեմը» կոչված է գովաբանելու և փառաբանելու երկնային Կառավարիչ Եհովային՝ ողջ հավիտենության ընթացքում (Սաղ.148:1; Հայտ.4:11; 21:22-27):

Եհովայի Կառավարման Սիստեմի էությունը Երկրի ողջ բնակչությանը ցույց է տրված բառացի Երուսաղեմի՝ Եհովայի ժողովրդի Հին Ուխտի մայրաքաղաքի կառուցվածքի օրինակով.

Աստված Ինքն Իր «բնակության» համար ընտրեց այս քաղաքը և «բնակվեց» Երուսաղեմի տաճարի «Սրբության Սրբոցում» (3 Թագ.11:36; Սաղ.132:7,13):

Ուստի զարմանալի չէ, որ Եհովայի Կառավարման Սիստեմը պայմանական կոչվում է «Երուսաղեմ», «քաղաքի նմանությամբ» մի կառուցվածք, որտեղ կա Գլխավոր (Եհովա) և Գլխավորի օգնականներ — տարբեր կարգի հոգևոր կառավարիչներ, որ ճիշտ «հունով» են ուղղորդում Եհովայի հպատակների կենսագործունեությունը (Սաղ.122:3):

Բառացի Երուսաղեմը գտնվում էր Սիոն սարի վրա, և մարգարեները փոխաբերաբար նրան կոչում էին «Սիոնի դուստր», որի հետ Եհովան հավատարմության երդում էր կապել (փոխաբերաբար — «կին» էր վերցրել, Ես.1:8; 54:5; Եզ.16:3,8): Երկրի բոլոր ժողովուրդների համար՝ Երուսաղեմը դարձավ Եհովայի մասին հոգևոր ճշմարիտ գիտելիքների և արդարության ու մարդու կեցության իմաստի ակունքը (Զաք.8:3; 2Օր.4:6,7; Մտ.5:35; Սաղ.122:3; 132:13):

Հ.Ու.-ում Եհովայի իշխանությունը ներկայացնում էին Եհովայի ժողովրդի «քաղաքային իշխանները և հոգևոր ուսուցիչները» (Երուսաղեմում ապրող օծյալ թագավորները և տաճարի քահանաները) — գումարած այլ բնակավայրերում քաղաքայիններին ներկայացնող մնացած վարչապետերը (Ել.19:6; 1Տրգ.28:5; 29:23; Նեեմ.11:1,3ա,4-19; 3Թագ.8:1):

Քանի որ քաղաքն ինքը չի կարող բառացի իմաստով Եհովային հավատարիմ կամ անհավատարիմ լինել, «հավատարիմ քաղաք» արտահայտությամբ նկատի է առնվում Եհովայի ժողովրդի ղեկավար կազմի հավատարմությունը (Ես.1:21):

Ժողովրդի արդարությունը միշտ կախված է նրանից, թե հավատարի՞մ են արդյոք Եհովային Նրա օգնական-ղեկավարները (2Տրգ.12:1):

Հ.Ու.-ի «Երուսաղեմը» (Եհովայի ժողովրդի «ղեկավար կազմը») պետք է լիներ «սուրբ Երուսաղեմ»՝ Եհովային հավատարիմ «օգնականուհի» — փոխաբերաբար՝ Նրա հոգևոր «կինը», որ Աստծու համար արդար ժողովուրդ է «ծնում» (Եզ.16գլ.; Ծն.2:18,24): Ճիշտ ղեկավարումը և հոգևոր ճշմարիտ ուսուցումը կնպաստեր, որ Իսրայելում ձևավորվեր արդար մի ժողովուրդ:

Բայց «Երուսաղեմը» հնում դավաճանեց Եհովային. ժողովրդի կառավարիչները փոխանակ հավատարիմ «սուրբ Երուսաղեմ» դառնալու — ժամանակի ընթացքում նմանվեցին «Սոդոմին» և վերջնական արդյունքում՝ մերժեցին իրենց մոտ ուղարկված Եհովայի Քրիստոսին (Ես.1:10,21-23; Մտ.16:21; Գրծ.3:14,15,17):

Այս հանցանքի համար՝ իրենք կառավարիչներն էլ, մ.թ.70թ.- բառացի Երուսաղեմի և Հին Ուխտի դարաշրջանի հետ միասին — լքվեցին Աստծու կողմից (Մտ.23:37,38; Ղկ.21:20; Հռ.10:4):

Երուսաղեմը թողնվեց Եհովայից, քաղաքը հռոմեացիները հիմնահատակ ավերեցին, տաճարը՝ թալանի ու կրակի մատնվեց, բնակիչները՝ սպանվեցին, իսկ կենդանի մնացածները՝ ծախվեցին ստրկության (Մտ.23:38):

Նոր Ուխտի դարաշրջանում Եհովայի նոր ժողովրդին՝ բոլոր ազգերից քրիստոնյաներին — սկսեց կառավարել հոգևոր «Երուսաղեմը»:

Նրա ղեկավարն ու քահանայապետը դարձավ հարություն առած Հիսուս Քրիստոսը՝ Երկրի ապագա Թագավորը (Կող.2:10; Եփ.5:23; Հայտ.11:15; 20:6):

1-ին դարում և մինչ մ.թ.70թ.՝ Եհովայի գործում Քրիստոսը ևս ուներ օգնականներ. հրեշտակները, Եհովայի ժողովրդի «մայրաքաղաքային կառավարիչ խորհուրդը»՝ սուրբ ոգով օծված Երուսաղեմի առաքյալները, ուրիշ օծյալ-առաքյալներ (ինչպես Պողոսը և Բառնաբասը), և այլ քաղաքների ժողովներում Քրիստոսի առաքյալներին ներկայացնող ժողովների երեցները (Գրծ.8:26;15:4,6;14:14; Տիտ.1:5):

Եհովայի ժողովրդի ղեկավարման ժամանակակից ձևաչափը նույնը պետք է լինի. գլուխը՝ Հիսուս Քրիստոսն է: Նրան օգնում են հրեշտակները (Եբր.1:14); օծյալների կենտրոնացված «մայրաքաղաքային» կառավարիչ խորհուրդը; ամբողջ աշխարհի ուրիշ օծյալները և ժողովների երեցները, որոնք ներկայացնում են «մայրաքաղաքային» ղեկավարներին:

Եթե սխեմայով նկարենք Եհովայի Կառավարման Սիստեմի «Երուսաղեմի» կառուցվածքը՝ երկրային աշխարհակարգում, ապա մոտավորապես կստանանք Եհովայի ժամանակակից ժողովրդի կառավարման այսպիսի պատկեր.

Եհովայի բոլոր հավատարիմ օծյալները (Նոր Ուխտի հավատարիմ «սուրբ Երուսաղեմը»), որ օգնում են Հիսուսին ճիշտ ձևավորել Եհովայի ժողովրդին — Քրիստոսի հետ կտեղափոխվեն երկնային «Սիոն սար», երկնային «Երուսաղեմ»: Հիսուս Քրիստոսի հետ միասին, նրանք կդառնան Երկրի երկնային կառավարիչները (Մտ.24:45-47; Հայտ.10:5; 11:2-7,12; 14:1-5; 20:6):

Իսկ Եհովայի անհավատարիմ օծյալները (այդ թվում նաև աշխարհի վերջի ժամանակաշրջանի), ովքեր նորից, հին ժամանակների պես, կնմանվեն «Երուսաղեմ-Սոդոմին» (Հայտ.11:8) — նույն կերպ կմերժվեն Աստծու կողմից և Երկրի մնացյալ ամբարիշտների հետ կկործանվեն Արմագեդոնին (Մտ.24:48-51):

Աստծուն դավաճանող և «Սոդոմին» նմանվող Եհովայի ժողովրդի ղեկավար «Երուսաղեմը» միշտ ոչնչացրել է սթափության համար «իր» մոտ ուղարկված Եհովայի ծառաներին (Մտ.23:37): Գիտեի՞ք այդ մասին:
Եթե ոչ՝ կիմանանք հաջորդիվ:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:

Մեր հասցեն՝ givianswers@gmail.com

Урок №50: Собрания народа Иеговы — в Дне Христа

Видео показывает характеристики собраний народа Иеговы (свидетелей Иеговы), действующих перед завершением этой системы вещей. Эти характеристики даны Иисусом Христом в Откр.2 и 3 главах и выявляют очень слабую духовность народа Иеговы этого периода. Если свидетели Иеговы не исправятся до явления Христа на небе при его воцарении (7я труба, Откр.11:15) — они могут быть наказаны тем, что не увидят нового мира.

Текстовый вариант — см. Урок № 50

Урок №50. Собрания народа Иеговы — в Дне Господа Христа (Откр.2,3 гл.)

Из видео 1.49 (Урока №49) знаем, что “День” возвращения Христа на Землю начнётся с суда (оценки) Дома Бога, действующего перед концом этого века (1Пет.4:17; Откр.1:10). Этот суд показан в виде проверки 7ми собраний Азии (Асии, Син., Отк.1:4,20). Он обнаружит, что духовность народа Бога будет плачевной (Откр.2,3 гл.). Так как ко Дню возвращения Христа народ Бога будет жить повсюду, не только в Азии (Мтф.24:14) — возникает ряд вопросов, например:

почему в Дне Христа народ Бога обозначен собраниями Азии, а не Фессалоник или Рима, к примеру? И почему – всего 7мью, если в Малой Азии 1 в. (запад нынешней Турции) их было гораздо больше? (как минимум — ещё в Колоссах и Иераполе, Кол.2:1). Кого сегодня представляют собрания Азии 1 века, и что означают их недостатки – в народе Бога современности?
Кому интересно это узнать – читайте дальше. Итак:

1) Кого сегодня означают собрания (светильники) Азии 1в.? (Откр.1:4;20).
Менора (семисвечник храма В.З) была символом духовного просвещения, исходящего от священства В.З. (Исх.27:20; Мал.2:7). В 1в.н.э. эстафета просвещения перешла к ученикам Христа: светом миру он назвал их. Отныне, исполняя волю его Отца, Иеговы, они должны были «светить» правильными духовными знаниями об Иегове и Его замыслах (Мтф.5:14-16;7:21; 2Тим.2:15; Флп.2:15).

То есть, «светильники Азии» в Дне Христа – это те собрания Христа, кто, действуя перед концом этого века, — а) идёт по следам Христа, б) исполняет волю Иеговы и в) «светит» словом Иеговы (1Пет.2:21; Еф.5:8; Флп.2:15). Кто не признаёт Иегову и не служит Ему, те не могут быть «светильниками» из Откр.1:20 – даже если они верят в Христа (это ясно из значения светильников, Мтф.7:21-23).
А кто сегодня служит Иегове? Нетрудно догадаться:

это – сИ (свидетели Иеговы). От служителей Иеговы должен исходить правильный «свет»: если светильник испорчен или угасает – есть риск сбить всех с истинного пути (искажённые знания неправильно формируют христианин, что может сделать их не пригодными для Царства Бога, Мтф.7:21-23; 2Тим.2:15-18). Поэтому для поддержания правильного «света» собраниям даны «звёзды»- помощники Христа, его правая рука (ангелы — хранители собраний, вестники, Откр.1:20).

Буквальные звёзды/ангелы не могут получить письма Христа,  значит – это лишь символ тех христиан, кто ответственен за сохранность и качество «светильников». Прежде всего, это — помазанники: святой дух, данный им в помощь свыше благодаря Христу, помогает им ухаживать за «светильниками» и поддерживать их свет — через наставничество (Ин.15:26; 1Ин.2:20,27; 2Кор.4:2; 2Тим.2:2; Евр.13:7).

Также ответственными за собрания являются пастыри (старейшины): они поставлены «пасти» собрания («кормить» их правильно и направлять, 1Пет.5:1-5; Тит.1:5). Так как Иисус призывает «звёзд» исправить свои собрания («у тебя в собрании то или то», Откр.2:14,15,20; 3:4), значит, во-первых, духовность пастырей отражается и на собрании. А во-вторых, у них есть возможность исправлять собрания к лучшему. Что о значении «звёзд» имеем в итоге?

«7 звёзд» («ангелов»-хранителей собраний) в правой руке Христа – это все вообще служители Иеговы  (полнота), ответственные за собрания народа Иеговы. К ним относятся:
1) верховные «звёзды» сИ (Рук. Совет, должен состоять из помазанников);
2) помазанники собраний;
3) старейшины собраний.

Все они – помощники Христа в распространении слова Иеговы на Земле и в «исправности светильников» (Де.1:8; Мтф.24:14; Гал.6:1; 1Кор.2:15,16).

Переходим к вопросу 2) Почему Иисус обращается только к 7ми собраниям, если в Азии 1 века их было больше? (Колоссы, Иераполь, Де.20:14,15; Кол. 2:1).

Число 7- символ полноты или завершённости всего, что связано с Божьим замыслом (7 дней творения, 7 дней недели, 7 подсвечников в меноре, 7 субботних лет, 7 печатей, труб, чаш гнева и т.д.). Поэтому и в отношении собраний число 7 – это символ завершённости или полноты, а именно:

так как собрания христиан – это духовный «Храм» Бога  (1Пет.2:5), число 7 означает полноту его формирования и распространения по Земле. Полнота формирования — в том, что ко Дню Христа он должен состоять из 2х духовных «дворов» — внутреннего и внешнего (из помазанных  сИ и «земных», — как и в храме В.З. с внутренним двором для священства и внешним для народа с земными наделами, Иез.10:3-5; 44:17-19, Откр.11:1,2; см. видео 1.10).

А полнота распространения собраний означает, что собрания сИ есть во всём мире, что видим сегодня (сИ — в 240 странах, всего стран на 2018г – 252, данные ф-та географии МГУ). Следует учесть, что с начала восстановления поклонения Иегове (Мих4:1,2, конец 19-начало 20 века н.э.) – до полноты формирования «храма» должно было пройти время. Но ко Дню Христа «храм» Иеговы достигнет полноты развития (2 «двора» + по всей Земле).

Однако, «7» собраний в Дне Господа известны не только полнотой их формирования и распространения. Но и – проблемами, почему Иисус и пишет им обличительные письма перед своим воцарением (Откр. 1:20; 2,3 гл.; 11:15). Именно их плачевное состояние и создаст почву для того, чтобы в будущем из тех «звёзд», кто не исправится — выделился и укрепился беззаконник (падшая «звезда»,  (2Фесс.2:2-4; Отк.8:10; 9:1).

О проблемах «светильников» народа Иеговы в Дне Христа узнаем из вопроса 3)Почему Иисус начинает возвращение с обращения именно к собраниям Азии 1в., а не Рима или Фессалоник, к примеру?
О собраниях Азии 1 в.н.э известно, что, хотя они хорошо начали путь Христов — к концу 1 века их «свет» сильно потускнел: ВСЕ «Асийские» бросили Павла одного в трудностях (даже те, на кого он надеялся, Де.19:10;31; 2Тим.1:15).

То же самое следует ожидать и в собраниях народа Иеговы, действующих в Дне Христа (перед концом этого века): ап. Иоанн, по сути, предсказывает, что та полнота проблем, которая показана на примерах проблем собраний Азии 1 века, будет характерна и для собраний народа Иеговы, действующих в Дне Христа (то есть, в современности, Откр.2,3 гл.). Прежде, чем говорить о характере проблем собраний, отметим ряд моментов:

1) Иисус пишет каждой «звезде» отдельно. То есть, к началу Дня Христа весь народ Иеговы поделён на регионы и имеет «закреплённых» за ними «звёзд».
2) В основном, угроза духовности собраний будет исходить изнутри, от своих. Лишь в некоторых собраниях – ещё и от внешних (тип «Смирны», Откр.2:10).
3) Несмотря на недостатки, Иисус не выпускает «звёзд» из правой руки и курирует собрания сИ (Отк.1:20).

Значит, недостатки в собраниях сИ не помешают им исполнять просветительную работу по распространению слова Иеговы — в целом, как и предсказано для времени конца этого века в Мтф.24:14.

Каждый «ангел»(будь то сИ помазанник из Р.С., собрания или старейшина с земной надеждой) — призывается исправить ситуацию, иначе пострадать может весь народ Иеговы. Теперь — о видах проблем собраний сИ: в разных собраниях они будут разными.

Итак, проблемы сИ (каждый «город» -это тип собрания сИ):
1.»Ефес» (Откр.2:1-7). «Ангел» этого региона много сделал для собрания, сохранил духовную чистоту (выявил лжебратьев и николаитов, о них позже). Он трудолюбив и верен в испытаниях. Но его собрание «оставило 1ю  любовь» — утратило прежнее рвение в служении Иегове (собрание в целом стало мало активным, видимо, переключилось больше на личные интересы). То же — встречается и сегодня.

2.»Смирна» (Отк.2:8-11). «Ангел» этого региона живёт в бедности и притесняем лже»иудеями» (сИ, ищущими своего, а не того, что угодно Христу, Гал.2:4; Флп.2:21). Но он богат духовно. То есть, некоторые «хранители собраний» будут ревностно трудиться для Иеговы, а не для себя — что, естественно, не обогатит их материально, но обогатит духовно. Они будут сталкиваться с трудностями не только от внешних, но и от своих по вере (от лжебратьев):

мало того, что у них могут быть проблемы с властями из-за того, что они желают поступать праведно, ещё и соверующие их будут злословить (этот род честных сИ будет помехой в неправильных делах лжебратьев, за что ими в собрании будут недовольны). Честные и ревностные братья/«ангелы» — это ценные помощники Христа, поэтому о том, чтобы создавать им трудности с целью сломать их веру – позаботится сам дьявол.

3.»Пергам» (Откр.2:12-17): «Ангелу» этого региона выпало служить рядом с «престолом сатаны» (там, где с особой яростью  преследуют сИ и даже убивают за веру). Но он подаёт хороший пример собранию своего «региона» — никуда не сбегает, стойко служит Богу в «Пергаме», несмотря на преследования. Однако, есть ряд ошибок и у него: в его собрании появились духовные «изменники» из «рода Валаама» и «Николаитов». Кого они символизируют?

В древности названия чего-либо в народе Иеговы зачастую отражали сущность носителей имени (Израиль, Сарра вместо Сары и т.д.) В 1 в. братьям тоже давали имена (прозвища) по их деяниям, например, Варнава (Де.4:36). Прозвище «Валаам» — от Билеам (др. евр. Bilĕam — господин народа, губитель народа). А прозвище «Николаит»- от греч. Никос — νῖκος, νίκη (Никэ, победа) + Лаос (λαός- «люди» или «толпа»). Они как бы «побеждают» большие коллективы.

Братья из рода «Валаамов» (по примеру Валаама древности, Чис.25:1-3, 31:16) — хитры, они незаметно уводят простодушных сИ на путь лжебогов (н-р, создают кумиров из авторитетных братьев) и ложных благословений, обогащаясь «мздой неправедной» (неправедными методами) и выдавая это за благословения Иеговы (2Пет.2:15; например, ведут сомнительный бизнес, используют бесплатный труд сИ, убеждая, что работать бесплатно на них – это благословение Иеговы).

Род «Николаитов» — это авторитетные братья сИ, которые подавляют мнение других, как бы побеждают их своей властью, насаждая сИ что-то своё, а не угодное Богу, и извлекая из этого немалую выгоду (например, они ввели свои традиции, навязали свои ценности и требуют то, чего Иегова не требует). В итоге сИ попадают под их влияние, а путь служения Иегове отягощён «неудобоносимыми бременами» (Мтф.23:4).

4 «Фиатира» (Откр.2:18-22): «Ангел» этого региона духовно вырос и заметно окреп, что похвально. Его собрание, в целом, стойкое и всё там хорошо, но есть в нём проблема — «Иезавель». По примеру жены Ахава, это — род властных, авторитетных сестёр (часто это — жены старейшин, 3Цар.16:31). Они командуют своими мужьями, подавляя их авторитет. «Иезавели» окружают себя «свитой» тех сИ, кому они покровительствуют.

Они подстрекают к духовной измене (требуют почтения к себе и учат своему, могут делать это через мужей), «кормят идоложертвенным» (не угодной Богу духовной «пищей», насаждая своё мнение) и «глубинами сатанинскими» (всем, что разрушает духовность и погружает в мирские ценности). Эти сестры любят комфорт и богатство; они самодовольны и тщеславны (хотят быть первыми  во всём, в часах проповеди – в том числе), их побаиваются даже братья, они «верховодят» в собрании.

Но есть и приятная весть: в собраниях, где властвуют «Иезавели», не все «загоняются» под их «каблук». Кто-то всё равно предпочитает вникать в глубины слова Бога (1Кор.2:10). Они, конечно, слабы против авторитета  властных «сестрейшин». Поэтому Иисус не требует он них ничего из того, что они не могут сделать в собрании (пусть сохранят и не уменьшат хотя бы тот дух и ту крепость веры, что имеют на момент проверки Дома Бога, сравните Иез.9:4).

5.»Сардис» (Откр.3:1-6).»Ангел» этого региона умудрился духовно умертвить практически всё собрание, вверенное его заботе. Хотя оно и относит  себя к сИ, и числится в «светильниках» Христа (то есть, участвует в христианской деятельности), но, подобно фарисеям 1 в., это собрание —  благочестиво лишь «фасадом».  Что может «умертвить» собрания сИ — при кажущемся внешнем благополучии? Формализм и фарисейский дух:

заносчивость, самодовольство и высокомерие от осознания своей праведности (Лк.18:11,12); любовь к традициям «старцев», нежелание бодрствовать над словом Бога, увлечение личным благополучием и поиск выгоды от служения Иегове – всё это «умертвило» народ Иеговы в 1 в. и умертвит многие собрания сИ типа «Сардиса» — в Дне Христа (в современности, Мтф.23:27,28; Мрк.7 гл.). Лишь единицы сИ сохранят здесь верность Иегове и Его слову (Откр.3:4),

Не следуя за большинством на зло и не покидая своё собрание, эти сИ не стали брать плохой пример с «ангела» (кто выше их по рангу) и не поддались его влиянию. То есть, даже при плохом руководстве возможно исполнять служение Иегове правильно, как Он ожидает от Своих служителей. Кто будет найден поступающими правильно на момент проверки собраний — только те и получат «белые одежды» в этом веке (остаток 144000).

6.»Филадельфия» (Откр.7-13). У «Ангела этого региона мало запаса «мощности», но он держится за имя Иеговы из последних сил, стараясь не уронить себя в Его глазах. Он — «в осадном» положении, и его теснят свои же сИ, но вера его – крепка и сильно желание сохранить авторитет слова Бога. Этот сИ, похоже, помазанник, но без должности (сИ бы не имели возможности так его притеснять в собрании, если бы он был старейшиной).

Однако, справедливость для него восстановится: те, кто всячески притеснял его (лжебратья) – будут вынуждены однажды признать его правоту, об этом позаботится Иисус. Этому сИ обещана награда в виде освобождения от периода тяжёлых испытаний, которые придут на Землю — в Дне Христа (перед концом этого века). Судя по всему, такие сИ умрут до начала великой скорби (будут избавлены от неё, Ис.57:1,2).

7.»Лаодикия» (Откр. 3:14-22). «Ангел региона Лаодикии» — тёплый. Уж лучше бы он был холодным (не знал бы Иегову совсем) или горячим (ревностным сИ): «холодный» имеет шанс найти Бога хотя бы в 1000летии Христа; «горячий» — получит свою награду в мире Бога. Но быть «тёплым» — хуже всего: как бесполезна тёплая вода (в жару не освежает, в холод не согревает) — так и «тёплый» сИ — явление, совершенно бесполезное в христианстве.

Этот сИ, похоже, лишь уютно пристроился в собрании, забыв о  миссии ревностного хранителя собрания в духе Бога. Такими могут оказаться, например, все «спящие девы» (Мтф.25:5), не приносящие пользу сИ перед самым приходом Жениха. Или – те старейшины, кто стал сИ с корыстной целью, поэтому интересы Иеговы задвинуты им на дальний план, что пагубно сказывается и на его собрании (1Тим.6:5).

Даже если такие сИ и достигнут каких-то высот в обществе сИ (богатства и славы) – Иисус будет видеть их духовно нищими, слепыми и нагими — жалкими существами — в то время, как от них ожидались духовная высота и белые одеяния праведности святых. Но, пока есть время до воцарения Христа и сбора 144000 – Иисус призывает их исправиться, иначе – мира Иеговы им не видать ни на небе, ни на Земле.

Итого по видео: мы кратко рассмотрели основные типы проблем, предсказанных для собраний народа Иеговы в Дне Христа (в современности). Как видим, для учения о том, что все сИ заслуживают белых одежд и поэтому переживут Армагеддон – нет Библейских оснований:
в Откр.2,3 гл. красноречиво описан портрет слабой духовности руководства сИ и их паствы (в собраниях сИ — и лжебратья, и «Иезавели», и «Николаиты» и «Валаамы», см. видео 1.47).

Неслучайно Иисус Христос, уходя, задал риторический вопрос: «Сын Человеческий, придя, найдет ли веру на земле?» (Лук.18:8; 1Пет.4:18). Считает ли он нас, сИ, верными Иегове сегодня, в Дне своего возвращения, который уже начался? (см.видео 1.49).

Это зависит от того, имеем ли мы «уши», чтобы слышать его — со страниц Библии.

Слушайте, дорогие наши братья и сёстры, что говорит всем Иисус Христос, «стучась» в двери каждого сИ (Отк.3:20). Чего и себе, и всем желаем!

Свидетели Иеговы сайта «Ящик ответов»