The meaning of partaking of the Memorial emblems of Christ’s flesh and blood (1.Cor.5:7; 11:23-26)

Video in Russian . Here is an adapted version of the video in English 8.9

Many of you already know the meaning of Passover in the New Testament (i.e. Jesus Christ), the Lord’s Evening Meal (Memorial of Christ’s death), and the Memorial emblems (unleavened bread and red wine) to all humanity from the scriptures.
But what does it actually mean for a believer to partake of the Memorial emblems of the blood and flesh of Jesus Christ?

Not knowing the answer to this question leads to the wrong attitude and a disposition towards the Memorial of the death of Jesus. For example, during the 1st century, some got drunk at the Memorial and overate, leaving the rest hungry (1 Corinthians 11:21).­­

The reverse is the case in modern times, where at the Memorial many do not even touch the unleavened bread or the red wine. Both of these wrong dispositions happen due to a lack of understanding regarding the meaning of partaking of the Memorial emblems.

None of these people meet with Jehovah’s expectations from His children on such a sacred day instituted by Jesus Christ in remembrance of His death. This commemoration is held once a year– on Nisan 14 (1 Cor.11:23-27, one can be guided by the Judaic calendar: in Judea they are taught to calculate Nisan 14 from the time of Moses).

From the previous video, we learned that just as the Israelites celebrated Passover in ancient times, ALL of Jehovah’s people in our time, whether anointed or not, should partake of the Memorial emblems of the blood and flesh of Christ (drink red wine and eat unleavened bread in the evening of Nisan 14).

Partaking of the symbols at the Memorial is an integral part of God’s worship — a commandment for all members of the New Testament (baptized servants of Jehovah).
For example, much like the commandments that say one must pray, preach, and not sin, which we all must obey with unreserved commitment, so to must we partake of the Memorial emblems. Therefore, partaking of the symbols of Jesus’ body and blood is necessary in order to keep with all the other commandments of the New Testament.

1) What does partaking of unleavened bread mean?
Jesus, on the night of Nisan 14, in which he was betrayed, broke the unleavened bread and said, “Take, eat; this is my body which is broken for you.” He also took the cup of wine and said, “Drink from it, all of you, for this is my blood of the New Covenant, which is shed for many for the remission of sins. Keep doing this in remembrance of me.” (1 Cor.11:23-24; Mt. 26:26)

By breaking the unleavened bread, Jesus essentially showed that this is how his body will also be «broken» for all the present and future followers of Christ. The breaking of one whole loaf of bread and dividing it into smaller pieces clearly showed the disappearance of the body of Christ and its transformation into a multitude of figurative small pieces.

By partaking of one piece of the «body» of Christ (communion), Christians will all together become different “pieces » of ONE for all the COMMON body of Christ, as it is written:
The bread which we break, is it not the communion of the body of Christ? For we being many are one bread, and one body: for we are all partakers of that one bread. (1Cor. 10: 16).

This is what all Christians must do — in memory of the «broken» body of Christ for us. But why?

In order for Christians to understand that by accepting a piece of the body of Christ into themselves, they become part of His righteous body. All of these different «pieces» are «formed» into one spiritual body of Christ. (Christian congregation). The word «communion» means to have something in common with Christ (2 Peter 1:4b).

Of course, all of this is figurative. Unleavened bread itself does not have any magical effect on Christians. It is only a testimony to the fact that we fulfill the commandment given by Christ symbolically (by partaking of unleavened bread), and in practice: we try to live and act in the same way that Jesus Christ had lived and acted.

2) Partaking of red wine.
Exactly the same testimony of the fulfillment of Christ’s commandment is in the drinking of red wine.
The cup of blessing which we bless (for which we praise God), is it not the communion of the blood of Christ? (1 Cor. 10: 16,17; 11: 25; Mt. 26: 27,28).

Christ shed his blood for all his followers, giving them the opportunity to become participants of the New Testament with God, and through this to first have a close relationship with God and then gain eternal life. It can be said that the life of the followers of Christ is «in the saving blood of Jesus Christ.»

By accepting a sip of red wine (which is a figurative representation of the blood of Christ), a follower of Christ through this sip becomes part of the whole righteous body of Christ. This follower has the opportunity to live forever through this act (the blood is a symbol of the eternal life of Christ). Whoever consciously refuses to partake of the «blood» of Christ consequently refuses eternal life.

Summary: What does it mean for a baptized servant of Jehovah to partake of the perfect body and blood of Jesus?

It is the recognition that Jehovah, through the «broken» body of the Passover-Christ, releases Christians from the slavery of the god of this system of things. Through this act, too, Christians are given the opportunity to enter into the New Covenant with Him and, thereby, to attain all the promises of Jehovah in a new world (1 Cor. 5:7; Mr.10:29.30).

В.) It is the communion of the body of Jesus Christ, which makes us part of the perfect spiritual body of Christ (congregation).

C.) It also means a communion of the blood of Jesus Christ which gives us hope to live forever (1 Cor.10: 16, 17) and cleanses us from all sin. (1 Jo 1:7).

Since unleavened bread symbolizes the perfect body of Christ, by partaking of a piece of the body of Christ, we become attached to the perfection and righteousness of Christ, recognizing that without Christ we are nothing. Only in the «composition» of the body of Christ — we are of value to God, because our sinfulness is «covered» with the righteousness and perfection of Jesus Christ.

The red wine, as we know, symbolizes the blood of Christ (the eternal life of a perfect person). By partaking of the «blood» of Christ, we become attached to eternal life, recognizing that without Christ we will not gain eternal life. We have the hope to gain eternal life only under the «cover» of the saving blood of Jesus Christ.

Whoever consciously does not participate in communion (i.e. refuses to partake of the Memorial emblems) is OUT of His body. Such a person is not under the “cover” of Christ’s righteousness. God is far away from such a person. (Proverbs 15:29).

Just as a mother hen is there for her chicks, so is Christ for His believers. He covers their spiritual infancy, inadequacies, and imperfection with His pure and uncompromised perfection.

But there is something else that obliges all of God’s servants to partake of the Memorial emblems of the flesh and blood of Christ. By doing so, every Christian «proclaims the Lord’s death» (1 Corinthians 11:26). One may ask: to whom does he proclaim, if no one can see the disciples who partake of the emblems but themselves?

This scripture about the ancient Passover will help you to understand:
But the men … who ceases to keep the Passover, — that soul shall be cut off from his people, because he did not bring the offering of the Lord at its appointed time: that man shall bear his sin” (Num. 9: 13)

By partaking of the symbols, a Christian proclaims to God about his faith in Jesus Christ. That Jesus is the one who was sent by Jehovah and that there will be no other Messiah aside from Him. That it is HIS sacrificial death — the «broken» body and the shed blood — that liberates Christians from the slavery of sin and opens the «doors» to the New Testament with God to attain all the promises.

By partaking of the symbols, Christians indicate to God their keen desire to free themselves from the slavery of sin and become children of Him because of the sacrifice of Jesus Christ. The partaking of the symbols is also an expression of the expectation for the second coming of Christ. Why?

Because the Memorial of Jesus’ death must be commemorated by partaking of the symbols of the body and blood of Christ — «until he comes» (1 Cor.11:26).
But so far, he has not come yet. The new system of things has not yet come, therefore, the Memorial has not yet been cancelled. (Those who teach that Jesus Christ has already come should not partake of the symbols).

As soon as Jesus comes the second time — the essence of the Passover sacrifice will be fulfilled. Therefore, all who accepted the liberation of Christ, whom God «took into account» by this time — will have the chance to live forever in the world of God in either Heaven or on Earth — depending on whom and where Jehovah will determine in His Kingdom.

In 2019, Nisan 14 falls on Friday, April 19. All of us will come this evening to a meeting of our friends by faith to commemorate the Lord’s Supper by partaking of the symbols. Praise and honor belongs unto Jehovah the one who reveals unto many that they, too, should partake of the symbols. That is why the number of partakers has been increasing each year among Jehovah’s Witnesses.

If it is still difficult for someone to accept the importance of the partaking of the symbols, do not despair and do not hurry to do so, otherwise you may be among those who unworthily partake of the symbols (Rom. 14:23). We’ll talk about this next time, if God wills.

Jehovah’s Witnesses
“Box of answers”






Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելու իմաստը:

Текст на армянском языке к   видео 1.16  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.15

Աստվածաշնչի ուսումնասիրություն: Նոր Կտակարան:
Պասեքի խորհրդանիշներից օգտվելու իմաստը Նոր Կտակարանում (1Կոր.5:7; 11:23-26)
Ուսումնասիրում ենք միասին:
Պատասխանների արկղ — բոլորի համար:

Շատերը Ս.Գրքից արդեն գիտեն, թե ինչ է մարդկության համար նշանակում Նոր Ուխտի Պասեքը (Հիսուս Քրիստոս), Տիրոջ Ընթրիքը (Քրիստոսի զոհաբերական մահվան հիշատակի օր) և Ընթրիքի խորհրդանիշները (անթթխմոր հաց և կարմիր գինի):
Բայց ի՞նչ է նշանակում Հիսուս Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելը:

Այս հարցի պատասխանը չիմանալը՝ ծնում է սխալ մոտեցում Տիրոջ Ընթրիքի անցկացմանը: Օրինակ, 1-ին դարում այդ Երեկույթին ինչ-որ մեկը ուտում և հարբում էր՝ մնացածին թողնելով սոված (1Կոր.11:21):

Իսկ մեր օրերում Ընթրիքի անցկացման հակառակ մի պատկեր է. ոմանք ընդհանրապես չեն կպչում հացին և կարմիր գինուն: Ե՛վ այն, և՛ այս — կատարվում է խորհրդանիշներից օգտվելու իմաստը չհասկանալու պատճառով:

Երկու պատկերն էլ անհամապատասխան են նրան, ինչ Եհովան սպասում է քրիստոնյաներից հիշատակի այդ օրը, որը Հիսուս Քրիստոսը իր աշակերտներին պատվիրեց նշել՝ տարին 1 անգամ նիսանի 14-ին (1Կոր.11:23-27, օրը որոշել կարելի է հրեական օրացույցով. հրեաները վարժված էին նիսանի 14-ը հաշվարկել դեռ Մովսեսի ժամանակներից):

Նախորդ՝ 7.14 հոլովակից իմացանք, որ համանման կերպով, ինչպես հնում Եհովայի ժողովուրդը նշում էր Պասեքը — Եհովայի ժամանակակից ՈՂՋ ժողովուրդը ևս, ինչպես օծյալները, այնպես էլ չօծյալները՝ պետք է օգտվեն Քրիստոսի մարմնի և արյան սիմվոլներից. խմեն կարմիր գինուց և մի մասնիկ ուտեն նկանակից (անթթխմոր հացից), նիսանի 14-ի երեկոյին:

Ընթրիքի խորհրդանիշներից օգտվելը Ն.Ու-ի մասնակիցների (Եհովայի մկրտված ծառաների) համար — Եհովայի պաշտամունքի նույնքան անքակտելի մի մասնիկ և պատվիրան է, ինչպես, օրինակ, մեղք չգործելու, աղոթելու, քարոզելու և այլ պատվիրաններ (1.Կոր.11:23-26; 1Հով.2:1; 1Թես.5:17; Մրկ.16:15; Եբր.10:25): Ուստիև Քրիստոսի մարմնի և արյան սիմվոլներից օգտվելը — նույնքան անհրաժեշտ է, որքան Նոր Ուխտի մնացած պատվիրանների կատարումը:

1) Ի՞նչ է նշանակում անթթխմոր հացից օգտվելը:
Հիսուսը նիսանի 14-ի գիշերը, իր ձերբակալումից առաջ, կոտրեց անթթխմոր հացը և ասաց. կերեք, սա՝ իմ մարմինն է, որ ձեզ համար է բաշխվում (զոհաբերվում)… Այդպես արեք՝ ի հիշատակ նրա, ինչ ես արեցի ձեզ համար (1Կոր.11:23,24; Մտ.26:26):

Կոտրելով անթթխմոր հացի նկանակը, Հիսուսը ըստ էության ցույց տվեց, որ նման կերպով «կկոտրվի» և իր մարմինը՝ բոլոր ներկա և ապագա Քրիստոսի աշակերտների համար: Մեկ ամբողջական հացի կոտրումը և մասերի բաշխվելը՝ ակնառու կերպով ցույց էր տալիս Քրիստոսի մարմնի անհետացումը և նրա վերամարմնավորումը բազում մանր կերպավորված մասնիկների:

Քրիստոսի մարմնի մի «մասնիկը»՝ անթթխմոր հացի պատառի տեսքով՝ ներս ընդունելով (հաղորդվելով), քրիստոնյաները բոլորը միասին կդառնան այդ ՄԵԿԻ բոլորի համար ԸՆԴՀԱՆՈւՐ Քրիստոսի մարմնի տարբեր «մասնիկները», ինչպես գրված է.

Արդարև … հացը, որ կոտրում ենք՝ հաղորդություն չէ՞ Քրիստոսի մարմնի: Որովհետև կա մեկ հաց. թեպետ մենք շատ ենք, բայց մեկ մարմին ենք, քանի որ բոլորս էլ այդ մեկ հացից ենք օգտվում (1Կոր.10:16,17):
Սա պետք է անել ի հիշատակ մեզ համար զոհված (կոտրված) Քրիստոսի մարմնի: Ինչո՞ւ:

Որպեսզի քրիստոնյաները ըմբռնեն. ներս ընդունելով Քրիստոսի մարմնի մի մասնիկը — նրանք այդ մասնիկի միջոցով դառնում են Քրիստոսի արդար մարմնի մի մասը, իսկ բոլորը միասին — որպես առանձին «մասնիկներ»՝ «դասավորվում են» Քրիստոսի հոգևոր արդար մեկ մարմնում:
(«հաղորդություն» բառը նշանակում է ընդհանուր ինչ-որ բան ունենալ Քրիստոսի հետ, մաս կազմել, 2Պետ.1:4բ):

Իհարկե, այս ամենը — խորհրդանիշ է. նկանակն ինքը որևէ մոգական ազդեցություն չի թողնում քրիստոնյաների վրա, այլ ընդամենը վկայում է, որ Քրիստոսի իր մարմնին հաղորդակցվելու պատվիրանը — մենք կատարում ենք խորհրդանշական իմաստով (օգտվելով նկանակի մասնիկից), բայց կենցաղում՝ ամեն ինչում ջանում ենք ապրել և վարվել այնպես, ինչպես ապրում և վարվում էր Հիսուս Քրիստոսը:

2) Կարմիր գինուց օգտվելը:
Քրիստոսի պատվիրանի կատարման ճիշտ նույն տիպի վկայություն է Ընթրիքին իր արյանը հաղորդվելը — խմելով մի կում չոր կարմիր գինի.
Օրհնության բաժակը (մեր), որ օրհնում ենք (որի համար գովերգում ենք Աստծուն) — չէ՞ որ հաղորդություն է Քրիստոսի արյանը (1Կոր.10:16,17; 11:25; Մտ.26:27,28):

Քրիստոսը հեղեց իր արյունը բոլոր աշակերտների համար՝ պարգևելով նրանց Աստծու հետ Նոր Ուխտի մեջ մտնելու հնարավորություն, և դրա շնորհիվ — նախ ձեռք բերելու մերձ հարաբերություններ Եհովայի հետ, իսկ հետո — հավիտենական կյանք: Կարելի է ասել, որ Քրիստոսի աշակերտների կյանքը — «գտնվում է» Հիսուս Քրիստոսի փրկչական արյան ներսում:

Ըմպելով մեկ կում կարմիր գինի (խորհրդանշորեն) — Քրիստոսի արյան մեկ կաթիլ՝ Քրիստոսի աշակերտը այդ միջոցով դառնում է Քրիստոսի լիովին արդար մարմնի մի մասնիկը, ով կարողություն ունի հավիտյան ապրել (արյունը — դա Քրիստոսի հավ. կյանքի սիմվոլն է): Հրաժարվելով Քրիստոսի «արյան» մասնիկից՝ քրիստոնյան ասես թե հրաժարվում է հավ. կյանքից:

Ուրեմն, ի՞նչ է նշանակում Եհովայի մկրտված ծառայի համար օգտվել Քրիստոսի կատարյալ մարմնի և արյան խորհրդանիշներից:

ա) ընդունել, որ Եհովան Քրիստոս-Պասեքի «կոտրվող» մարմնի միջոցով ազատում է մեզ այս աշխարհի աստծու գերությունից, Իր հետ Նոր Ուխտի մեջ մտնելու հնարավորություն ընձեռում, որի շնորհիվ կարող ենք հասնել Եհովայի բոլոր խոստումներին նոր աշխարհում (1Կոր.5:7; Մրկ.10:29,30):
բ) հաղորդություն (միավորում) Քրիստոսի մարմնին, որով դառնում ենք Քրիստոսի (ժողովի) հոգևոր կատարյալ մարմնի մի մասնիկը;
գ) հաղորդություն (միավորում) Քրիստոսի արյանը (հավ. կյանքին), որով հավիտյան ապրելու հույս ենք ստանում (1Կոր.10:16,17), և՝ մեղքերի քավություն (1Հով.1:7):

Քանի որ անթթխմոր հացը խորհրդանշում է Քրիստոսի կատարյալ մարմինը, օգտվելով այդ մարմնից՝ մենք միաբանվում ենք Քրիստոսի կատարելությանն ու արդարությանը՝ ընդունելով, որ առանց Քրիստոսի — մենք ոչինչ ենք: Միայն Քրիստոսի մարմնի «կազմում» է, որ մենք Եհովայի համար արժեք ենք ներկայացնում, քանզի մեր մեղավորությունը «ծածկվում» է Քրիստոսի արդարությամբ և կատարելությամբ:

Քանի որ կարմիր գինին խորհրդանշում է Քրիստոսի արյունը (կատարյալ մարդու հավիտենական կյանքը), «օգտվելով» Քրիստոսի արյունից՝ մենք հաղորդակցվում ենք հավ.կյանքին, ընդունելով, որ առանց Քրիստոսի դրան չենք հասնի: Եվ որ միայն Քրիստոսի փրկչական արյան «հովանու տակ»՝ մենք հույս ունենք հավիտենական կյանքը ձեռք բերել:

Ով գիտակցաբար չի հաղորդվում Քրիստոսի մարմնին և արյանը (հրաժարվում է օգտվել խորհրդանիշներից) — նա ԴՈՒՐՍ է նրա մարմնից. նրան Աստծու Քրիստոսը չի «ծածկում» իր արդարության հովանիով, այդպիսիից՝ Եհովան հեռու է (Առ.15:29):
Հավատի մարդու համար Քրիստոսը — ինչպես մայրը՝ ճուտիկների համար. ԻՐԵՆՈՎ ծածկում է նրանց հոգևոր մանկությունը և անկատարության մեղանչականությունը:

Բայց որոշ բաներ ևս պարտավորեցնում են Եհովայի բոլոր ծառաներին օգտվել Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից. օգտվելով՝ ամեն մի քրիստոնյա չէ՞ որ նաև «Տիրոջ մահն է հռչակում» (1Կոր.11:26):
Այստեղ կարող է հարց ծագել. ո՞ւմ է հռչակում, եթե խորհրդանիշներից օգտվող Քրիստոսի աշակերտներին ոչ ոք չի տեսնում, բացի իրենցից՝ աշակերտներից:

Հին Պասեքի մասին այս հիշատակումը կօգնի հասկանալ՝ ո՞ւմ.
իսկ ով… Պասեքը չկատարի, ապա այդ հոգին պետք է վերանա իր ժողովրդի միջից, որովհետև Եհովայի ընծան նշանակված ժամին չբերեց. այդ մարդը կկրի իր մեղքը (Թվ.9:13):

Այսինքն, Եհովան Ինքը դիտում է, թե ինչպես ենք մենք վերաբերվում Քրիստոսի պատվիրանին:

Խորհրդանիշներից օգտվելով, քրիստոնյան հռչակում է Աստծուն, որ հավատում է Հիսուս Քրիստոսին, որ հենց ՆԱ է Եհովայից ուղարկվածը, որ ուրիշ Մեսիա չի լինելու և որ հենց ՆՐԱ զոհաբերական մահը — «կոտրված» մարմինը և հեղված արյունը — փրկում է քրիստոնյային մեղքի գերությունից և նրա առաջ Եհովայի հետ Նոր Ուխտի և բոլոր ավետիսների «դռները» բացում:

Խորհրդանիշերից օգտվելով, քրիստոնյան հաստատում է Եհովային նաև իր սուր փափագը՝ մեղքի գերությունից պրծնելու և Քրիստոսի զոհի շնորհիվ Եհովայի ծառան դառնալու մասին: Բայց սա էլ դեռ ամենը չէ: Խորհրդանիշների ընդունումը՝ նաև դատաստանի համար Քրիստոսի երկրորդ գալստի սպասման և փրկության սպասման արտահայտություն է: Ինչո՞ւ:

Որովհետև Ընթրիքը Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշների ընդունումով նշելը հարկ է — «մինչև որ նա գա երկրորդ անգամ» (1Կոր.11:26):
Բայց առայժմ նա չի եկել, նոր դարաշրջանը դեռ չի սկսվել, ուրեմն և Ընթրիքի անցկացումը չի բեկանվել: (Նրանք, ովքեր սովորեցնում են, թե Քրիստոսը արդեն եկել է՝ չպետք է օգտվեն խորհրդանիշներից):

Հենց որ Քրիստոսը երկրորդ անգամ գա՝ զատկական զոհի բովանդակությունը ի կատար կածվի: Ուստի Քրիստոսով բոլոր ազատվածները, ում Աստված այդ ժամին «հաշվառման է վերցրել»՝ հնարավորություն կստանան հավիտյան ապրելու Աստծու աշխարհում — երկնքում կամ Երկրում — կախված թե ում որտեղ կնշանակի Եհովան Իր Թագավորությունում:

2019 թվին նիսանի 14-ը համընկնում է ապրիլի 19-ին: Մենք ամենքս այդ երեկո կգանք մեր հավատի հարազատների ժողով, որպեսզի խորհրդանիշներից օգտվելով՝ նշենք Տիրոջ Ընթրիքը: Գովք Եհովային: Նա շատերին է բացում, որ խորհրդանիշներից պետք է օգտվեն բոլորը: Այդ է պատճառը, որ Եհովայի վկաների մեջ ավելանում է խորհրդանիշներից օգտվողների թվաքանակը:

Եթե ինչ-որ մեկն առայժմ դժվարանում է խորհրդանիշներից օգտվելու կարևորությունն ըմբռնել՝ թող չվհատվի և չշտապի դա անել՝ հակառակ իր հավատի, որ չհայտնվի խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվողների թվում (Հռ.14:23):
Սակայն այս մասին մենք կխոսենք հաջորդ անգամ՝ եթե Աստված թույլ տա:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝





«Քրիստոսը՝ մեր Պասեքի գառը» (1Կոր.5:7)

Текст на армянском языке к   видео 1.15  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.14

«Քրիստոսը՝ մեր Պասեքի գառը, զոհաբերվեց մեզ համար» (1Կոր.5:7)

ՊԱՍԵՔԸ (Զատիկը) այսօր տարբեր կերպերով են նշում. մեկը՝ գեղեցիկ բլիթներով, ներկած ձվերով՝ նշում է Քրիստոսի հարությունը, մեկը՝ անթթխմոր հաց և կարմիր գինի ճաշակելով՝ հիշում է Քրիստոսի մահը, իսկ մյուսն էլ լոկ նայում է անթթխմոր հացին և կարմիր գինուն՝ ռիսկ չանելով օգտվել դրանցից: Կարո՞ղ են, արդյոք, նույն իրադարձության — ՊԱՍԵՔԻ — համար տրված պատվերները այսքան տարբեր լինել:

Քանի որ «Պասեք» հասկացությունը Ս.Գրքից է՝ նրանով էլ պարզենք — ինչպես և ինչու նշել այն, ինչ է այն տալիս մեզ, և սխալ վերաբերմունքն այդ իրադարձությանը՝ ինչով է վտանգավոր նրանց համար, ովքեր հնարավորություն ունենալով Ս.Գրքից լիովին իմանալու Պասեքը նշելու կարգը — չեն անում դա:

3,5 հազարամյա հնության այդ իրադարձության պատմությունը մանրամասն նկարագրում է Ելք 12 գլուխը: Համառոտ այն այսպիսին է. ՊԱՍԵՔԸ — դա անարատ գառն է (գառնուկ)` կրակի վրա խորոված 14 աբիբին (նիսանին, 2Օր.16:1;Եսթ.3:7), որն Իսրայելը շտապով պիտի ուտեր անթթխմոր հացով և դառը խոտով՝ մինչ գիշերով կփախչեր Եգիպտոսից (Ծն.15:13,14; Ել.12:8-14;Մար.14:12):

Գառան արյունը օգտագործվում էր Իսրայելի առաջնեկների կյանքը փրկելու համար, որոնց մահ էր սպառնում, երբ Եհովան Եգիպտոսի աստվածների վրա դատաստան տեսներ. նրանով իսրայելացիները պետք է ցողեին իրենց դռների կողերը: Ով չաներ — նրան «կայցելեր» մահը. առաջնեկների կյանքի և Իսրայելի բարօրության համար` զատկական գառը իր կյանքի գնով էր «վճարում» (արյան հեղմամբ):

Տեսնելով դռան կողերի նշանը, կործանիչ-հրեշտակը (Աստված գործում է հրեշտակների միջոցով, 2Սամ.24:16) և մահը — անցնում էին Իսրայելի տների կողքով. նրանց առաջնեկները կենդանի էին մնում: Որպես հիշատակ՝ Եհովան գառան զոհաբերական մահվան այդ օրը կոչեց Պասեք, որը նշանակում է «կողքով անցնել»: Այդպես գառան արյունը Եգիպտոսում փրկեց Իսրայելի առաջնեկներին՝ «ստիպելով մահին» նրանց տների կողքով անցնել:

Իսրայելին հռչակած այս գործողություններով, Աստված ասես թե Իր համար սեփականություն «գնեց» Իսրայելի բոլոր անդրանիկներին՝ կործանիչ-հրեշտակին վճարելով Պասեքի գառան արյամբ (ամեն մի առաջնեկի փոխարեն՝ մահվանը տալով Իր գառանը. կենդանիները՝ Նրա արարածներն են և սեփականությունը, Ել.12:12,21բ,22-24; Թվ.3:13):

Իսրայելի ժողովուրդը՝ Եգիպտոսի աստվածների վրա Եհովայի կայացրած դատաստանից չէր տուժի: Բայց մահից փրկագնված անդրանիկների շնորհիվ — Եգիպտոսի գերությունից կարող էին ազատվել ոչ միայն անդրանիկները, այլև մնացած բոլոր իսրայելացիները. Աստծուն պետք էր Իր համար առաջնեկներ «արտադրող» Ի՛ր ժողովրդի ՄԻՋԱՎԱՅՐԸ ունենալ:

Հետագայում հասկանալի դարձավ ինչու էին Եհովային առաջնեկները պետք. երբ Նա փոխարինեց նրանց Ղևիի հավատարիմ ճյուղով (Ել.32:26), պարզվեց, որ նրանք Նրան պետք էին Իր տաճարի համար: Ղևտացիներին հանձնարարված էր Եհովային տաճարային ծառայություն մատուցելու միջոցով մաքրել Աստծու ժողովրդին մեղքից, ինչը հնարավորություն էր ընձեռում Իսրայելին մերձենալ Աստծուն, Ով հեռու է անմաքուրներից (Թվ.8:14-19; Առ.15:29):

Դժվար չէ կռահել, որ բոլոր այս դեպքերը հենց այնպես չէին կատարվում. դրանք ապագայի նախօրինակ էին (Եբր.10:1): Հիսուս Քրիստոսը պետք է Եհովայի ժողովրդի համար Նոր Ուխտի էպոխայի Պասեքը դառնար, «գներ» հոգևոր «առաջնեկներին» Աստծու երկնային տաճարի համար և նրանց հայտնման շնորհով — մեղքի գերությունից ազատագրեր Եհովայի ապագա պոտենցիալ ողջ ժողովրդին (1Կոր.5:7;6:20;Հյտ.14:4;Հով.8:34,36;Հռ.6:22):

Իսկ առայժմ Իսրայելին ցույց տրվեց, որ Պասեքը իրենց կյանքում գերկարևոր մի իրադարձություն է. ի հիշատակ Պասեքի՝ Աստված նիսան ամիսը տարվա մեջ առաջինը դարձրեց (Ել.12:2; 2Օր.16:1): Չլինեին Պասեքի դեպքերը — Իսրայելի ողջ ժողովուրդը, որն ի վիճակի էր Եհովային ապահովել «առաջնեկներով»՝ չէր կարող Եհովայի հետ ուխտի մասնակից դառնալ և Հին Ուխտը չէր հաստատվի: Ինչո՞ւ:

Աստծու հետ ուխտ հաստատելու համար անհրաժեշտ էր, որ Իսրայելի ՈՂՋ ժողովուրդը, որից առաջնեկներ էին սպասվում՝ ազատ դառնար. Եհովան Ուխտ չէր հաստատի հոգևոր ուրիշ տիրոջ՝ Եգիպտական փարավոնի գերիների հետ, որին Եգիպտոսը պաշտում էր որպես իր աստծու (Մտ.6:24):

Այդպես էլ «հոգևոր առաջնեկներ արտադրող» ապագա նոր ժողովրդի հետ Նոր Ուխտի հաստատման համար — Եհովան նախ Հիսուսի-Պասեքի շնորհով ազատեց Իր բոլոր ապագա ծառաներին մեղքի գերությունից (Հռ.6:22): Եվ ջրի մկրտություն անցած ազատների հետ — հնարավոր եղավ և Նո՛ր Ուխտը հաստատել (որի գործի դրվելը երևաց Պասեքից 50 օր հետո, Գործ.2:1-4):

Այսպիսով, հին Պասեքը, ազատելով Հակոբ/Իսրայելի սերունդներին Եգիպտոսի գերությունից՝ ուղի հարթեց Եհովայի հետ Հին Ուխտի կնքման համար (Եգիպտոսի գերության ելքից 50 օր անց, Ել.16:1;19:1), ընձեռեց նրանց հնարավորություն՝ ձեռք բերել ավետյաց երկիրը, մշակել այն և երկու բերքահավաք ստանալ. վաղ (հացահատիկ ամռան սկզբին) և ուշ (ողջ մնացյալը՝ աշնանը, Ել.23:16; 34:22):

Նույն կերպով և նոր Պասեքը — Հիսուս Քրիստոսը — ուղի հարթեց Եհովայի նոր ժողովրդի համար՝ Նոր Ուխտը կնքելու, Եհովայի հոգևոր «արտը» ստանալու և, Աստծու խոսքը Երկրի վրա ցանելու շնորհիվ՝ արդյունքում երկու հոգևոր բերքահավաքը հավաքելու ի փառս Եհովայի. 144000 քահանաները՝ երկնքի համար, և Երկրի արդար բնակիչների մեծ բազմությունը՝ Եհովայի հավիտենության համար (Հայտ.7 գլ.; 20:6; 21:3,4):

Պասեքը, որ Եհովայի հետ Հին Ուխտի «դուռ» բացեց, պետք է նշվեր մինչ Քրիստոսի գալը՝ հին գառ-Պասեքի արյան փրկչական դերակատարումը հիշեցնելու նպատակով (Ել.12:26,27) — որպեսզի Քրիստոսի ժամանակին հասածներին հասկանալի լիներ մեծ Գառ-Պասեքի «փրկչական արյան» իմաստը (1Կոր.5:7), որը բացում էր Եհովայի Նոր Ուխտի «դուռը» նոր ժողովրդի՝ քրիստոնյաների հետ:

Պասեքի կարևորությունը մարդկության համար՝ ավելի ուշ Եհովան ընդգծեց նաև նրանով, որ Հ.Ու.-ի բոլոր տոներից — Ն.Ու.-ի ծառաների համար, ովքեր նվիրել էին իրենց կյանքը Եհովային և մկրտվել ջրում — Նա տոն թողեց միայն Պասեքը՝ որպես Հիսուս Քրիստոսի մահվան Հիշատակի երեկո (1Կոր.11:23-25): Մնացած բոլոր կրոնական տոները Նա չեղարկեց (Հռ.10:4):

Ինչպե՞ս էին Պասեքը նշում Իսրայելում: Թեպետ Պասեքով գնված էին միայն առաջնեկները — Եհովայի ՈՂՋ ժողովուրդը առանց բացառության, թե օծված քահանայությունը, այնպես էլ մնացած Իսրայելը և թլփատված եկվորները՝ պարտավոր էին ուտելու զատկական գառը, գործածելու նրա արյունը և ուտելու անթթխմոր հացը, այլապես կվերացվեին Եհովայի ժողովրդի միջից (Ել.12:47-49; Թվ.9:9-14):

Պատահաբար որևէ բանից պղծված մարդուն թույլ էր տրվում Պասեքի օրը մեկ ամսով հետաձգել, բայց թույլ ՉԷՐ տրվում ՉԸ նշել այդ օրը (Թվ.9:10,11): Ուստի Հիսուս Քրիստոսն էլ, ինչպես բոլոր հրեաները, նիսանի 14-ի գիշերը նշում էր Պասեքը իր ընկերների հետ, որոնք այդ պահին դեռ մկրտված չէին սուրբ ոգով. նրանք այն ստացան ավելի ուշ, Հիսուսի հարությունից հետո (Հով.15:15; 20:22; Գործ.2:1-4):

Մինչև դա, Հիսուսը բացատրեց, թե ինչ պայմաններ է հարկավոր պահպանել, որպեսզի իր աշակերտները սուրբ ոգով մկրտվելու շնորհն ստանան. սուրբ ոգին չէր կարող թափվել Քրիստոսի աշակերտների վրա Հիսուսի ԿՅԱՆՔԻ ԺԱՄԱՆԱԿ: Այն կարող էր ուղարկվել Եհովայից — միայն նրա զոհաբերական մահից և հարությունից հետո (Հվ.7:39; 14:16; 16:7):

Աշակերտների հետ Հ.Ու.-ի Պասեքը նշելով, Հիսուսը օգտվում էր սեղանին եղած կարմիր գինուց և պարտադիր անթթխմոր հացից.  եգիպտական Պասեքից զատ՝ իսրայելացիներն այլևս պարտավոր չէին իրենց դռների կողերը ցողել գառան արյամբ: Սակայն սերնդեսերունդ հիշել նրա արյան փրկչական ուժը — նրանք պարտավոր էին: Այդ նպատակին էր ծառայում կարմիր գինին հրեաների սեղաններին (Ել.12:23-27; Մրկ.14:12; 22-25):

Ուրեմն դեռ հնուց զատկական գառան արյան մասին էր իսրայելացիներին հիշեցնում խաղողի գինու կարմիր գույնը, որը Հիսուսը նիսանի 14-ի ընթրիքին խմում էր իր աշակերտների հետ: Իսկ զատկական զոհի արյունը, ինչպեսև Եհովային արված ցանկացած զոհի արյունը՝ Մովսեսի Օրենքի ժամանակից՝ օգտագործվում էր միայն քահանաների կողմից և միայն զոհասեղանի համար (Իսրայելի մաքրման, Ղև.17:11):

Այժմ պարզենք, թե ինքը՝ Հիսուս Քրիստոսը ինչպես է պատվիրել նիսանի 14-ի Պասեքը նշել: Դա կօգնի, որ մենք ճիշտ նշենք Պասեքի իրադարձությունը — անկախ նրանից, թե մեր տեղանքում ինչպիսի ավանդություններ են ձևավորվել:

Հիսուսը, իր աշակերտների հետ նիսանի 14-ի գիշերվա ընթրիքին՝ կոտրեց անթթխմոր հացը և ասաց. կերեք, սա — իմ մարմինն է՝ ձեզ համար կոտրվող (զոհվող); վերցրեց և գինու բաժակը՝ ասելով. խմեք, սա — իմ արյունն է՝ հանուն Նոր Ուխտի ձեզ համար թափվող և մեղքերից ձեզ ազատող: Այդպես արեք ի հիշատակ նրա, ինչ ես ձեզ համար արեցի (1Կոր.11:23-25; Մտ.26:26-28):

Ուստի Քրիստոսի բոլոր աշակերտների համար նիսանի 14-ի Պասեքի օրը՝ Հիսուսի զոհաբերական մահվան հիշատակի Երեկո է: Դա և՛ ուրախություն է՝ մեղքի գերությունից Քրիստոսի արյան շնորհիվ ազատագրվելու; և՛ ցավոտ հուշ է այն մասին, թե ինքնակամ ինչպիսի տառապանքների միջով անցավ անարատ Հիսուս Քրիստոսը՝ հանուն մեր ազատագրման:

Ուրեմն. Ն.Ու.-ի պատվերով նոր Պասեքը, ինչպես Հ.Ու.-ի ժամանակ — պետք է նշի Եհովային նվիրված Նրա ՈՂՋ ժողովուրդը (ջրի մկրտություն անցած թե՛ օծյալ, թե՛ ոչ): Նիսանի 14-ի արևամուտից հետո — ընթրիք/երեկո է՝ ի հիշատակ Քրիստոսի զոհընծայի՝ նրա մարմնի և արյան խորհրդանիշների ճաշակմամբ (անթթխմոր հաց և կարմիր գինի) և այդ իրադարձության մասին Աստծու հետ Ն.Ու.-ի մեջ մտած բոլոր մասնակիցների խորհրդածությամբ (1Կոր.11:23-26):

Անթթխմոր հացը՝ Հիսուս Քրիստոսի անարատության խորհրդանիշ է (թթխմորը՝ արատի, 1Պետ.2:22; 1Կոր.5:7,8): Կարմիր խաղողի գինին (ևս անթթխմոր, չոր) — Հիսուսի արյան խորհրդանիշն է (զոհաբերական մահվան), հեղված նրա համար, որ նրանք, ովքեր իրենց կյանքը կնվիրեն Եհովային՝ հնարավորություն ունենան Նրա հետ Ն.Ու.-ի մեջ մտնել՝ արդյունքում փրկվելով մեղքից և մահից՝ ստանալով հավիտենական կյանք Աստծու աշխարհում (Հռ.6:22; Մրկ.10:29,30):

Այժմ, երբ դուք իմացաք, թե ինչպես է Հիսուսը պատվիրել նշել նոր Պասեքը — ինքներդ որոշեք՝ առավոտյան, թե երեկոյան դա անել, բլիթներ և ներկած հավկիթներ համտեսել, թե անթթխմոր հաց, այդ ամենով՝ Քրիստոսի հարությունը, թե մահը հիշել, նայել նկանակներին և գինուն, թե օգտվել դրանցից:

Իսկ մենք ամփոփենք մեր իմացածը Պասեքի նշանակության (Հիսուս Քրիստոսի մահվան հիշատակի երեկոյի) մասին՝ սխեմայով: — Սխեման հստակ ցույց կտա Եհովայի ժողովրդի համար Պասեքի նշանակության ամբողջական պատկերը թե՛ հնում (Հին Ուխտի գործունեության դարաշրջանում), այնպես էլ Նոր Ուխտի ժամանակաշրջանում (Քրիստոսի գալուց հետո).

Հաջորդ վիդեոներում կշոշափենք թեմաներ ա)Տիրոջ Երեկույթի խորհրդանիշներից օգտվելու, և բ)խորհրդանիշներից անարժանորեն օգտվելու մասին:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝


Текст на армянском языке к   видео 1.27  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.13

Այս վիդեոն Հայտ.11:3-7-ի Եհովայի երկու վկաների մասին է: «Հայտնության փառավոր հանգումը» գրքի 25գլխի 164-170 էջերը սովորեցնում են, թե իբր 2 վկաների մասին մարգարեությունը կատարվել է 1914-1919թթ.ին: Բայց Եհովայի այս 2 վկա մարգարեների հայտնությունը — դեռ նոր պետք է կատարվի հյուսիսի վերջին թագավորի (ՌԴ) տարածքում: Այսինքն՝ ռուսալեզու հատվածում:

Այս հոլովակը նրանց համար է, ովքեր ծանոթ են 7.12;  7.9 վիդեոյին Երուսաղեմի, 7.10-ին՝ Երուսաղեմ-Սոդոմի, 7.4; 7.5; 7.67.7; 7.8 սերիաներին՝ հյուսիսի և հարավի թագավորների մասին, նաև 15.03.2010, էջ 26, պ.10 «Դիտարան»-ից՝ տեղյակ են Եհովայի ժամանակակից հոգևոր տաճարի կառուցվածքին (Եհովայի ժողովրդի ժողովներում կան օծյալներ՝ հոգևոր «տաճարի ներքին գավիթ», և երկրային հույսի Ե.Վկաներ՝ հոգևոր «տաճարի արտաքին գավիթ», տես 7.11 վիդեոն):

Ինչպես տեղեկացանք 7.7 վիդեոյից՝ հյուսիսի վերջին թագավորը (ՀյԹ), նույն ինքը՝ Հայտ.13:5-7-ի գազանը և Դան.7:25-ի Եղջյուրը — պետք է վերացնի Եհովայի երկու վկաներին՝ Եհովայի մարգարեներին (Հայտ.11:3-7): Քանի որ վերակենդանացումից հետո նրանք պետք է երկինք տարվեն (Հայտ.11:12) — դժվար չէ հասկանալ, որ այս մարգարեները 144000-ի մնացորդից վերջիններն են (Հայտ.6:9-11):

Ինչպե՞ս նրանց «հաշվել»: Այնպես, ինչպես Ս.Գիրքը տալիս է հյուսիսի թագավորին բնորոշելու նշանները — այդպես էլ ցույց են տրվում Եհովայի 2 վերջին մարգարեների նշանները, որոնցով կարելի է նրանց ճանաչել՝ հետևելով պատմական «արենային»: Ցույց տանք Եհովայի 2 վերջին մարգարեների նշանների համապատկերը, իսկ գտնել նրանց՝ ինքներդ ջանացեք:

Բաժանենք Հայտ.11:3-6-ի վերջին մարգարեների նշանների պատկերը երեք մասի՝ 1) պատմական ֆոն, 2) հոգևոր ֆոն և 3) վերջին մարգարեների հայտնվելու ֆոն (հետագա տեքստում՝ ՎՄ):

Սկսենք 1)-ի` պատմական ֆոնի նկարագրումից, երբ հարկ է սպասել 2ՎՄ-ի հայտնվելուն:

1) պատմական ֆոն
2ՎՄ-ի հայտնվելու ժամանակ ներկա է
ա) վերջին ՀյԹ-ը և կամենում է իր ազդեցության տարածքում դադարեցնել Եհովայի պաշտամունքը (Դան.7:25; Հայտ.13:5-7);

այդ տերությունը անկում և վերելք է ապրել (ՀյԹ-ը Եհովայի ժողովրդին ճնշելու պահին՝ ապաքինված տերություն է, Հայտ.13:3,5-7,12: Մենք համարում ենք, որ դա ՌԴ-ն է):

գ) ՀյԹ-ը ունի իր հոգևոր օգնականը և իր տերության կրոնական ուսուցիչը (Հայտ.13:11,12); դ)ՀյԹ-ը գտնվում է հակամարտության մեջ հարավի թագավորի հետ, ինչը և նեգատիվ կանդրադառնա ՀյԹ-ի ազդեցության տարածքում ապրող Եհովայի ժողովրդի վրա (Դան.11:36-45): Պատմական ֆոնի այդ նշանները ցույց են տրված 7.4-7.7 վիդեոներում՝ հյուսիսի թագավորի մասին:

2) հոգևոր ֆոն.
ա) պատմական այդ ժամանակում գործում է Եհովայի հոգևոր տաճարը. Եհովայի ժողովրդի ժողովները, որոնք մասնակցում են Եհովայի Թագավորության մասին համաշխարհային քարոզչական գործին (Մտ.24:14);

Եհովայի տաճարը բաղկացած է ներքին և արտաքին «գավիթներից» (երկնային հույսի օծյալներից և երկրային հույսի ոչ օծյալներից, Հայտ.11:1,2; տես «Դիտ.» 01.09.2006, էջ 25, պբ.12,14,15 և 7.12 վիդեոն): 

գ) Եհովայի տաճարը գլխավորում է «անօրենը» — տնտես, ով Եհովայի ծառաներին մղում է կռապաշտության՝ իրեն չափազանց գովերգելու, կուրորեն և առանց առարկության իր խոսքին ենթարկվելու՝ հավասարեցնելով իրեն Եհովայի հետ, իսկ իր խոսքը՝ Եհովայի խոսքի հետ (2Թես.2:2-4; 7.11 վիդեոն ):

դ) այդ պատճառով Եհովայի ժողովրդի ժողովներում կատարվում են Հայտ.11:2-ի դեպքերը. Եհովայի ազդեցիկ երկրային հույսի ծառաները («արտաքին գավիթից»)՝ ճնշում են օծյալներին («ներքին գավիթ»). օծյալները չեն համաձայնվում տնտեսի սխալ ուսմունքներին (1Հով.2:20,27; 4:1), որի համար նրանց վտարում են ժողովից:

Այս երկու ֆոնին 1) պատմական և 2) հոգևոր՝ պետք է միանա և 3) ՎՄ հայտնվելու ֆոնը, որոնք պետք է գտնվեն ՀյԹ-ի ազդեցության տարածքում և ոչնչացվեն նրա կողմից (Հայտ.11:7): Պատկերենք

3 ) վերջին մարգարեների (ՎՄ) հայտնվելու ֆոնը.

ա) նրանք կհայտնվեն վերջին ՀյԹ-ի ազդեցության զոնայում (այլապես նա չի կարող նրանց «հասնել», որ ոչնչացնի (Դան.11:45;Հայտ.11:7):

բ) իրենց գործունեությամբ՝ նրանք կշրջեն հոգևոր «քաղաք» «Երուսաղեմ-Սոդոմ-Եգիպտոսի» «փողոցներով». դա երևում է այն փաստից, որ մահը նրանց վրա կհասնի քաղաքի «փողոցներից» մեկում (Հայտ.11:8):
Այսինքն, ՎՄ-ը պետք է «գնան Եհովայի ժողովրդի կառավարիչների մոտ» («Երուսաղեմի անօրենի»), խոսեն նրա հոգևոր «դավաճանության» (Սոդոմ) և ինչ-ինչ աշխարհիկ գործերով տարվելու մասին (Եգիպտոս, 7.10  , 7.12 վիդեոն):

գ) նրանք կգործեն որպես Եհովայի վկաներ 3,5 տարի (ողջ այն ժամանակ, քանի դեռ ՀյԹ-ը կճնշի Եհովայի ժողովրդին, Հայտ.11:3;13:5-7): Սակայն, քանի որ նրանց գործունեությունը ուղղված կլինի ղեկավարության սթափեցմանը՝ պարզ է, որ երկրային հույսի երեցները նրանց՝ որպես հավատուրացների՝ կվտարեն ժողովից, իսկ մնացածները՝ ղեկավարությանը հաճեցնելու համար՝ կատեն նրանց որպես հավատուրացների:

դ) ուստի, երբ ՀյԹ-ը նրանց սպանի՝ նրանց դիակները գերեզման չեն դրվի (Հայտ.11:9). նրանք կմերժվեն և՛ Եհովայի ժողովրդի, և՛ ՀյԹ-ի կողմից: Ինչո՞ւ: Նրանց սպանող ՀյԹ-ը կհամարի, որ այս երկուսը՝ ա՛յն Եհովայի ժողովրդից են, որի հետ ինքը մարտնչում է: Իսկ Եհովայի ժողովրդի ղեկավարությունը չի ընդունի, որ սպանվածները Եհովայի ժողովրդից են (2ՎՄ-ին կհամարեն հավատուրացներ):

Բոլոր նրանց իմացողները — նրանց չարագործներ կհամարեն՝ ոչ արժանի գութի. չի գտնվի ոչ մի բարեխոս կամ պաշտպան այս մարգարեներին — ոչ Եհովայի երկրպագուների մեջ, ոչ էլ կողմնակի դիտորդների (նրանց դիակները գերեզման չեն դրվի):
Բոլորը, ովքեր ՀյԹ-ի տարածքներում հետևում էին նրանց՝ ուրախ կլինեն նրանց ոչնչացման համար (Հայտ.11:10):

Հարց է ծագում. ի՞նչ առնչություն կարող է ունենալ ՀյԹ-ը «Երուսաղեմ-Սոդոմի» «փողոցի» հետ (նրանց դիակները նրա «փողոցում» կլինեն, Հայտ.11:7,8): Քանի որ «Երուսաղեմ-Սոդոմը» Աստծուց ուղարկվածներին մերժող Եհովայի ժողովրդի ղեկավարների խորհրդանիշն է (տես 7.10 հոլովակը) — նշանակում է նրանք ինչ-որ կապ պետք է ունենան ՀյԹ-ի և 2ՎՄ-ի սպանության հետ (ինչպես որ 1-ին դարի Եհովայի ժողովրդի ղեկավարությունը՝ Քրիստոսի սպանության հետ — կատարված 1-ին դարի ՀյԹ-ի՝ Հռոմի ձեռքով):

ՀյԹ-ը ոտքի կելնի Եհովայի ժողովրդի գլխավոր վարչության դեմ, որը գտնվում է ԱՄՆ-ում. հենց կառավարիչ կենտրոնը կզայրեցնի ՀյԹ-ին: Ինչո՞ւ: ՀյԹ-ի և ՀԹ-ի հակամարտության պատճառով(Դան.11:36-45): Սրա հետևանքով ՀյԹ-ի ազդեցության տարածքում կտուժի ԱՄՆ-ից կառավարվող Եհովայի ժողովուրդը, միևնույն ժամանակ՝ և 2ՎՄ-ը:

ե) ՎՄ-ի համեմատությունը Զաք.4:2-14-ի 2 ձիթենիների և 2 ճրագակալների հետ (յուղով օծված) հուշում է, որ պետք է սպասել համատեղ «վերականգնողական» գործունեության Եհովայի ժողովրդի մեջ «2» օծյալների կողմից: Նրանցից մեկը՝ քահանայի դերում («Հիսուս»), որ մեկնում է Աստծու խոսքը, իսկ 2-րդը՝ հմուտ կազմակերպչի դերում («Զորաբաբել»), որ օգնում է սթափության խոսքի տարածմանը:

Զաքարիայի մարգարեության համանմանությամբ՝ սպասվում է Եհովայի բառացիորեն երկու վկա: Այս երկուսը խոսելու են միանման, գործելու են մեկ ոգով և պիտի «լուսավառվեն» ՀյԹ-ի տարածքում (այլապես նա նրանց չի «հասնի»): Նրանք գործելու են 7 «ճրագակալներից» առանձին, որոնց, մինչ 2ՎՄ-ի հայտնվելը, Հիսուսը պահում էր աջ ձեռքում՝ սպասելով զղջման և դարձի (Հայտ.1:20, 2 և 3 գլ): Ցույց տանք սխեմայով.

Նրանց քարոզչությունը կիրագործվի Եհովայի ժողովրդի մնացյալ 7 քարոզչական «ճրագակալների» ֆոնին, քանզի ժողովների միջոցով կազմակերպված Եհովայի Թագավորության մասին քարոզը աշխարհով մեկ՝ պետք է տևի մինչև վախճանը (Մտ.24:14):

զ) 2ՎՄ քարոզը կլինի Մովսեսի և Եղիայի ոգով և զորությամբ (Հայտ.11:6): Եղիան գործում էր կռապաշտությամբ տարված Եհովայի ժողովրդի տարածքում՝ նրան սթափեցնելու նպատակով:
Իսկ Մովսեսը՝ Եհովայի ժողովրդին ճնշող վերջին ՀյԹ-ի ժամանակաշրջանում, երբ կլինի և այն, և այն (կռապաշտություն Եհովայի ժողովրդի մեջ, տես 7.10 վիդեոն, և ճնշում Հյուսիսի Թագավորի կողմից):

Ինչպես Եղիան՝ նրանք «կկանգնեցնեն անձրևը և երաշտ կապահովեն» Եհովայի ժողովրդի մեջ 3,5 տարի (Եղիան ևս 3,5 տարի կանգնեցրեց անձրևը, 3Թագ.17:1; Հակ.5:17; Ղուկ.4:25): Եվ ինչպես Մովսեսը՝ «ջրերը արյուն կդարձնեն և պատուհասներ կուղարկեն» ճնշողների երկրում: Ի՞նչ իմաստով:

Հովհ. Մկրտիչը, օրինակ, ևս գործում էր Եղիայի ոգով և ուժով (Ղկ.1:17): Սակայն բառացի հրաշքներ չէր կատարում: Այդպես էլ ՎՄ-ի ժամանակ հրաշքները կլինեն հոգևոր: Օրինակ, (Եղիայի դերով) նրանց օրերում Եհովայի ժողովուրդը կենտրոնից չի ստանա թարմացնող և ծարավը Աստծու խոսքի հասկացողությամբ հագեցնող հոգևոր և ոչ մի նոր միտք:

Այդ շրջափուլում կռապաշտությամբ տարված Եհովայի ժողովրդի հոգևոր արտում աճ չի լինի, քանզի կանաչողը կչորանա (հիասթափությունը ժողովներում անխուսափելի է), իսկ «նորատունկներին» աճել չեն թողնի (նորեկները, «ծարավի» պատճառով՝ չեն բացվի, հմմտ. Մտ.23:15):

Իսկ ինչպե՞ս նրանք կարող են «ջրերը արյուն դարձնել» Եհովայի ժողովրդին ճնշողների երկրում (Մովսեսի դերը): Օրինակ այսպես. իրենց գործունեությամբ նրանք Ս.Գրքի ոչ ճիշտ մեկնաբանությունները (ՀյԹ-ի երկրում հոսող հոգևոր ջրերի ակունքները) — «կդարձնեն» անպիտան՝ ցույց տալով Ս.Գրքի վերլուծությունն այնպես, որ ՀյԹ-ի երկրում «ջրերի» անպիտանելիությունը ակնհայտ կլինի:

Իսկ ինչպե՞ս նրանք պատուհասներով կհարվածեն ՀյԹ-ի (ճնշողների) երկրին: Պարզ է, որ խոսքը հոգևոր պատուհասների մասին է, որոնցով ասես ծածկված են բոլոր Եհովային հակառակվողները.
5 Ձեր էլ ո՞ր տեղին կարելի է հարվածել, համա՛ռ ապստամբներ։ Ձեր գլուխն ամբողջությամբ վերքերի մեջ է… Ոտքի թաթից մինչև գլուխը ոչ մի առողջ տեղ չկա. վերքեր… խոցեր՝ չմաքրված, անվիրակապ (Ես.1:4-6):

Քանի որ մարգարեներին ՀյԹ-ի (ճնշողների) «տարածքում» ոչ ոք չի լսի՝ պատուհասով հարվածները նշանակում են, որ այս մարգարեների գործունեության շրջանում Հյուսիսի Թագավորի հպատակների հոգևոր նեխումը կանգ չի առնի, այլ նրանք առավել համառորեն հանդես կգան Եհովայի և Նրա ժողովրդի դեմ:

Այն բանից հետո, երբ ՀյԹ-ը նրանց սպանի (բառացի, կամ արգելի նրանց գործունեությունը այնպես, որ նրանք անհետանան ուշադրության կենտրոնից) — քիչ անց նրանք կվերակենդանանան (բառացի, կամ վերահաստատված գործունեությամբ): Բայց վերափոխված կերպով երկինք կհամբարձվեն բառացի իմաստով՝ 144000-ի կազմում (Մտ.24:29-31; 1Կոր.15:51,52; 2Թես.4:16,17):

Այն ժամին, երբ նրանք երկինք բարձրանան՝ կճեղքվի «Երուսաղեմ-Սոդոմը…» (Եհովայի ժողովրդի ղեկավարությունը կպառակտվի 2ՎՄ-ին կողմ և դեմ մասերի), և կհնչի 7-րդ փողը՝ հռչակելով 3րդ վայի սկիզբը Երկրի բնակիչների համար. Քրիստոսի թագադրումը Մոլորակի վրա և Արմագեդոնի նախապատրաստության փուլը (Հայտ.11:12-15; 1Թես.4:16,17; 1Կոր.15:51,52):

3րդ վայի (Արմագեդոն) սպասման հատվածում — մեկը կվերցվի, մյուսը կթողնվի (Մտ.24:40, տես 7.3 վիդեոն): Նշենք, որ 2րդ վայի ժամանակաշրջանը դա 6րդ և 7րդ փողերի հնչման միջև ընկած շրջանն է (Հայտ.9:12,14-21 և Հայտ.11:14,15): Այդ փուլում ինչ-որ պատերազմ կլինի (այն կվերացնի մոլորակի բնակչության 1/3-ը, Հայտ.9:18) և կսպանվեն 2 մարգարեն (Հայտ.11:7,12,15):

Մոլորակի բնակչության 1/3-ի կործանումից հետո, որի մեջ մտնում է նաև 2ՎՄ-ի սպանությունը 2րդ վայի 6րդ փողի հատվածում՝ Երկրի վրա կմնա մարդկության 2/3-ը՝ տարված կռապաշտության և այլ մեղքերի մեջ (արդարներ  նրանց  մեջ  չկան, Հայտ.9:19-21): Բայց 2/3-ից ցանկացած մեկը — 2ՎՄ-ի երկինք համբարձվելու նշանից հետո — կարող է դարձի գալ Եհովային և Տիրոջով մահանալ մինչև Արմագեդոնը (Հայտ.11:12,13; 14:13): Նայենք սխեման.

Ահա, ըստ էության, Եհովայի վերջին մարգարեների նշանի նկարագիրը: Հիշեցնենք. այս երկուսը կլինեն 144000-ից վերջինները, ովքեր կընտրվեն երկնային գահերի համար և երկինք կհամբարձվեն տեսանելի կերպով՝ որպես Քրիստոսի երկրորդ գալստի ազդակ (Փեսան կգա և կտանի բոլոր իր «կույսերին»՝ 7րդ վերջին փողի հնչեցման ժամին, Գործ.1:11; Մտ.24:29-31):

ՎՄ-ի նկարագրի բոլոր նշանները պետք է իրար ագուցված լինեն՝ անկախ նրանից, թե ով և ինչպես է մեկնում «Աստծու ժողովուրդ», «Երուսաղեմ-Սոդոմ», «երկու գավիթներով տաճար» և այլ Հայտ.11 գլխի տերմիններ:

Իսկ հիմա հիշեցնենք, որ մոտենում է Հիսուս Քրիստոսի մահվան Հիշատակի Երեկոն (19 ապրիլի, 2019թ.): Հաջորդ հոլովակներում կքննարկենք Նոր Ուխտի Պասեքի նշանակությունը (1Կոր.5:7), նաև Հիսուս Քրիստոսի մարմնի և արյան խորհրդանիշներից օգտվելու և անարժանորեն օգտվելու իմաստները:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝









Эта статья — адаптированный текстовый вариант видео 2.18 об отступниках.

Здесь поговорим о значении отступничества.  Так как точка зрения Общества Сторожевой Башни (ОСБ) на то, кто отступник, а кто нет – отличается от точки зрения Иеговы, многие наши братья и сёстры (свидетели Иеговы, сИ) не видят никакой разницы между теми, кто отступил от Иеговы и теми, кто отступил от ОСБ. А между тем — разница есть, и она — огромна.
Посмотрим, что об отступниках говорит ОСБ?

В публикациях ОСБ отступниками положено считать тех, кто отступил от ОСБ, а именно:
а) кто сам по каким-то причинам ушёл из организации (из собраний свидетелей Иеговы, сИ);
б) кто перестал соглашаться со всеми учениями ОСБ.
Но если посмотреть, что об отступничестве говорит Библия, то станет ясно, что «отступить» от ОСБ – не то же самое, что отступить от Иеговы.

Если не научиться отличать одно от другого – есть риск отвергнуть совсем не тех, кого следовало бы отвергать с точки зрения Иеговы. Самый яркий пример тому – Иисус Христос: в 1 в.н.э. правители народа Иеговы сами считали его отступником, и остальному народу навязывали это мнение (Мтф.16:21; 23:1-3; 27:20). Хотя он был послан Иеговой (Иоан.12:49).

То же самое предсказано и для последних пророков Иеговы: перед концом этого века правители народа Иеговы, управляющие собраниями от имени Иеговы,  — и сами их отвергнут, и остальной народ Иеговы будут подталкивать к этому (2Фес.2:2-4;Откр.11:2-10; см. видео 1.7 и 1.27 о значении «Иерусалима-Содома» и 2х последних пророках).
Как они это сделают?
Их методика действует уже сейчас:

насаждая через свои публикации искажённое значение понятия «отступник», ОСБ не только призывает всех сИ отвергать каждого соверующего, кто не согласен с какими-то  учениями ОСБ. Но и – запугивает сИ, сообщая, что если кто-то из них будет читать что-то, кроме материала сайта ОСБ – те станут отступниками от Иеговы (якобы прогневят Его и погибнут в Армагеддоне).

Но, кто желает всё же разобраться в том, чем точка зрения Иеговы об отступниках отличается от точки зрения ОСБ – смотрите видео дальше.

Итак, кто является отступником с точки зрения Иеговы? Смотрим, что сообщает об отступниках слово Бога, Библия.

Основные виды отступников отражены в Иер.3:13; 2Тим.2:18 и 1Тим.4:1, где сказано об отступниках, — как о тех из народа Иеговы, кто сначала служил Иегове и принимал Его заповеди, а позже — отступил от Него, от Его истины или от веры в Него. Рассмотрим отдельно,  что означает отступить 1) от Иеговы;
2) от истины и 3) от веры – и так узнаем, что об отступниках говорит Иегова через Библию.

Начнём с 1) что означает отступить от Иеговы? (Иер.3:13,14).
Самый простой пример этого вида отступничества – осознанно перестать исполнять заповеди Иеговы и поклоняться Ему. Например, год назад сИ Ваня поклонялся Иегове и жил по Его заповедям, а сегодня он решил жить во грехе и не раскаивается в этом (причина его решения не так важна, как сам факт его нежелания служить Иегове и исполнять Его заповеди).

Если мы видим, что Ваня сегодня перестал служить Иегове и больше не исполняет Его заповеди (ушёл в мир) – значит, Ваня с точки зрения Иеговы стал отступником и мы должны относиться к нему, как к отступнику. То есть, как и ко всем, кто согрешает, но не раскаивается в этом (1Кор.5:11; Мтф.18:15-17). Но есть примеры отступничества от Иеговы — и посложнее:

а) в В.З. отступниками от Иеговы были и те, кто поклонялся Ему и исполнял весь основной набор требований для поклонения. То есть, внешне они выглядели, как сИ (служителями Иеговы), но при этом –служили ещё и разным идолам: их сердце было разделено между Богом и другими ценностями (интерес к чему-то или кому-то был больше интереса к ценностям Бога, Иез.14:1-5; Мтф.23:16,17; Мрк 7:6-13; Ин.12:42;43).

Хотя они и сами считали себя сИ, и организация народа Иеговы древности их тоже считала сИ – в глазах Иеговы все они отступили от Него, осквернив себя служением идолам (Иез.14:1-5).
То же самое — и сегодня: если Ваня исполняет весь набор сИ (ходит на встречи, изучает публикации ОСБ; проповедует и т.д.), то и сам Ваня считает себя сИ, верным Иегове; и в ОСБ его считают сИ, верным Иегове.

А для Иеговы важно не только это, например:
если, исполняя набор сИ, ценить свою славу (своё положение в собрании) больше славы Бога (Ин.12:42;43); правила религии — ценить больше правил Иеговы, а традиции — больше благополучия людей (как в России, например: правила и традиции ОСБ для Р.С. значат больше безопасности сИ), то Иегова может это расценить как отступничество от Него (Мтф.23:4,16,17; Мрк.7:6-13; Лк.13:16). Почему?

Потому, что, если традиции «старцев» ставить выше интересов Иеговы, — это означает служить не Ему, а «старцам» и традициям, то есть — идолам (тому, чего Бог не требует). Например, в 1 в.н.э. соблюдение традиций о 7м дне для фарисеев было важнее благополучия людей, поэтому они запрещали исцелять в субботу (Иегова это не запрещал; Ис.58:13; Лк.13:15,16; Мтф.12:2,12; Ин.5:10).
То есть, традиция «старцев» о 7м дне стала их идолом

То же самое — и сегодня: например, если для Р.С. традиция по процедуре ведения встреч собраний значит больше безопасности сИ России (соблюдение пунктов встреч для них важнее благополучия людей); если материал ОСБ – важнее слова Бога (хотя у всех сИ в РФ есть Библии, Р.С. требует держаться за свой материал – и после его запрета), значит, Р.С и сИ служат традициям и материалам ОСБ (чего Бог от сИ  не требует,Де.17:2,3; 18:28; Рим.15:4). То есть – идолам. 

Ещё один вид отступления от Иеговы:
б) когда учитель уводит учеников за собой, а не к Иегове и Христу Его. Этот вид больше характерен для тех, кто обучает паству, по ходу – извлекая корысть и для себя (для пастырей народа Иеговы). О них говорил ап. Павел: все они – уводят овец от Иеговы, расхищая Его «стадо» (Де.20:17,29,30; 1Тим.6:5). Здесь тоже есть примеры простые и посложнее.

Простой и явный пример такого отступничества от Иеговы: если Ваня решил уйти из собрания и создать группу своих сторонников, одобряя и их уход из собраний сИ, то Ваня по меркам Библии – отступил от Иеговы (ищет своего, а не того, что угодно Иегове и Христу Его, Флп.2:21; Мтф.12:30).
А вот пример посложнее: скрытое отступничество от Иеговы:

Ваня не уходит из организации сИ; он – авторитетное лицо в народе Иеговы, но учит чему-то своему (простые сИ не могут учить своему, их сразу выгонят) — и так уводит сИ от Иеговы. Например, «старцы» народа Иеговы в 1 в., подменив заповеди Бога на свои, учили, что ради пожертвований Богу можно иногда пренебречь заботой о родителях (Марк.7:6-13).
А ап. Пётр, например, учил  искажению принципов Бога – своим примером:

во-первых, Пётр научил лицемерию и других, даже Варнава этим увлёкся (Гал.2:11-13). А во-вторых, если бы не вмешался ап. Павел, новички христиан из  язычников могли бы преткнуться на лицемерии Петра, и так — отошли бы от Иеговы. То есть, если наставники народа Иеговы учат не тому, что от них ожидает Бог, то они сами отступают от Него, и наставляемых в слове уводят от Него (вольно или невольно).

Переходим к 2) что означает отступить от истины? (2Тим.2:18). Как говорили в видео 2.17 истина или «образец здравого учения» – это набор неизменных фундаментальных Библейских учений о Творце, Его замыслах, Его сыне и т.д., согласующихся между собой и с Библией (2Тим.1:13). Поэтому «отступить от истины» означает – начать учить чему-то иному и ломать веру немощных в основы истины (сеять сомнения).

Например, в 1 в.н.э. апостолы Христа учили истине о воскресении мёртвых, говоря то же самое, чему учил Иисус: что воскресенье из мёртвых состоится в будущем веке, а не в этом. На это будущее воскресение из мёртвых все христиане и надеялись (Ин.6:40; Де.24:15; Евр.11:35). А Именей и Филлит со временем стали учить иначе, говоря, что воскресение уже было (началось давно, 2Тим.2:17).

В результате ломалась вера неопытных. Например,  слыша разное о вере в воскресение при невозможности проверить это учение — кто-то мог засомневаться в христианстве и уйти от Иеговы — в мир. А кто-то мог разувериться, что воскресение мёртвых связано лишь с жертвой Иисуса Христа. Это уводило их от истины о роли Христа и христианства. То есть, — от Иеговы.

То же самое может происходить и сегодня:
например, год назад Ваня, авторитетный брат у сИ, учил со сцены об Иегове и Его сыне — как о двух разных личностях. А сегодня он отступил от этой истины и учит, что Иегова – это Христос в виде Троицы, а и сами сИ – это секта (есть и такие из бывших сИ). Если он будет этому учить неопытных сИ, их вера может сломаться. Поэтому с Ваней следует поступить так же, как Павел поступил с Именеем ( 1Тим.1:20; 1Кор.5:11).

А если Ваня отвергает какие-то учения ОСБ, и доказывает, что они не согласуются с Библией — является ли он отступником? Не обязательно: Иисус, например, тоже отвергал некоторые абсурдные учения «ОСБ 1 века» — те предания «старцев» народа Иеговы в 1 в., что противоречили слову Бога (Марк.7:1-13). Но при этом он не был отступником от Иеговы.

Пример ап. Павла тоже доказывает, что разногласия по каким-то учениям не доказывают факт отступничества от истины. Для того, чтобы обвинить кого-то из сИ в отступничестве от истины, — Р.С. должен рассмотреть его вопросы – в свете слова Бога. Когда у Павла с иудеями возникли разногласия по учению об обрезании язычников, Р.С. 1 в. н.э. — так и сделал, и выяснил, что Павел — прав (Де.15 гл.).

Поэтому, если сегодня Ваня, служа Иегове, например, говорит со старейшинами об абсурдности каких-то Библейских учений ОСБ (например, о двойном приходе Христа или двойном роде помазанников) и просит обратиться в Р.С. современности  – с точки зрения Библии он не обязательно отступник: Р.С. должен так же рассмотреть его вопросы в свете Библии, как это делал Р.С.1 века — по отношению к ап.Павлу.

Переходим к 3) что означает отступить от веры?  (1Тим.4:1). Если говорить о вере в контексте слов Павла из 1Тим.4:1, то «отступить от веры» означает внимать обольстителям и учениям бесовским. То есть, почти то же самое, что и – отступить от истины, соблазнившись на какое-то другое учение о сущности Творца и Его замыслов, нежели об этом Иегова сообщает в Своём слове.

Пример этому апостол Павел приводит в Гал.1:6-9; 4:9-11: сначала христиане Галатии приняли тот образец вероисповедания о Христе (или истины — того, во что они поверили), о котором им говорил апостол. А со временем лжебратья смогли их переубедить, поощряя  возврат к закону Моисея и исполнению его традиций, отступив от христианской веры (они перестали верить в важность жертвы Христа).

Но у этого вида отступничества есть и ещё одна грань: как показывает пример древности, кто отступает от веры или доверия к Иегове, тот склонен вместо полного упования на Него – опираться на помощь мирских «организаций», словно от союзов и сотрудничества с ними будет больше пользы, чем от союза с Иеговой (Ис.30:1; Ос.10:4).

Договоры с соседними народами Израиля, которые заключались для защиты от нападения на Израиль, свидетельствовали о недостатке доверия к Иегове и нарушали союз верности Ему. Пророки описывают эти союзы как духовный блуд, например, с сынами Египта и Ассура (Иез.16:26,28; 23,7,8). Поэтому они тоже считались отступничеством от веры в Иегову (Иер.3:14).

Так же и сегодня – сотрудничать с мирскими организациями  (образно «заключать с ними союзы») для облегчения положения народа Иеговы, если это не допускается словом Иеговы (например, отстаивать свои интересы  в судах кесаря страны проживания — допустимо, Де. 25:11) – может расцениваться Иеговой как духовное «блудодеяние» и недоверие Ему (отступничество от веры, см. видео 4.19).

Итого по вопросу видео о значении отступничества от Иеговы, от истины и от веры:

1) следует учиться отличать отступничество от «преданий» ОСБ (несогласие с не Библейскими учениями ОСБ) —  и отступничество от Иеговы;
2) Следует знать Библейские характеристики отступников (чьё-то личное субъективное мнение не может быть основанием для обвинения кого-то из сИ — в отступничестве). Перечислим их:

основные характеристики отступников — с точки зрения Библии:
они ломают веру в Иегову у неопытных и расхищают Его имение (вольно или невольно выводят сИ из собраний; разрушают их доверие к Иегове и Библии или – уводят за собой, а не к Иегове, уча своему, Де.20: 29,30; 2 Тим.2:16-18);

б) они искажают Библейские учения и используют паству в корыстных целях, эксплуатируя их желание служить Иегове (Флп.2:21; 1Тим.6:5);

в) они ценят свои традиции и правила – больше благополучия людей и ставят их выше требований Иеговы (служат своим идолам, 2Фес.2:2-4);

г) они равнодушны к трудностям народа Иеговы, возлагая на народ более тяжкие требования, чем на них возлагает Иегова (Мтф.23:1-4);

д) сталкиваясь с трудностями, они выказывают недоверие Иегове (обращаются за помощью к мирским организациям и заключают с ними «союзы» взаимовыгодного сотрудничества).

Если кто-то узнает себя в описании отступников — помните: Иегова ожидает, что вы к Нему вернётесь (Иер.3:14,22; Лк.15:11-24).
А если кто-то хочет ориентироваться в том, кто из не согласных в чём-то с ОСБ — отступил от Иеговы, а кто нет; и понимать, что во время гонений  от сИ требует Иегова, а что- ОСБ (что исполнять надо, а что необязательно), тот должен уметь отличать заповеди Бога от традиций ОСБ.
Но об этом поговорим в другой раз.

С любовью ко всем, ищущим истину в Библии.

Свидетели Иеговы «сайта Ящик ответов»


The man of lawlessness in Jehovah’s temple: Part 5 How one can become a member of the Governing Body of the Watchtower Bible and Tract Society.

Video in Russian . Here is an adapted version of the video in English 8.7

The answer to the question “How one can become a member of the Governing Body in our time” (GB) will close the cycle of videos about the man of lawlessness and will show why the GB deviates towards lawlessness despite the many sincere efforts for the Kingdom’s interest.

Since the Governing Body is the center of training God’s people in the whole world, the members of the Governing Body must be anointed, specifically called to the ministry of the Word of God (Ac.6:4).

He who is called upon by Jehovah to the ministry of the word hungers and thirsts for the truth and cannot sleep well unless that thirst is quenched (the spirit of God will not leave him in peace unless he finds the right interpretation of the Word of God, Mat. 5:6; Ac. 6:4; 2 Cor. 4:2).
Since problems are clearly discernible in the teachings of the Society, emanating from 1914 (examples shown below), and nobody in the Governing Body really cares about it (it is not “warping” them because of the trampling the truth) the question naturally arises: Are they called to the ministry of the Word there?

If there are none anointed in the Governing Body called to the ministry of the Word of God then deviation from truth is inevitable. Only holy spirit helps the anointed ones to be interpreters of the Word of God — to understand it correctly and instruct the disciples (1 John 2:20,27; 1 Cor.12:3).
But we are not in the first century today, there are no literal miracles (Ac.2:43; 19:11), therefore none of the anointed ones can confirm Jehovah’s calling to the ministry of the word. How, then, can one distinguish who is called by God and who is not?

One must be guided by spiritual «miracles.» Russell, for example, checked the 19th century Bible teachings and was horrified to find how distorted the fundamental teachings had become (he felt an acute need to seek the truth).

He was able to see in the Bible that Jehovah must be worshiped through Jesus Christ; he gave to the world the fundamentals of correct knowledge about Jehovah, His son, and the purpose for mankind. It is clear that it would be impossible without holy spirit. (The profit of the spiritual fruit of brother Russell exceeded his mistakes and the following is clearly noticeable: his spiritual heritage is still used by the Jehovah’s Witnesses.)

At the time of Russell’s associates, spiritual “miracles” were also observed; the facets of truth were updated (earthly JW appeared; the rejection of 1914 as the date of the end, the rejection of Christmas, neutrality, etc.), preaching the foundations of truth about Jehovah and the rapid growth of Jehovah’s people. As a result, Mic. 4.1, 2 came true (the prophecy about the restoration of Jehovah’s worship), which also confirms God’s callings of the anointed ones of the 20th century. (Their usefulness to the Kingdom’s work exceeded the mistakes they made.)

Similar today, spiritual “miracles” are expected from the Governing Body, or at least the correction of the obsolete teachings (if they really were called to the ministry of the word, they would explore the Bible and update the outdated teachings, 2 Peter 1:19-21). But what do we see? For example, if Jesus began to rule in 1914 then Russell’s associates would have caught the end of this system of things (Mat.24:34). But his generation died and the end did not come. What conclusion should the Governing Body have made? The 1914 teachings are wrong and must be corrected.

But instead of deepening biblical study and correcting the obvious 1914 teaching mistake, the Governing Body built on it an even more ridiculous “light”, deciding that if the coming of Christ in 1914 did not lead to the end of this system of things (as was expected at Russell’s time), this does NOT mean that the 1914 teaching was a mistake. It merely means that Jesus has to come back two times. (This is how a new “light” appeared about Christ coming back twice, in 1914 and before Armageddon Watchtower 07.15.2013.)

And if the anointed of 1914 did not see the end (as was expected during Russell’s time), the Governing Body decided not to change the teaching of the coming of Christ in 1914 but to add a second group of anointed Christians, effectively extending the length of the “generation” (this is how a new “light” appeared about two overlapping groups that make up “this generation” from Mat. 24:34, Watchtower 06.15.2010, page.5. Each new “light” is not a discovery of truth, but a political step). And here the question arose: “Who invents such a ridiculous new light?” Are there ministers of the Word of God within the Governing Body?

Today, it is plain to see that if there are ministers called by God within the Governing Body — for sure – they were not called to the ministry of the Word. But, for example, they were called to modernize the management of personnel, publishing, finance, construction, etc. (gifts differ, Romans 12:6-8). Undoubtedly, in the age of technological revolution it is also necessary to do this. But where is the main «modernization»? Why has the Governing Body stopped the development of the truth? Who is teaching Jehovah’s people today?

All the questions raised here prompted us to find out how one becomes a member of the Governing Body in our time, and who prepares spiritual food. As we already know, since 1992 spiritual food has been prepared by the JW with earthly hope (JW Proclaimers of God’s Kingdom page. 235). But, let’s say that educational articles are written by the members of the Governing Body and “earthly” JW are engaged in design work and prepare them for release. Let’s find out who serves in the Governing Body and compare that with the 1st century AD:

In the 1st century, Jehovah appointed the leaders into the Governing Body (Ac. chapter 2; 6:2, 4; chapter 15). He looked into the heart and called to the ministry of the Word the «vessels» suitable for this (1 Sam. 16:7; Ac. 6:2.4; 9:15). For example, fishermen wanted to know the truth, Mat. 24: 3, but the leaders didn’t. Therefore, God called fishermen. But today, one can become a member of the Governing Body only for service to the GB (those who defend and promote GB policy: The GB gets rid of “Pauls”, called by Jehovah to the ministry of the Word; watch video 8.7). How do we know this?

This is how the Watchtower Society explains the principle of getting into the Governing Body: ”While directors of a legal corporation are voted into office by its members, the Governing Body is not appointed by any man but is appointed by Jesus Christ” (Watchtower 04.15.2001, page 29).We decided to find out how this appointment takes place in reality, because it is clear that literally neither Jehovah nor Jesus appointed the members of the GB. Here is what we found out:

When asked by the royal commission in Sydney, G. Jackson said (watch that video starting from the 9 minute mark) that the new members of the Governing Body are appointed by the decision of the Governing Body (the GB chooses them as well as the elders, according to the scriptural qualifications and one’s track record, Watchtower 11.15.2014). At the time of the appointment into the Governing Body, one must have the appointee experience of the Watchtower Society and partake of the symbols (i.e. not Jesus appointing the members into the GB as the society teaches, but the imperfect GB members themselves).

Then we found out that the helpers to the GB in the committees are the “right hand” of the GB (since 1992, the helpers at the weekly meeting of the committee are the Jehovah’s Witnesses from among the “other sheep”, Watchtower October 2015, page 3). Since only special brothers can get into such committees (those who are ready to remain silent and close their eyes to any oddities in order to maintain their position in the Society, watch the video 8.7), it’s clear that only the best of the best «earthly» Jehovah’s Witnesses can become the helpers to the Governing Body; on the ability to turn a blind eye to everything.

In order to get into the Governing Body, one must first be promoted to the appointment as a helper to the GB in one of the committees (the “launch pad” to getting into the GB). Since 1992, the GB has appointed the «earthly» JW as helpers to the committees (Watchtower October 2015, page 3), so we decided to check whether or not these «earthly» helpers become members of the GB. When exploring the path of the new members into the GB (it’s good, they write about this in the Watchtower magazine), we saw this:

In 2000, four new members were added to the GB (Watchtower 01.01.2000, page 29) and we quote: “The new members, all anointed Christians, are Samuel F. Herd, M. Stephen Lett, Guy H. Pierce, and David H. Splane.” We checked whether or not they had been helpers to the GB in one of the committees since 1992 and later (that is when they began to appoint not the anointed ones but brothers with earthly hope) and this is what we saw in that same magazine:

Samuel Herd was serving as a helper to the Service Committee (from 1965 to 1997, he was in circuit and district work). Stephen Lett was a helper to the Teaching Committee (Since 1998, he has been a part of the United States Bethel family). Guy Pierce was serving as a helper to the Personnel Committee (he served as a circuit overseer from 1986 until 1997). David Splane — since 1998, he had been a helper to the Writing Committee.
This is how we saw that all the four new members of the GB were the “earthly” brothers when in 1997/1998 they were appointed as helpers to the GB. (Reminder: since 1992, the GB has appointed the «earthly» JW as their helpers [Watchtower October 2015, page 3.])

The same can be said about Brother Sanderson (Watchtower 07.15.2013). He served as a helper to the Service Committee of the Governing Body. This is how our thought was confirmed that, since 1992, brothers with earthly hope who were appointed as helpers to the GB become members of the GB. By the time of the appointment as a member of the GB they somehow become God’s anointed (after all, the members of the GB must be anointed). Below, we will demonstrate an approximate algorithm of getting into the GB of modern times:

Today, one can become a member of the GB not because he is chosen by God to the ministry of the Word but rather for the greater services and interests of the GB (the one who is rising to the top of a theocratic career, is better than others, turns a blind eye). If a JW ”earns” in the eyes of the GB to become a helper to them he will get a chance to partake of the symbols.

On the one hand, such an algorithm of getting into the GB can be understood:  members of the GB prepare a replacement for themselves for those JW whose devotion to the Society is verified. But on the other, with this approach the “fishermen” and the “Pauls” have no chance to become members of the GB (those who hunger for the knowledge of truth and devote all their free time to Bible study). Also, there will be no possibility to deepen the Bible study or to correct the mistakes. Why?

Because even if the Society selects the most loyal and honored candidate to the GB (the one who shows special devotion to the GB), it will not be able to give him holy spirit. Jehovah is the only one who can give it through Jesus Christ; the gift of calling to the ministry of the Word of God and instruct in His truth (Joh.16: 7,13; 1.Joh. 2:20,27). Where there is no holy spirit there is no wisdom, and deviation from the truth of God becomes inevitable.

Due to the fact that one can become a member of the GB only because of his track record (not by Jehovah’s calling), we believe that the crisis in instruction of the Jehovah’s Witnesses is becoming more noticeable.
For example, the arrests in the Russian Federation (brothers suffer not for Christ but for the short-sightedness of the GB). The hasty transfer of Kingdom Halls to foreigners; — in the Russian Federation it was recognized as fictitious donations (compare Heb. 10: 34; after all, the givers continue to use the property, but not the gifted);There is no flexibility in the conditions of the ban (with regards to the meetings, preaching).

There is a lack of finances. There is an outflow of the JW. In the teachings, instead of correcting the outdated interpretation of the brothers (they couldn’t discover a lot during their time), they lay a new understanding on top of the old understanding, but even more absurd (they patch old holes of teachings with patches with new holes, The example of it is a new “light” about two overlapping groups that make up “this generation” from Mat. 24:34).
What is the solution? This is the main point of the video (the detection of errors without a proposal for the correct way out does not bring any benefit to the Kingdom’s interests; James 1:22-25)..

There is only one answer: it is necessary to look for the anointed ones called by Jehovah to the ministry of the Word and to engage them to cooperate and work together with the GB or at least with the Writing Committee. They can be useful, even as remote assistants; they do not have to be invited to the GB or at Bethel of USA. Today it is possible to find them by the spiritual «miracles» they perform.

The anointed ones, called to the ministry of the Word of God, differ from the rest of the JW with their strong desire to “get to the bottom” of the essence of truth and have a deep understanding of the Bible and the behavior tactics. Not only will they not close their eyes to the mistakes in the teachings of the Society (the holy spirit will not allow them to, Ac. 17:11; 1 Th. 5:21), but they also consider themselves obliged to Jehovah to explain to the GB what is inconsistent with His Word and requires clarification (the example of Paul, Ac. chapter 15).

If they see that an elder is wrong about something they also cannot close their eyes to this and admonish him, according to Matthew 18:15 (the Society teaches that the shepherds must be obeyed even when in the wrong, but the holy spirit that the anointed have will not allow them to do so: Paul for example, could not tolerate the hypocrisy of Peter, Gal. 2:11-14). If they have a revelation in the Word of God (a new or clarified interpretation of some Scripture, 1 Cor.14:26-31), they inform the elders. But why?

So that revelations could reach the Governing Body. (Paul went to the Governing Body in the first century, while today it is possible to send the information through the Internet, Ac. chapter 15) Since it is natural for them to love people, they do not stir up other members of the congregation with their new revelations (they act through the elders). For the rest, they serve Jehovah, just like the rest of the JW. They must inform the elders that they are called by God to be ministers of the Word (Rom.1:1; Gal.2:7-9; 1Tim.2: 7; Ac.13:2).

The elders should not punish one for distrusting the Governing Body but to bring to the attention of the Governing Body the information about the presence of the anointed one within their congregation. The Governing Body should then consider what the minister of the word conveys and analyze it in the light of the Scripture (as a rule, it is impossible to object the interpretation of God’s anointed using the Bible; Luke 14.6; 20:26) and think of where, how, and when to apply it.

If the anointed one does not speak English, the Governing Body can read his material with a translator (there are such services in the GB). The GB should not be afraid that all 8 million Jehovah’s Witnesses will begin to throw the GB with revelations claiming that they are called by God to the ministry of the Word. Why not? Because to say so means to risk one’s life (because if a JW is not called, he risks his life to be rejected by God forever for lies and heresy). Those whom Jehovah calls to be ministers of the Word cannot be many.

For example, in the first century Jehovah only found 13 suitable people for the ministry of the Word in all of Judea (John 17:11,12, only four of them actively wrote teaching instructions  — Paul was not a member of the GB).  If the GB ceases to hold onto the uniqueness of their authority and will listen to the «Pauls» then this will benefit all of their work. But whoever believes that Jehovah calls to the ministry of the word only those who have a good track record of service to the society is wrong. Why?

Because 1) God does not look at the record of service, but into the heart (He sees who is fit for this ministry, 1 Sam 16:7, therefore in the first century He did not call honored workers of God’s people, but fishermen and persecutors of Christians, (Paul), which would be impossible for the GB).

And 2) The anointed ones are not interested in power, heights in a career, honor, or glory. They are only interested in the purity of God’s Word and conscience (2 Cor. 4:2; Tit. 2:7; 1 Pet. 3:16, and in this, too, is their distinctive feature).

The conclusion for this video is this: we have shown in general terms
a) the difference between the one called to the ministry of the word by Jehovah (the one who digs deep into the Bible and seeks truth) and the one who is called by the GB for services to the Society (who obediently follows all of the GB’s instructions).
b) How «earthly» JW, since 1992, have moved smoothly to the GB — from the “step” of a helper to the GB in one of the six committees. We will show what we learned in the following chart:

The most important question for Jehovah’s Witnesses is: how one should continue to serve Jehovah in his congregation, knowing that the man of lawlessness sits in the temple of God? (2 Thess. 2: 2-4). We will find out soon if God wills.

Here is the video of the public hearings of the Royal Commission in Sydney. D. Jackson speaks about the appointment of the members of the GB, 9th minute


Текст на армянском языке к  видео 1.11  на русском яз.
Это видео на армянском — см.  видео 7.12

Մարգարեություն Եհովայի տաճարի «գավիթների» (Աստծու ժողովրդի ժողովների) կուռքի մասին

7.11 հոլովակից հիշում ենք, որ Հայտ.11:1,2-ը ցույց է տալիս Եհովայի հոգևոր տաճարի կառուցվածքը՝ Արմագեդոնից առաջ. դա Աստծու ժողովրդի համաշխարհային ժողովն է՝ բաղկացած փոխաբերական ներքին և արտաքին «գավիթներից» (օծյալներից և ոչ օծյալներից): Այսօր հենց այս կերպ է կազմակերպված Եհովայի ժողովուրդը, և դա գաղտնիք չէ ոչ մեկի համար:

Եթե իրար հետ համեմատենք բառացի և հոգևոր տաճարի գավիթների (Եհովայի ժողովրդի ժողովների) Աստծու երկրպագուներին, ապա Հայտ.11:1,2-ի երկու գավիթների չափման պատկերը մոտավորապես այսպիսին կլինի.

Սա նշանակում է, որ Հիսուս Քրիստոսի երկրորդ գալստից առաջ իրերի դրությունը Եհովայի հոգևոր տաճարում՝ Նրա ժողովրդի համաշխարհային ժողովում — կլինի այսպիսին.

Եհովայի տաճարի «ներքին գավիթը» (օծյալները, հոգևոր «քահանայությունը») «կչափվի», իսկ «արտաքին գավիթը» (երկրային հույսի «ուրիշ ոչխարները») չի չափվի: Նախ պարզաբանենք, թե ինչ է նշանակում «ներքին գավիթի», այսինքն Եհովայի օծյալների չափումը:

 ներքին գավիթի չափումը
Ներքին գավիթի չափումը ըստ «Հայտն.- Ապոգեա» գրքի էջ 163, պ.8-ի՝ նշանակում է օծյալների գնահատականը՝ Աստծու արդարության նորմերին համապատասխանելու առումով: Սա համաձայն է Եզեկ.43:9,10-ին, ըստ որի Եհովայի «չափի» էտալոնով կարելի է համեմատել անցկացվող «չափագրումը» և տեսնել՝ համապատասխանո՞ւմ են արդյոք օծյալները Աստծու սրբության էտալոնին, թե ոչ:

Ինչո՞ւ է չափվում «ներքին գավիթը»: Այդ փուլի Եհովայի բոլոր օծյալների «չափման» շնորհիվ՝ Եհովան նրանց մեջ կհայտնաբերի հավատարիմներին. նրանց, որոնք պետք է լրացնեն 144000-ի առաջին հարության սուրբ մասնակիցների թվակազմը: Այդպես այս համակարգում կիրագործվի 144000 քահանաների հավաքագրման Եհովայի նպատակը՝ երկնային ճշմարիտ «տաճարի» համար (Հայտ.6:9-11; 14:1; 20:6):

144000 (սրբերի) օծյալ մնացորդը, որ կհայտնաբերվի բոլոր «չափվող» օծյալների միջից՝ այդ փուլում երկրի վրա կներկայացնի «սուրբ քաղաքը» — Հայտ.11:2-ի երկնային Երուսաղեմը:
Հիշեք «սուրբ քաղաքի» նշանակությունը այդ մարգարեության մեջ. հետագայում դա մեզ պետք կգա:

Այժմ պարզաբանենք այն ամենը, ինչ վերաբերում է Հայտ.11:2-ի «արտաքին գավիթին», որը չի չափվում. հիշեցնենք մարգարեության այդ հատվածը.
2 Իսկ արտաքին գավիթը թող և մի չափիր, որովհետև այն տրվել է հեթանոսներին. նրանք կկոխկռտեն սուրբ քաղաքը 42 ամիս (Հայտ.11:1,2):

 արտաքին գավիթը չի չափվում
Այժմ հարկ է պատասխանել 3 հարցի.
1) Ինչո՞ւ տաճարի արտաքին գավիթը չի չափվում:
2) Ի՞նչ է նշանակում «արտաքին գավիթը» տրվել է հեթանոսներին, եթե «արտաքին գավիթը»՝ դա Եհովայի երկրային հույսի ծառաներն են:
3) Ի՞նչ է նշանակում «արտաքին գավիթի հեթանոսները կկոխկռտեն սուրբ քաղաքը» (144000-ի օծյալ մնացորդին) 42 ամիս:

1) Ինչո՞ւ Եհովայի տաճարի արտաքին գավիթը չի չափվում: Որովհետև ներքին գավիթի օծյալների «չափման» պահին՝ «արտաքինում» իմաստ չկա որևէ մեկին «չափել»: Այդ «գավիթը» տրված է հեթանոսներին և առանց չափման էլ պարզ է, որ այդ պահին նրանց մեջ սրբեր չկան: Սրբության հասնելու համար Երկրի ապագա բնակիչները դեռ 1000 տարի պիտի ընթանան Հազարամյայում:

2) Ի՞նչ է նշանակում «արտաքին գավիթը» տրված է հեթանոսներին, եթե «արտաքին գավիթը»՝ դա Եհովայի երկրային հույսի ծառաներն են:
Որևէ մեկը գուցե մտածի. դա նշանակում է, որ երկրային հույսի Եհովայի վկաները փորձության համար կտրվեն Եհովայից օտարացած Երկրի բոլոր ազգերի (հեթանոսների) տիրապետությանը: Արդյո՞ք դա այդպես է:

Ոչ, դա այդպես չէ. եթե ազգերը դուրս գան Եհովայի ժողովրդի դեմ, ապա նախ և առաջ, նրանք դա չեն անի ընտրողաբար, որպեսզի փորձության ենթարկեն միայն «արտաքին գավիթը»՝ ստուգելով, թե իրենց կողմից ճնշվող վկան իրո՞ք երկրային հույսի Եհովայի ծառա է: Որ եթե պատահաբար պարզվի երկնային հույսի ծառա է՝ բաց թողնեն նրան:

Երկրորդ, այդ ժամանակահատվածում Եհովայի ժողովուրդը սփռված է ամբողջ Երկրով, իսկ իրավական և սոցիալական իրադրությունը բոլոր երկրներում տարբեր է: Օրինակ ԱՄՆ-ի և եվրոպական երկրների բառացի «հեթանոսները» թշնամաբար չեն վերաբերվում Եհովայի վկաներին և չեն ճնշում նրանց:

Կնշանակի «արտաքին գավիթը կտրվի հեթանոսներին» արտահայտությունը — ՉԻ ենթադրում՝ օծյալներին բացառած՝ երկրային հույսի բոլոր Եհովայի վկաների բառացի «հանձնումը» — բառացի հեթանոսների «գազազած ձեռքն» ու նրանց տիրապետությանը:
Հապա ի՞նչ է նշանակում:

«Արտաքին գավիթը կտրվի հեթանոսներին» արտահայտությունը նշանակում է, որ Եհովայի ժողովրդի ժողովի «արտաքին գավիթի» հոգևոր տարածքը կզբաղեցնեն ինչ-որ «հեթանոսներ»:
Որտեղի՞ց նրանք կհայտնվեն Եհովայի  երկրպագության  մեջ, եթե «արտաքին գավիթում» Եհովային երկրպագում են Նրա երկրային  հույսի  ծառաները:

Մտաբերենք հեթանոսության գլխավոր առանձնահատկությունը. հեթանոսը՝ դա կռապաշտն է: Տալ Եհովայի տաճարի «արտաքին գավիթը» «հեթանոսներին»՝ դա նույնն է թե «արտաքին գավիթը» տալ կռապաշտներին: Այսինքն, Եհովայի երկրպագության մեջ այդ փուլում Եհովայի տաճարի «արտաքին գավիթի» հոգևոր տարածքը զբաղեցրած կլինեն կռապաշտները:

Որտեղի՞ց նրանք կհայտնվեն: Հիշենք Եհովայի տաճարի մասին 2Թես.2:2-4-ի մարգարեությունը. աշխարհի վերջից և Քրիստոսի երկրորդ գալստից առաջ՝ Եհովայի ժողովրդին կկառավարի ոմն անօրեն: Նա կգրավի Եհովայի «տեղը», կներկայացնի իրեն Եհովայի տեղը, կխոսի Եհովայի անունից և իրեն կվերապահի Եհովայի փառքը (կռապաշտություն ներմուծող «գերագույն հեթանոսը»):

Արդյունքում ամբողջ դրսի գավիթը (Եհովայի երկրային հույսի ծառաները՝ ներառյալ ժողովների ղեկավարները)՝ ստրկամտությամբ և կույր ֆանատիկ հնազանդությամբ՝ կենթարկվի Եհովայի տեղը իրեն ներկայացնող Կառավարչին ավելի, քան Անձամբ Եհովային և Նրա խոսքին, ինչը նրանց կվերածի կռապաշտների: Ահա այդպես «արտաքին գավիթը կտրվի հեթանոսներին» (Հայտ.11:2):

Սա արդեն այսօր նկատելի բան է Եհովայի ժողովրդի մեջ: Օրինակ, «ուրիշ ոչխարների» աչքին Դիտ.Ընկ.-թյան հրատարակությունները ավելի ծանրակշիռ են Եհովայի խոսքի Ս.Գրքից: Այդպիսով դրանք կուռք են դարձել «արտաքին գավիթի» ծառաների մեծամասնության համար՝ գցելով Աստվածաշնչի վարկը: Դիտ.Ընկ.-թյան ուսմունքի ցանկացած «նոր շող» (նույնիսկ եթե այն ժամանակ առ ժամանակ փոփոխվում է)` նրանց կողմից ընդունվում է որպես լույս Եհովայից:

Իսկ «Իմաստուն Ծառա» արտահայտությունը՝ ազդում է մոգականորեն. Եհովային հավատարմության չափանիշ՝ այսօր ծառայում է հավատարմությունը «Ծառային» և նրա գրականությանը: «Ծառայի» հրատարակություններից ինչ-որ բանի հետ անհամաձայն լինելը — հավասարեցվում է Եհովայի հետ համաձայն չլինելուն և Նրան ուրանալուն: Սա էլ հենց նշանակում է, որ տաճարի «արտաքին գավիթում» Եհովային են ծառայում «հեթանոս»-կռապաշտները: 2) հարցի պատասխանը տրված է:

Մնաց պատասխանել վերջին հարցին.
3)Ի՞նչ է նշանակում «արտաքին գավիթի հեթանոսները կկոխկռտեն սուրբ քաղաքը 42 ամիս» արտահայտությունը:

Սրա մեջ ներդնենք մեզ արդեն հայտնի իմաստները. նրանք (Եհովայի տաճարի «արտաքին գավիթի» հեթանոս-կռապաշտները) կկոխկռտեն «սուրբ քաղաքը» (Քրիստոսի ապագա իշխանակիցների հավատարիմ օծյալ մնացորդին) 42 ամիս (Հայտ.11:2):

Ինչպե՞ս «արտաքին գավիթի հեթանոսները կկոխկռտեն սուրբ քաղաքը» Հենց այդպես. Քրիստոսի ապագա իշխանակիցներին Նրա ժողովրդի ժողովներում կնեղեն ոչ թե օտարներ, այլ Եհովայի տաճարի «արտաքին գավիթի» ծառայողները: Այսինքն յուրայինները՝ երկրային հույսի Եհովայի ծառաների թվից: Բայց ինչպե՞ս է դա հնարավոր:

Որպեսզի արտաքին գավիթի կռապաշտները (երկրային հույսի Եհովայի ծառաները) կարողանան կոխկռտել 144000-ի հավատարիմ օծյալ մնացորդին (սուրբ քաղաքը)՝ նրանք ամենաքիչը ժողովներում ինչ-որ լիազորություններ պետք է ունենան, այլապես Եհովայի ժողովրդի ժողովներում օծյաալների ճնշումը անհնարին կլինի:

Եվ ուրեմն, Աստծու վերջին առաքյալներին պետք է «կոխկռտի» Եհովայի ժողովրդի երկրային հույսի ղեկավարությունը (արտաքին գավիթի կառավարիչները): Իսկ դա նշանակում է, որ Քրիստոսի ապագա իշխանակիցներից («սուրբ քաղաքի» ներկայացուցիչներից) ոչ ոք ժամանակի այդ փուլում Եհովայի ժողովրդի ժողովներում չի ունենալու պաշտոնական և ոչ մի լիազորություն:

Որտեղի՞ց Եհովայի ժողովրդի երկրային հույսի ղեկավարությունը լիազորություն կստանա օծյալներին կոխկռտելու: Շնորհիվ այդ ժամանակի «Ծառայի» հրատարակությունների և նրա հրահանգների. դրանք կազմված կլինեն այնպես, որ օծյալներից խլվեն ի վերուստ իրենց տրված Գրությունները մեկնաբանելու և «Ծառայի» ուսմունքները վերլուծելու իրավունքը (1Հով.2:20,27; 4:1; Գրծ.17:11; Մաղ.2:7):

Մի շարք ամսագրեր (օրինակ, Դիտ.15.07.2013 և 15.03.2015թ.) «հավատարիմ ծառայի», քնած կույսերի մասին իրենց նոր լույսով՝ ամրացրին Դիտ.Ընկ.-ության «Ծառայի» դերը որպես Գրությունների միակ մոնոպոլ մեկնաբանի, «գցելով» Եհովայի մնացած բոլոր օծյալներին մինչև Աստծու խոսքը ճիշտ հասկանալու ոչ ունակների աստիճան: Այսինքն, «սուրբ» քաղաքը կոխկրտելու հիմքը դրված էր:

Այս Դիտարանները օծյալներին հավասարեցրին ոչ օծյալներին, ասես սուրբ ոգին՝ Եհովայից Քրիստոսի ապագա իշխանակիցներին տրված — ոչինչ է: Որոշիչ դարձավ «Ծառային» օրինապահ երկրային հույսի երեցների խոսքը: Իսկ օծյալների խոսքն ու մեկնումները թույլատրվեց լիովին անտեսել և վտարել նրանց ժողովից՝ եթե նրանք չհամաձայնեն Դիտ.Ընկերության «Ծառայի» կարծիքին:

Արդյունքում Եհովայի ժողովրդի մեջ «երկրային» ամեն մի իշխանավոր (ժողովում ամեն «կարգի» ղեկավար), հիմարացված անօրենի կեղծ մեծարումից (2Թես.2:10,11) և ծրագրելով նոր աշխարհում իշխան լինել՝ կարող է շատ հանգիստ և մաքուր խղճով ճնշել Քրիստոսի ապագա իշխանակիցներին և նույնիսկ վտարել ժողովից:

Իսկ ժողովի մնացած «երկրային» անդամները կարող են արհամարհել հարցեր բարձրացնող օծյալներին և ժողովի երեցների հրահանգով՝ օտարաբար վերաբերվել նրանց՝ որպես հավատուրացների: Ահա այսպես Եհովայի պաշտամունքի «արտաքին գավիթը»՝ հագեցած Ընկերության «Ծառայի» երկրպագուներով («հեթանոս»-կռապաշտներով) — կկոխկռտի «սուրբ քաղաքը»: 3) հարցի պատասխանը տրված է:

Պատկերացրեք, որ Իսրայելի քաղաքների երեցները արգելում են քահանաներին քահանայություն կատարել և հալածում են նրանց: Անհեթեթ է, չէ՞: Իսկ Դիտ.Ընկերության «Ծառան», առանձնացնելով իրեն մնացած օծյալներից անհասանելիության «ցանկապատով»՝ այդպիսի հրահանգներ է տվել իր երեցներին (հմմտ.Գրծ.15:1-4):

Ամփոփենք Հայտ.11:1,2-ը սխեմայով.

Կարո՞ղ էր այս մարգարեությունը կատարվել 1914-1918 թվերին («Հայտն.-Ապոգեան», էջ 162, պ.7): Ոչ, քանի որ այն ժամանակ Եհովայի պաշտամունքում «արտաքին գավիթը» չկար (Եհովայի երկրային հույսի ծառաներ), այնպես որ «հեթանոսներին» տալու բան չկար:

Ինչի՞ն կհանգեցնի Եհովայի օծյալներին նեղելը: Նրան, որ նրանց համար այդ դժվարին փուլում՝ Եհովան կհայտնաբերի Հայտ.11:3-6-ի Իր հավատարիմ օծյալներին և նրանց կուղարկի որպես վերջին երկու մարգարե և երկու ձիթենիներ:
Այդ մասին մանրամասն՝ հաջորդ հոլովակում:

«Պատասխանների արկղ» Եհովայի Վկաների կայք Ուկրաինայից:
Մեր հասցեն՝